Δύο μαρσιποφόρα που πιστεύεται ότι είχαν εξαφανιστεί εδώ και 6000 χρόνια

Δύο είδη μαρσιποφόρων που οι επιστήμονες νόμιζαν ότι εξαφανίστηκαν πριν από τουλάχιστον 6.000 χρόνια, βρέθηκαν να ζουν στο νησί της Νέας Γουινέας.

Το ανεμόπτερο και ο πυγμαίος με μακρύ δάχτυλο, που προηγουμένως ήταν γνωστοί στην επιστήμη μόνο από απολιθώματα που βρέθηκαν στην Αυστραλία, ανακαλύφθηκαν και φωτογραφήθηκαν στη χερσόνησο Vogelkop στην Παπούα της Ινδονησίας, με τη βοήθεια τοπικών ιθαγενών κοινοτήτων.

Τιμ Φλάνερι στο Αυστραλιανό Μουσείο στο Σίδνεϊ λέει ότι χρειάστηκαν πολλά χρόνια ντετέκτιβ για αυτόν και τους συναδέλφους του για να επιβεβαιώσουν ότι οι δελεαστικές θεάσεις, τα εσφαλμένα δείγματα μουσείων και τα υποαπολιθώματα των ζώων που ανακαλύφθηκαν ήταν, στην πραγματικότητα, νεκρά.

Πρόσφατα φωτογραφικά στοιχεία και στενή συνεργασία με τις τοπικές κοινότητες επέτρεψαν στους ερευνητές να επιβεβαιώσουν τελικά ότι τα ζώα είναι ζωντανά, αλλά ο βιότοπός τους αντιμετωπίζει σοβαρές απειλές για την πρόληψη της υλοτόμησης. Οι επιστήμονες γνωρίζουν ελάχιστα για το ακριβές εύρος και τις οικολογικές τους ανάγκες, θέτοντας προκλήσεις για τη διατήρησή τους.

Σκοτ Χόκνουλ στο Πανεπιστήμιο Queen στην Αυστραλία, το οποίο δεν ήταν μέλος της ομάδας, βρήκε «περισσότερα από όσα μπορεί να βρει μια ζωντανή θυλακίνη στην Τασμανία».

ιππόγλωσσα δακτυλιοειδές ανεμόπτερο (Tous Ayamaruensis) σχετίζεται με τα τρία κύρια αυστραλιανά είδη ανεμόπτερου του γένους Πεταυροειδής. Ωστόσο, έχει πολλές θεμελιώδεις διαφορές, με πιο αξιοσημείωτη την ουρά και τα προεξέχοντα αυτιά, που οδήγησαν τους ερευνητές να το αφαιρέσουν από το γένος του.

Ορισμένες από τις αυτόχθονες κοινότητες της περιοχής θεωρούν τη σαύρα ως ιερό και ζώο προς αποφυγή και προστασία, γεγονός που συνέβαλε σε αυτήν την άγνωστη ακόμη επιστήμη.

«Είναι ένα από τα πιο φωτογενή ζώα, τα πιο όμορφα μαρσιποφόρα που θα δεις», λέει ο Flannery.

Μπορώ να έχω μακρύ δάχτυλο πυγμαίου (Dactylonax kambuayai) είναι ένα πανέμορφα ριγέ ζώο με δάχτυλο σε κάθε χέρι διπλάσιο από τα άλλα δάχτυλα.

«Έχω επίσης πάρα πολλές εξειδικεύσεις στον τομέα των ακουστικών, οι οποίες φαίνεται να σχετίζονται με την ανίχνευση ήχων συχνότητας ήχου». λέει ο Φλάνερι. «Έτσι προφανώς ακούνε τις προνύμφες των σκαθαριών που τρυπούν το ξύλο και μετά σχίζουν το σάπιο ξύλο και χρησιμοποιούν αυτό το δάχτυλο για να ξεθάψουν το σκουλήκι».

Η ακριβής τοποθεσία όπου ζουν τα ζώα κρατείται μυστική από φόβο μήπως οι έμποροι επιτεθούν στο είδος.

Η Flanery συμβουλεύει αυτούς τους εμπόρους να μην το κάνουν αυτό. “Είναι απίστευτα δύσκολο να κρατηθούν σε αιχμαλωσία, επειδή η διατροφή τους είναι πολύ εξελιγμένη. Μια προειδοποίηση αν κάποιος πιστεύει ότι έχει κατοικίδιο: δεν θα ζήσει πολύ”, είπε.

Απολιθώματα Ολοι μια φυλή τόσο κρυπτική όσο μια ζωντανή παρουσία, λέει ο Hocknull. Υπάρχουν απολιθωμένα δόντια ηλικίας 3 έως 4 εκατομμυρίων ετών από τοποθεσίες στη Βικτώρια και τη Νέα Νότια Ουαλία στην Αυστραλία, ακολουθούμενα από ένα κενό έως και 280.000 ετών, όταν τα απολιθώματα στην Αίτνα και στο Σπήλαιο Αιγόκερω στο Κουίνσλαντ υποδηλώνουν ότι είναι αρχαία. Ολοι Νομίζω ότι ήταν σχετικά συνηθισμένο.

«Το μικρότερο απολιθωμένο είδος δεν διακρίνεται από αυτό Ολοι τώρα ζουν στη Δυτική Παπούα», είπε ο Χόκνουλ.

“Μέγεθος τσέπης, καταπληκτικό και χαριτωμένο Dactylonax kambuayai εξίσου σημαντικό όλοι” λέει “Με το μαζικά επιμήκη δάχτυλό του και το μικρό του μέγεθος που θα χωρούσε στην παλάμη ενός χεριού, αντιπροσωπεύει μια μοναδική οικολογική λειτουργία.”

Ντέιβιντ Λίντενμαγιερ στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αυστραλίας, στην Καμπέρα, λέει αυτές οι «κατακτήσεις και μεγάλες ανακαλύψεις».

«Ανησυχώ επίσης πολύ για την έκταση της υλοτομίας και της εκκαθάρισης γης που έχει γίνει στη Νέα Γουινέα», είπε. «Ακόμα κι εγώ αναρωτιέμαι τι έχει χαθεί στην Αυστραλία εξαιτίας όλης της χερσαίας άμυνας που έχει γίνει εδώ».