Abstract

Ας μιλήσουμε για ήρωες!

[cresta-social-share]

Σε μία χώρα παράνοιας και με έλλειψη παιδείας, ο χώρος που αφορά την εκπαίδευσή μας δε θα μπορούσε να έχει ένα διαφορετικό χαρακτήρα. Ο τρόπος που το εκπαιδευτικό σύστημα προετοιμάζει καθέναν από τους μαθητές, υποχρεώνοντάς τον να είναι «καλός μαθητής», χωρίς ουσιαστικά να μαθαίνει κάτι, αντιστοιχεί πλήρως σε αυτά που ζητά η κοινωνία μας, έστω κι αν δε θέλουμε να παραδεχθούμε. Διαφορετικά, δε θα αποδεχόμασταν ποτέ μία αληθινή τρέλα, όπως είναι οι πανελλαδικές εξετάσεις. Ένα σύστημα που δεν εξετάζει τις γνώσεις σου, όλα παπαγαλίζονται άλλωστε. Τεστάρει, όμως, την ψυχραιμία και τα ψυχικά αποθέματά σου, μέχρι τη στιγμή που θα ανακοινωθεί η άνοδος ή η πτώση των βάσεων στις σχολές.

Με λίγα λόγια, σε βάζουν σε μία κατάσταση αγωνίας και νεύρων για δύο ολόκληρα χρόνια, αν συνυπολογίσουμε το γεγονός ότι η προετοιμασία ξεκινά στο φροντιστήριο από τη Β’ Λυκείου. Φροντιστήριο, άλλη ιστορία… Αν ήταν να δώσουμε έναν ορισμό που να επαρκεί στην πραγματικότητα για τη λέξη αυτή, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι αποτελεί την απόδειξη ενός αποτυχημένου εκπαιδευτικού συστήματος και, ως εκ τούτου, μίας χρεοκοπημένης εδώ και πολλά χρόνια κοινωνίας, μιας και χωρίς τη βοήθειά τους πρέπει πραγματικά να κάνεις θαύμα για να πετύχεις. Όσοι εκπαιδευτικοί στα δημόσια σχολεία μιλούν (γιατί το έχω ακούσει και αυτό από καθηγήτριά στο Λύκειο) για σπανιότατες περιπτώσεις μαθητών που πέτυχαν χωρίς φροντιστήρια και μόνο με σκληρό διάβασμα, προκειμένου να μας πείσουν ότι και με αυτόν τον τρόπο γίνεται να πετύχεις, υπάρχουν δύο περιπτώσεις (χωρίς παρεξήγηση προς τους περισσότερους που καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια να κάνουν σωστά τη δουλειά τους): Είτε βρίσκονται σε ένα παράλληλο σύμπαν, είτε είναι τέτοιο το μάθημά τους, ώστε λένε τέτοιες ατάκες για να προσελκύσουν μάταια το ενδιαφέρον των μαθητών, οι οποίοι διαβάζουν στην ώρα τους αυτά που έχουν να κάνουν για το φροντιστήριο. Άλλη τραγική κατάσταση, ο χώρος του σχολείου να είναι χώρος διαβάσματος για το φροντιστήριο…

Όλα αυτά, έρχονται να «δέσουν» με μία κατάσταση πλήρους αβεβαιότητας, στην οποία όλοι ζούμε σήμερα, χωρίς να ξέρουμε στην πραγματικότητα τι πρόκειται να συμβεί όχι αύριο, αλλά την επόμενη κιόλας ώρα. Οι εξελίξεις είναι τέτοιες, μαζί με την ανάλογη παρουσίασή τους από τα Μέσα Ενημέρωσης, που άπαντες λογικά φτάνουν στο σημείο να τρομοκρατηθούν. Τι να πει κανείς, δηλαδή, γι’ αυτά τα παιδιά που βιώνουν επίσης αυτή την κατάσταση, ενώ τεστάρονται ήδη οι δυνάμεις τους για δύο χρόνια. Γιατί η κατάσταση δεν είναι όπως όταν δίναμε εμείς Πανελλήνιες (2013), ούτε καν όπως στις περσινές. Όσα ακούν οι φετινοί υποψήφιοι είναι πολύ χειρότερα, ζώντας μία πραγματική «φρίκη». Σε τέτοιο σημείο, ώστε το τελευταίο που νοιάζει μερικούς ύστερα από όλα αυτά, είναι ένα τουλάχιστον άθλιο σύστημα εξετάσεων.

Και μέσα σε όλα αυτά, καλούνται να δώσουν τη δική τους «μάχη». Πολλοί, λογικά σκέφτονται ουκ ολίγες φορές να εγκαταλείψουν, άλλοι λιποθυμούν την ώρα της εξέτασης, όπως σχεδόν ταυτόχρονα τα 12 παιδιά στη Θεσσαλία, πριν από έξι μέρες και άλλοι πολύ απλά χρειάζονται αρκετό καιρό, μέχρι να ξεπεράσουν αυτή την ψυχοφθόρο διαδικασία. Τελικά δεν χρειάζεται να πετύχεις χωρίς φροντιστήριο για να πεις ότι πέτυχες θαύμα. Ακόμη και με αυτό, το γεγονός και μόνο ότι φτάνεις μέχρι το τέλος της διαδρομής, συνιστά μεγάλο κατόρθωμα. Αν, μάλιστα, πετύχεις το αποτέλεσμα που θέλεις, νιώθεις ότι έχεις κατακτήσει τον κόσμο. Και δίκαια…

Σε αυτές τις ζοφερές στιγμές, λοιπόν, απομονωμένα στις περισσότερες περιπτώσεις και γνωρίζοντας μόνο τα ίδια μεταξύ τους, τις συνθήκες υπό τις οποίες καλούνται να εκτελέσουν την αποστολή τους, τα παιδιά αυτά πραγματικά συγκινούν. Όσα στέκονται όρθια, μη γνωρίζοντας όχι απλά τι τους έρχεται ως αποτέλεσμα της σκληρής δουλειάς τους, αλλά παράλληλα πού και ποιο θα είναι το μέλλον τους, είναι πραγματικοί ήρωες. Υπάρχουν άλλοι δύο μήνες σχεδόν. Με τις τελευταίες εξελίξεις και με αυτές που αναμένονται μετά, είναι πολύ μεγάλο το διάστημα, μέχρι να μάθουν αν τα όνειρά τους θα εκπληρωθούν. Μέχρι τότε, θα ήθελα να τα παρακαλέσω να μείνουν ψύχραιμα και να συνεχίσουν να στέκονται όρθια. Όχι μόνο για τους εαυτούς τους, τις οικογένειές τους, τους δασκάλους τους και όποια άτομα τα στήριξαν μέχρι το τέλος, αλλά και για να τα προσέξει λίγο η ελληνική κοινωνία. Να τα θαυμάσει, να χαιρετίσει την προσπάθειά τους και να παραδειγματιστεί.

Διάολε, παλεύουν όσο κανείς άλλος και πρέπει κάποια στιγμή αυτό να τους αναγνωριστεί! Εμένα τουλάχιστον, με έχουν κερδίσει και είμαι περήφανος γι’ αυτά, όντας πάντα στο πλευρό τους.

Υ.Γ. Ναι, το θέμα της επικαιρότητας είναι άλλο. Δε θα ασχοληθώ με το θέμα, όμως, ούτε και θα πάω να ψηφίσω. Αρνούμαι προσωπικά, να συνδράμω σε αυτό το θέατρο παραλόγου που στήνουν 300 άτομα, προκειμένου να ικανοποιήσουν την ιδεοληψία του κόμματός τους και τις προσωπικές τους φιλοδοξίες, οι οποίες τους κάνουν να αδιαφορούν παντελώς για την χώρα τους (ποια χώρα τους, δηλαδή…). Επιτρέψτε μου, βασικά, να ασχοληθώ με κάτι που αξίζει. Με κάτι που με κάνει χαρούμενο.

Υ.Γ. 2. Αναφερόμενος σε φροντιστήρια, δεν μπορώ να ξεχάσω να απευθυνθώ προσωπικά σε έναν πάνω απ’ όλα σπουδαίο άνθρωπο και φυσικά εξαιρετικό καθηγητή. Έναν ξεχωριστό τύπο που με βοήθησε να δω αυτή τη διαδικασία ψύχραιμα και «χαλαρά» από την αρχή έως το τέλος, πετυχαίνοντας έτσι το στόχο μου. Πάνο Λέλο, σε ευχαριστώ για όλα!!!