Η ανασκόπηση της χρονιάς

Άλλη μία χρονιά μνημονίου πέρασε. Μία χρονιά με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και με αξιωματική αντιπολίτευση την ΝΔ. Τσίπρας και Μητσοτάκης έδωσαν σκληρές μάχες μέσα στην βουλή, με ύβρεις εκατέρωθεν, πολλές φορές χαμηλού επιπέδου. Σκληρές μάχες, όμως, και ανάμεσα σε όλους τους πολιτικούς αρχηγούς. Τι έκαναν οι πολιτικοί αρχηγοί της χώρας; Τι πολιτικούς στόχους είχαν και έχουν και ποιες σκοπιμότητες;

Από την μία ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, που επιδιώκει με μανία να φέρει την ελπίδα. Να αποδειχθεί ο πρωθυπουργός που θα βγάλει την χώρα από τα μνημόνια, όπως ο ίδιος δηλώνει. Ένας πρωθυπουργός, που γνωρίζει την δημοτική του πτώση και προσπαθεί να φτάσει ως το τέλος της θητείας του, μήπως και κερδίσει κάτι. Ένας πρωθυπουργός που προσπαθεί να μείνει στην εξουσία με κάθε τρόπο. Αδιαμφισβήτητα, έχει πείσμα. Έχει το πείσμα του να φτάσει ως το τέλος και να αποδειχθεί διαφορετικός από τους προηγούμενους. Αυτοαποκαλείται πολιτικός που δεν είναι από τζάκι και μη μπλεγμένος σε θέματα διαφθοράς. Ένας πολιτικός που θεωρεί την κυβέρνησή του την πιο αξιόπιστη και την αντιπολίτευση την πιο διεφθαρμένη.

Από την άλλη ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κυριάκος Μητσοτάκης, που προσπαθεί να πείσει ότι αυτός έχει την λύση. Υπόσχεται φοροελαφρύνσεις και ελεύθερη παραγωγική οικονομία. Ένας πολιτικός, που στηρίζει την καμπάνια του κυρίως στο να ρίξει την δημοτικότητα του αντιπάλου του, αποκαλώντας τον ψεύτη. Ένας πολιτικός που θεωρεί την περίοδο ΣΥΡΙΖΑ ως την πιο καταστροφική. Ένας πολιτικός αρχηγός που βιάζεται να γίνει πρωθυπουργός ζητώντας συνεχώς εκλογές.

Μία Φώφη Γεννηματά, ένας Σταύρος Θεοδωράκης και ένας Πάνος Καμμένος που προσπαθούν να διασωθούν πολιτικά. Μάχονται να παραμείνουν στο προσκήνιο. Μάχονται να παραμείνουν στα βουλευτικά έδρανα. Μάχονται να κρατήσουν ενωμένα τα κόμματά τους. Όλοι με συμμάχους, είτε φανερούς, είτε κρυφούς.

Ένας Βασίλης Λεβέντης που μάχεται να αποδείξει την διαφορετικότητά του. Μάχεται να αποδείξει την διαφθορά που επικρατεί στο πολιτικό σύστημα, εξαιρουμένου του εαυτού του. Μάχεται να αποδείξει ότι η κουλτούρα συνεργασίας είναι η μοναδική λύση στη χώρα. Μάχεται να ξαναμπεί στη βουλή. Μάχεται για τα δικά του ιδανικά.

Ένας Δημήτρης Κουτσούμπας και ένας Νίκος Μιχαλολιάκος που μάχονται για τις ιδέες που πρεσβεύουν οι ιδεολογίες τους. Μάχονται να αποδείξουν ότι  οι ιδεολογίες τους, η καθεμία ξεχωριστά, αποτελούν και την λύση στα προβλήματα της χώρας.

Κάπως έτσι κύλησε και το 2017. Μοιάζει λες και ο καθένας να μάχεται για τον εαυτό του και όχι για το σύνολο. Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Στην πραγματικότητα, ο καθένας θέλει την πρόοδο του τόπου. Το ζητούμενο, όμως,  είναι το πώς το δείχνεις. Καλός είναι ο ανταγωνισμός. Καλή είναι και η πολυφωνία. Αυτή είναι, άλλωστε, και η πεμπτουσία της δημοκρατίας. Αυτή η πεμπτουσία, όμως, να λειτουργεί με γνώμονα το γενικό καλό και όχι τις προσωπικές φιλοδοξίες ή ματαιοδοξίες.

Δημοσιεύθηκε από

Πάνος Πουρναράς

O Πάνος Πουρναράς είναι πολιτικός επιστήμονας, απόφοιτος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *