Sweet Charity: Μια γλυκιά ιστορία

Το Sweet Charity ανέβηκε για πρώτη φορά στο Palace Theater το 1965 για 608 παραστάσεις, ενθουσιάζοντας κοινό και κριτικούς ενώ συγκέντρωσε εννέα υποψηφιότητες για Tony καλύτερης χορογραφίας καθώς και το Outer Critics Circle Award για την καλύτερη παράσταση. Το musical αναβίωσε το 1986 προσθέτοντας στην συλλογή του άλλα πέντε Tony κι ένα Drama Desk Award. Εν τω μεταξύ το Sweet Charity ανέβηκε στην Ελλάδα τρεις φορές, Η πρώτη φορά από την Αλίκη Βουγιουκλάκη το 1975 στο θέατρο Αλίκη με τίτλο Καμπίρια, με συμπρωταγωνιστές τον Χρήστο Πολίτη και Βασίλη Τσιβιλίκα. Η παράσταση σημείωσε τέτοια επιτυχία ώστε επαναλήφθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα με συμπρωταγωνιστές της Αλίκης αυτή την φορά, τους Δάνη Κατρανίδη και Τάκη Χρυσικάκο. Ανάλογη απήχηση είχε η παράσταση και την Τρίτη φορά που ανέβηκε, στο θέατρο Παρκ  αυτή την φορά με την Σμαρούλα Γιούλη στον ρόλο της Charity και παρτενέρ της τους Χρήστο Πολίτη και Θάνο Καληώρα.

 

Sweet-Charity-Badminton-Καρύδη

Φέτος ήρθε στην Ελλάδα και τέταρτη φορά και αναμένεται να έχει αντίστοιχη επιτυχία με την εκπληκτική Σμαράγδα Καρύδη στον ρόλο της Hope Charity Valentine να μαγεύει το κοινό με την αστείρευτη ενέργεια, τον εκπληκτικό χορό της και όχι μόνο! Την παραγωγή του Badminton, τη σκηνοθεσία και την αναβίωση της θρυλικής χορογραφίας του Fosse αναλαμβάνει ο κορυφαίος χορογράφος και μαθητής του, τιμημένος με βραβείο Tony, Chet Walker, ο οποίος παραβρέθηκε στην πρεμιέρα και στο τέλος της παράστασης ανέβηκε στην σκηνή και χειροκρότησε όλους τους συντελεστές της παράστασης.

 

 

12717679_815452328600696_8776309987271415834_n

Το έργο μας αφηγείται την ιστορία της Hope Charity Valentine (Σμαράγδα Καρύδη) η οποία είναι χορεύτρια και taxi girl (κορίτσι που πλήρωναν οι πελάτες να τους συνοδεύσει στον χορό) σε ένα καμπαρέ και ψάχνει τον έρωτα της ζωής της τον οποίο συνεχώς βρίσκει σε λάθος άτομα. Οι φίλες της Nickie Pignatelli (Ντορέττα Παπαδημητρίου) και Helene (Νάντια Μπουλέ) που δουλεύουν μαζί στο καμπαρέ την παρηγορούν μετά από κάθε ερωτική απογοήτευση. Η τυχαία γνωριμία της Charity με τον σταρ του κινηματογράφου Vittorio Vidal (Σταύρο Ζαλμά) την κάνει να ξανασκεφτεί την θέση της και να πάρει την απόφαση να εξελιχθεί ποιοτικά σαν άνθρωπος για να μπορέσει να φύγει από το μαγαζί που δουλεύει. Ξεκινάει, λοιπόν, από το πολιτιστικό κέντρο της περιοχής στο οποίο γνωρίζει τον Oscar (Μέμος Μπεγνής) ένα ντροπαλό και σοβαρό νέο με τον οποίο αρχίζουν να βγαίνουν, πηγαίνοντας στο πρώτο ραντεβού στον «Ρυθμό της ζωής», που πρόκειται για μια εναλλακτική εκκλησία, όπου βλέπουμε τον Big Daddy (Ιβάν Σβιτάιλο) να ξεσηκώνει κυριολεκτικά το ποίμνιο αλλά και το κοινό με τον χορό και το τραγούδι του. Μετά από αρκετά ραντεβού, ο Oscar μαθαίνει ότι η Charity είναι χορεύτρια στο καμπαρέ, αλλά όντας τρελά ερωτευμένος μαζί της, της κάνει πρόταση γάμου, την οποία εκείνη δέχεται συγκινημένη και φεύγει από το καμπαρέ. Μετά από διάφορες ανατροπές, η ηρωίδα μας βρίσκει το δικό της happy end γεμίζοντας το κοινό με ανάμεικτα συναισθήματα για να μας αποδείξει πως είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο, η ζωή συνεχίζεται..

