Οι Suenos Gitanos μας μαθαίνουν Gypsy Jazz

Για να είμαι ειλικρινής, δε συνηθίζω (κακώς) να παρακολουθώ live από συγκροτήματα με τα οποία δεν έχω κάποια εξοικείωση. Πόσο μάλλον όταν το είδος με το οποίο ασχολούνται είναι το gypsy jazz. Πείτε με προκατειλημμένο, αλλά όντας φαν της κλασικής – σκληρής ροκ, σπάνια δίνω περιθώρια σε άλλα είδη να με προσελκύσουν.

Όλα βέβαια άλλαξαν, όταν, μετά από προτροπή καλού φίλου, τον ακολούθησα στο DjangoFest. Εκεί, όλα τα στερεότυπα που με κρατούσαν πίσω γκρεμίστηκαν πανηγυρικά. Το όνομα αυτών που τα κατέρριψαν? Sueños Gitanos.

Με μια ματιά στο βιογραφικό που έχει αναρτηθεί στην ομώνυμη σελίδα τους στο Facebook, βλέπουμε ότι οι Sueños Gitanos είναι ακόμη σε «βρεφική” ηλικία, καθώς συστάθηκαν το Μάρτιο του 2014. Τα ιδρυτικά μέλη τους είναι τρεις νέοι και ορεξάτοι κιθαρίστες, ο Βασίλης Αντωνόπουλος, ο Γιώργος Πατσιώτης και ο Γιώργος Μουρίκης, ο οποίος θα μας ανοίξει την καρδιά του στις επόμενες γραμμές.

-Γιώργο, αρχικά έχω μια απορία. Πώς προέκυψε το όνομα Sueños Gitanos?

Κατ’ αρχήν να σε ευχαριστήσω για την πρόσκλησή σου και για την ευκαιρία να συμμετέχω σε αυτή την όμορφη συζήτηση. Το όνομα Sueños Gitanos, στα ισπανικά σημαίνει «Όνειρα Τσιγγάνων». Ο ορχηστρικός κορμός της μπάντας είναι τρεις τσιγγάνικες ακουστικές κιθάρες. Η μουσική που παίζουμε είναι κυρίως βασισμένη στο γαλλικό swing , αλλά και τις συνθέσεις του μεγάλου τσιγγάνου κιθαρίστα Django Reinhardt. Το σχήμα προέκυψε από την αγάπη μας για αυτή τη μουσική, παράλληλα με τα «όνειρά» μας να προσπαθήσουμε να διαδώσουμε αυτό το ύφος εκείνης της εποχής.

-Ο περισσότερος κόσμος, δυστυχώς, δεν έχει ασχοληθεί αρκετά με μουσικά είδη όπως η gypsy jazz. Από που ανέκυψε η μεγάλη σας αγάπη για αυτή και τι την καθιστά τόσο ιδιαίτερη?

Όταν ήρθαμε σε επαφή με την gypsy jazz, μας κατέκτησε γιατί είναι ένα αυτοσχεδιαστικό είδος στο οποίο μπορείς να καταθέσεις την καρδιά σου επειδή έχεις ελευθερία μουσικής έκφρασης. Είναι επίσης ένα είδος μουσικής με μεγάλη έμφαση στην δεξιοτεχνία. Επίπλέον, παίζεται με ακουστικά όργανα χωρίς άλλες ηχητικές παρεμβάσεις, αλλά και χωρίς ντραμς. Είναι λοιπόν πρόκληση για τον κιθαρίστα γιατί η κιθάρα αναλαμβάνει τον ρόλο των κρουστών.

-Ασχολείστε όμως και με το swing, τη bossa nova, τα βαλς αλλά και τη μουσική των Βαλκανίων. Θεωρείς πως είστε μια «ευέλικτη” μπάντα, με άνεση σε διαφορετικά είδη μουσικής?

Οι τρεις μας προερχόμαστε από διαφορετικά backgrounds, και στα χρόνια που εργαζόμαστε ως επαγγελματίες μουσικοί, ήρθαμε σε επαφή με διαφορετικά είδη και στυλ μουσικής. Αυτό που συμβαίνει στο συγκεκριμένο project είναι η ελευθερία που μας δίνεται να κινηθούμε σε όποιο στυλ μας αρέσει. Είτε βρίσκεται στις βάσεις της gypsy jazz, όπως το musette, και το balkan, είτε στο swing που είναι και ο «κορμός» του ιδιώματος, πιστεύουμε πως μας ταιριάζουν οι εναλλαγές, προσαρμοσμένες πάντα στις δυνατότητες που έχουν τρεις κιθάρες.

 

Φωτο1

 

-Το DjangoFest δεδομένα αποτέλεσε μια ξεχωριστή εμπειρία. Πώς αισθανθήκατε όταν ήρθε η ώρα να βγείτε στη σκηνή?

Τρομερή εμπειρία για εμάς, ήταν συγκλονιστικό να συνεργάζεσαι με όλους αυτούς τους υπέροχους μουσικούς από όλα τα σχήματα που συμμετείχαν και τους ευχαριστούμε που μας αγκάλιασαν και μας υποδέχτηκαν σε αυτή την όμορφη και ζεστή παρέα. Στη σκηνή ήταν όλα μαγευτικά, ήταν μεγάλη μας τιμή να είμαστε μέρος της διοργάνωσης, πραγματικά το απολαύσαμε και δεν θέλαμε να τελειώσει. Όταν ήρθε η ώρα να βγούμε σε αυτή, ήμασταν όλοι αγχωμένοι. Το αστείο όμως ήταν το κοκομπλόκο που είχε πάθει ο Γιώργος (Γιώργος Πατσιώτης) πριν ανέβουμε στην σκηνή. Είχε πλάκα γιατί γενικότερα δεν αγχώνεται ποτέ!(γέλια)

-Φαντάζομαι πως έχετε δέσει και σαν παρέα, φάνηκε άλλωστε από τη χημεία που υπάρχει μεταξύ σας. Ποια είναι τα μακροπρόθεσμα πλάνα αυτής της παρέας? Ένα άλμπουμ από δικά σας τραγούδια ίσως?

Όντως έχουμε δέσει σαν παρέα, και επειδή τα παιδιά εκτός από εξαιρετικοί χαρακτήρες είναι και αξιόλογοι μουσικοί, είναι τιμή μου που παίζω μαζί τους. Τα μελλοντικά σχέδια μας περιλαμβάνουν live εμφανίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Επίσης δικές μας συνθέσεις είναι στα σκαριά. Ήδη έχουμε έτοιμο ένα βαλς, μια bossa και ένα medium swing… Λίγο από όλα δηλαδή (γέλια).

-Από που όμως ξεκίνησε αυτό το μουσικό ταξίδι? Μίλησε μου για την πρώτη γνωριμία και τα παρελκόμενα της.

Γνωριστήκαμε στο περσινό DjangoFest, στην έκθεση των οργανοποιών. Εκεί τζαμάραμε, και μέσα σε ένα χρόνο έγιναν όλα. Φτιάξαμε το συγκρότημα, κάναμε πολλή δουλειά πάνω στην ενορχήστρωση των κομματιών, παίξαμε πολύ, δεθήκαμε ως άτομα, ως φίλοι, ταξιδέψαμε με τις κιθάρες, κάναμε σχέδια… Είναι λες και γνωριζόμαστε χρόνια. Όσοι μουσικοί και φίλοι μας γνώρισαν έχουν να λένε για το χαβαλέ που επικρατεί στα τζαμαρίσματα, τα λογοπαίγνια και τα αστεία που δημιουργούμε για να αλληλο-πειραζόμαστε. Στις πρόβες βέβαια τα πράγματα είναι πολύ «σφιχτά». Δίνουμε μεγάλη σημασία στην επεξεργασία των μουσικών θεμάτων, στο πώς μπορούν να αποδοθούν καλαίσθητα από τις τρεις κιθάρες, στην εξέλιξη της «μουσικής ιδέας», και σε πολλά άλλα. Μεγάλο ρόλο παίζει ο σεβασμός στις συνθέσεις του Django. Η μουσική του είναι θεόπνευστη και είμαστε πολύ προσεκτικοί στην αντιμετώπιση και την παρουσίαση του ύφους.

 

Φωτο2

 

-Και πριν τους Sueños Gitanos, τι? Ποιο είναι το «αμαρτωλό” παρελθόν σας?

Α, τώρα μας βάζετε δύσκολα! Ο Γιώργος Πατσιώτης, απόφοιτος της σχολής Μουσικολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ο αποκαλούμενος «μαέστρος της μπάντας», έχει παίξει πολλά διαφορετικά είδη μουσικής και σε πολλά διαφορετικά σχήματα και όχι μόνο ως κιθαρίστας. Το αστείο είναι ότι είναι ανθρώπινο jukebox γιατί υπολογίζω ότι έχει μια γκάμα τραγουδιών πάνω από 600 κομμάτια! (γέλια)

Ο Βασίλης Αντωνόπουλος, απόφοιτος της σχολής Πολιτικών Μηχανικών στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο, μας την έκανε για να σπουδάσει ηχοληψία στην Αγγλία. Η περίπτωσή του είναι πολύ ιδιαίτερη, αν σκεφτεί κανείς πως όταν γνωριστήκαμε στο DjangoFest του ’13 έπαιζε μετά βίας πέντε gypsy τραγούδια. Μέσα σε ένα έτος και χωρίς πολύ χρόνο στη διάθεσή του, αφού υπηρετούσε τη μαμά πατρίδα (εξ ου και το παρατσούκλι φαντάρος), έβγαλε μια απίστευτη ποσότητα μουσικής και αυτή τη στιγμή είναι .. ο μελωδιστής μας!

Το δικό μου αμαρτωλό παρελθόν… Μακριά μαλλιά, επτάχορδες κιθάρες, πολλές μπάντες, μέχρι που τελείωσα το Musicians Institute (MI) στο Los Angeles και… από τότε παίζω με ακουστικό όργανο.

-Προτιμάτε να απευθύνεστε σε ένα κοινό που σας ακολουθεί φανατικά, ή σε ένα πιο κριτικό κοινό που θα σας επισημάνει και την παραμικρή λεπτομέρεια που του κακοφάνηκε?

Φανατικό κοινό έχουμε ήδη (γέλια)! Στο DjangoFest, οι φίλοι μας, έφτιαξαν μπλουζάκια με το όνομα της μπάντας. Ηταν μια πολυ ωραία έκπληξη και τους ευχαριστούμε πολύ! Γενικά, το κοινό συνήθως μας αντιμετωπίζει καλοπροαίρετα, είτε πρόκειται για επαγγελματίες μουσικούς, είτε όχι. Οπωσδήποτε, κάθε καλή ή κακή κριτική είναι ευπρόσδεκτη, αρκεί να έχει κάποια βάση, για να μπορέσει να βοηθήσει ουσιαστικά.

-Πιστεύεις πως το ελληνικό κοινό είναι έτοιμο να δεχθεί μια ιδιάζουσα μορφή μουσικής όπως η gypsy jazz?

Η μουσική αυτή δεν είναι πολύ μακριά από τα δικά μας ακούσματα. Από τα χασάπικα του Τσιτσάνη («Ότι κι αν πω δε σε ξεχνώ», «Αραμπάς περνά», κ.α), τα swing του Γούναρη («Ποια να ‘σαι εσύ») τη jazz του Αττίκ («Ζητάτε να σας πω») και το μεγαλύτερο μέρος του συνθετικού έργου του Μανώλη Χιώτη, τα στοιχεία είναι φανερό ότι ενυπάρχουν. Η gypsy jazz δεν είναι μακριά από το ρεμπέτικο ή από το ελληνικό «ρετρό». Πρέπει απλά να έχεις τη διάθεση και τη φαντασία σαν ακροατής να βρεις τις «γέφυρες» που τα ενώνουν. Βλέπουμε ότι ενώ ο κόσμος δεν είναι μυημένος στη gypsy jazz, αισθάνεται μια παράξενη οικειότητα με αυτό το είδος της μουσικής.

 

Φωτο3

 

-Γιώργο μιας και έχουμε εσένα μαζί μας, ας μη χάσουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε επί προσωπικού. Τι σε έκανε να ασχοληθείς με τη μουσική επαγγελματικά?

Α, να αρχίσω από την αρχή; (γέλια). Όλα άρχισαν όταν έγινε ένα κλικ μέσα μου, σε ηλικία 8 χρονών, βλέποντας live μια ερασιτεχνική μπάντα να παίζει rock μουσική. Ψάχνοντας τον ήχο που είχα ήδη ερωτευτεί, ανακάλυψα ότι έβγαινε από την ηλεκτρική κιθάρα. Από τότε είπα ότι θα γίνω κιθαρίστας. Παρόλο που πέρασα στο Γεωλογικό τμήμα στο Πανεπιστήμιο Αθήνας, έκανα το χόμπι μου επάγγελμα αναζητώντας το όνειρό μου στη Αμερική.

-Υπάρχει κάποιος κιθαρίστας που έχεις ως πρότυπο? Εγώ έχω αδυναμία στον Angus Young πάντως, με την αφίσα του να είναι το πρώτο πράγμα που βλέπω κάθε πρωί.

Όπως ίσως διαφαίνεται από το παρελθόν στο οποίο προαναφέρθηκα, όταν ήμουν μικρός η αγία τριάδα ήταν Petrucci, Vai, Satriani. Όλα αυτά βέβαια μέχρι να «γνωρίσω» τον Django, που, όπως έχεις κι εσύ αντίστοιχα εμμονή με τον Angus, είναι το πρώτο πράγμα που ακούω κάθε πρωί.

-Έχοντας σπουδάσει στην Αμερική και το Los Angeles, θεωρείς ότι σε επίπεδο μουσικής κουλτούρας και επιπέδου η Ελλάδα βρίσκεται σχετικά πίσω?

Θα στο πω απλά και εμφατικά, επειδή έχω ζήσει και στις δύο χώρες. Η απάντησή μου είναι ξεκάθαρα ΟΧΙ.

-Η ελληνική μουσική σκηνή έχει εμπορευματοποιηθεί σε αποκρουστικό βαθμό τα τελευταία χρόνια. Μπορεί ένα ποιοτικό gypsy jazz συγκρότημα να αναδυθεί σε αυτή χωρίς να κάνει εκπτώσεις στην ποιότητα του?

Πιστεύω ότι μπορεί. Αισθανόμαστε ιδιαίτερα αισιόδοξοι σε ότι αφορά στην πορεία της μπάντας, αλλά και την εξέλιξη της μουσικής μας. Εντελώς ώριμα σκεπτόμενοι, και πολύ σίγουροι για αυτό που θέλουμε ως καλλιτέχνες, είμαστε «υπηρέτες» της Τέχνης που ονομάζεται «Μουσική» και δεν πρόκειται να κάνουμε καμία έκπτωση.

Γιώργο, εκ μέρους του hashmag.gr σε ευχαριστώ για την όμορφη κουβέντα που είχαμε και εύχομαι κάθε επιτυχία στους Sueños Gitanos , όπως και σε εσένα προσωπικά.

 

Βρεθήκαμε στο Hellastock

Χωρίς να έχω την άπλετη πείρα στις συνεντεύξεις (για την ακρίβεια πρώτη φορά, μη με ματιάσετε) κλήθηκα να γράψω ένα άρθρο για το Hellastock. Για όσους δεν γνωρίζουν, το Hellastock είναι ένα workshop (“λαϊκιστί” εργαστήριο) που διοργανώθηκε από φοιτητές αρχιτεκτονικής και πραγματοποιήθηκε σε χώρους που παραχωρήθηκαν από τη Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ (στη Πατησίων) και του ΟΛΠ στον Πειραιά.

Η αλήθεια είναι ότι δεν θα μπορούσα να γράψω τίποτα περισσότερο από αυτά που έχουν ειπωθεί ήδη σε εφημερίδες και λοιπά sites, μιας και το εν λόγω εργαστήριο τα πήγε περίφημα, γεγονός που προκάλεσε επικοινωνιακό πανζουρλισμό.

Η συνέντευξη, λοιπόν, είναι κάτι που ομολογουμένως θα ήταν διαφορετικό και θα μπορούσε να προσδώσει προσωπικό τόνο, πόσο μάλιστα όταν τα περισσότερα παιδιά μέσα στην οργανωτική ομάδα είναι φίλοι και συμφοιτητές. Έχω μιλήσει με τον καθένα από αυτούς ξεχωριστά, όμως τη συνέντευξη ( μια και θα διαβαστεί) δεν θα μπορούσε παρά να τη δώσει ένας, και αυτός είναι ο πολύ καλός μου φίλος ο Θάνος.

Εδώ πρέπει να προειδοποιήσω ότι ευτυχώς που η εν λόγω συνέντευξη δεν βιντεοσκοπήθηκε γιατί δεν ξέρω κι εγώ πόσες λήψεις θα χρειαζόμασταν για να είμαστε όπως αρμόζει σε τέτοιες περιπτώσεις, μια και ο Θάνος είναι και χιουμορίστας(!) Βγάζοντας από τη τσάντα ένα μικρό χαρτί με τις ερωτήσεις ( το οποίο και αμέσως κορόϊδεψε ) και με λίγο νεύρο, λόγω εξεταστικής ξεκίνησε κάπως η συνέντευξη.

 DSC_6855

Καταρχήν καλησπέρα.

«Καλησπέρα, it’s official now (η ώρα 12:12 μ.μ)»

Ποπο δεν θα πάει καλά η συνέντευξη το κόβω εε    (γέλια)

Λοιπόν σοβαρά. Ο Θάνος ήταν συμμετέχων στη διοργάνωση του Hellastock

«Τι συμμετέχων; Στην οργανωτική ομάδα»

Α μάλιστα, το σημειώνω    (γέλια).

«Μην κάνεις τα λάθη της Athens Voice. (περνάνε λίγα δευτερόλεπτα) Αυτό θα το κόψεις έτσι;»

Αυτό έχει μπεί και το ξέρεις (γέλια ξανά).

Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Τί είναι το Hellastock;

«Το Hellastock είναι η ελληνική εκδοχή του Bellastock. Ανήκουμε στην οικογένεια των κατασκευαστικών εργαστηρίων του Bellastock τα οποία ξεκίνησαν το 2006 από τη Γαλλία και πλέον έχουν εξαπλωθεί σε όλον τον κόσμο ξεπερνώντας τα όρια της Ευρώπης. Όσον αφορά την ελληνική εκδοχή , ξεκινήσαμε λέγοντας ότι θα κάναμε ένα κατασκευαστικό εργαστήριο στην Αθήνα, καλοκαίρι. Σκεφτόμασταν να φτιάξουμε καταλύματα, τα οποία αποτελούν τον βασικό σκοπό του Bellastock. Τι χρειάζεσαι στην Αθήνα; Ένα πανί, μία τέντα ουσιαστικά για να μπεις από κάτω και μία αιώρα να κοιμηθείς .»

Οπότε ουσιαστικά ποιος είχε την ιδέα του Hellastock;

«(Χαμογελάει) Μπορείς να ψάχνεις ονόματα αλλά δεν είναι τόσο απλό. Όλοι όσοι είμαστε μέσα στην οργανωτική ομάδα, έχουμε συμμετάσχει σε παρόμοια εργαστήρια και από τη στιγμή που παίρνεις μέρος σε τέτοιου είδους εργαστήρια, είναι λες και σου μπαίνει το μικρόβιο για να διοργανώσεις κάτι τέτοιο.»

Οπότε τα παιδιά στην οργανωτική επιτροπή, είναι από την αρχιτεκτονική σχολή

«Τα παιδιά στην οργανωτική επιτροπή είναι όλοι αρχιτέκτονες, και πλην ενός, από το ΕΜΠ. Δύο μάλιστα είχαν συμμετάσχει στο γαλλικό Bellastock και ήταν αυτοί που είχαν την ιδέα το εργαστήριο που θα διοργανωθεί να ανήκει σε αυτήν την οικογένεια.»

Μάλιστα, ποιές ήταν οι δυσκολίες ήσασταν προετοιμασμένοι γι’ αυτό που ερχόταν;

«Σίγουρα όχι και ευτυχώς δηλαδή γιατί θα τρομάζαμε (γέλια). Όταν ξεκινάς ένα τέτοιο εργαστήριο, υπάρχουν πράγματα που δεν τα χεις ποτέ λάβει υπόψην σου. Από συμμετέχοντες που θα χουν κάποιες παραξενιές στο φαί, με αποτέλεσμα να ψάχνουμε τα ακριβή τους συστατικά στο φαγητό που τους σερβιριζόταν μέχρι και το να γίνει σωστός υπολογισμος σε γάλατα, χυμούς τρόφιμα, εργαλεία και ανθρώπους π.χ ηλεκτρολόγους . Γενικώς, πράγματα που όταν είσαι συμμετέχων δεν τα αντιλαμβάνεσαι τόσο πολύ.»

Η αλήθεια είναι ότι καταφέρατε όμως μία διοργάνωση με πολύ υψηλά στάνταρτς. Είχατε βέβαια και την υποστήριξη κάποιων καθηγητών, την υποστήριξη κάποιων ανθρώπων που μπορούσαν να σας βοηθήσουν. Απ’ ότι φαίνεται τα καταφέρατε μια χαρά.

«Η αλήθεια είναι ότι μείναμε πολύ ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα. Όσο καλές και να ήταν οι ιδέες μας και όσο διάθεση να υπήρχε από μας, σίγουρα δεν θα χε προχωρήσει το θέμα τόσο, αν δεν είχαμε κάποιους ανθρώπους οι οποίοι να μπορούσαν να κινήσουν τα κατάλληλα νήματα και να πιστέψουν σε αυτό που θέλαμε να κάνουμε. Εμείς θέλουμε να ευχαριστήσουμε πάρα πολύ το Πολυτεχνείο και τους ανθρώπους που είχαν την τεχνογνωσία και τη διάθεση να μας βοηθήσουν.Οι Καθηγητές του μας στήριξαν και μας δώσαν μια κατεύθυνση για το πώς θα κάνουμε αυτά που επιθυμούμε. Είχαμε τον ΟΛΠ, που μας έδωσε οτιδήποτε χρειαζόμασταν με απλές διαδικασίες, πολύ ευχάριστοι άνθρωποι. Το λέμε και ακούγεται λίγο τυπικό αλλά άμα συνεργάζεσαι με 40 διαφορετικούς οργανισμούς, εταιρίες και ανθρώπους είναι πολύ ευχάριστο να ξέρεις ότι μιλάς με κάποιον, ο οποίος έχει διάθεση να σε βοηθήσει. Επίσης το Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής, που όταν τους είπαμε την ιδέα μας δώσανε κάποιες κατευθύνσεις για το πώς μπορούμε να τη κάνουμε πράξη.»

Πάμε να εστιάσουμε λίγο. Το θέμα ήταν η εφήμερη πόλη, τί είναι η εφήμερη πόλη για σας;

«Το θέμα είναι η εφήμερη πόλη έκτακτης ανάγκης. Πάντα χρειάζεσαι ένα σενάριο για να κάνεις μια κατασκευή, πάντα χρειάζεσαι ένα σενάριο για να τρέξεις ένα τέτοιο μεγάλο project. Δεν είναι απαραίτητα αυτοσκοπός να βγάλουμε κάποιες απαντήσεις για το πώς φτιάχνουμε μια εφήμερη πόλη με πανί, σχοινί και σκαλωσιά για έκτακτη ανάγκη. Μπορεί να προκύψουν και στο τέλος στα Bellastock σταχυολογείται το υλικό που παράχθηκε από τους συμμετέχοντες και μπορούν κάποιες ιδέες να ξανά χρησιμοποιηθούν, αλλά για μας είναι το σενάριο.»

Είχατε πάρα πολύ συμμετοχή απ’ όσο γνωρίζω

«Καλά πηγε (γέλια) »

Είχατε άτομα απ’ όλον τον κόσμο;

«Απ’ όλον τον κόσμο σίγουρα δεν είχαμε (χαμόγελα), είναι και μεγάλος. Είχαμε συμμετοχή από 11 χώρες, μείναμε Ευρώπη.»

Μένουμε Ευρώπη;

«Ναι είναι το επόμενο σλόγκαν μετά το μένουμε Ελλάδα. Δεδομένο ότι έγινε για πρώτη φορά στην Ελλάδα και όποιος ήθελε να συμμετάσχει έπρεπε να είχε στείλει από πολύ νωρίς την πρότασή του ,μιας και το θέμα ήταν αρκετά απαιτητικό και ήθελε ιδιαίτερη επεξεργασία. Ήθελε μελέτη με στατικούς και συνεργασία με τον κ. Καραβά από την αρχή του σχεδιασμού, για το πώς μπορούν όλες αυτές οι κατασκευές να ενωθούν. Ήταν και αρκετά δεσμευτικό το χρονικό περιθώριο που έιχαν οι συμμετέχοντες για να πάρουν μέρος οπότε είμαστε παραπάνω από ικανοποιημένοι από τη προσέλευση που είχε.»

DSC_6991

Πέρα από όλα αυτά, ομολογώ ότι ήμουν ενθουσιασμένος με τα πάρτι που διοργανώσατε. Δηλαδή εγώ σαν party striker μπορώ να πώ ότι είχε γίνει ένα πάρτι απίστευτο στις 29 Αυγούστου στη στοά κοντά στη Κλαυθμώνος

«Work hard, party harder. Από την αρχή είπαμε ότι θα κάνουμε μια διοργάνωση όπου ο πειραματισμός στην αρχιτεκτονική και στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό ήταν προτεραιότητα. Μην ξεχνάμε όμως ότι ήμασταν μια παρέα, περισσότερα από 200 άτομα, καλοκαίρι στην Αθήνα και έπρεπε να περάσουμε καλά. Να γνωριστούμε μεταξύ μας και εντάξει νομίζω ότι μετά από 10 ώρες δουλειάς πρέπει να κάνεις κάτι για να ηρεμήσεις.»

Καλά αυτό το πάρτι, το συγκεκριμένο, δεν ήταν για να ηρεμήσεις, ήταν για να τρελαθείς.

«Όπως σου είπα … (γέλια) σκοπός δεν ήταν τα πάρτι, εντάξει το συγκεκριμένο ξέφυγε λίγο ήρθε πολύς κόσμος και περάσαμε καλά.»

Αναφέρθηκες προηγουμένως στα άτομα, προφανώς πέρα από την οργανωτική επιτροπή και τους συμμετέχοντες χρειαζόσασταν και βοήθεια έτσι;

«Χρειαζόμασταν τόση πολύ βοήθεια, που χωρίς κάποια παιδιά δεν θα γινόταν το Hellastock.»

Ήταν σχετικά με την αρχιτεκτονική;

«Όχι πάντα, εκεί είχαμε πολύ μεγαλύτερος εύρος ειδικοτήτων και ασχολιών. Υπήρχαν παιδιά που πίστεψαν σε αυτή τη κακή ιδέα που είχαμε (χαμόγελα) , από 18 Αυγούστου ήταν εδώ – και μιλάμε για μια Αθήνα φάντασμα εκείνη τη περίοδο- και ήταν εδώ και βοήθησαν έτσι ώστε να γίνει το Hellastock πραγματικότητα. Χωρίς αυτούς δεν θα είχε γίνει τίποτα.»

Κατά τη διάρκεια της όλης κατάστασης απ’ όσο ξέρω κοιμόσασταν οι συμμετέχοντες και οι βοηθοί πάνω στις κατασκευές που φτιάχνατε

«Το σενάριο είναι αυτό. Και πάντα στα Bellastock αυτό που σχεδιάζεις εφόσον είμαστε σε μία κλίμακα 1:1 , θες να το δοκιμάσεις σαν κατασκευή οπότε το χρησιμοποιείς σαν να είναι το σπίτι σου. Ταιριάζει εδώ η φράση «όπως έστρωσες θα κοιμηθείς».

Μεταξύ μας κοιμόσασταν καθόλου;

«Τώρα…(γέλια) άμα μιλάς για την οργανωτική ομάδα, κοιμόμασταν 2 ώρες την ημέρα. Είχαμε φτιάξει κάποια βασικά καταλύματα και ήμασταν και μεις ανάμεσα στα παιδιά γιατί έπρεπε να είμαστε εκεί και να τους παρέχουμε ότι χρειαστούν.»

Κλείνοντας τωρα…

Τι τελείωσε; (γέλια)

Μια και το θέτεις έτσι, το Hellastock τώρα δηλαδή τελείωσε;

«Ακόμα δεν έχει τελειώσει. Σε λίγες μέρες τελειώνει η έκθεση στον ΟΛΠ, όπου ουσιαστικά δείχνει το αποτέλεσμα και όποιος έχει όρεξη μπορεί να διαβάσει για τη διαδικασία που προηγήθηκε που πολλές φορές είναι πολύ πιο σημαντική ειδικά σε τέτοια εργαστήρια. Στα σκαριά είναι ένα λεύκωμα που θα δείχνει την πορεία του και για το «τί μέλλει γενέσθαι» μπορούν να συμβούν πολλά, από θεωρητικά σεμινάρια μέχρι και το επόμενο μεγάλο εργαστήριο Hellastock.»

Πιστεύεις δηλαδή ότι το Hellastock μπορεί να αποτελεί ένα workshop το οποίο να διοργανώνεται τακτικά στην Ελλάδα; Σαν θεσμός;

«Το καλό ίσως και το κακό και ελπίζω να μην παρεξηγηθεί, είναι πως όταν το κάναμε εμείς αυτό το πράγμα φέτος για πρώτη φορά, ήμασταν ερασιτέχνες. Με την έννοια ότι το κάναμε επειδή το θέλαμε και το αγαπάμε, δεν ήταν επαγγελματικοί οι λόγοι, δεν είχαμε ποτέ κίνητρο το κέρδος και ποτέ δεν το κυνηγήσαμε. (χαμηλόφωνα) Και αυτό φαίνεται στα οικονομικά μας…(γέλια). Το κάναμε επειδή το αγαπάγαμε, και αυτό φάνηκε κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης. Βλέπαν τα παιδιά ότι προσπαθούσαμε πέραν από το να είμαστε τυπικοί να τους παρέχουμε αυτά που συμφωνήσαμε να ήμαστε δίπλα τους και ουσιαστικά να τους φροντίζαμε, από άποψη φαγητού, από ιδέες που θέλουν να αλλάξουν, ήμασταν εκεί και το κάναμε πραγματικά επειδή μας άρεσε. Δεν ήταν απλά ένα εργαστήριο το οποίο είχε σκοπό κάτι παραπάνω ούτε έγινε με σκοπούς καθαρά επαγγελματικούς ή κερδοσκοπικούς ή αυτοπροβολής. Σαν γενική εικόνα που αποκομίσαμε από τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας , πολλοί από τους οποίους αυτή τη στιγμή βρίσκονται στον ΟΛΠ για το κλείσιμο του Hellastock, όλοι το αγαπήσαμε και όλοι νομίζω θα το αναζητούμε στα επόμενα χρόνια. Τώρα αν θα είμαστε εμείς ή καποιος άλλος που θα το τρέχει, δεν έιναι κάτι το οποίο μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να κρατηθεί μια ποιότητα και να παραμείνει με τις αρχές του πειραματισμού, με δίαθεση για φιλοξενία και όποιος το κάνει να το κάνει επειδή το αγαπάει.»

Θάνο σ’ ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου

«Ήταν ο Θάνος Ιωαννίδης και ο Θοδωρής Κανακόπουλος (χαμόγελα).»

Η πιο δύσκολη συνέντευξη ever

Και θα σας εξηγήσω αμέσως το γιατί: Καταρχάς, αυτήν την συνέντευξη θα έπρεπε να την παρακολουθήσετε και όχι να την διαβάσετε. Τεχνικές δυσκολίες όμως δεν μας το επέτρεψαν και σκεφτήκαμε ότι θα ήταν κρίμα να σας την στερήσουμε.

Δευτερευόντως, η συνεντευξιαζόμενη (επιτρέψτε μου τον όρο) είναι -να το πω μαλακά- ανυπόφορη! Τουλάχιστον, όταν κάνεις συνέντευξη μαζί της. Μην με παρεξηγείτε, ανυπόφορη με την έννοια ότι με τα αστεία και τα καλαμπούρια της, η συνέντευξη κρατά ώωωωρες και -αν όλα πήγαιναν καλά- θα μας έβγαζε την πίστη στο μοντάζ!

