Abstract

«Peruvian Cocaine»

[cresta-social-share]

Στο τραγούδι τους οι “Immortal technique” παρουσιάζουν ένα παραμύθι. Ένα μυθιστόρημα, που θέλει κυβερνήσεις και εμπόρους ναρκωτικών να συνεργάζονται από το βάθρο του πολιτικού ασύλου, μέχρι το βωμό του μαύρου χρήματος, όπου η «θυσία» κάθε φορά διαφέρει. Εκεί, ο βαρόνος των ναρκωτικών έχει τη δύναμη να πυροβολήσει και να μην κατηγορηθεί. Να εκβιάσει, να κλέψει και να μην συλληφθεί. Εκεί, με όσο πιο σκληρό τρόπο γίνει το «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» των καρτέλ, τόσο αυξάνεται η επιρροή τους αναδυόμενη από τον τρόμο.

Στην, κατά τ’ άλλα όμορφη χώρα του Μεξικό, το παραμύθι αυτό δεν ζωντανεύει απλώς, αλλά συνιστά οργανικό κομμάτι της κοινωνίας και διατηρείται άρρηκτα δεμένο με την οικονομία της χώρας. Το «εθνικό προϊόν» του Μεξικό, είναι η κοκαΐνη.

Δίχως υπερβολή, τα ποσά της κοκαΐνης που εξάγονται από το Μεξικό και φτάνουν σε ολόκληρη την υφήλιο, είναι αστρονομικά. Και ανάλογα αστρονομικά είναι και τα κέρδη των εμπόρων που τη διακινούν. Άλλωστε το πλήθος των χρημάτων που διακινούνται «μαύρα», είναι προϊόν εμπορίου ναρκωτικών. Οι λεγόμενοι  βαρόνοι των ναρκωτικών και τα καρτέλ που διαχειρίζονται, συγκεντρώνουν μια τέτοια δύναμη, που είναι σε θέση να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις κατά βούληση. Μα η δύναμή τους αυτή, δεν αναδύεται μονάχα από τα υπέρογκα χρηματικά ποσά που συγκεντρώνουν στα χέρια τους, αλλά και από οργανωμένες εκτελέσεις πολιτικών, δημοσιογράφων, αντίπαλων εμπόρων και τρομοκρατικών ενεργειών, με απώτερο σκοπό την παράλυση της χώρας, προς δικό τους όφελος έναντι των εκάστοτε κυβερνήσεων.

Μιας τέτοιας φύσεως ενέργεια, βρήκε θέση στην ιστορία του Μεξικό, το Σεπτέμβρη που πέρασε. Η στενή σχέση των καρτέλ με τα διεφθαρμένα μέλη της αστυνομίας βρέθηκε στο προσκήνιο, καθώς το πρωί της εικοστής έβδομης ημέρας του μήνα, μια μερίδα αστυνομικών, μαζί με άνδρες των καρτέλ, αφαίρεσε τη ζωή από έξι μαθητές και δασκάλους έπειτα από επίθεση σε σχολείο της πόλης Ιγκουάλα. Την ίδια στιγμή, σαράντα τρεις μαθητές εξαφανίζονταν και παραμένουν αγνοούμενοι μέχρι σήμερα, με πολλούς να δηλώνουν ότι μπήκαν σε αυτοκίνητα της αστυνομίας την τελευταία φορά που τους είδε κάποιος.

Την επόμενη παράγραφο αυτής της ιστορίας, έγραψε ο στρατός της χώρας. Με την παρέμβασή του η πόλη της Ιγκουάλα τίθεται σε αποκλεισμό και ακολουθεί η σύλληψη τριάντα αξιωματούχων αστυνομικών και ακόμη περισσότερων πρακτόρων των καρτέλ των «Ηνωμένων Πολεμιστών» (“Guerreros Unidos”).

Οι δυνάμεις του στρατού όμως βρέθηκαν προ του θεάματος είκοσι οχτώ απανθρακωμένων σωμάτων, όταν την τέταρτη μέρα του Οκτώβρη, ανακάλυψαν τον πρώτο μαζικό τάφο.

mexico-iguala-guerrero-massacre-student-update-body-image-1412631458

Όπως κάθε δράση γεννά μια αντίδραση, έτσι και οι φρικαλεότητες αυτές πυροδότησαν το σοβαρότερο θέμα εγχώριας ασφάλειας, που ο μεξικανός πρωθυπουργός Ενρίκε Πένα Νιέτο, έχει να αντιμετωπίσει. Ο ίδιος όμως, από ένα σύννεφο υποσχέσεων, προαναγγέλλει την απονομή δικαιοσύνης, μόνο που τα εντάλματα σύλληψης καθυστερούν και οι πιθανοί υπεύθυνοι προλαβαίνουν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Το ότι υπάρχει φάκελος στα χέρια των μεξικανικών μυστικών υπηρεσιών που συνδέει τον ίδιο το δήμαρχο της Ιγκουάλα με το καρτέλ των Ηνωμένων Πολεμιστών, ήταν αρκετό για να φέρει τους πολίτες στους δρόμους. Μόνο που ο Χοσέ Λουίς Αρμπάκα και δήμαρχος της πόλης, είχε προλάβει να διαφύγει. Οι ενέργειες του Πένα Νιέτο ήταν από λανθασμένες έως αξιοπερίεργες.

Το πλήθος των ανθρώπων που συμμετείχε στις ειρηνικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν, ξεπερνούσε τις δέκα χιλιάδες και άφηνε την οργή του να απλωθεί μαζί με τον άνεμο σε ολόκληρο το Μεξικό. Οι άνθρωποι αυτοί ζουν τη φρίκη της δικτατορίας των καρτέλ.

Οι παραγωγοί και η διακίνηση ναρκωτικών δεν συνιστά απλή υπόθεση. Ενστερνίζεται μέσα της κάθε στοιχείο διαφθοράς. Ακόμη και το πιο απόκρυφο. Και «πρέπει» να παραμείνει παράνομη για τους βαρόνους των ναρκωτικών και για κάποιες διεθνούς επιρροής κυβερνήσεις. Όσο διατηρούνται παράνομα  τα ναρκωτικά, παραμένουν περιζήτητα διότι είναι δυσεύρετα, -δεν τα παράγει, ούτε τα διακινεί ο καθένας. Αλλά επιλεγμένοι που καθορίζουν και τις τιμές. Η νομιμοποίηση των ναρκωτικών στο βαθμό της ιατροφαρμακευτικής χρήσης, -η οποία είναι αποδεδειγμένη για τις θεραπευτικές την ιδιότητες όσον αφορά την κάνναβη αλλά και την κοκαΐνη, της οποία είχε μελετήσει και ο ίδιος ο Φρόιντ, θα παρείχε όλο αυτό το παγκοσμίως διακινούμενο «μαύρο» χρήμα στην κοινωνία και πιο συγκεκριμένα, στην αγορά. Βέβαια, τότε η τιμή της θα «έπεφτε» όπως θα καρτέλ θα αποτελούσαν μνήμη. Πράγματι τα καρτέλ μπορούν να καταστραφούν από την κυβέρνηση, στον χρόνο που χρειάζεται ένα διάταγμα για να εκδοθεί. Έχουν οι κυβερνήσεις να χάσουν κάτι;

* ο είναι φοιτητής Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, του Παντείου Πανεπιστημίου. Στα πλαίσια του προγράμματος Erasmus, βρέθηκε για έξι μήνες στην Κωνσταντινούπολη.