Opinion

Πίστη: (Ακόμη) Ένα ταμπού στην Ελλάδα του 2016, στην Ελλάδα του 21ου αιώνα...

[cresta-social-share]

Το γεγονός ότι στην χώρα μας υπάρχουν πάρα πολλά ταμπού θέματα και πληθώρα κλισέ το γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά, κι όσοι το αρνούνται υποκρίνονται, γιατί μέσα τους ξέρουν πολύ καλά την αλήθεια. Το κακό με την Ελλάδα είναι οι τρομακτικά αργές μεταβάσεις από το στάδιο της αποστροφής και του χλευασμού σε αυτό της αναγνώρισης και της αποδοχής, είτε σχετικά με την αθεΐα, είτε με την ομοφυλοφιλία είτε με οτιδήποτε άλλο πέρα από τα "συνηθισμένα".

Σύμφωνα με τον Independent, στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής  οι άθεοι έχουν διπλασιαστεί (!) από το 1984, ενώ η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό άθεων και αγνωστικιστών παγκοσμίως είναι η Κίνα, αφού οι Κινέζοι που δεν πιστεύουν σε κάποιον θεό αγγίζουν ποσοστά της τάξεως 40-49,9%. Από την άλλη, 30-39,9% των Ιαπώνων δηλώνουν άθεοι, ενώ με το ίδιο ποσοστό ακολουθούν οι Τσέχοι. Στη Γαλλία, το ποσοστό των άθεων-αγνωστικιστών αγγίζει, σύμφωνα με ερευνητές, το 20% τουλάχιστον, ενώ στην Ισλανδία το 10-19% των πολιτών είναι άθεοι. Όσον αφορά τη στάση των πιστών προς τους άθεους, οι πιο... χαλαρές στο θέμα αυτό χώρες είναι οι Σκανδιναβικές (Νορβηγία, Σουηδία, Φινλανδία) και η Ισλανδία.

Σε αρκετές χώρες, όπως σε αυτές του Ισλάμ, συναντάμε φανατικούς πιστούς, χωρίς καμία, απολύτως, ανοχή προς τους άθεους ή προς αυτούς που πιστεύουν σε κάτι διαφορετικό. Δυστυχώς, η Ελλάδα είναι, αναμφισβήτητα, μια χώρα που αν και θεωρείται ανεπτυγμένη και παρόλο που κυριαρχεί σε αυτήν μια θρησκεία θεωρητικά πιο... χαμηλών τόνων, έχει πολύ μεγάλο ποσοστό φανατικών πιστών και μεγάλη μερίδα των πιστών αντιμετωπίζει με χλεύη, προσβολές και τραμπουκισμούς όσους δεν πιστεύουν. Υποτίθεται, μάλιστα, ότι έχουμε και ανεξιθρησκεία... Λέμε τώρα... Όμως, το αξιοπερίεργο που συναντάμε σε πολύ μεγάλο βαθμό στην χώρα μας δεν είναι μόνο αυτό, αλλά και το γεγονός ότι πολλοί γίνονται άθεοι από μόδα για να το παίξουν επαναστάτες ή διαφορετικοί, ενώ κάποιοι άθεοι κατακρίνουν και προσβάλλουν όσους πιστεύουν, ακόμα κι αν αυτοί δεν προκαλούν την "αντίπαλη" μερίδα. Κατά τη γνώμη μου, όλα αυτά είναι ηλίθια και είναι, πραγματικά, κρίμα που έχουμε φτάσει στο 2016 και συζητάμε ακόμα για αυτά. Μια χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, άρα την ελευθερία επιλογών και πεποιθήσεων, μια χώρα που γέννησε τους μεγαλύτερους φιλόσοφους, μια χώρα που προσέφερε τόσα στον παγκόσμιο πολιτισμό, κι όμως, έχει καταντήσει σε αυτά τα θέματα, κι όχι μόνο, χειρότερη από τριτοκοσμικές χώρες κι από χώρες χωρίς ιστορία. Κι αυτό, ναι, είναι ...επιτυχία όλων μας...

Ουσιαστικά, δεν υπάρχει λόγος να κατακρίνουν οι μεν τους δε, από τη στιγμή που και η πίστη είναι θέμα επιλογής και πηγάζει ή όχι, από μέσα μας... Αφήνουμε, λοιπόν, τις θρησκείες- γιατί άλλο θρησκεία κι άλλο πίστη- να πετυχαίνουν τον διαχρονικό τους σκοπό: τη δική μας διχόνοια κι έτσι, αντί να σεβόμαστε τις επιλογές του άλλου και να είμαστε όλοι μια γροθιά και να προοδεύουμε, είμαστε βυθισμένοι στον εγωισμό και τη διχόνοια. Κι έπειτα, κατηγορούμε τους ξένους για την κατάντια μας, τα μνημόνια και την οικονομική κρίση. Μα, πώς είναι δυνατόν να προχωρήσουμε και να αφήσουμε τα κακώς κείμενα πίσω μας αν θέματα όπως αυτά μας εμποδίζουν να είμαστε ενωμένοι; Είναι αλήθεια, πράγματι, πως η χώρα μας έχει μια ιδιοτροπία όσον αφορά το πώς μεταβαίνει από κατάσταση σε κατάσταση. Για παράδειγμα, σε άλλες χώρες στο θέμα της ομοφυλοφιλίας, ενώ αποτελούσε ταμπού, η κατάσταση άλλαξε άρδην από όταν συνειδητοποίησαν οι πολίτες ότι, ουσιαστικά, και αυτό είναι θέμα επιλογής. Εδώ, παρόλο που ψηφίστηκε το σύμφωνο συμβίωσης, ακόμα αποτελεί ταμπού, αν και έχει σημειωθεί πρόοδος. Το ίδιο, λοιπόν, συμβαίνει και με τη θρησκεία ή την πίστη. Δεν αντιλαμβανόμαστε, δυστυχώς, ότι αυτή η νοοτροπία μας κρατά πολύ πίσω. Και, φυσικά, δεν αξίζει καν να αναφερθώ σε "εκπρόσωπους του Θεού" που κηρύττουν μίσος προς τους "άπιστους"...

Είναι, τελικά, όλα θέμα νοοτροπίας. Το έγραψα σε προηγούμενο άρθρο μου, το γράφω και σε αυτό. Οι αλλαγές στην πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία, αλλά και σε οποιονδήποτε άλλο τομέα, θέλουν χρόνο, θυσίες και συνεχή μάχη σαν μια γροθιά. Δεν είναι... γελοίο αυτά τα ταμπού μας να μη μας αφήνουν να προχωρήσουμε; Άλλες χώρες αντιμετωπίζουν ευκολότερα τα προβλήματα γιατί είναι ενωμένοι προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ στην Ελλάδα πρέπει να προηγηθεί αλλαγή της νοοτροπίας, δύσκολο, όχι αδύνατο!