Πολιτική

Το μεγάλο δίδαγμα της συμφωνίας

[cresta-social-share]

Η ελληνική κυβέρνηση κατάφερε, μετά από μία επεισοδιακή μέρα που προηγήθηκε στις 12/7, να συνάψει τη συμφωνία με τους δανειστές το πρωί της 13ης του μηνός. Σκληρή; Ναι. Επώδυνη; Ναι. Ταπεινωτική, με τον τρόπο που μας φέρθηκαν μερικοί εκ των εταίρων; Σύμφωνοι σε όλα αυτά, υπήρχε όμως καμιά καλύτερη λύση και δεν το γνωρίζαμε;

Όχι, αλλιώς θα την είχαμε μάθει από τις 25 Ιανουαρίου, ημερομηνία από την οποία ξεκίνησε να κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ, κάνοντας πολλά και φοβερά λάθη μέχρι την περασμένη Κυριακή. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, όμως, αποφασίζοντας να κάνει το σωστό και να μην ακούσει τον ορυμαγδό των «επαναστατών» των social media να του λένε «σήκω και φύγε», πήρε επιτέλους την ευθύνη πάνω του και κατέληξε στη συμφωνία. Και με τη σωστή αυτή πράξη που έκανε, έχει ευεργετήσει τον ελληνικό λαό. Και δεν αναφέρομαι στο οικονομικό κομμάτι.

Γνωρίζετε ότι δεν έβλεπα προοπτική όχι μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και σε οποιοδήποτε κόμμα εκλεγόταν στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και το είχα εκφράσει από την πρώτη κιόλας στιγμή (http://hashmag.gr/opinion/caffairs-31411). Δεν είχα κανένα πρόβλημα να μιλήσω για «μαθητευόμενους μάγους», βλέποντας την αρχική πορεία των διαπραγματεύσεων και αναφερόμενος κυρίως σε υπουργούς της κυβέρνησης, αλλά και στους ουκ ολίγους αποτυχημένους πειραματισμούς του κ. Τσίπρα. Θεώρησα παρανοϊκή όχι μόνο τη διενέργεια του δημοψηφίσματος, αλλά και ως θέατρο παραλόγου τη διχαστική στάση των βουλευτών όλων των κομμάτων, που πριν απ’ όλα όριζε το κομματικό και προσωπικό συμφέρον (http://hashmag.gr/opinion/abstract-37953). Πιστεύω ακόμη πως στην πλειονότητά τους αυτά ισχύουν, αλλά πρέπει να είμαστε δίκαιοι και λέμε αυτό που βλέπουμε. Και αυτό που είδα, είναι όντως μία προοπτική!

Σε αυτό το σάιτ, άπαντες οι αρθρογράφοι έχουν αναφέρει την ανάγκη εθνικής ενότητας. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε κατά πόσο αλλάζει κάτι τέτοιο την εικόνα της χώρας, τόσο εντός όσο κι εκτός συνόρων.  Επιτέλους, όμως, δικαιωνόμαστε γιατί έγινε αντιληπτό από τους πολιτικούς. Κι όμως, το απρόσμενο έγινε πραγματικότητα, μετά από τα πέντε χρόνια των γνωστών… μνημονιακών βασάνων.

Αυτή η πολυπόθητη συνεννόηση, αρχίζει από το βράδυ της Κυριακής του δημοψηφίσματος, όταν στο άκουσμα άλλης μίας ταπεινωτικής ήττας του, ο Αντώνης Σαμαράς παραιτείται. Έστω και καθυστερημένα, γιατί η στάση του ως αντιπολίτευση έκανε μεγάλο κακό και το έχει εξηγήσει πολύ καλύτερα ο Χάρης Λευθεριώτης. Στη θέση του μπαίνει ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης που δεν έχει περάσει στην ιδέα κανενός ως ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να σταθεί ως αρχηγός ενός ιστορικού κόμματος, όπως η ΝΔ. Και όμως, μας διαψεύδει. Και προς άλλη μία μας έκπληξη, το έχει καταλάβει εξαρχής ο πρωθυπουργός.

Γι’ αυτό και συγκαλεί συμβούλιο αρχηγών στο Μαξίμου. Τα αποτελέσματα φαίνονται την Παρασκευή, με τη στάση του Μεϊμαράκη. Πρώτη ένδειξη, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δηλώνει στήριξη στην κυβέρνηση εκ μέρους της. Δεύτερη ένδειξη, του δίνει το χέρι στο τέλος της ομιλίας του (δεν είδα κανέναν να τα βάζει με τα κανάλια, επειδή δεν «έπαιξαν» το συγκεκριμένο βίντεο, από εικόνες το αντιληφθήκαμε). Τρίτη ένδειξη που σημαίνει πλέον απόδειξη, 251 βουλευτές ψηφίζουν «ναι» και η συμφωνία περνά από τη Βουλή για να διαπραγματευτεί ξανά ο Τσίπρας.