Και κυρίως, τρίτον, γιατί είναι δύσκολο να παίρνεις συνέντευξη από φίλη σου με την οποία -τις λίγες φορές που έχετε συναντηθεί- περνάτε πολύ καλά μαζί και γελάτε ασταμάτητα!

Πολλές συστάσεις δεν χρειάζεται. Είναι απίστευτα αστεία, μας κάνει περήφανους στο εξωτερικό και τρελαίνει του Άγγλους και τους Αυστραλούς κερνώντας τους… φέτα! Η Κατερίνα Βρανά, ή και Άη-Κατερίνη Βράνα -όπως την αποκαλεί η Βρετανική Εφορία- είναι μια ταλαντούχα και σπάνια κωμικός. Μετακόμισε στην Αγγλία για να σπουδάσει υποκριτική πριν 14 χρόνια και την κέρδισε το Stand Up.  Το 2011 επιστρέφει στα πάτρια εδάφη και παρουσιάζει το πρώτο της σόλο σόου στην Αθήνα, το “Μαραζώνω στην Ξενιτιά” με τεράστια επιτυχία, η τελευταία της παράσταση, “Feta with the Queen” γίνεται Sold-Out σε Αγγλία, Ελλάδα και Αυστραλία, ενώ το CNN την έχει κατατάξει στις «Γυναίκες Κωμικούς που Πρέπει να Δεις».

Έχω να τη δω πολύ καιρό. Δίνουμε ραντεβού στο υπέροχο Pool Bar του ξενοδοχείου Metropolitan, δίπλα από το Πλανητάριο. Κάνει σαφές από την ώρα που έρχεται πως αυτή η συνέντευξη θα γίνει δύσκολα. Όμορφα δύσκολα όμως…

katerinavrana1

Γιώργος Νέγκας: Επειδή συνέχεια τρέχεις αριστερά δεξιά, σε τι φάση σε πετυχαίνω;

Κατερίνα Βρανά: «Τώρα είμαι για λίγο στην Ελλάδα, τέλη Ιουλίου θα ανέβω Λονδίνο και στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου. Μετά από εκεί θα κάτσω λίγο ακόμα Αγγλία και ύστερα υπάρχει περίπτωση να επιστρέψω εδώ στα τέλη Σεπτεμβρίου.»

Γ.Ν.: Ενώ μεγάλωσες εδώ, είσαι έξω 14 χρόνια. Πήγες να σπουδάσεις και ξέμεινες. 

Κ.Β.: «Ναι, ολοκλήρωσα τις σπουδές μου σε πανεπιστήμιο στην υποκριτική και μετά στράφηκα στο Stand Up. Ξεκίνησα από ηθοποιός, κάνοντας ηθοποιία έκανα κωμικό αυτοσχεδιασμό για να λυθεί η γλώσσα μου στα αγγλικά…»

Γ.Ν.: Αγγλικά μιλάς όμως πολύ καλά, εδώ που τα λέμε…

Κ.Β.: «Ναι, μιλάω πολύ καλά αγγλικά και κανείς στην οικογένεια δεν ξέρει γιατί… Γιατί έμαθα ελληνικά συγχρόνως με τα αγγλικά, αλλά και πάλι είναι διαφορετικό να μαθαίνεις αγγλικά στην Ελλάδα, και διαφορετικό όταν πας εκεί. Ο κωμικός αυτοσχεδιασμός βοήθησε πολύ με αυτό. Κι από εκεί μπήκα στο όλο τριπάκι της κωμωδίας. Με άλλες δύο κοπέλες κάναμε κωμικά σκετσάκια. Μετά ήθελα να κάνω κάτι πιο ανεξάρτητο και το Stand Up ήταν η τέλεια λύση.»

Γ.Ν.: Το Stand Up είναι και λίγο δύσκολο όμως…

Κ.Β.: «Για μένα δεν ήταν, γιατί μου αρέσει. Δυσκολεύτηκα μόνο λιγάκι στην αρχή, γιατί χρησιμοποιείς άλλες τεχνικές απ’ ότι όταν είσαι ηθοποιός. Τα πάντα έχουν τις δυσκολίες τους».

Γ.Ν.: Ποιους θεωρείς πρότυπά σου;

Κ.Β.: «Είδωλά μου, το Muppet Show. Μου αρέσουν πάρα πολύ. Θα ήθελα να είμαι Muppet, κάτι μεταξύ Miss Piggy και Animal ίσως. Μετά, νομίζω έχω επηρεαστεί πάρα πολύ από Ελληνίδες ηθοποιούς του ’60. Ας πούμε Βασιλειάδου, Νοταρά, Βλαχοπούλου, ακόμα και Καρέζη και Βουγιουκλάκη. Νιάου, νιάου βρε γατούλα… (γέλια). Ίσως να με έχουν επηρεάσει περισσότερο απ’ όσο θα ήθελα… Το πρώτο Stand Up που είδα ποτέ μου ήταν Eddie Murphy, ύστερα αγάπησα τον Eddie Izzard, που είναι μεγάλη πηγή έμπνευσης για μένα. Τώρα τελευταία αγαπάω/λατρεύω την Maria Bamford και τον Louis CK.»

Γ.Ν.: Μια ερώτηση που μου έκαναν πολλοί φίλοι όταν τους είπα ότι θα κάνουμε αυτή τη συνέντευξη: Είναι ο Stand Up κωμικός ηθοποιός;

Κ.Β.: «Όχι πάντα. Εγώ τυγχάνει να είμαι ηθοποιός και από εκεί ξεκίνησα και έφτασα στο Stand Up. Οι περισσότεροι Stand Up κωμικοί δεν ξεκινάνε από ηθοποιοί και μάλιστα θεωρώ πως πολλοί ηθοποιοί δεν είναι καλοί Standupάδες, γιατί το Stand Up θέλει να αφεθείς ελεύθερος με τρόπο που η ηθοποιία δεν σου επιτρέπει».

Feta-with-the-Queen

Γ.Ν.: Πάμε λίγο στο Feta with the Queen τώρα, γιατί μιλάμε για ένα πάρα πολύ ωραίο show, το έχω δει δύο φορές (ψέματα, το έχω δει τέσσερις)…

Κ.Β.: (ειρωνικά) «Ναι, μόνο δύο…»

Γ.Ν.: (γέλια) Πώς λοιπόν το εμπνεύστηκες, πώς σου ήρθε η ιδέα να το κάνεις;

Κ.Β.: (ανασκουμπώνεται) «Έχει μεγάλη ιστορία, δώσε βάση…»

Γ.Ν.: Δίνω… (γέλια)

Κ.Β.: «Μαζεύω το μαλλί, η τούφα πέφτει συνέχεια πάνω στο μικρόφωνο και κάνει συνέχεια χρχρχρχρ και μου την μπαίνουν εδώ τα αγόρια… Το στήθος μου φαίνεται;»

Γ.Ν.: (γέλια) Κάτι μου ‘λεγε μέσα μου, συγνώμη που σε διακόπτω, πως κάτι θα πάει στραβά…

Κ.Β.: «Τίποτα δεν πάει στραβά!»

Γ.Ν.: Απλά εκτροχιαζόμαστε λίγο…

Κ.Β.: (προς την κάμερα) «Έχουμε αλλάξει τρεις θέσεις. Ξεκινήσαμε από το μπαρ, αλλά εκεί είχαμε τον θόρυβο από το μίξερ για τα smoothies και τον καφέ. Μετά ήρθαμε εδώ δίπλα. Εδώ πέρα (δείχνει δεξιά) είναι η τουαλέτα. (γέλια) Δεν έχω ρωτήσει αν θέλει κανείς χέρι βοηθείας…»

Γ.Ν.: Ναι… φέτα! Φέτα with the Queen!

Κ.Β.: «Φέτα! Το πρώτο Stand Up show που έκανα στα ελληνικά ήταν το “Μαραζώνω στην Ξενιτιά” το 2011 και ήταν οι εμπειρίες μου στο εξωτερικό ως Ελληνίδα και στην αρχή νόμιζα ότι θα άρεσε μόνο σε Έλληνες. Μετά μου ζήτησαν από το TEDx Θεσσαλονίκης ένα κομμάτι του show μου αν μπορούσα να το κάνω στα αγγλικά, αλλά για το ελληνικό κοινό του TEDx Θεσσαλονίκη…»

Γ.Ν.: Μπερδεμένο…

Κ.Β.: «Ναι… που οι περισσότεροι έχουν σπουδάσει έξω και συγχρόνως να είναι κατανοητό από όλους γιατί θα ανέβαινε στο Γιού-Τιουμπ μετά… Γιού-Τιουμπ; Γιου-Τιούμπ στα ελληνικά; Είναι Γιου-Τιούμπ έτσι;»

Γ.Ν.: Και Γιου-Τούμπα να το πεις…

Κ.Β.: «Όπως λέμε Γιου-Πόρν! (γέλια). Γιατί το έλεγα Γιού-Πορν και όλοι μου λέγανε: ‘Κατερίνα, είναι Γιου-Πόρν’. Πράγματα που μαθαίνει ο κόσμος…» (σκέφτεται λίγο…)

Γ.Ν.: Για το YouTube λέγαμε, για το TEDx…

Κ.Β.: «Ξέρω τι λέγαμε, παπάρα! (γέλια) Δοκίμαζα το κείμενο στο Λονδίνο για τρεις μήνες και εκεί ανακάλυψα ότι όχι μόνο πιάνει, αλλά πιάνει σε όλους. Δηλαδή, δεν γελάγανε μόνο οι Έλληνες και οι Άγγλοι, γελάγανε όλοι… Ιταλοί, Γάλλοι, Αυστραλοί, Κινέζοι, Ινδοί, Λατινο-αμερικάνοι… Είχαν τεράστια απήχηση οι εμπειρίες κάποιου ξένου που ζει σε μια χώρα διαμετρικά αντίθετη σε νοοτροπία από την δική του. Μπορούσαν να το καταλάβουν όλοι. Κι εκεί κατάλαβα πόσο με ενδιαφέρουν τα στερεότυπα και τα κλισέ. Όταν ακούς στην αρχή για στερεότυπα, ότι δηλαδή οι Άγγλοι είναι κρυόκωλοι, οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, λες ‘πωω, τι κλισέ, τι μαλακείες… Άσε με τώρα…’. Μετά πας και ζεις στη χώρα και ανακαλύπτεις πως έχουν κάποια βάση, συνειδητοποιείς από που βγήκανε. Αυτό -ας πούμε- που πάμε δύο ωρίτσες για καφεδάκι και τα λέμε για τους φίλους μας, είναι αδιανόητο για τους Άγγλους! Τα κλισέ λοιπόν σου δίνουν πληροφορίες όχι μόνο για αυτά που περιγράφουν, αλλά και γι’ αυτούς που τα χρησιμοποιούν. Και έτσι δημιουργήθηκε το Feta with the Queen. Κομμάτια από το “Μαραζώνω”, κομμάτια που είχα κάνει πιο παλιά, ήρθαν και έδεσαν».

