Abstract

«Έχω ελεύθερο το μυαλό μου, σκέπτομαι»!

[cresta-social-share]

Θέλω να πιστεύω ότι ζω σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Ότι, όντως, βρισκόμαστε σε μία ευνομούμενη πολιτεία, με το πολίτευμα που ισχύει εδώ και 41 χρόνια, αυτό της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όχι απλά να εφαρμόζεται ίσα προς κάθε πολίτη, αλλά και να του έχει ασκήσει την κατάλληλη επιρροή, προκειμένου να διαθέτει όλα τα θετικά της. Να είναι, επομένως, ένα σκεπτόμενο άτομο, το οποίο και σέβεται καθετί διαφορετικό, υποστηρίζει την άποψή του, στηρίζοντας κι εκείνη που υποστηρίζει η πλειοψηφία. Ένα άτομο που κινείται μέσα στα πλαίσια της έννοιας που αποκαλείται «πολιτισμός».

Κάνω φιλότιμες προσπάθειες, για να πιστέψω ότι υφίσταται όντως η τελευταία αυτή έννοια, αλλά πέφτουν όλες στο κενό κάθε εποχή τέτοιε μέρες. Και το γεγονός που διαλύει οποιαδήποτε ελπίδα μου, δεν είναι άλλο από τις φοιτητικές εκλογές. Εκεί, όπου συνειδητοποιείς πώς έχουν μπει στο δρόμο των προηγούμενων γενιών, παιδιά με όραμα και προοπτική. Άτομα με δυνατότητες για κάτι καλύτερο, για μία πραγματική αλλαγή στο κοινωνικό σύνολο. Επιλέγουν, όμως, συνειδητά ή μη (ελπίζω τουλάχιστον να ισχύει το δεύτερο), να αρνηθούν να βοηθήσουν για τη συγκεκριμένη αλλαγή και να ακολουθήσουν την τακτική που κατά την άποψή τους, θα αποβεί λιγότερο κοπιώδης και χρονοβόρα, ώστε να επιτύχουν τους προσωπικούς τους στόχους.

Αλήθεια, μπορεί κάποιος να μας δώσει ένα σοβαρό και τεκμηριωμένο λόγο, για τον οποίο πρέπει να υπάρχουν φοιτητικές παρατάξεις; Αυτή η απορία υπάρχει μέσα μου κάθε φορά που επισκέπτομαι τη σχολή μου, και δη όταν έρχεται η ώρα των εκλογών. Πέρυσι, ως πρωτοετής, επέλεξα να πάω, για να ζήσω αυτήν την εμπειρία. Μπορεί να φαίνεται αρκετά «ρηχό», αλλά καλό είναι να έχεις άποψη για οτιδήποτε, όταν έχεις πάρει έστω μία «γεύση». Και ήταν αρκετά αηδιαστική, για να μην κάνω το ίδιο λάθος δεύτερη φορά. Ο λαός μας, άλλωστε, στην περίπτωση επανάληψης, με έχει «περάσει χειροπέδες» με τη γνωστή του ρήση «Το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού». Όχι ότι έχω την επιδίωξη να γίνω… ο σοφός της παρέας, αλλά τουλάχιστον μπορούμε να αποφύγουμε μερικές πράξεις που θα μας προσδώσουν τον αντίθετο χαρακτηρισμό.

Κάθε φοιτητής, γνωρίζει πολύ καλά τι εστί «φοιτητική παράταξη». Δημόσιες σχέσεις, προσπάθεια κοινωνικής ανέλιξης μέσω της ανόδου στην ιεραρχία της παράταξης και λίγο αργότερα του κόμματος ή τουλάχιστον η διάθεση του γνωστού ελληνικού «μέσου» για την απόκτηση κάποιας σίγουρης θέσης στο μέλλον (ειδικά στο μόνιμα ζημιογόνο Δημόσιο), σημειώσεις για να περάσουμε κάποιο «στριφνό» μάθημα, τραμπουκισμοί, «και α και ου», «ξύλο και kung-fu» και λοιπές λυπηρές καταστάσεις. Αν όσοι εξ υμών των συναδέλφων, λοιπόν, αποδέχονται αυτήν την κατάντια, τότε είναι απόλυτο δικαίωμά τους, όπως και δικό μας να συνεχίζουμε να απορούμε…

Σε όλο αυτό το σκηνικό, θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει το επιχείρημα, πως η ένταξη σε μία φοιτητική παράταξη φέρνει ίσως το πλεονέκτημα της πολιτικοποίησης και της καλύτερης γνώσης του πολιτικού συστήματος, από αρκετά νεότερη ηλικία. Πολιτικοποιημένοι, όμως, είναι όσοι πολίτες ασχολούνται με τα κοινά, κάτι που κανονικά αποτελεί υποχρέωση όλων μας. Αν ασχολούνται όλοι, τότε θα εκπέμπαμε και περισσότερη υγεία ως χώρα, εκτός όλων των υπολοίπων πλεονεκτημάτων. Είναι διαφορετικό, συνεπώς, να είναι κάποιος κομματικοποιημένος, και δη ως φοιτητής, αναζητώντας κατά βάση οφέλη που δεν έχουν καμία σχέση με ένα ευρύτερο συλλογικό συμφέρον. Νεανική είναι ως επί το πλείστον η ιστοσελίδα, μεταξύ μας μιλάμε κατά κύριο λόγο, ας πούμε τότε την αλήθεια. Δεν προσφέρουν κάτι θετικό οι φοιτητικές παρατάξεις. Και αυτό, μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε με μία φράση ενός ανθρώπου που αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε, όταν ήταν πολύ αργά, του Μάνου Χατζιδάκι:

«Έχω το μυαλό μου ελεύθερο, σκέπτομαι. Το ίδιο είπα στους νέους, να πάψουν να είναι ζώα. Να πάψουν να βλέπουν τα πράγματα μέσα από χρώματα, οι νέοι του ΠΑΣΟΚ πράσινα, οι Κνίτες κόκκινα και οι της ΝΔ γαλάζια. Το βρίσκω ηλίθιο όλο αυτό το πράγμα. Όταν ο νέος γίνεται όργανο μιας παράταξης, οποιασδήποτε παράταξης, ο τόπος αυτός κινδυνεύει».

Υ.Γ. Κατά μεγάλη προσβολή προς το σπουδαίο μουσικοσυνθέτη και όχι μόνο, στην ίδια εικόνα υπάρχουν ο ίδιος και μερικές σκηνές… καθημερινότητας μεταξύ φοιτητών που ανήκουν σε κάποια παράταξη. Απλά αναπαριστούν ποια Ελλάδα θα μπορούσαμε να έχουμε και ποια Ελλάδα θέλαμε να έχουμε και που πράγματι έχουμε. Αυτή, άλλωστε, μας αξίζει…