12111941_822631061216156_6191489939453903239_n

Εκτός από την απίστευτη Σμαράγδα Καρύδη η οποία ανταποκρίνεται άριστα σε έναν πολύ απαιτητικό ρόλο που περιλαμβάνει χορό και τραγούδι στο μεγαλύτερο μέρος της παράστασης, ξεχωρίζει η υπέροχη φωνή της Νάντιας Μπουλέ καθώς και η επιβλητική παρουσία της Ντορέττας Παπαδημητρίου. Ο ρόλος του Σταύρου Ζαλμά, ο οποίος αποτελεί και τον πρώτο κωμικό ρόλο που υποδύεται ο ηθοποιός, αφήνει ανοιχτά ενδεχόμενα και για επόμενους κωμικούς ρόλους, καθώς ο  γοητευτικός ηθοποιός  προσεγγίζει τον Vittorio Vidal με σοβαρότητα αλλά και πολύ χιούμορ.

sum2_sweetcharity

 

Δεν νοείται musical χωρίς χορό και μουσική και αυτό φαίνεται να το γνωρίζουν πολύ καλά οι συντελεστές της παράστασης. Πολυάριθμο μπαλέτο εντυπωσίασε τους πάντες με τις αριστοτεχνικά σχεδιασμένες χορογραφίες και σε συνδυασμό με τα φαντασμαγορικά κουστούμια, ο θεατής δεν μπορούσε κυριολεκτικά να πάρει τα μάτια του από τους χορευτές. Για το τέλος άφησα το καλύτερο κομμάτι της παράστασης και αυτό δεν ήταν άλλο από την μουσική του έργου. Με την ζωντανή ορχήστρα και τον μαέστρο της να καταθέτουν την ψυχή τους,  μας έδιναν την δική τους εκδοχή για την ιστορία της χαριτωμένης αλλά άτυχης Charity παρασύροντάς μας στους δρόμους της Νέας Υόρκης μιας άλλης εποχής μέσα από την jazz και την swing. Το προτείνουμε ανεπιφύλακτα σε όσους ψάχνουν να δουν κάτι διαφορετικό και να δραπετεύσουν μέσα από την μουσική και την ατμόσφαιρα της παράστασης από την σύγχρονη πραγματικότητα.

newego_LARGE_t_641_106853483

Game of Thrones: 5 στοιχεία του νέου τρέιλερ για την 6η σεζόν

Καθώς φτάνουμε σιγά σιγά στην πολυαναμενόμενη –για πολλούς λόγους- έκτη σεζόν, πάμε να δούμε μερικά στοιχεία που αποκαλύπτονται γι’ αυτήν από το τελευταίο τρέιλερ.

Προφανώς αυτό το κείμενο περιέχει spoilers, σοβαρέψου. Καλά, όχι ότι παίζει κανείς να spoilαριστεί για το «Game of Thrones», αφού το έχει δει όλος ο κόσμος. Πραγματικά, αυτή η σειρά είναι τόσο δημοφιλής που κάθε σεζόν αποτελεί πλέον ένα παγκόσμιο event, κατά το οποίο οι θεατές οργανώνουν με την παρέα τους πάρτυ για την προβολή κάθε καινούριου επεισοδίου. Το «Game of Thrones» το παρακολουθούν οι πάντες, είναι η τηλεοπτική σειρά που βλέπουν άνθρωποι που δεν βλέπουν τηλεοπτικές σειρές. Είναι η τηλεοπτική σειρά στην οποία κάνουν αναφορές οι άλλες τηλεοπτικές σειρές, ταινίες, άρθρα, βίντεο, εκπομπές για να κερδίσουν views. Είναι η τηλεοπτική σειρά που, ακόμα και αυτοί οι λίγοι εκλεκτοί που δεν την παρακολουθούν, ξέρουν περί τίνος πρόκειται, ξέρουν ποιος είναι ο Jon Snow, ποια η Khaleesi και ποια δύο αδέρφια έχουν ερωτική σχέση μεταξύ τους.

Η έκτη σεζόν που έρχεται στις οθόνες μας στις 24 Απριλίου από το HBO, έχει ιδιαίτερη σημασία, όχι γιατί ξεκινάει τόσο αργά συγκριτικά με άλλες χρονιές, αλλά γιατί, για πρώτη φορά, τα γεγονότα της σεζόν βασίζονται σε βιβλίο που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα. Πιο συγκεκριμένα, το μεγαλύτερο μέρος της 6ης σεζόν βασίζεται στο 6ο βιβλίο του George RR Martin ‘A Song of Ice and Fire: «The Winds of Winter»’. Αυτό σημαίνει πως φέτος, κανείς δεν θα ξέρει τι συμβαίνει στη συνέχεια της ιστορίας, καθώς θεατές και αναγνώστες, θα γίνουν ταυτόχρονα μάρτυρες των εξελίξεων στα 7 Βασίλεια του Γουέστερος. Έτσι, λογικό είναι να υπάρχει ένας αέρας μυστηρίου γύρω από τα καινούρια επεισόδια, ο οποίος ενισχύεται από το γεγονός ότι φέτος είναι η πρώτη χρονιά που το HBO δεν θα μοιράσει αντίγραφα ούτε καν στα media και τους κριτικούς.

Είχαμε λοιπόν τον προηγούμενο μήνα ένα teaser για τη νέα σεζόν, που μας δείχνει τα κεφάλια σχεδόν όλων των κεντρικών χαρακτήρων, ζώντων και νεκρών, τοποθετημένα στα ράφια, σε εκείνο το μέρος όπου η Άρυα έκανε φασίνα πέρυσι.

Προβοκατόρικο teaser θα έλεγε κανείς, αφού προσπαθεί να μας σοκάρει δείχνοντας πεθαμένους τους χαρακτήρες που δεν έχουν πεθάνει ακόμα. Τι προσπαθεί να μας πει άραγε; Ότι όλοι κάποια στιγμή θα πεθάνουν; Χαίρω πολύ, είναι προφανές πως όλοι είναι θνητοί άνθρωποι και θα πεθάνουν αργά ή γρήγορα, άλλωστε είναι γνωστό ότι #valarmorghulis.

Τέλος πάντων, το κανονικό το τρέιλερ βγήκε πριν λίγες μέρες, και εκτός του ότι είναι ομολογουμένως πολύ καλό σπάζοντας ρεκόρ τηλεθέασης για το HBO, έχει και κάποια ενδιαφέροντα-αποκαλυπτικά στοιχεία μέσα για την καινούρια σεζόν. Πάμε να τα δούμε.

https://www.youtube.com/watch?v=CuH3tJPiP-U

1. Ο Snow είναι νεκρός

photo1_1

Το μεγάλο ερώτημα της 6ης σεζόν είναι το τι θα γίνει με τον Jon Snow, πέθανε τελικά για πάντα ή θα επιστρέψει; Το «Game of Thrones» ήδη από τα πρώτα δευτερόλεπτα του τρέιλερ έχει σε πλάνο το πτώμα του, συνοδευόμενο από την ατάκα «He’s gone», συνεχίζοντας την προπαγάνδα που τον θέλει νεκρό. Παιδιά, κανείς δεν σας πιστεύει.

2. Η Khaleesi είναι σκλάβα των Dothraki

photo 2_1Η Daenerys Targaryenβρίσκεται στο σημείο από όπου ξεκίνησε, 6 σεζόν πριν. Είναι περικυκλωμένη από μια στρατιά Dothraki, και αν κρίνουμε από το γεγονός ότι φοράει το ίδιο ρούχο, που φόραγε την τελευταία φορά που την είδαμε, και το ότι περπατάει στο πάτωμα, μάλλον είναι σκλάβα τους.

3. Η SansaStark και ο Theon Greyjoy ζουν

photo3_1

Την τελευταία φορά που τους είδαμε, κάνανε μια γενναία βουτιά από την κορυφή του εξωτερικού τείχους του Winterfell στο κενό. Παρόλο που κανείς δεν πίστεψε ότι θα μπορούσαν να πεθάνουν αυτοί οι δύο χαρακτήρες, στο τρέιλερ βλέπουμε δύο πολύ γρήγορα clips των δύο που επιβεβαιώνουν ότι είναι ζωντανοί και τρέχουν να ξεφύγουν από τον ψυχάκια τον Ramsey. Λες να γυρίσει επιτέλους η τύχη για την κακόμοιρη τη Sansa;

 4. Η Cersei είναι εδώ και θέλει βία

photo4_1Μετά τον γύρο της ντροπής (SHAME!) που έκανε στο τέλος της προηγούμενης σεζόν, η αγαπημένη μας bitch βασίλισσα σηκώνεται ξανά στα πόδια της, για να δηλώσει το παρών. Με τη φράση «I choose violence» και την ανάσταση του Ser Gregor Cleganeaka Το Βουνό, δεν υπάρχει αμφιβολία πως θα εκδικηθεί τους παππάδες που την ξεφτίλισαν.

5. Ο BranStark επιστρέφει και βρίσκεται απέναντι στον αρχηγό των White Walkers

photo5_1

Το παιδί-θαύμα του Ned, Bran Stark, που τον είχαμε χάσει τελείως στην προηγούμενη σεζόν, επιστρέφει τώρα, δύο χρόνια μετά, σαφώς μεγαλωμένος –μάλλον περνάει την εφηβεία του- και απέναντι στον τρομακτικό βασιλιά των White Walkers. Δεν ξέρουμε αν είναι κάποιο από τα συνηθισμένα οράματα του Bran, ή η πραγματικότητα, αλλά σίγουρα θέλουμε να μάθουμε.

