Abstract

Η προοπτική της Άπω Ανατολής

[cresta-social-share]

Η εποχή που ζούμε, μας έχει φέρει… στα 40-50 περίπου χρόνια πίσω, όταν και κατά χιλιάδες οι Έλληνες πολίτες είχαν σημάνει το τελευταίο πολύ μεγάλο «κύμα» μεταναστών σε χώρες, όπου μπορούσαν να διεκδικήσουν το όνειρο ενός υψηλού βιοτικού επιπέδου. Είτε σε βορειότερες χώρες της Ευρώπης, είτε στα βόρεια πέρα από τον Ατλαντικό, έψαχναν την ευκαιρία για να υλοποιήσουν τις επιδιώξεις τους, όταν η πολιτική αστάθεια που οδήγησε αρχικά στην οικονομική εξαθλίωση ενός ολόκληρο λαού και ύστερα στην Χούντα των συνταγματαρχών, τους ανάγκαζε να περάσουν τα σύνορα. Σήμερα, μπορούμε να πούμε ότι έχουμε και οικονομική εξαθλίωση και πολιτική αστάθεια, αν προσθέσουμε το γεγονός ότι πληρώνουμε αμαρτίες 35 περίπου ετών, μαζί με το διαρκή συρμό μας σε εκλογικές αναμετρήσεις.

Πολλοί Έλληνες και δη νέοι, επομένως, προβαίνουν ξανά στη λύση του εξωτερικού, έχοντας ως στόχους μάλλον τις ίδιες χώρες με τους… γονείς και τους παππούδες τους. Δε θα τους κακίσω σε καμία περίπτωση, ούτε καν θα κάνω προσπάθεια να τους μεταπείσω να πάνε κάπου, όπου ναι μεν δε θα έχουν και πάλι εγγυημένο μέλλον, αλλά τουλάχιστον θα έχουν μεγαλύτερη προοπτική. Το αν έχεις εγγυημένο μέλλον, βέβαια, είναι σχετικό και όποια καταγωγή κι αν έχεις, εξαρτάται σε δικές σου πράξεις και το πώς θα διαχειριστείς τις κρίσιμες καταστάσεις για τον εαυτό σου.

Το πρόβλημα με τη μετανάστευση στις προαναφερθείσες χώρες, ωστόσο, είναι ότι πλέον τα όρια έχουν γίνει πολύ στενά και δύσκολα μπορείς να καταφέρεις να περάσεις σε αυτές. Ειδικά σε ΗΠΑ και Καναδά, αν δεν έχεις διαβατήριο των χωρών αυτών ή κάποιο συγγενή να σε προστατεύει, μέχρι να συμπληρώσεις τα χρόνια για να αποκτήσεις υπηκοότητα, τότε τα νέα δεν είναι θετικά για το στόχο σου να φτάσεις μέχρι εκεί. Τι θα έλεγε κανείς, λοιπόν, για χώρες της Άπω Ανατολής;

Ας πάρουμε για παράδειγμα την Κίνα. Μία χώρα, όπου η κομμουνιστική κυβέρνηση έφερε τον καπιταλισμό, σε ένα συνδυασμό θεωρητικά περίεργο και πέραν της λογικής που πρεσβεύουν οι δύο ιδεολογίες. Το εν λόγω κράτος, λοιπόν, δεν έχει αντιστοίχως καμία σχέση με εκείνη της δεκαετίας του 1970 και τις μέρες αυτές αρχίζει να υλοποιεί το νέο του πενταετές οικονομικό πρόγραμμα, το οποίο δυνητικά υπόσχεται μία διαφορετική πορεία.

Πιο συγκεκριμένα, με την «Νέα Κανονικότητα» όπως έχει ονομαστεί αυτό το πρόγραμμα, προβλέπει στη βελτίωση της ποιότητας και της παραγωγικότητας, με το ενδιαφέρον να μη στρέφεται πια στις εξαγωγές και τις επενδύσεις, αλλά στην κατανάλωση. Αν φέρουμε αυτό το μέτρο στα δεδομένα που ίσχυαν προ δεκαετίας στις Δυτικές Χώρες, κάτι τέτοιο σημαίνει μάλλον αύξηση του κόστους ζωής, άρα και της οικονομικής δυνατότητας των κατοίκων. Και αυτός ο ισχυρισμός μπορεί να αποκτήσει υπόσταση, αν δούμε ότι στο νέο της πρόγραμμα, η κυβέρνηση προβλέπει εξάλειψη της φτώχειας μέχρι το 2020. Τόσο αισιόδοξοι δεν μπορούμε να είμαστε, αλλά με τους ρυθμούς που μειώνεται η φτώχεια στην Κίνα, φαίνεται πως είναι εφικτό να συνεχίζει να καταπολεμάται σε βαθμό ικανοποιητικό, παρότι βέβαια υπάρχουν ουκ ολίγοι, ιδιαίτερα στην επαρχία και το δυτικό κομμάτι της χώρας που έχουν ετήσιο εισόδημα 320 ευρώ. Η ακραία φτώχεια, όμως, συνεχίζει να μειώνεται αισθητά.

Με λίγα λόγια, η Κίνα δυτικοποιείται, την ίδια ώρα που η Ευρώπη και η Βόρεια Αμερική «κινεζοποιούνται». Το δρόμο της έχουν ακολουθήσει και χώρες, όπως η Ιαπωνία και η Νότιος Κορέα, με την Ινδία να έχει παρόμοια ατζέντα. Αυτά που συνηθίσαμε πριν, τα βλέπουμε να επαναλαμβάνονται ως σκηνικό σε χώρες που θεωρούσαμε κάποτε ως τριτοκοσμικές. Τα μέτρα για μετανάστες και πρόσφυγες δεν τα γνωρίζω, αλλά καλό θα ήταν κάποιος να τα αναζητήσει. Ίσως οι χώρες της Άπω Ανατολής, να είναι η τελευταία ευκαιρία για μία καλή «αρπαχτή». Μεταξύ μας, είναι ο πρωταρχικό λόγος που σκεφτόμαστε να φύγουμε από την Ελλάδα, όσο κι αν δεν αντέχονται μέχρις ενός βαθμού οι Έλληνες…