Abstract

Σκιές κάποιου ξεχασμένου εαυτού

[cresta-social-share]

AFGHANISTAN-UNREST-US-PRISON-RELEASE

Υπάρχει ένας ζωντανός αριθμός ιστοριών, για τις οποίες καθείς θα ευχόταν να μην παύσουν. Για άλλες πάλι, από την πρώτη σελίδα τους, θα έπρεπε να είχαν μετατραπεί σε μουτζούρες. Την ανθρώπινη οδύνη δεν πρέπει να την καταγράφει κανείς, μήτε να τη διδάσκει. Μπορείς στ’ αλήθεια, να διδάξεις το φόβο;

Ήταν λίγες ημέρες πριν, όταν ο Ομπάμα αστοχούσε να φέρει σε κοινή τροχιά τους λόγους με τις πράξεις του, αποτυγχάνοντας να κλείσει την έμπνευση πολλών καλλιτεχνών, τις φυλακές του Γκουαντάναμο. Βρισκόμαστε πολύ νωρίς στο χρόνο για να συμβεί αυτό. Το όνομα του Γκουαντάναμο όμως μένει. Ως πυρσός ιδεών, μαία ποιημάτων μα και ανθρώπινης αγάπης, -αντιγράφοντας φράση κρατούμενου: «Ας αφήσουμε το Γκουαντάναμο (παρά τα βασανιστήρια) με καθαρή καρδιά. Το μίσος είναι περιττό βάρος».

Η πραγματικότητα του να κλείσουν οι φυλακές της ναυτικής βάσης των Η.Π.Α. στο Γκουαντάναμο, μπορεί να απέτυχε στο «Νέο Κόσμο», μα συνέβη πολλά χιλιόμετρα μακριά. Σε μια αντίστοιχη αμερικανική φυλακή, στην περιοχή του Αφγανιστάν. Το κλείσιμο των φυλακών του Μπάγκραμ, έδωσε τέλος στην (αμφιλεγόμενη) πράξη του να κρατούνται οι φυλακισμένοι δίχως να υποβάλλονται σε δίκη και σε πολλές περιπτώσεις, να μην τους έχουν απαγγελθεί καν κατηγορίες.

Αυτός είναι και άλλωστε, ο πρώτος λόγος της αποστροφής των ανθρώπων, για την ύπαρξη αυτού του είδους φυλακών από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι κρατούμενοι αυτοί δεν είναι παρά τα σώματα και οι ψυχές που δέχονται τους «βιασμούς» κα τα βασανιστήρια των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, με την ανυπόστατη κατηγορία που τους θέλει τρομοκράτες. Η πραγματικότητα όμως, επαφίεται με το ότι είναι απλώς ισλαμιστές. Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι η εκπαίδευση του αμερικανικού στρατού, πραγματοποιείται πάνω (και) σε αυτούς.

atari20120105160604013

Οι ελάχιστοι εναπομείναντες των φυλακών του Μπάγκραμ μεταφέρθηκαν βόρεια της Καμπούλ, εκεί όπου θα συνεχίσουν να εκλιπαρούν για δίκη και για αντάμωση με τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Το ειλικρινά αμφιλεγόμενο, δεν είναι παρά η δήλωση του Υπουργείου Αμύνης των Η.Π.Α. πως η παύση της λειτουργίας των φυλακών του Μπάγκραμ στο Αφγανιστάν, ήταν προσχεδιασμένη και δεν είχε καμία σχέση με την αναφορά του Κογκρέσου, πάνω στις «ανακριτικές τακτικές» της CIA.

Αρκετά μακριά, από τις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με το ΝΑΤΟ, από τις  δηλώσεις των ειδησεογραφικών πρακτορείων και από τις εντολές των πολιτικών ελίτ, οι φυλακισμένοι πίσω από τους τείχους και τα συρματοπλέγματα του Μπάγκραμ, βίωσαν και βιώνουν καταστάσεις, που συνθλίβουν τη σχέση του χρόνου με το σώμα. Όπως συνθλίβεται και η ψυχή τους. Το τέλος της κάθε ημέρας, βρίσκει μονάχα κομμάτια απ’ τις σκιές τους.

Και η αυριανή ημέρα θα βρει το Γκουαντάναμο ανοιχτό.

* ο είναι φοιτητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, του Παντείου Πανεπιστημίου. Στα πλαίσια του προγράμματος Erasmus, βρέθηκε για έξι μήνες στην Κωνσταντινούπολη.