Οι πέντε μεγάλες τηλεοπτικές επιστροφές του Μαρτίου

Κατά κάποιο τρόπο μπορείς να πεις πως αυτές οι σειρές επιστρέφουν και φέρνουν μαζί τους την άνοιξη.

Μάρτης λοιπόν, ο μήνας της άνοιξης, του ήλιου, των ανθισμένων φυτών, της αλλεργίας από τη γύρη, της επανόδου των κουνουπιών και κυρίως ο μήνας που φοράμε στο χέρι αυτό το ερυθρόλευκο βραχιολάκι που μας προστατεύει από όλα αυτά, το «μαρτάκι».

photo1(σόρι, αλλά έπρεπε)

Εκτός από αυτά που προαναφέρθηκαν, στο μήνα που διανύουμε επιστρέφουν και πέντε πολύ μεγάλες και δημοφιλείς σειρές, με τις καινούριες τους σεζόν, οπότε βλέποντάς τες, θα είναι κάπως σα να μπαίνει η άνοιξη.

Τέρμα όμως τα αστεία, πάμε να δούμε ποιες είναι οι πέντε καλύτερες τηλεοπτικές σειρές που έρχονται με καινούρια επεισόδια αυτό το μήνα, σε χρονολογική σειρά.

1. «House of Cards» 4η σεζόν

Παρασκευή 4 Μαρτίου, στο Netflix

Ξεκινάμε με τα βαριά όπλα. Η τέταρτη σεζόν του επικού πολιτικού δράματος σχεδόν έφτασε. Χωρίς να θέλουμε να κάνουμε σπόιλερ γι’ αυτούς που δεν έχουν δει την τρίτη, να πούμε μόνο πως στην νέα σεζόν περιμένουμε να δούμε τις εξελίξεις στη σχέση ανάμεσα στην Claire (Robin Wright) και στον Frank Underwood (Kevin Spacey), ενώ σύμφωνα με το ρεπορτάζ, στο καστ προστίθενται πολλά φρέσκα πρόσωπα. Φυσικά, η σειρά είναι του Netflix και αυτό σημαίνει πως την Παρασκευή δεν θα προβληθεί μόνο το πρώτο επεισόδιο, αλλά θα γίνει διαθέσιμη όλη η σεζόν κατευθείαν, για να μην χρειάζεται να περιμένεις κάθε βδομάδα για νέο υλικό.

2. «Bates Motel» 4η σεζόν

Δευτέρα 7 Μαρτίου, στο A&E

https://www.youtube.com/watch?v=wWheLZ3WUs4

Το prequel της εμβληματικής ταινίας του Alfred Hitchcock «Ψυχώ», που αγαπήθηκε σε μεγάλο βαθμό από το τηλεοπτικό κοινό, συνεχίζει επιτυχώς στην 4η σεζόν του. Η Vera Farmiga επιστρέφει στον υποψήφιο για Emmy ρόλο της Norma Bates και ο Freddie Highmore ως Norman Bates. Στην καινούρια σεζόν, όπως γίνεται κατανοητό και από το ανατριχιαστικό teaser, θα γίνουμε μάρτυρες της σταδιακής καθόδου του Norman προς την τρέλα και την παράνοια.

3. «The Americans» 4η σεζόν

Τετάρτη 16 Μαρτίου, στο FX

Αυτό το κατασκοπικό δράμα εποχής, για τους δύο ρώσους κατασκόπους που το παίζουν παντρεμένο ζευγάρι στη Βιρτζίνια της Ουάσινγκτον κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, επιστρέφει στις οθόνες μας για μια πολλά υποσχόμενη 4η σεζόν. Έχοντας χαρακτηριστεί πολλές φορές, ως ένα από τα ποιοτικότερα δράματα στην ιστορία της τηλεόρασης, το «The Americans» γίνεται κάθε χρόνο και καλύτερο, και είναι κρίμα που δεν έχει λάβει την αναγνώριση που του αξίζει.

4. «Daredevil» 2η σεζόν

Παρασκευή 18 Μαρτίου, στο Netflix

Η υπερηρωική σειρά της Marvel με μακράν την ομορφότερη φωτογραφία από όλες, μετά από μια αρκετά καλή πρώτη σεζόν, επιστρέφει για μια εκρηκτική δεύτερη, αν κρίνουμε από το trailer. Μαζί με το «Jessica Jones», οι δύο σειρές μπορεί να ασχολούνται με υπερήρωες, αλλά δεν μοιάζουν καθόλου με τις υπόλοιπες υπερηρωικές σειρές που κυκλοφορούν εκεί έξω, καθώς είναι πολύ πιο σκοτεινές, ρεαλιστικές και ανθρώπινες. Παρόλο που το μεγαλύτερo μέρος της επιτυχίας της πρώτης σεζόν ήταν ο απίστευτος villain Wilson Fisk του καταπληκτικού Vincent D’Onofrio, η δεύτερη αναμένεται εξίσου ενδιαφέρουσα λόγω της εισαγωγής των χαρακτήρων του Punisher και της Elektra.