Γ.Ν.: Περισσότερη επιτυχία το show που έχει; Στην Ελλάδα ή στην Αγγλία;

Κ.Β.: (ντροπαλά) «Έχει πολύ μεγάλη επιτυχία και στα δύο… Αντιδρούν διαφορετικά σε διαφορετικά κομμάτια… Οι αντιδράσεις είναι πάρα πολύ ζεστές. Οι Έλληνες γελάνε πάρα πολύ όταν μιλάω για το πως την πέφτουν οι άντρες στις γυναίκες, με το ‘τρίζουν τα πεζοδρόμια μανάρι μου’ ας πούμε. Στην Αγγλία γελάνε με το πόσο αστεία τους ακούγεται η φράση. Ως σύνολο, δεν περίμενα να έχει την επιτυχία που έχει. Και Αυστραλία που το πήγα, έγινε sold-out. Δεν το περίμενα!»

Γ.Ν.: Συμμετείχες και σε μια υπέροχη πρωτοβουλία της Unicef, το “Stand Up 4 U”, που ήσουν μαζί και με άλλους μεγάλους του Stand Up, όπως Φισφή, Χατζηπαύλου, Σίλα… Πως ήταν αυτή η εμπειρία;

10294316_636072483136558_9167838462721389354_n-mΚ.Β.: «Ήταν απίστευτη εμπειρία! Είμαστε πολύ λίγοι οι κωμικοί στην Ελλάδα. Ήμασταν 11 αυτοί που παίξαμε και να’ ναι άλλοι δέκα στη Θεσσαλονίκη, μερικοί στην Πάτρα και έρχεται και μία νέα τάξη κωμικών, που είναι καμιά εικοσαριά άτομα πορωμένα, που είναι πάρα πολύ καλό. Οπότε είμαστε πολλοί λίγοι και το να μαζευτούμε τόσοι πολλοί σε μια εκδήλωση, ήταν σαν κατασκήνωση Stand Up και για έναν καταπληκτικό σκοπό! Απ’ ότι κατάλαβα, με τα χρήματα που βγάλαμε, η Unicef εμβολίασε πλήρως 100 παιδιά. Φοβερά συγκινητικό! Πήγε τόσο καλά που θεσπίστηκε ως θεσμός και τώρα κάθε χρόνο θα γίνεται στο Ίδρυμα Κακογιάννη διήμερο, γιατί έγινε sold-out».

Γ.Ν.: Έκανες όμως και ένα καταπληκτικό “Θάψε το Σενάριο” με τον Mikeius και τον Maliatsi… Ήταν πιστεύω μια σουρεάλ εμπειρία…

Κ.Β.: «Όλα ξεκίνησαν όταν ένας φίλος μου έστειλε email τις “Επικίνδυνες Μαγειρικές” και το “Αν…”. Έστειλα μήνυμα στον Maliatsi ‘Μόλις μου ήρθε email για το “Θάψε το Σενάριο”’ Μου λέει ‘χαχα, thanks’ μπλα μπλα μπλα… Μου λέει ‘θες να ‘ρθεις guest;’ Λέω ‘ναι’. ‘Ωραία’, μου λέει, ‘έλα να κάνουμε το “Fast and the Furious”’. Δεν την λατρεύω την ταινία, δεν την μισώ… Για το είδος της είναι πολύ καλή. Πρώτα είδαμε και οι τρεις την ταινία και κρατάγαμε σημειώσεις. Τους έδωσα όσο χώρο θέλανε, γιατί πρώτη φορά έκαναν εκπομπή με guest κι εγώ πρώτη φορά συνεργαζόμουν μαζί τους. Όταν το γυρίσαμε περάσαμε πάρα πολύ καλά, γέλασα πάρα πολύ όταν είδα τα “αφροπέη”. Ο Mikeius είναι πολύ καλλιτέχνης στο να σκαλίζει πέη, ταλέντο το παιδί. Μου αρέσουν πάρα πολύ τα bloopers του συγκεκριμένου επεισοδίου. Από το ComedyLab μου είπαν να μην διαβάσω τα σχόλια κάτω από το βίντεο… »

Γ.Ν.: Τα διάβασες;

Κ.Β.: «Διάβασα, αφού μου έστειλε φίλος και μου είπε ‘δε φαντάζεσαι τι γίνεται από κάτω…’ Άρχισα να διαβάζω… Το ένα τρίτο έβριζε εμένα, το ένα τρίτο έβριζε που τολμήσαμε που τολμήσαμε να αγγίξουμε το Fast and Furious και στους υπόλοιπους άρεσε. Γενικά ήμουν πολύ χαρούμενη με το αποτέλεσμα».

Γνωρίζοντας πόσο απεχθάνεται τις συζητήσεις για την κρίση, αποφασίζω να την πικάρω λίγο…

Γ.Ν.: Θέλω να αλλάξουμε λίγο σελίδα, θέλω να μιλήσουμε για την κρίση… (με κοιτάει παγωμένα)

Κ.Β.: «Όχι… Άντε καλά, τι θες; Δεν ήμουν εδώ όταν ξεκίνησε… Τι θες να σου πω… η Κρίση, ναι… πες μου…»

Γ.Ν.: Άλλαξε η αντιμετώπιση που είχες από τους Άγγλους; Τους ένοιαξε;

Κ.Β.: «Όχι, καθόλου. Μας πάνε πάρα πολύ. Είναι πολύ φιλέλληνες. Αυτό που πολλοί Έλληνες του εξωτερικού παρεξηγούν είναι ότι οι Άγγλοι κοροϊδεύουν τα πάντα και αυτοσαρκάζονται συνέχεια. Έτσι είναι. Τα κάνανε για πλάκα. Έτσι μιλάνε για τα πάντα».

Γ.Ν.: Οπότε στην Αγγλία, είσαι 14 χρόνια. Ζεις μια κλισέ ελληνική ζωή;

Κ.Β.: «Όχι…» (της δείχνω το παρακάτω βίντεο…)

Κ.Β.: «Με βάλανε… Η εκπομπή ξεκινάει πάντα με τον καλεσμένο της εκπομπής να κάνει κάτι το οποίο θα έκανε συνήθως στο Λονδίνο. Και εμένα ως Ελληνίδα, με στείλανε σε ένα ελληνικό μπακάλικο να αγοράσω φέτα και ελιές! Τις οποίες δεν τις κράτησα καν! Το BBC τις πήρε! Ειρωνικό… «Πες μας ποια είναι η αλήθεια πίσω από τα στερεότυπα της κρίσης, αλλά πήγαινε να αγοράσεις φέτα!». Και μάλιστα, υπάρχει ένα φοβερό κομμάτι που λέω ότι οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί κατά 40%, και καπάκι λέω «λίγες ελίτσες καλαμών θα μου δώσετε;!». Γιατί αυτοκτονίες και ελιές πάνε πακέτο…»

Γ.Ν.: Τι σε ενοχλεί περισσότερο στους Άγγλους; Βλέπω στο βλέμμα σου, έχει πολύ πράμα να μου πεις…

Κ.Β.: «Αυτά δεν είναι για συνέντευξη, είναι για βιβλίο… Δεν μου αρέσει το πως πίνουν. Αυτό το “μέχρι τελικής πτώσης” εμένα δεν μου λέει τίποτα… Και δυσκολεύομαι καμιά φορά να βγω με Άγγλους φίλους μου, γιατί εγώ δεν θα είμαι λιάρδα, θα είμαι η μόνη νηφάλια. Έχω σταματήσει να πίνω… Το μόνο που μου έχει μείνει είναι το κάπνισμα… Και την ηρωίνη σταμάτησα (ειρωνικά) και τις βίζιτες, γάμησέ τα… Οι βρύσες τους, όπως ξέρεις με ενοχλούν απίστευτα… Έχουν μία βρύση εδώ, και μία εδώ. Δεν έχουν μονές μεικτές βρύσες…»

Γ.Ν.: Έχει πλαστικό μείκτη στο σούπερ-μάρκετ…

Κ.Β.: «Δεν βοηθάει αυτό… Δεν θέλω λύση, σε ευχαριστώ πολύ. Ζω δεκατέσσερα χρόνια εκεί, δεν χρειάζεται, καλά είμαι… Επίσης μου λείπει πάρα πολύ το σουβλάκι με πίτα. Τα σουβλάκια που τρώνε εκεί δεν τρώγονται… Καταλήγω να πηγαίνω σε τούρκικα και λιβανέζικα εστιατόρια και παίρνω κοτόπουλο καλαμάκι σε τορτίγια με σαλάτα…»

popaganda_vrana

Γ.Ν.: Είμαστε μια μέρα μαζί στο Λονδίνο. Που θα με πας; Φτάνω στο Heathrow…

Κ.Β.: «Καλά, μαλάκα, δεν θα έρθω να σε πάρω από το Heathrow. Ξέχασέ το».

Γ.Ν.: ΟΚ. Πού θες να βρεθούμε; Στο Piccadilly;

Κ.Β.: «Στο Paddington, θα πάρεις το εξπρές τρένο και θα σε βρω εκεί. Άμα είναι ωραία μέρα θα σε πάω επιτόπου Southbank και θα σε περπατήσω από το Big Ben, τη Βουλή και τη Μεγάλη Ρόδα, το London Eye, όλο κάτω μέχρι το Tate Modern, θα σε περάσω απέναντι να πάμε St. Paul’s, μετά μια βόλτα μέσα στο City -εκτός αν είναι σαββατοκύριακο που είναι νεκρό και φοβερά βαρετό- και μετά θα σε πήγαινα στο Covent Garden, τα σαββατοκύριακα γίνεται χαμός εκεί. Έχει ζογκλέρ, μουσικούς, μάγους, κωμικούς, έχει τζερτζελέ. Θα σε πήγαινα ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να δούμε Stand Up, στο δικό μου Club στο Angel, θα σε πήγαινα και μια βόλτα από το Shortridge και το Hoxton, να σου δείξω τι σημαίνει αληθινή χιπστεριά. Θα σε πάω οπωσδήποτε μια βόλτα και στο Portobello, στο Notting Hill, επιβάλλεται». 

Γ.Ν.: Βράδυ για ένα χαλαρό ποτάκι που θα πάμε;

Κ.Β.: «Αυτό δυστυχώς δεν υπάρχει. Μόνο σε pub όταν έχει ωραίο καιρό και κάθεσαι έξω στον κήπο…»

Γ.Ν.: Όταν έχει ΤΙ στην Αγγλία;

Κ.Β.: «Όταν έχει ωραίο καιρό… Τώρα έχει πολύ ωραίο καιρό εκεί, έχουν χτυπήσει καλό καιρό. Έχουν 24 βαθμούς και σου λένε: «Έχουμε καύσωνα». Η Αγγλία γενικά λειτουργεί από 5 έως 25 βαθμούς. Πιο πάνω ή πιο κάτω, το χάνουνε. Άμα βρέχει πολύ κι αν χιονίσει χάνουν τη μπάλα».

Γ.Ν.: Τι δεν σου λείπει καθόλου από την Ελλάδα;

Κ.Β.: «Οι δημόσιες υπηρεσίες, χαλαρά. Οτιδήποτε έχει να κάνει με φορολογία, ΙΚΑ, πληρωμή λογαριασμών… Όπως πάει, παίζει να ανεβοκατεβαίνω Ελλάδα-Λονδίνο πάρα πολύ και μπορεί να χρειαστεί να (σπάει η φωνή της) νοικιάσω εδώ σπίτι… Δεν ξέρω, πρέπει να κανονίσω να έχει ρεύμα, internet, νερό… Δε θέλω… Δε θέλω να το σκέφτομαι».

Γ.Ν.: Που θα έμενες;

Κ.Β.: «Όσο κεντρικά γίνεται. Κάπου που να μην έχω πρόβλημα να γυρνάω από παραστάσεις 2 και 3 το πρωί. Κολωνάκι, Ιλίσσια, Εξάρχεια».

Γ.Ν.: Ένα δίλημμα θα βάλω τώρα: Αθήνα ή Λονδίνο;

ADL-Sameena-3Κ.Β.: (σκέφτεται…) «Λονδίνο. Έχω την άνεση να έρχομαι εδώ όποτε θέλω, είναι πολύ εύκολη επιλογή το Λονδίνο. Μ’ αρέσει ως βάση, ταξιδεύεις πιο εύκολα και πιο φθηνά από εκεί, η κωμωδία -αν και υπερκορεσμένο είδος στην Αγγλία- έχει πάρα πολλές ευκαιρίες να παίζεις, παίζω κάθε βράδυ, μερικές φορές και δύο φορές. Μπορώ να δοκιμάσω εύκολα καινούργιο υλικό, τώρα έγραψα το καινούργιο μου σόου και δεν έχω που να το δοκιμάσω. Αλλά το Λονδίνο πλέον έχει ακριβύνει πάρα πολύ, τα νοίκια είναι πανάκριβα. Αν μείνεις μόνο θες £2000. Χρειάζεσαι συγκάτοικο οπωσδήποτε. Αλλά και πάλι, χιλιάρικο ο καθένας; Ως πόλη, όμως, λειτουργεί πολύ καλά και πάρα πολύ φίλοι μου είναι εκεί. Αυτό που σιχαίνομαι στην Αγγλία είναι που κάνεις φίλους ξένους. Είχα μια φίλη Τεξανή. Έφυγε πήγε στο Τέξας. Είχα φίλους Ινδούς, πήγαν στην Ινδία, είχα φίλους Έλληνες, γύρισαν εδώ. Και καταλήγεις να χάνεις φίλους, γιατί στο Λονδίνο δεν υπάρχει μονιμότητα. Επίσης οι αποστάσεις μεταξύ φίλων είναι μεγάλες, γιατί ζούμε στα περίχωρα. Παίζει δηλαδή αυτό στο Facebook να λες: «παιδιά είμαι κέντρο, θέλει κανείς ποτάκι;». Αλλά μετά έρχεται αυτός που δεν πήγαινες πολύ…».

Γ.Ν.: Για το μέλλον, τι σκέφτεσαι να κάνεις;

Κ.Β.: «Νομίζω ότι έχω άλλον έναν χρόνο ταξιδιού. Θέλω να πάω στη Σιγκαπούρη να κάνω μερικές παραστάσεις εκεί και θα πάω πάλι στο Φεστιβάλ της Αυστραλίας. Εδώ θέλω να ανοίξω comedy club στην Αθήνα. Να αρχίσουμε με μία βραδιά την εβδομάδα, ώστε και οι κωμικοί εδώ να μάθουν πως είναι να παίζεις σταθερά ένα δεκάλεπτο με πολλούς μαζί και το κοινό να αρχίζει να μαθαίνει πως είναι το Stand Up όταν δεν είναι σόλο παράσταση και είναι OpenMic βραδιά, που οι επαγγελματίες δοκιμάζουν νέο υλικό και οι νέοι δοκιμάζουν αν μπορούν να κάνουνε Stand Up. Την πρώτη βραδιά OpenMic στην Ελλάδα την κάναμε μαζί με τον Φισφή, το “Πέντε Λεπτά Δόξας”. Θα δούμε, είναι όλα φλού. Θα δούμε που θα με βγάλει η επόμενη χρονιά».

Ευχαριστούμε θερμά για την φιλοξενία του το Pool Bar του Ξενοδοχείου Metropolitan.

Phase Difference, όνομα και πράγμα

O  Παναγιώτης Γραμμένος, aka Phase Difference, νέος, ωραίος και ανερχόμενος παραγωγός-DJ, μιλάει στο HashMag.gr  για τη μέχρι τώρα πορεία  του, τις ” σπουδές” και τα επερχόμενα σχέδια του.

Καλησπέρα σας!

Μίλησε μας λίγο για το είδος της μουσικής που παίζεις. 

Όταν ήμουν μικρότερος δεν άκουγα ιδιαίτερα πολύ μουσική, δεν ήμουν δηλαδή ο άνθρωπος με το Walkman και τα ακουστικά όλη μέρα στα αυτιά. Είχα μια τάση όμως να ακούω progressive είδη μουσικής όπως ας πούμε Trance ή Progressive House…. Τώρα το είδος της μουσική που γράφω είναι δύσκολο να περιγραφεί. Ο καθένας έχει τον δικό του ορισμό, άλλοι το λένε beatakια, άλλοι το λένε underground, υπάρχουν χίλιοι τρόποι να πεις το ίδιο πράγμα, και στο τέλος να μην συνεννοηθείς καν. Αλλά με τους όρους της βιομηχανίας εγώ γράφω minimaltechno και progressive trance μουσική και σιγά σιγά μπαίνω στην deep househouse. 

Είναι δύσκολο τη σημερινή εποχή να είσαι παραγωγός-Dj σε σχέση με παλαιότερα;

Τα πράγματα είναι πολύ πιο δύσκολα από τότε. Φαντάσου το 2004, το Beatport που είναι ψηφιακό δισκοπωλείο, μόλις είχε ανοίξει, είχε 79 δισκογραφικές. Ένα χρόνο αργότερα οι δισκογραφικές είχαν αυξηθεί στις 2.500 και τώρα συζητάμε για πάνω από 8.000 με 9.000 δισκογραφικές. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να έχει και δύο και τρείς δισκογραφικές προωθώντας διαφορετικά είδη μουσικής. Πλέον είναι πιο δύσκολο να ξεχωρίσεις στον χώρο μιας και στο παρελθόν δεν υπήρχε τόσος ανταγωνισμός και δεν μπορούσε έτσι απλά να γράψει ο καθένας μουσική. Τώρα έχεις τον υπολογιστή σου , κατεβάζεις  άνετα τα προγράμματα σου και ακόμα πιο άνετα δηλώνεις μουσικός παραγωγός.

IMG_7533

Υπάρχει  ανταπόκριση από τη νεολαία;

Ναι , πιστεύω ότι υπάρχει ανταπόκριση πλέον επειδή ασχολούνται όλοι με την ηλεκτρονική μουσική και είναι παντού, είναι πιο εύκολο και ο άλλος να αναγνωρίσει  και να κατανοήσει τη μουσική σου, ενώ πριν το 2007 λίγοι ήταν εκείνοι που άκουγαν ηλεκτρονική μουσική. Όμως  αυτοί που ακούνε underground  μουσική δεν έχουν αλλάξει, ίσως να έχουν αυξηθεί λίγο, αλλά είναι πάνω κάτω οι ίδιοι. Στα ραδιόφωνα γίνεται ένας πανικός με την ηλεκτρονική μουσική και αυτό είναι καλό, το γεγονός ότι ο κόσμος ξεκίνησε να ακούει όλο και περισσότερο ηλεκτρονική μουσική αλλάζει τη ζήτηση της αγοράς. Το αρνητικό της εμφάνισης αυτού του είδους μουσικής στο προσκήνιο είναι πως λόγω μεγάλης ζήτησης τα κομμάτια βγαίνουν με το τσουβάλι και πολλές φορές χωρίς ιδιαίτερο ποιοτικό έλεγχο. Ο κόσμος απαιτεί να «καταναλώσει» και οι παραγωγοί μουσικής παραδίδουν, έστω και πρόχειρα ή βιαστικά.  Παλαιότερα δεν έβγαιναν τόσα πολλά κομμάτια , ακόμα και στην underground σκηνή υπήρχαν hit. Ήξερες δηλαδή ότι κάποια κομμάτια θα κάτσουν ένα δύο χρόνια στο προσκήνιο ∙ γι αυτό και τώρα οι παλαιότερες κυκλοφορίες θεωρούνται ύμνοι . Τώρα είναι πολύ πιο δύσκολο να κάνεις κάτι τέτοιο. Αν δεν περάσουν βέβαια 4-5 χρόνια δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το τι μένει , τι φεύγει.

 Έχεις κάνει επιλογές στις οποίες αναγκάστηκες να ζυγιάσεις αυτό που κάνεις και τις σπουδές σου ;

Χαχαχα, εδώ γελάμε όλοι.

Ελπίζω τη συνέντευξη να μην την δουν οι γονείς σου.

Όχι οι γονείς μου το ξέρουν, η γιαγιά μου φοβάμαι μήπως το δει εκεί που σερφάρει (γέλια). Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο δεν είχα ιδιαίτερη επαφή με μουσική. Όμως γνώρισα ένα φίλο και μου έδειξε κάποια πράγματα, πήγα στο ραδιοφωνικό σταθμό του πανεπιστημίου, για να κάνω τη πλάκα μου, να μάθω τα μηχανήματα, να δω «επαγγελματικά» μηχανήματα και κάπου στο 2008 έτυχε να μου δώσει ένα πρόγραμμα παραγωγής μουσικής ένας άλλος φίλος μου , καμία σχέση με τη μουσική αυτός ωστόσο, αυτό είναι το εντυπωσιακό . Απλά έτυχε, ήταν σε φάση « Κατέβασα πολλά torrent και ήταν εκεί». Τότε ήταν που ξεκίνησα να ακούω παραπάνω ηλεκτρονική μουσική. Άρχισε να μου βγαίνει «α, ωραίο αυτό το κομμάτι αλλά θα προτιμούσα να το κάνει λίγο αλλιώς» , «ωραία ατμόσφαιρα εδώ αλλά εκεί το ξεσκίζει» οπότε μπήκα στη διαδικασία να κάνω edit σε κομμάτια . Δεν πήγαινε  κάπου αυτό. Αν δεν έχεις γνώσεις να κάνεις δικό σου κομμάτι δεν μπορείς να κάνεις εύκολα edit. Έτσι άρχισα να ασχολούμαι εντατικά με την παραγωγή μουσικής και το Φυσικό πήγε λίγο έως πολύ στην άκρη.

Είσαι κοντά στο break through ; Σαν τον Steve Jobs.

Ελπίζω να είμαι κοντά(γέλια). Τα πράγματα έχουν πάει πολύ καλά μέχρι τώρα. Μπορεί να είναι εδώ από  πίσω  και όταν γυρίσω  στον Πειραιά (χτύπημα χεριών) να απογειωθώ, αλλά μπορεί να είναι και σε 4-5 χρόνια από τώρα.

Θα τελειώσεις τη σχολή; 

Κοίτα, αφού μπήκα στη διαδικασία να ασχοληθώ σοβαρά με τη μουσική δύσκολα θα μπορούσα να συνεχίσω με τη σχολή. Όταν δουλεύεις 6-8 ώρες τη μέρα πάνω στη μουσική δύσκολα μένει χρόνος για κάτι άλλο. Είμαι 4ο έτος και έχω περάσει 4 μαθήματα. Έχω καλή αντιστοιχία ωστόσο, ένα μάθημα ανά χρόνο, σε καμία 50αρια χρόνια θα έχω τελειώσει ( γέλια).  Πριν τρία χρόνια το Πάσχα ανακοίνωσα στη μάνα μου πως μάλλον τέλος οι σπουδές της είπα « Ξέρεις κάτι δεν μπορώ να με φανταστώ πίσω από γραφείο να κάνω τον φυσικό, θα ασχοληθώ με τη μουσική» και έτσι δύο χρόνια τώρα  έχω παρατήσει επίσημα τη σχολή, δεν νομίζω πως υπάρχει γυρισμός   πλέον . Είμαι 7ο έτος , μπαίνω στο 8ο , τι να περάσεις;

IMG_7463 2

Είναι πολλές οι φορές που έρχεται το δίλημμα «mainstream μουσική και αυτό που παίζω εγώ». Πως το έχεις αντιμετωπίσει;

Αυτό με τη μουσική ξεκίνησε ως χόμπι. Είναι αυτό που μου έλεγε ο πατέρας μου, ότι  είμαι ερασιτέχνης. Με την κυριολεκτική έννοια όμως, δηλαδή είμαι εραστής της τέχνης. *facepalm*. Ναι, ναι αυτό μου έλεγε ( γέλια).  Δεν μπήκα στη μουσική βιομηχανία για να βγάλω τα προς το ζην μου ,δεν το κάνω ως επάγγελμα αλλά έχω σκοπώ να κάνω καριέρα σε αυτόν το χώρο , ελπίζω πως οδεύω προς την επίτευξη αυτού του στόχου μου. Δεν πιστεύω ότι υπήρξα ποτέ σε δίλημμα για το αν θα παίζω ή θα γράφω mainstream μουσική ή αυτό που μου αρέσει εμένα. Θέλω αυτό που κάνω και αγαπάω να γίνεται σωστά. Άρα όσο μπορώ αποφεύγω να κάνω κάτι που δεν με παθιάζει. Βέβαια ποτέ δεν ξέρεις, όσο μεγαλώνουμε ωριμάζουμε και βρίσκουμε τρόπους να κάνουμε περισσότερα πράγματα χωρίς να νερώνουμε και τόσο πολύ το κρασί μας. Το θέμα όμως δεν είναι να έρθουν τα λεφτά κάνοντας κάτι που δεν θέλω, για να ζήσω θα προτιμήσω να βάλω σε εφαρμογή το backup plan μου παρά να αλλοιώσω αυτό που αγαπάω. Η mainstream μουσική είναι ένα εξαιρετικό είδος για να διασκεδάσεις και να περάσεις καλά σε μια έξοδο. Καταλαβαίνω γιατί αρέσει σε όλους, βάζω και τον εαυτό μου μέσα, αλλά μέχρι εκεί. Στην παραγωγή μουσικής αυτό που με ικανοποιεί 100% είναι άλλο πράγμα και επιμένω σε αυτό.

Που παίζεις;

Στο παρελθόν έχω παίξει σε διάφορα club/bar στην Κέρκυρα, όπως το Buzz ή το Villa Mercedes. Άλλα τα πράγματα ήταν πολύ πιο ερασιτεχνικά τότε. Έτσι, ουσιαστικά αποφάσισα να μπω στη διαδικασία να βρω χώρο να παίζω πέρσι. Επειδή είμαι και γενικά αργοκίνητο καράβι ( γέλια) θέλω τον χρόνο μου για να κάνω κάτι και να βγει όπως το θέλω. Γι αυτόν το λόγο άλλωστε  πέτυχα και τους στόχους του 2013, αργά και σταθερά έφτασα στο σημείο να βγω στο εξωτερικό να παίξω  και επίσης κυκλοφόρησα όσα κομμάτια είχα προγραμματίσει στην αρχή της σεζόν. Σε αυτή τη φάση είμαι αφοσιωμένος στις δουλειές μου στο εξωτερικό χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχω σχέδια και για την Ελλάδα.

Ποιο ήταν το πιο περίεργο μέρος που έπαιξες ; 

Χμ….σπίτι μου (γέλια). Το πιο περίεργο μέρος … δεν μπορώ να πω πως ήταν περίεργο το μέρος αλλά μου συνέβη ένα περίεργο στη Φιλανδία που πήγα. Η Φιλανδία είναι μια χώρα που έχει ψυχρό καιρό και χιονίζει από τον Οκτώβρη. Όταν πήγα εκεί είχε 4 βαθμούς αντί για μείον 5 και δεν υπήρχε πουθενά χιόνι μόνο βροχή!!! Συζητάμε για 10 βαθμούς παραπάνω από το κανονικό της εποχής. Κατεβαίνω από το αεροπλάνο με τη λογική ότι θα πεθάνω από το κρύο και έχω εξοπλιστεί με  χειμωνιάτικα, 2 τόνους ρούχα, κάλτσες και απλά ίδρωνα. Πήγα στην Φιλανδία για να ιδρώσω.  Ήταν το πρώτο διεθνές gig . Το πρώτο βήμα. Και όπως φαίνεται τους χάλασα και τον καιρό.

Ελλάδα ή εξωτερικό;

Όταν ξεκίνησα , είχα προσανατολιστεί ήδη προς το εξωτερικό. Με τη λογική «ξεκίνα πρώτα εκεί που υπάρχει μεγαλύτερο κοινό» . Όταν είσαι στην Ελλάδα τα κονέ είναι αυτά που παίζουν μεγάλο ρόλο. Εγώ εμφανίστηκα από το πουθενά, δεν ήταν ότι είχα γνωστούς να με βάλουν να γράψω μουσική ή να παίζω σε club. Γι’ αυτό έχω καθυστερήσει και λίγο, γιατί πρώτα θέλω χτίσω την ποιότητα της μουσικής μου και μετά να ασχοληθώ με τα υπόλοιπα. Είναι αλήθεια πάντως πως έχω εστιάσει περισσότερο στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια.  Πάντως μετά την έντονη εμφάνιση της ηλεκτρονικής μουσικής στην Ελλάδα πιστεύω πως θα είναι πιο εύκολο να απευθυνθώ και στο Ελληνικό κοινό.

Βλέπω θήκη κινητού game boy και μπλούζα με το μανιτάρι του Super Mario. Είσαι παιδί των 90s;

Ναι, παιδί των 8os δεν με λες. Γεννήθηκα το ’89, και τα δύο τελευταία χρόνια νομίζω πως δεν πιάνονται (γέλια).

Είσαι geek;

Εεεεε, δεν το έχω προσδιορίσει ακόμα. Ο καθένας κρύβει ένα geek μέσα του. Στην ουσία geek είναι αυτός που ασχολείται φανατικά με κάτι και γνωρίζει τα πάντα για αυτό.  Άρα κατά μια έννοια είμαι. Άλλωστε όταν συζητάω για την μουσική παραγωγή με τον Χριστόφορο (a.k.a Christopher Vassilakis), ο οποίος είναι το δεύτερο μυαλό πίσω από το project FACEPALM, κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει τι λέμε.

Πιστεύεις ότι η μουσική σου έχει επιρροές από αυτή τη δεκαετία; 

Ξεκάθαρα! Έχω progressive ρίζες και στο παρελθόν άκουγα uplifting trance το οποίο ήταν Ελληνικό και Ισραηλινό «άθλημα».

Πλάκα κάνεις. 

Ναι εμείς και το Ισραήλ ήμασταν από τις top χώρες αυτού του είδους της μουσικής. Και αφού μεγάλωσα την εποχή που άνθιζε το είδος σαφώς και έχω επιρροές από εκείνη τη μουσική. Δεν γίνεται να έχεις μεγαλώσει σε μια 10ετία που υπήρξε μια υπερπαραγωγή με πολλές έννοιες και η παρουσία της μουσικής ήταν τόσο έντονη και να μην επηρεαστείς. Επιβάλλεται να επηρεαστείς! Ήταν μια εποχή γεμάτη αντιθέσεις, η εξέλιξη της τεχνολογίας ήταν ραγδαία και οι μόδες περίεργες. Αυτός ο συνδυασμός ήταν τρομακτικός μερικές φορές, ο κόσμος τότε πρέπει να σκεφτόταν « επειδή έχουμε τεχνολογία πρέπει να κάνουμε όλα υπερπαραγωγή. Θα φτιάξουμε βιντεοκλίπ, θα χρησιμοποιήσουμε όλα τα εφέ, επειδή έχουμε τεχνολογία» (γέλια) .  Είναι ωραίο να παίρνεις στοιχεία από την εποχή που μεγάλωσες, είναι μέρος της ταυτότητας σου . Δεν μπορείς να το διαγράψεις , ωστόσο εγώ παίρνω στοιχεία και από τα ’80ς . Έχω μία αγάπη προς την ντίσκο μουσική. *γουρλωμένα μάτια* . Ναι το είπα. Δεν μου αρέσει το 100% της disco μουσικής αλλά υπάρχουν κομμάτια τα οποία έχουν γράψει ιστορία και καλό είναι να μαθαίνουμε από αυτά.

IMG_7444

Πρόσφατα έβγαλες το «Utopia”  με το οποίο έγινε ψιλοχαμός στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Το συγκεκριμένο κομμάτι γράφτηκε σε μια πολύ καλή φάση της ζωής μου. Το έκανα sign στην Saturate Audio την δισκογραφική του Basil O’Glue και του Styller, πολύ γνωστά ονόματα στον χώρο της Trance. Όταν κυκλοφόρησε δεν είχα πολλές προσδοκίες, όμως το release πήγε εξαιρετικά καλά και μάλιστα είχαμε support από Markus Schulz ο οποίος διάλεξε να παίξει στο podcast του το remix του Meridian. Μετά από 2 ή 3 ημέρες, έπαιξαν το Original Mix στο radio show τους οι Above & Beyond!

Ετοιμάζεις κάτι καινούργιο ; 

Συνέχεια ετοιμάζεται κάτι καινούργιο. Κάθε μέρα υπάρχει δουλεύω πάνω σε νέα κομμάτια και πειραματίζομαι, ποτέ δεν ξέρεις πότε μπορεί να εμφανιστεί μια νέα παραγωγή. Κάθε μήνα βρίσκομαι με 4-5 νέα κομμάτια στα χέρια μου και αυτό συμβαίνει μετά από πολύ φιλτράρισμα. Πάντα τελειώνω δουλειές που θεωρώ πως έχουν την απαραίτητη ποιότητα παραγωγής.

Πως λένε το καινούργιο;

Ούτε εγώ δεν ξέρω πως το λένε.

Πες μου το όνομα από το αρχείο.

Τρέχα γύρευε. Η μορφή του ονόματος των αρχείων μου είναι ως εξής «Phase Difference Project xxx (….)» όπου xxx είναι ο αριθμός του project και μέσα στην παρένθεση βάζω κάτι σαν σχόλιο για να ξέρω πάνω κάτω τι περιέχει το αρχείο. Ως τώρα έχω πάνω από 800 project, ημιτελή και μη. Στην ουσία είναι καταγραφές των πειραματισμών μου. Λίγα από αυτά έχουν καταλήξει σε ολοκληρωμένα κομμάτια! Τα ονόματα είναι εντελώς τυχαία, σκέψου πως όταν φτιάχναμε ένα project ως FACEPALM , δεν ξέραμε πώς να το ονομάσουμε και το είπαμε «Tsampika Reloaded” για πλάκα τελείως. Και ο Χριστόφορος αποφάσισε πως αυτός θα είναι και ο τίτλος του κομματιού στο release. Είναι πολύ σχετικό το τι όνομα θα δώσεις σε ένα κομμάτι.
Το πιο πρόσφατο κομμάτι μου, το οποίο κυκλοφόρησε μάλιστα τη Δευτέρα (14 Ιουλίου) στην M-Vitamine (sub-label της Bosphorus Underground), είναι το Burger. Είναι ένα minimal κομμάτι το οποίο όμως έχει επιρροές από την EDM. Είναι ένα κομμάτι γεμάτο ενέργεια το οποίο είναι φτιαγμένο για να κάνει τον κόσμο να κουνηθεί στον ρυθμό του. Πέρα από τις επιρροές από την σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική, μέσα στο κομμάτι υπάρχουν και ήχοι που θυμίζουν τα ’90s και την Rave. Γενικά προσπαθώ να αποφεύγω trend και να μην τα ακολουθώ τυφλά, γι’ αυτόν το λόγο προσπαθώ να διαλέγω στοιχεία που κάνουν τα κομμάτια μου να ξεχωρίζουν αλλά χωρίς να είναι εντελώς εκτός εποχής.

Που μπορούμε να σε βρούμε και να ακούσουμε τη μουσική σου ;

Έχω το Soundcloud μου, το YouTube και στη σελίδα μου στο Facebook , και βέβαια όταν με βλέπετε στο δρόμο , μην διστάσετε ! ( γέλια )

Ευχαριστούμε πολύ για την συντροφιά που μας κράτησες.

Η χαρά ήταν δική μου!  Be all ears !

Ακούστε εδώ αυθεντικά αποσπάσματα από τη συνέντευξη:

 

Μίλησέ μας καλλιτέχνη για την τέχνη σου

Κανείς, από την ειδησεογραφική μας ομάδα, δεν μπορεί να πει με σιγουριά, τι ήταν αυτό, που μας ώθησε να ξεκινήσουμε αυτό το οδοιπορικό γνωριμιών και συνεντεύξεων.

Ο πρώτος μας σταθμός,  είναι ένας παιδικός μου φίλος, που είχα την τύχη να γνωρίσω τον καιρό που σπούδαζε στην Αθήνα, ερχόμενος από τα Γιάννενα. Οι δρόμοι μας συναντήθηκαν στο 1ο σύστημα προσκόπων Αμαρουσίου μερικά χρόνια πριν. Σήμερα, ο Κωνσταντίνος Μπάζας βαδίζει στο μονοπάτι της τέχνης μέσα από την υποκριτική.

«Λοιπόν, τι λες; Να αρχίσουμε;» Μου πρότεινε ο ίδιος.

 Αρχικά θέλω να γνωρίσω, πως ξεκίνησες να ασχολείσαι με το θέατρο, και να μου μιλήσεις για «εκείνο» που σε τράβηξε σε αυτό.

«Πω-πω πραγματικά είναι πολύ μεγάλη ιστορία. Φαντάσου ότι από τα 18 μου διάβαζα θέατρο, όπως κάποιος μπορεί να διαβάζει ένα βιβλίο. Ξεκίνησα τυχαία όταν μου προτάθηκε να παίξω σε ένα έργο. Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Πες το ένστικτο. Η αλήθεια είναι πως με «ιντρίγκαρε» το αποτέλεσμα! Η συμμετοχή του κοινού σε όλο αυτό. Σταδιακά το μικρόβιο του να ασχοληθώ με «μόλυνε».

Αυτό που με τράβηξε ήταν η τρομερή εναλλαγή συναισθημάτων. Το ταξίδι από την πρόβα, μέχρι την παράσταση, είναι μια πρόκληση. Όπως και το να γνωρίσεις το έργο, ακόμα και να το ερωτευτείς, ώστε να εισέλθεις μέσα στο θεατή και εκείνος σε εσένα. Αυτή είναι και η μαγεία του θεάτρου.»

Αυτή ήταν η εισαγωγή που μας άνοιξε το δρόμο για το θέμα της συνέντευξης. Τώρα, ήταν η σειρά του καλλιτέχνη να μας συστήσει στη μούσα του.

Έχεις υποχρέωση απέναντι στην τέχνη; Είναι επάγγελμα ή διασκέδαση;

«ψυχική αγαλλίαση. Είναι ένας χώρος που βασιλεύει η αυτοεκπαίδευση. Δεν το βλέπω σαν υποχρέωση, γιατί αυτό το θεωρώ αυτονόητο. Είναι καθήκον του καλλιτέχνη να βρίσκεται σε αφύπνιση για να ανταποκρίνεται σε κάτι που μάλλον προσιδιάζει με υποχρέωση. Αλλά θα έλεγα καλύτερα, πως είναι καθήκον. Πρέπει συνειδητά να δοθείς στην τέχνη, για να εκφράζεσαι μέσα από αυτή. Απαιτεί μια διαρκή κίνηση και να παίρνει κανείς ρίσκα. Κάθε καλλιτέχνης, από τη στιγμή που έχει ταχθεί στην τέχνη του, είναι καθήκον του να εκφράζεται μέσα από αυτή. Είναι υποχρεωμένος λοιπόν, μα ως καθήκον όχι με την ουσία της υποχρέωσης.» 

Η τέχνη λοιπόν είναι καθήκον στα μάτια και τα αισθήματα του Κωνσταντίνου. Στα αισθήματα…

Η τέχνη είναι συναίσθημα; Και αν ναι , σε ποιο θα ταίριαζε περισσότερο;

«Είναι η λέξη για όλα τα συναισθήματα μαζί. Μαγεία. Είναι η πόρτα για όλα εκείνα που μπορεί κανείς να βιώσει. Για αυτό και ο ηθοποιός πρέπει να είναι συναισθηματικός, ευαίσθητος. Πρέπει να νιώθει αυτό που συμβαίνει. Είναι μια ζωντανή δημιουργία.» 

 Αν ο καλλιτέχνης έχει καθήκον απέναντι στην τέχνη, και η ίδια η τέχνη συνιστά τη συμπερίληψη όλων των συναισθημάτων, μπορώ να έχω καθήκον απέναντι σε ένα συναίσθημα;

«Στην τέχνη περιλαμβάνονται, και μέσω αυτής εκφράζονται όλα τα συναισθήματα. Δεν είναι η τέχνη συναίσθημα παρ’ ότι περιλαμβάνονται όλα σε αυτή! Συνεπώς δεν έχουμε καθήκον στο συναίσθημα, αλλά στο να εκφραζόμαστε μέσα από την τέχνη.»  

Ποια είναι η θέση του θεάτρου σήμερα;

«Το θέατρο σήμερα έχει δύο μορφές. Η μία είναι το θέαμα-θέατρο, και η άλλη είναι το θέατρο-θέατρο. Ο κόσμος δυστυχώς αφοσιωνόταν στο θέαμα, όμως πλέον επιλέγει. Βοήθησε και η κρίση σε αυτό. Το θέατρο σιγά σιγά κερδίζει έδαφος και σταδιακά σκαρφαλώνει. Ο ίδιος ο κόσμος αρχίζει να εκφράζεται μέσα από το θέατρο. Στενοχωριέμαι για το αρχαίο δράμα που κατακρεουργείται στο βωμό του θεάματος. Το μεγάλο αυτό σχολείο του αρχαίου δράματος πλήττεται, για το θέαμα και καταλήγει σε πολλές περιπτώσειςθέατρο «τσόντα». Αυτό με λυπεί. Σήμερα το θέατρο είναι στις πρώτες θέσεις όμως. Σίγουρα όχι στην τελευταία.» 

Η τέχνη πρέπει να λογοκρίνεται;

« Αρχικά,  η τέχνη είναι ανοιχτή στην οποιαδήποτε κριτική. Κανονικά δεν πρέπει να λογοκρίνεται, διότι πρόκειται για την απόλυτη ελευθερία έκφρασης. Για μένα όλες οι κριτικές είναι δεκτές αρκεί να είναι καλοπροαίρετες.»  

Η ώρα περνούσε, και καθώς οι δείκτες απομακρύνονταν από την πρώτη τους θέση, γινόταν αντιληπτό, πως για τον καλλιτέχνη, η τέχνη την οποία ασπάζεται, είναι κάτι παραπάνω, για τον ίδιο, από ένα βήμα απόλυτης και ελεύθερης έκφρασης.

Πώς αισθάνεσαι την τέχνη; Πώς την αφουγκράζεσαι;

«Την αφουγκράζομαι σαν σύντροφο. Είναι αγάπη. Την αισθάνομαι και την βιώνω σαν δική μου. Χωρίς αυτή, φοβάμαι πως θα πενθώ. Επικοινωνώ μέσα από τον κώδικα επικοινωνίας που αυτή συνιστά. Αν δεν υπήρχε η τέχνη, ίσως γινόμουν μοναχός. Θα ήμουν κάπου που θα ήμουν εγώ και η φύση. Ο ίδιος ο ηθοποιός-άνθρωπος κρύβει μέσα του μια μοναχικότητα. Πρέπει να την αναζητά και να ψάχνει τον εαυτό του. χωρίς να εφησυχάζεται».