Το παράδοξο που λέγεται επιλογή

Ναι ή όχι. Θέλω ή πρέπει. Θάρρος ή αλήθεια. Πάντα υπάρχει ένα δίλημμα, ένα ερώτημα που θέλει απάντηση, μια επιλογή που πρέπει να γίνει, ένα βήμα που πρέπει να κάνουμε. Τις περισσότερες φορές έχουμε το δικαίωμα της επιλογής ακόμη κι αν δεν είναι φανερό. Με το να λέμε ότι δεν υπάρχει επιλογή, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να απαλλάξουμε προσωρινά τους εαυτούς μας από το βάρος της ευθύνης, κάτι που, τελικά, θα μας στοιχειώσει. Ποια απόφαση, λοιπόν, θα πάρουμε είναι εκείνο το στοιχείο, το οποίο θα κάνει όλη την διαφορά.

Ας υποθέσουμε ότι η ζωή μας είναι ένας δρόμος, τότε αντίστοιχα, οι πινακίδες είναι οι επιλογές μας. Δεξιά ή αριστερά. Ευθεία. Αναστροφή. Κάθε επιλογή, ένας άλλος προορισμός, μια άλλη διαδρομή, η οποία με τη σειρά της θα μας οδηγήσει σε άλλους δρόμους με άλλες πινακίδες και πάει λέγοντας. Συνεπώς, δημιουργείται ένα πλέγμα, ένας περίτεχνος ιστός ο οποίος αποτελείται από τις επιλογές τις οποίες έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε και τα πιθανά τους αποτελέσματα.

Μπορεί, λοιπόν, αυτό που ονομάζουμε τύχη ή πεπρωμένο -έννοιες τόσο αόριστες και θολές- να είναι απλώς το αποτέλεσμα των επιλογών των υπόλοιπων ανθρώπων και των προσωπικών τους ιστών, τις οποίες, προφανώς, είναι ακατόρθωτο να προβλέψουμε. Μπορεί. Μακάρι.

Μακάρι, γιατί δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι βασίζω τη ζωή μου σε μια χίμαιρα, σε κάτι άπιαστο. Προτιμώ να πιστεύω ότι έχω λόγο σε ό,τι μου συμβαίνει κι ό,τι πρόκειται να μου συμβεί παρά να νομίζω ότι το μέλλον μου είναι ένα κεφάλαιο σε ένα βιβλίο κάπου στο σύμπαν του οποίου το περιεχόμενο δεν πρόκειται να αλλάξει ό,τι κι αν κάνω. Κι ας είμαι λάθος. Αλλά, ίσως, και να μην είμαι.

Ποιά είναι, όμως, η σωστή επιλογή; “Σωστό” σύμφωνα με το λεξικό είναι το ηθικά καλό, το δικαιολογημένο, το χρηστό, το αποδεκτό. Όμως, στον πραγματικό κόσμο, το “σωστό” δεν έχει ορισμό. Ανήκει σε αυτήν την ομάδα λέξεων μαζί με το καλό, το κακό, το λάθος, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, οι οποίες αποτελούν μια γκρίζα ζώνη. Μια ζώνη όπου όλα είναι σχετικά και ανάλογα τόσο με εκείνον που θα χρησιμοποιήσει αυτές τις λέξεις όσο και με το περιεχόμενο στο οποίο θα ενταχθούν.

Συνεπώς, αντικειμενικά απόλυτα σωστές επιλογές δεν υπάρχουν. Υπάρχουν, όμως, εναλλακτικές επιλογές. Αυτό, το οποίο προσπαθώ να πω είναι ότι όποια επιλογή από τις διαθέσιμες επιλογές κι αν κάνουμε αυτόματα, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με τους προαναφερθείς ιστούς. Κάθε επιλογή κι ένας ιστός. Κάθε επιλογή κι ένα νέος δρόμος με τους δικούς του όρους, με τα δικά του μέτρα και σταθμά.

Δεν θα μάθουμε ποτέ ποιός είναι ο σωστός δρόμος ή αν, όντως, υπάρχει σωστός δρόμος γιατί καθένας είναι μοναδικός. Και δεν μπορούμε να συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα, έτσι δεν είναι;

Έτσι, λοιπόν, τη στιγμή που κάνουμε μία επιλογή, που διαλέγουμε έναν δρόμο από τους πολλούς, εκείνη τη στιγμή, όλοι οι άλλοι δρόμοι, όλες οι άλλες επιλογές σβήνονται σαν κεριά, λες και δεν υπήρξαν ποτέ. Ίσως και να μην υπήρξαν.

 

Δημοσιεύθηκε από

Χριστίνα Πετρούλια

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Τα τελευταία χρόνια μένω στην Αγγλία, όπου σπουδάζω Νομική. Ξεκίνησα να γράφω από πολύ μικρή ηλικία για να βάλω τάξη στο χάος των σκέψεών μου. Όπως πολύς κόσμος, έτσι κι εμένα μου αρέσει να διαβάζω βιβλία, να βλέπω ταινίες και σειρές και φυσικά, να ταξιδεύω. Κυρίως αυτό. Είμαι πλάσμα της αλλαγής, όπως μου αρέσει να αυτοαποκαλούμαι.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *