Opinion, Επικαιρότητα

Θρησκεία: όπιο ή παρηγοριά, κύριε Άνθιμε;

[cresta-social-share]

Θρησκεία. Μια έννοια δύσκολη να οριστεί αλλά ως κοινό παρονομαστή για όλους έχει τη σχέση του ανθρώπου με το θείο, είτε αυτό είναι ένα ή περισσότερα άτομα είτε ζώο ή κάποιο φυσικό φαινόμενο. Κάποτε είχα ακούσει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα άποψη για την θρησκεία. «[...] Αποτελεί υποσυνείδητη ψυχολογική ανάγκη για τον άνθρωπο. Όταν έρχονται απανωτές δυσκολίες σε κάποιον, αυτόματα επιθυμεί να πιστέψει σε μια ανώτερη δύναμη από εκείνον για να του δώσει κουράγιο και ελπίδα να συνεχίσει να παλεύει…»

Έχοντας κάτι τέτοιο στο μυαλό μου, πάντα είχα καλή άποψη για την πίστη σε μια θρησκεία και όσον αφορά τις υπόλοιπες θρησκείες με κάλυπτε η άποψη του Ναπολέων Βοναπάρτη, σύμφωνα με την οποία, θρησκευτικοί πόλεμοι γίνονταν βασικά από ανθρώπους που σκότωναν ο ένας τον άλλο για να αποδείξουν ποιος έχει τον καλύτερο φανταστικό φίλο. Ως παιδί, λοιπόν, ήταν αρκετά ξεκάθαρα τα πράγματα, στη συνέχεια, όμως, η κατάσταση άλλαξε. Πέρα από τους θρησκευτικούς πολέμους που υπάρχουν ακόμα και σήμερα και, μάλιστα, έχουν ενταθεί τα τελευταία χρόνια λόγω της παγκοσμιοποίησης που «υποχρεώνει» διαφορετικούς πολιτισμούς να συνυπάρχουν σε ένα «παγκόσμιο χωριό» που εξαιτίας της αλληλεξάρτησης των συμβαλλομένων δημιουργούνται έντονες τριβές, ανακύπτει και το θέμα της αμφισβήτησης. Ολοένα και περισσότεροι νέοι άνθρωποι αμφισβητούν τα παραδοσιακά θρησκευτικά κηρύγματα καθώς θεωρούν πως οι θρησκευτικοί ηγέτες με τις πράξεις τους και τον τρόπο ζωής τους, όχι μόνο δεν τα πιστεύουν αλλά, αντιθέτως, τα παραβιάζουν. Άπειρα παραδείγματα μπορούμε να αντλήσουμε από την σκοτεινή ιστορία της κάθε Εκκλησίας. Παιδεραστές, βιαστές  την ημέρα παριστάνουν τους Αγίους και τη νύχτα καίγονται στην δική τους κόλαση..

Ας έρθουμε τώρα στην Ελλάδα του 2015. Θύματα μιας οικονομικής- δημοσιονομικής κρίσης αλλά και λανθασμένων πολιτικών επιλογών των κυβερνήσεων όλων αυτών των ετών και μεσούσης μιας συγκλονιστικής αλλαγής στην ανθρωπογεωγραφία του κόσμου, βρισκόμαστε αμήχανοι στα τεκταινόμενα. Κι εκεί που περιμένεις μια παρηγοριά, ένα στήριγμα από την θρησκεία, απογοητεύεσαι οικτρά. Θρησκευτικοί ηγέτες, όπως ο Ιερώνυμος και ο Άνθιμος, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους στην ενδεχόμενη επιλογή των μαθητών για απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών. Έχουν σκεφτεί, άραγε, πως πλέον μιλάμε για μια ελληνική πολυπολιτισμική κοινωνία και πως από την στιγμή που δεν διδάσκονται όλες οι θρησκείες στα πλαίσια αυτού του μαθήματος, το πιο δημοκρατικό είναι να δίνεται δυνατότητα επιλογής στους αλλόθρησκους μαθητές να μην παρακολουθούν το εν λόγω μάθημα; Και όλα αυτά φυσικά, την ώρα που τα τρόφιμα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη δεν φτάνουν για να καλύψουν τις ανάγκες των Σύριων προσφύγων. Αλλά τι λέω; Αφού ο ίδιος ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης,  Άνθιμος, υποστήριξε σε συνέντευξή του πως: «Τους καλοδεχόμεθα, τους αγαπάμε, τους φροντίζουμε, τους προωθούμε αλλά εδώ στην Ελλάδα δεν χωράμε άλλους». Η τεράστια ανθρωπιστική κρίση δεν λέει τίποτα στον Μητροπολίτη; Σαφέστατα μιλάμε για ένα θέμα με ευρωπαϊκές διαστάσεις και κανένας δεν περιμένει την Ελλάδα να το λύσει μόνη της. Ωστόσο, τέτοιες δηλώσεις δεν είναι αναμενόμενες από έναν πνευματικό άνθρωπο που διδάσκει τον λόγο του Θεού.