5. «Bloodline» 2η σεζόν

Κυριακή 20 Μαρτίου, στο Netflix

Η προσωπική μου αγαπημένη σειρά του 2015 επανέρχεται στο Netflix για να μας προσφέρει στις 20 του μήνα το καλύτερο binge-watching που μπορείς να κάνεις. Αυτό το αριστουργηματικό οικογενειακό δράμα με το εκπληκτικό σενάριο και το ρεσιτάλ άψογων ερμηνειών, είναι πραγματικά από τις πιο υποτιμημένες σειρές που υπάρχουν. Η ιστορία της οικογένειας Rayburn μας καθήλωσε και ελπίζουμε να συνεχίσει να το κάνει στην επιστροφή της, παρόλο που σου έδινε την εντύπωση πως θα της ταίριαζε καλύτερα να είναι ανθολογίας. Όπως και να ‘χει, εμείς την περιμένουμε και ελπίζουμε τουλάχιστον φέτος η Χρυσή Σφαίρα να καταλήξει στα χέρια του Ben Mendelsohn, γιατί την αξίζει.

Βραβεία Όσκαρ 2016

Χαίρετε!

Όπως πέρυσι, έτσι και φέτος είμαστε εδώ για να καλύψουμε και τα φετινά βραβεία Όσκαρ. Η 88η απονομή των Όσκαρ λοιπόν, έλαβε τα ξημερώματα τέλος, αφήνοντας νικητές και ηττημένους. Στο hashmag, θα κάνουμε ανάλυση αυτών των βραβεύσεων, δίνοντας λίγο παραπάνω βάση στις 8 κύριες κατηγορίες (Ταινία, Σκηνοθεσία, Διασκευασμένο και Πρωτότυπο Σενάριο, Α’ και Β’ Γυναικέιος, Α’ και Β’ Ανδρικός), ενώ θα σχολιαστούν και οι υπόλοιπες κατηγορίες.

Πριν όμως ξεκινήσουμε, καλό θα ήταν να επισημάνω κάτι. Όλοι γνωρίζουμε ότι η Ακαδημία των Όσκαρ είναι μια “παράγκα”. Δεν είναι λίγες οι φορές που κερδισμένες βγαίνουν ταινίες, που ακολουθούν ένα συγκεκριμένο μοτίβο, καταλήγοντας όμως ξεχασμένες, διότι καταβάθος είναι κενές και δεν έχουν κάτι προσφέρουν, πέρα από ικανοποίηση στα κοινότυπα γούστα των κριτών της Ακαδημίας. Δεν είναι λίγοι οι καλλιτέχνες που έχουν αδικηθεί από τον συγκεκριμένο θεσμό (Stanley Kubrick, Alfred Hitchcock, Peter o’ Tool, Peter Sellers είναι κάποια ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό χωρίς καν να μπω στον κόπο να σκεφτώ). Στην τελική όμως, κανένα Όσκαρ και κανένα βραβείο δεν κάνει τον καλλιτέχνη. Σημαντικότεροι κριτές όλων είναι ο χρόνος και το κοινό και άπαξ και καταφέρεις να κερδίσεις αυτούς τους δύο, χαλάλι τα χρυσά αγαλματίδια.

Όμως, μιας και πρόκειται για την πιο διαδεδομένη μορφή βράβευσης και οι περισσότεροι, σινεφίλ ή όχι, ασχολούνται έστω και λίγο με το “Ποιος το κέρδισε τελικά;” κάνουμε την απαραίτητη κάλυψη στις βραβεύσεις και μόνο στις βραβεύσεις (όχι σε θεματολογίες που θα σχολιαστούν σε πάνελ μεσημεριανής εκπομπής, τύπου “Ποιος φόρεσε τι;” Ποιος εμφανίστηκε με ποια;”, κλπ).

Ας περάσουμε στα βραβεία…

Β’ Ανδρικός Ρόλος

Oscar nominees for Best Supporting Actor are shown in this combination of file photos (L to R) Mark Rylance, Christian Bale, Tom Hardy, Sylvester Stallone and Mark Ruffalo

Ο νικητής: Από τις δυσκολότερες κατηγορίες, μαζί με αυτή του Β’ Γυναικείου. Και πώς να μην είναι άλλωστε, όταν σε μια κατηγορία έχεις τους Christian Bale, Mark Ruffalo και Tom Hardy σε εξαιρετικές ερμηνείες, έναν Sylvester Stalone, που οκ, έχει ένα ταβάνι, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση το έχει φτάσει κι έναν θεατρο-κινηματογραφικό Mark Rylance, σε έναν πολύ καλό ρόλο στο «Bridge of Spies». Κάπως έτσι έγινε η πρώτη έκπληξη της βραδιάς. Το Όσκαρ πήγε στον Rylance και ανέτρεψε τα δεδομένα που έλεγαν πως, όπως και στις Χρυσές Σφαίρες, θα το έπαιρνε ο Stalone. Μακάρι να αρχίσουμε να τον βλέπουμε πιο συχνά στη μεγάλη οθόνη.

