Αθλητικά

Μόνος του τον δείχνει, μόνος του… τον ακολουθεί!

[cresta-social-share]

Η πλειοψηφία του κοινού, βρίσκεται σε μία εποχή πιο αβέβαιη από ποτέ. Κάθε μέρα, ακόμη και σε αυτές του καλοκαιριού που θεωρούνται πιο ξέγνοιαστες, οι Έλληνες ακούν όλο και χειρότερα νέα για όσα καθορίζουν τις ζωές τους και λογικά φτάνουν σε σημείο… να μην μπορούν να ακούν άλλο. Θέλουν να δουν κάτι αισιόδοξο. Κάτι που να τους βγάλει, έστω και λίγο, από την καθημερινότητά τους. Κάτι που να τους κάνει υπερήφανους. Κάτι, για το οποίο θα θεωρήσουν ότι έχουν το δικαίωμα να αισθάνονται επιτυχημένοι.

Ο ελληνικός αθλητισμός, για άλλη μία φορά είναι εδώ. Και παριστάνει, ξανά, το «αντίδοτο» στην κρίση που βιώνουμε σε όλους τους τομείς εδώ και δεκαετίες, με έμφαση στο οικονομικό κομμάτι τα τελευταία έξι χρόνια. Οι επιτυχίες του είναι διαρκείς και πλέον ο Έλληνας δεν κοιτάζει μόνο το αγωνιστικό κομμάτι. Αν ήταν μόνο αυτό, δε θα δινόταν τόσο μεγάλη σημασία σε όσα απίστευτα μας έχει χαρίσει και την φετινή αγωνιστική περίοδο. Του προσφέρει πολύ περισσότερα πράγματα και οι αθλητές του έχουν συνειδητοποιήσει, κατανοώντας επίσης πως φέρουν πολύ μεγάλη ευθύνη, κάθε φορά που εκπροσωπούν την χώρα μας.

Πάντα εκπροσωπούσαν έναν ολόκληρο λαό, όπως συμβαίνει με κάθε αθλητή όταν συμμετέχει σε μία διεθνή διοργάνωση. Τώρα πια, όμως, εκπροσωπούν έναν «πονεμένο» λαό, ο οποίος υποφέρει πραγματικά (με ή χωρίς δική του επιλογή, είναι μία άλλη κουβέντα) από ανθρώπους που στο τέλος της ημέρας, αποδεικνύεται πως δεν νοιάστηκαν ούτε λεπτό γι’ αυτόν. Κοίταξαν, ουσιαστικά, το προσωπικό τους όφελος και την ικανοποίηση των στρεβλών ιδεοληψιών που υπηρετούν και τους κατευθύνουν σε πράξεις που έχουν προδώσει το έθνος ουκ ολίγες φορές. Προδοσία, ναι. Δεν πρέπει να φοβηθούμε να το πούμε, αυτή είναι η αλήθεια. Και τι ψάχνει ο κόσμος; Ανθρώπους που να νιώσει, ότι παλεύουν και γι’ αυτόν, όχι μόνο… για την πάρτη τους.

Και αυτό συνέβαινε πάντα με τους αγαπημένους αθλητές μας. Δε θα μιλήσω για παλιότερες επιτυχίες, γιατί και μόνο αν τις κοιτάξεις προκαλείται «ίλιγγος» για ένα λαό μόλις 11 εκατομμυρίων ατόμων (με το ζόρι). Ας μιλήσουμε για τις φετινές. Για το μπάσκετ που είναι πάντα συνεπές στο ραντεβού του με τη συγγραφή της ευρωπαϊκής ιστορίας, με τον Ολυμπιακό να φτάνει στον τελικό της Ευρωλίγκα και τους δύο «αιωνίους» να μας προσφέρουν πάντα «ενέσεις» ποιότητας για τον «πληγωμένο» άκρως εμπορευματοποιημένο αθλητισμό. Αναφέρομαι, δηλαδή, στα δύο πιο δημοφιλή αθλήματα της χώρας, με το ποδόσφαιρο να έχει ξεπέσει σε μία απίστευτη κατάντια.