Και ο πρωθυπουργός ανταποδίδει τη στήριξη. Πάει στις Βρυξέλλες, έχοντας μαζί του όλο το συνταγματικό «τόξο» και διώχνοντας από δίπλα του όποιον πολιτικό δυσχέραινε την ήδη εναντίον μας κατάσταση, με πρώτο τον… απίθανο τύπο που λέγεται Γιάνης - με ένα νι - Βαρουφάκης. Εναντίον του ποιοι είναι δηλαδή; Το ΚΚΕ, η Χρυσή Αυγή και οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που του αφαίρεσαν τη δεδηλωμένη. Άλλο κομβικό σημείο. Παρότι χάνει τη δεδηλωμένη, κανείς δεν το τονίζει, άλλο δείγμα ομόνοιας την ώρα που πρέπει να κλείσει η συμφωνία. Οι Γερμανοί, Φινλανδοί και λοιποί «τοξικοί» εταίροι, «αλυχτούν» αλλά υπάρχουν και άλλοι που καταλαβαίνουν πολύ καλά το ενωτικό κλίμα. Γαλλία και Ιταλία τάσσονται υπέρ της χώρας μας, για να μας δοθεί η ευκαιρία. Μέρκελ και Σόιμπλε εκτίθενται ανεπανόρθωτα και η συμφωνία μετά από 17 εξαντλητικές ώρες κλείνει. Με ένα πρόγραμμα επώδυνο, αλλά και μία προκύψασα κατάσταση που δίνει ένα ενθαρρυντικό μήνυμα. Γιατί έγινε κάτι που δεν περιμέναμε πολλοί, κι εγώ δεν το είχα καν στο μυαλό μου ως πιθανό ενδεχόμενο. Από αυτό το «ντόμινο» εξελίξεων, οι βασικοί μας πολιτικοί αρχηγοί συνεννοήθηκαν και συμφώνησαν σε μία στάση που θα έδειχνε πως ο Τσίπρας ηγείται μία εθνικής προσπάθειας. Και αυτό στο τέλος, έπεισε. Και όπως ανέφερα, έχουμε άλλη μία ευκαιρία.

Η ευκαιρία αυτή, αφορά κυρίως να κατανοήσει ο κόσμος αυτό που έγινε και αποτελεί για πρώτη φορά ύστερα από πολύ καιρό, αιτία συγχαρητηρίων στους πολιτικούς μας. Ναι, το ξέρω ότι είναι περίεργο αυτό το «μπράβο». Αλλά αυτή η χώρα πάσχει πρώτα από τους ίδιους της τους ιθαγενείς. Αυτοί είναι που πρέπει να αλλάξουν. Και χάρη σε ένα συγκλονιστικό απρόοπτο, οι πολιτικοί έδειξαν το δρόμο. Μία φορά έκαναν το σωστό και αυτό μπορεί να ωφελήσει πολλαπλά. Αρκεί να δείξουν ότι έμαθαν από αυτή την εμπειρία και να μην… επανέλθουν στις προηγούμενες κακές συνήθειες του κομματικού «ξεκατινιάσματος». Μία ευκαιρία μας παρουσιάζεται να ενωθούμε. Για όνομα, μην την χάσουμε!

Υ.Γ. Μεγάλη έκπληξη, προσωπικά, μου προκάλεσε η στάση του Φρανσουά Ολάντ. Ενός ανθρώπου που εκλέχθηκε πρόεδρος, μόνο και μόνο… για να μην εκλεγεί ο Σαρκοζί που δεν τον ήθελαν πλέον οι Γάλλοι γιατί αντιπροσώπευε το «μπλοκ της λιτότητας» και έναν υποτακτικό της Μέρκελ. Ο ίδιος, όμως, φαινόταν να ακολουθεί την ίδια τακτική, αλλά μέχρι την Κυριακή. Είναι η πρώτη φορά που «πάτησε πόδι» και στην κατάλληλη στιγμή για να δείξει ότι έχει ηγετικά προσόντα. Εκτός από τα δικά μας κέρδη, από αυτή τη στάση κερδίζει τόσο ο ίδιος για το πολιτικό του στάτους, όσο και οι Γάλλοι για την επίσης χαμένη υπερηφάνεια τους.