O ηττημένος: Θα ήθελα να γράψω Tom Hardy, μα θέλω να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται, οπότε υποστηρίζω ότι ο μεγαλύτερος χαμένος είναι ο Mark Ruffalo. Κυρίως επειδή η ερμηνεία του στο «Spotlight» ήταν η καλύτερη του ως τώρα. Έχει μέλλον ακόμα να διεκδικήσει το χρυσό αγαλματίδιο, αλλά θα το προτιμούσα να το έπαιρνε τώρα.

Β’ Γυναικείος Ρόλος

Alicia Vikander

Η νικήτρια: Και το όνομα αυτής… Alicia Vikander! Δικαίωση στη δεύτερη πιο δύσκολη κατηγορία της βραδιάς, με την Vikander να φεύγει νικήτρια με την ερμηνεία της στο «Danish Girl», η οποία κατάφερε να καπελώσει την ερμηνεία του πρωταγωνιστή Eddie Redmayne, μην πω και όλη την ταινία. Πραγματικά μπράβο στην κοπέλα, η οποία νωρίτερα, μες στο 2015, είχε καταφέρει να προκαλέσει αίσθηση και με το ρόλο της στο «Ex- Machina».

Η ηττημένη: Πρέπει όντως να διαλέξω μόνο μία; Δύσκολο… Το μόνο που μπορώ να πω, είναι πως από τις τέσσερις συμπρωταγωνίστριες που περισσεύουν, οι τρεις άξιζαν το αγαλματίδιο σχεδόν ισάξια με την Vikander. Μιλάω για τις Kate Winslet, Rooney Mara και Jennifer Jason Leigh. Ναι, μόνο η McAdams μου φάνηκε αδιάφορη. Παρόλα αυτά θαρρώ πως η βράβευση ήταν δίκαια και κανείς δεν πρέπει να μένει παραπονεμένος.

Α’ Ανδρικός Ρόλος

pic3

Ο νικητής: And the Oscar goes to… ναι, ναι, σ’ αυτόν που όλοι περιμέναμε πήγε. Ο Leonardo DiCaprio πήρε αυτό που ήταν δικαιωματικά δικό του από το 1994, τότε που ήταν για πρώτη φορά υποψήφιος. Η βράβευση που όλοι όσοι ασχολούνται με το θεσμό περίμεναν, και που θα ξενέρωναν αν δεν συνέβαινε έτσι. Να σταθώ σε δυο σημεία. Πρώτον, η Ακαδημία το χρωστούσε στον DiCaprio, μα αυτό δε σημαίνει ότι του δόθηκε χαριστικά. Η ερμηνεία του στο «The Revenant» ήταν καλύτερη από τις άλλες υποψήφιες και μάλιστα από τις καλύτερες του ηθοποιού (ο Jordan Belford του «Wolf of Wall Street» δεν ξεπερνιέται εύκολα). Δεύτερον, ο DiCaprio έπρεπε να πάρει το χρυσό αγαλματίδιο. Δεν το είχε όμως καμία απολύτως ανάγκη…

Ο ηττημένος: Κανένας. Υπήρχε τεράστιο χάσμα μεταξύ του DiCaprio και των υπόλοιπων τεσσάρων, οπότε η μόνη απειλή για τον Leo ήταν τα τερτίπια της Ακαδημίας. Όχι ότι οι Cranston, Fassbender, Redmayne (τον Damon δε θέλω να τον αναφέρω καν) ήταν κακοί, αλλά ο νικητής έκανε (πάλι) την υπέρβαση. Αν ήμουν αναγκασμένος να επιλέξω έναν, θα επέλεγα Fassbender, αλλά είναι εξαιρετικό ταλέντο, θα το πάρει την επόμενη φορά…

Α’ Γυναικείος Ρόλος

Brie Larson

Η νικήτρια: Η νικήτρια μας έγινε γνωστή από τότε που κυκλοφόρησε στις αίθουσες το «Room». Η ομορφότερη παρουσία της βραδιάς, ονόματι Brie Larson, στέφθηκε δικαιωματικά νικήτρια στην κατηγορία του Α’ Γυναικείου Ρόλου, για μια από τις καλύτερες ερμηνείες τα τελευταία χρόνια (αναλυτικότερα δες εδώ), χωρίς να αφήνει παράπονο (φαντάζομαι) σε κανέναν. Μπράβο της και συγχαρητήρια για το ρόλο που έφερε εις πέρας, πράγμα που (ευτυχώς) την έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό.