Ας μιλήσουμε για τις κοριτσάρες του Τζώρτζη Δικαιουλάκου, οι οποίες για έναν μόνο πόντο δεν έφτασαν στις οκτώ κορυφαίες ομάδες του ευρωπαϊκού μπάσκετ, παίζοντας με την πλάτη στον τοίχο στο δεύτερο γύρο. Για τους ατίθασους Εφήβους του Ηλία Παπαθεοδώρου, των οποίων η τέταρτη θέση στην Κρήτη και έπειτα η πρωτιά στο Βόλο, δείχνουν ότι με σκληρή δουλειά, θα μπορέσουν να υλοποιήσουν το όνειρο κάθε παιδιού της γενιάς μας, να… κατακτήσει τον κόσμο! Για τον «αειθαλή» Σπύρο Γιαννιώτη που κρατά πάντα τη σημαία ψηλά και την ηρωική Κέλλυ Αραούζου, σε δύο χάλκινα μετάλλια στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του Καζάν που αποτελούν… προϊόν του κορυφαίου Νίκου Γέμελου. Για μερικούς ακόμη… υδάτινους μάγκες, αυτούς της Εθνικής Πόλο, που «έπνιξαν» δύο φορές τους πάντα υπερόπτες στο πόλο Ιταλούς, για να φέρουν στην πατρίδα άλλο ένα χάλκινο μετάλλιο. Για τις «γοργόνες» που κατέκτησαν την έκτη θέση στο Καζάν. Για τη διοργάνωση γεγονότων με παγκόσμια απήχηση και σπουδαία «μηνύματα», όπως το Navarino Challenge, το «Σπάρταθλον», ο Μαραθώνιος των Αθηνών ή το Santorini Experience πρόσφατα.

Σίγουρα υπάρχουν και άλλες επιτυχίες που έχω ξεχάσει αυτή τη στιγμή. Αλλά το σημαντικό, είναι ότι ζούμε και κάτι όμορφο. Μόνο αυτό; Όχι. Ζούμε και κάτι άλλο, εδώ και πολλά χρόνια. Κάτω από ευνοϊκές ή αντίξοες συνθήκες, με ή χωρίς χρηματοδότηση (κυρίως για όσα αθλήματα δεν αφορούν το ποδόσφαιρο και το αντρικό μπάσκετ), οι Έλληνες είχαν στο «αίμα» τους την επιτυχία. Γιατί; Λόγω τεχνογνωσίας. Δεν έφτανε το ταλέντο. Με σκληρή δουλειά, υπομονή, παρακολούθηση των παραδοσιακών δυνάμεων κάθε αθλήματος, προσπάθεια «στησίματος» των κορυφαίων σε ένα μοντέλο που να τους ταιριάζει, έτσι φτάσαμε στην επιτυχία. Με μία διαδικασία πολλών ετών που σήμερα δικαιώνει τους μαχητές-νικητές μας.

Κάπως έτσι, σήμερα βλέπουμε μία άλλη Ελλάδα. Αυτή της ελπίδας, της αισιοδοξίας, της επιτυχίας. Μόνο που αυτή η Ελλάδα, υπήρχε εδώ και πολλά χρόνια. Ναι, είχε κι αυτή τις «κακοτοπιές» της, όπως αποκαλύφθηκαν (Εγκληματική Οργάνωση, σκάνδαλο Καραϊσκάκη, σκάνδαλο άρσης βαρών, σκάνδαλο Κεντέρη-Θάνου και άλλα), αλλά αυτό δε μείωσε τον κόσμο που μας προσέφεραν αυτοί οι ήρωες εδώ και πολλά χρόνια. Το δρόμο που θα έπρεπε κάποτε να ακολουθήσουμε κι εμείς, «ξεγράφοντας» μια και καλή όσους μας έδειξαν το δρόμο που μας οδήγησε σε αυτή τη μιζέρια.

Η επιλογή που κάναμε αποδείχθηκε λανθασμένη και έχουμε φτάσει παραπάνω από μία φορά στον «γκρεμό». Άλλη Ελλάδα θα μπορούσαμε να έχουμε, αλλά άλλη Ελλάδα επιλέξαμε, με αποτέλεσμα η Ελλάδα που θα μπορούσε να μας κάνει ευτυχισμένους, να πλέει μόνη της, απέναντι σε κάθε «τέρας». Μόνη της, αλλά ξεπέρασε όλες αυτές τις δυσκολίες, για να συνεχίσει μέχρι σήμερα να μας δείχνει το δρόμο που τόσα χρόνια ακολουθεί χωρίς βοήθεια.

Μπορεί να ακούγεται περίεργα, αλλά δεν είναι αργά για μία μεγάλη «στροφή» του έθνους μας σε μία τέτοια κατεύθυνση. Καλό είναι, να τους ακούσουμε και μία φορά όλους αυτούς τους ήρωες, οι οποίοι βρίσκονται όμως πάντα ανάμεσά μας, πρόθυμοι να μας κατευθύνουν, με ένα χαμόγελο και μία μεγάλη αγκαλιά. Ας τους ακούσουμε, κάτι έχουν να μας πουν με τόσα που έχουν κάνει…