Διαβάζοντας ένα απόσπασμα από το κήρυγμα που έκανε στη λειτουργία του ο Άνθιμος σχολιάζοντας το ζήτημα της εξαγγελίας της κ. Αναγνωστοπούλου για την απαλλαγή των μαθητών από τα θρησκευτικά, δηλώνει πως «[…] Εμείς οι Χριστιανοί που έχουμε εντολή από τον Κύριο να αγαπάμε ακόμα και τους εχθρούς μας, αγαπάμε όλους αυτούς που μας κυβερνούν γιατί είναι Έλληνες και γιατί όλοι τους είναι βαφτισμένοι». Νομίζω πως είναι ξεκάθαρη η ανωτερότητα του πνεύματος και ο σεβασμός στην διαφορετική άποψη! Όλα αυτά βεβαίως από την στιγμή που «ήταν λάθος αυτό που είπαν για το μάθημα των θρησκευτικών και σχεδόν ανεκλήθη».

Είναι, όμως, το ίδιο ανοιχτός στην διαφορετική άποψη ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης και σε άλλα θέματα; Ασφαλώς και όχι! Συγκεκριμένα στη συνέντευξη που παραχώρησε στην Κ. Καραβάτου ο Άνθιμος τα βάζει με τους ομοφυλόφιλους. «Αυτά δεν έχουν γίνει ποτέ στους αιώνες, διαφήμιση και παρέλαση των ανθρώπων οι οποίοι ζουν σε μια κατάσταση παρανομίας, αφύσικη. Ο Θεός τον αγαπάει και του δίνει αφορμές να μετανοήσει. Από εκεί και πέρα έχει την ευθύνη του. Δεν μπορεί να του αναγνωρίσει αυτό που λέμε εμείς «πολύ καλά κάνει». Σαν ανθρώπους τους τιμάμε, τους αγαπάμε, διαφωνούμε με την αμαρτία τους της οποίας δεν δεχόμαστε την διαφήμιση και μάλιστα εντός του χώρου που για μας είναι πνευματική δικαιοδοσία μας». Κατάσταση παρανομίας, αφύσικη;; Διαφωνούμε με την αμαρτία τους;; Η σεξουαλική προτίμηση των ανθρώπων καθώς και η έκφραση της σεξουαλικότητάς τους δεν μπορεί να είναι αμαρτία! Μάλιστα, ένα από τα θεμελιώδη συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα είναι αυτό της ελεύθερης ανάπτυξης  της προσωπικότητας του ατόμου (άρθρο 5, Σ). Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να κρίνει τον άλλον για τις επιλογές του και αν το πρόβλημα του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης είναι η διαφήμιση και οι παρελάσεις, τότε καλό θα ήταν να διευκρινίσουμε τον συμβολικό χαρακτήρα αυτών. Ομοφυλόφιλοι υπήρχαν από τα αρχαία χρόνια και γι’αυτούς και διάφορα όργια υπάρχουν αναφορές και στο Συμπόσιο του Πλάτωνα. Άνθρωποι βασανισμένοι που υπότασσαν την διαφορετικότητά τους στο φαίνεσθαι και στα κοινωνικά πρότυπα, έχουν δικαίωμα πλέον στις ελεύθερες δημοκρατικές κοινωνίες να υποστηρίζουν τις επιλογές τους. Κάτι τέτοιο θεωρητικά δεν θα έπρεπε να σοκάρει έναν εκπρόσωπο του Θεού που σκοπός του είναι να διδάξει την αγάπη στους ανθρώπους!

Με αυτές τις απόψεις, όμως, οι νέοι άνθρωποι αποξενώνονται και απομακρύνονται από την Εκκλησία, κάτι που δεν συνέβαινε επί εποχής Χριστόδουλου. Η μη προσαρμοστικότητα στις νέες εποχές και ανάγκες είναι υπαίτια για την αμφισβήτηση και την απομάκρυνση από την Εκκλησία και όχι οι εξαγγελίες για απαλλαγή από τα θρησκευτικά κύριε Άνθιμε..

Μαρία Μαρίνη