Η ηττημένη: Cate Blanchett. Εύκολα… Αλλά δυστυχώς βρέθηκε αντιμέτωπη με την ερμηνειάρα της από πάνω, οπότε όσο και να προσπαθούσε η Carol, δε θα κατάφερνε να πάρει το αγαλματίδιο. Δεν πειράζει. Δεν χρειάζονται βραβεύσεις για να αποδείξουν ότι η Blanchett είναι ηθοποιάρα. Ούτως ή άλλως το χει πάρει το Όσκαρ και δύο φορές ως τώρα.

Πρωτότυπο Σενάριο

pic5

Ο νικητής: «Spotlight». Τίμιο. Στόρι δυνατό των John McCarthy και Josh Singer, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, το οποίο σε κρατούσε καθ’ όλη τη διάρκεια ενός κατά τ’ άλλα καλού μα υπερεκτιμημένου φιλμ. Έξι υποψηφιότητες είχε η ιστορία των δημοσιογράφων από τη Βοστώνη, η πρώτη βράβευση μόλις ήρθε.

Ο ηττημένος: Θα έλεγα το «Ex- Machina», διότι ήταν μια πολύ ιδιαίτερη ιδέα για τον φόβο προς την εξέλιξη της Τεχνητής Νοημοσύνης. Βέβαια, λίγο το ότι ήταν πιο παλιά κυκλοφορία (αν δεν κάνω κάποιο τραγικό λάθος κυκλοφόρησε αρχές τους 2015), λίγο το ότι το νικητήριο «Spotlight» αναφερόταν σε πραγματική ιστορία, ε οι ελπίδες δεν ήταν και πάρα πολλές για να πούμε την αλήθεια…

Διασκευασμένο Σενάριο

pic6

Ο νικητής: Οι Adam McKay και Charles Randolf για την πανέξυπνη μεταφορά του βιβλίου του Michael Lewis για την πτώση των χρηματιστηρίων το 2008 (θες να μάθεις περισσότερα; Διάβασε εδώ), σε ένα σενάριο το οποίο πραγματικά σε τράβαγε από τα μούτρα και απαιτούσε την πλήρη προσοχή σου για να μη χάσεις τον μπούσουλα. Άλλη μία δίκαιη νίκη της βραδιάς, οι οποίες όσο πάει γίνονται πολλές και αγχώνομαι… μαλακία θα παιχθεί… για την Ακαδημία μιλάμε εξάλλου.

Ο ηττημένος: Οποιοδήποτε άλλο σενάριο πέρα του «Brooklyn», το οποίο προκαλούσε δάκρυα βαρεμάρας, θα μπορούσε να έχει βλέψεις για το χρυσό αγαλματίδιο, αλλά κακά τα ψέματα, το «Big Short» έπαιζε μόνο του σε αυτή την κατηγορία.

Σκηνοθεσία

pic7

Ο νικητής: Ναι ρε φίλε! Ναι. ναι, ναι, ναι! Inarritu πάρε τα Όσκαρ και φύγε! Ο μεξικανός κατάφερε για δεύτερη συνεχόμενη φορά (πράγμα σπάνιο) να πάρει το Όσκαρ Σκηνοθεσίας (πέρυσι είχε την τιμητική του για το «Birdman») για το «The Revenant» αυτή τη φορά. Ο Inarritu, όχι μόνο το άξιζε, μα αν περνούσε από το χέρι μου θα του το έδινα για κάθε του ταινία. Έχει καταφέρει να εισάγει στο Hollywood μια τσαχπινιά, μια τρέλα, μια σπιρτάδα, που χρόνια είχαμε να δούμε σε μη ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Οι ταινίες του για πλήρη χώνεψη χρειάζονται δυο και τρεις προβολές, πράγμα που θυμίζει πονήματα παλιών μεγάλων κινηματογραφιστών. Άξιος!

Ο ηττημένος: Μεγάλος χαμένος της κατηγορίας, δεν μπορεί να είναι άλλος από τον δημιουργό του «Mad Max: Fury Road», George Miller. Μια ταινία που αγνοήθηκε στις μεγάλες κατηγορίες που ήταν υποψήφια, κι ένας σκηνοθέτης, ο οποίος κατάφερε κάτι που δεν το περίμενε κανείς. Ας ελπίσουμε τα sequel του “τρελού” Max να είναι στο ίδιο επίπεδο και να σηκώσει το τρόπαιο σε κάποια μελλοντική απονομή.

