Abstract

Personal Jesus

[cresta-social-share]

Ποιος είναι τόσο δυνατός ώστε να μην πιστεύει σε κάποιο Θεό; Είναι ένα ερώτημα που δεν μπορεί να απαντηθεί από κανέναν πέρα από εμάς τους ίδιους. Βλέπετε η έννοια του «Θεού» και της «Θρησκείας» δεν έχει να κάνει με τα δόγματα πίστης αλλά με βαθύτερες πολιτιστικές αλλά και ψυχολογικές συνθήκες του ατόμου.

Ο Θεός, με κάθε μορφή και τρόπο λατρείας, θεσμική ή ατομική, ξεκινά από την ανθρώπινη αδυναμία. Σε κάθε φάση της ζωής, μας από τι στιγμή που ξεκινήσαμε σαν είδος αντιμετωπίζουμε δυσκολίες αλλά και κενά γνώσης. Αυτά προσπαθούμε να τα καλύψουμε με διαφόρους τρόπους και όταν βλέπουμε πως δεν ερμηνεύονται τους προσδίδουμε θεϊκή υπόσταση. Αυτή είναι μια πολύ απλοϊκή ερμήνευση της κοινωνικής κατασκευής των Θεών, όμως η θεοποίηση δεν είναι μονό θεσμική όπως προανέφερα. Ίσως είναι περισσότερες οι φορές που εξιδανικεύουμε μια κατάσταση ή άτομα μιας και πιστεύουμε πως αυτά έχουν καταφέρει πολλά και αντιγράφοντας τα, τείνουμε να μπούμε και εμείς στο μικρό τους «πάνθεον». Αυτό είναι μια μορφή ατομικής αντίληψης της θεϊκής υπόστασης που δρα καθαρά σε ψυχολογικό επίπεδο δίχως κάτι το μεταφυσικό.

Η ουσία όμως είναι πως για να θεοποιήσουμε κάτι σημαίνει πως το θαυμάζουμε σε τέτοιο βαθμό που θέλουμε να ταυτιστούμε μαζί του. Αλήθεια γιατί να αλλάξουμε το «είναι» μας και να μεταμορφωθούμε σε κάτι που δεν είμαστε; Εδώ ξεκινά ένα άλλο ζήτημα, η κρίση της ταυτότητας. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι άνθρωποι για κοινονικοιστορικούς λόγους ανέπτυξαν φθόνο(κόμπλεξ) με το χρώμα τους, την φυλή τους ή την κουλτούρα από την όποια προερχόντουσαν μιας και η άρχουσα τάξη ήταν κάτι διαφορετικό (πχ Μichael Jackson). Αυτά τα άτομα λοιπόν λειτουργούν σαν οπαδοί μιας θρησκείας που κτίζουν μέσα τους σιγά σιγά από θαυμασμό για το διαφορετικό και την απογοήτευση τους για το πραγματικό «είναι» τους.

Η θρησκεία δεν είναι όμως η θεραπεία στο πρόβλημα αλλά επιδείνωση της κατάστασης. Προσωπικά θεωρώ πως η λύση σε κάτι τέτοιο προέρχεται μονάχα μέσα από τον εσωτερικό διάλογο, την αναγνώριση, του ποιος είσαι και την πλήρη αποδοχή του. Γιατί να κρυφτείς ή ακόμα χειρότερα να μπεις σε μια βάρβαρη διαδικασία να αλλάξεις την εμφάνιση σου και τον τρόπο επικοινωνίας σου; Αν τα κανείς αυτά καλλιεργείς απλά αυταπάτες.

Έτσι λοιπόν για μένα το μεγαλύτερο θάρρος το έχει ο «άθεος». Αυτός που απαρνιέται κάθε προσαρμογή σε ιδέες- καλούπια και παραμένει ελεύθερος και αυθεντικός. Εικάζεται πως ο πρώτος Θεός ήταν ο Ήλιος λόγο του φωτός που προσέφερε, την δυνατότητα δράσης των προϊστορικών ανθρώπων κυρίως την ημέρα αλλά και την αδυναμία τους να τον κοιτάξουν κατάματα. Έτσι θεώρησαν πως ότι δεν μπορούν να δουν είναι δυνατότερο και το προσκύνησαν. Σίγουρα όμως θα υπήρξε κάποια στιγμή ένας «άθεος» , ένας άνθρωπος που δεν δέχτηκε την κυρίαρχη ιδέα, τόλμησε να κοιτάξει τον «Πατέρα-Ήλιος» και να αντιληφθεί πως δεν τιμωρήθηκε. Αυτός ήταν και ο πρώτος πνευματικά ελεύθερος άνθρωπος στην πορεία του είδους μας, ήταν ο πρώτος «Άθεος» και ο πρώτος επαναστάτης.