Ταινία

pic8

Ο νικητής: Και καθώς παρακολουθούσα τις βραβεύσεις, αισθανόμουν ένα αίσθημα δικαίωσης ως τώρα. Ο Dicaprio το πήρε, ο Inarritu κι η Larson όμοια, σε άλλες κατηγορίες είχαν βραβευθεί οι ταινίες που πίστευα πως άξιζαν, και είχα φτάσει σε σημείο να έχω ξεχάσει πως βλέπω τα Όσκαρ, μα μια τελετή που βραβεύει όντως τις ταινίες που αξίζουν. Ε, ήρθε λοιπόν η τελευταία βράβευση της βραδιάς για να με επιστρέψει στην πραγματικότητα. Το καλό μα όχι καλύτερο «Spotlight» βγήκε νικητής της μεγάλης βραδιάς. Γιατί η Ακαδημία πρέπει να βραβεύσει τους δικούς της. Αν μιλάς για αμερικάνους πολιτικούς/δημοσιογράφους/πράκτορες που πολεμούν το έγκλημα έχεις πάρει Όσκαρ. Τελείωσε. Πάνω που νόμιζα ότι θα άλλαζαν τα πράγματα με την περσινή νίκη του «Birdman»…

Ο ηττημένος: Δεν γίνεται να έχεις στην οχτάδα υποψηφίων ταινίες σαν το «The Revenant» και το «Mad Max» και να τα αγνοείς για ένα «Spotlight». Απλά δεν το κάνεις… εκτός κι αν είσαι η Ακαδημία. Δεν πειράζει… Σε λίγα χρόνια ο νικητής θα έχει ξεχαστεί και οι χαμένοι θα μνημονεύονται ως ταινιάρες!

Στις λοιπές βραβεύσεις, έχουμε μεγάλο νικητή των μη-αμερικάνικων διαμαντιών, ή αλλιώς της Ξενόγλωσσης Ταινίας, το αριστούργημα «Son of Saul», μια ταινία μόνη της στην κατηγορία, με λίγη κόντρα (μα όχι αρκετή) από το τούρκικο «Mustang». Μπράβο στον Lazlo Nemes και καλή του συνέχεια. Επίσης μόνο του στην κατηγορία του, ο νικητής στην κατηγορία Animation, «Inside Out» (το «Anomalisa» του Kaufman δεν αποδείχθηκε αρκετό για να αποτελέσει απειλή).

pic9

Να σταθώ τώρα σε δύο μεγάλους νικητές, για δύο μεγάλες κατηγορίες. Πρώτος ο Emmanuel Lubezki, ο οποίος κατάφερε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά να κερδίσει το Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας (πρόπερσι για το «Gravity», πέρυσι για το «Birdman», φέτος για το «The Revenant»). Η συνεργασία του με τους συνμεξικανούς Cuaron και Inarritu αποδίδει καρπούς. Δεύτερος (και σημαντικότερος) ο 86χρονος συνθέτης Ennio Morricone με Όσκαρ Καλύτερης Μουσικής Επένδυσης! Πραγματικά το άξιζε για τη μουσική του στο «Hateful Eight», η οποία ανέβαζε επίπεδα την ταινία, όπως και το άξιζε βέβαια και σε παλιότερες δουλειές του που ήταν (ή δεν ήταν) υποψήφιος. Ο αγαπημένος συνθέτης που μας έκανε να λατρέψουμε τη μουσική των σπαγγέτι γουέστερν και συνεργάστηκε με το τέρας του κινηματογράφου Sergio Leone, πήρε σπίτι το βραβείο…

pic10

Ας περάσουμε σε αυτά που σάρωσε το «Mad Max» τα οποία είναι τα εξής: Καλύτερων Κουστουμιών, Καλύτερου Σχεδιασμού Παραγωγής, Καλύτερου Μακιγιάζ, Καλύτερου Μοντάζ (οι τύποι είχαν να επεξεργαστούν υλικό 10 ωρών!!), Καλύτερου Ηχητικού Μοντάζ, Καλύτερης Ηχητικής Μίξης. Τα άξιζε όλα αν θέλετε τη γνώμη μου και μπράβο του που τα πήρε!

Στα ειδικά εφέ βρίσκουμε το «Ex- Machina», το οποίο εκτόπισε τα «The Martian» (το οποίο έφυγε με άδεια χέρια… τι περιμένατε δηλαδή;), «The Revenant» και «Star Wars: The Force Awakens». Σωστή βράβευση και αυτή, καθότι το φιλμ φαινόταν τόσο αληθινό καθ’ όλη τη διάρκειά του.

pic11

Με Όσκαρ έφυγε και ο Sam Smith, για το τραγούδι που ερμήνευσε για το «Spectre», “The Writing’s on the Wall”, αν κι εγώ θα προτιμούσα να βραβευτεί το “Simple Song #3”, το οποίο ακούστηκε στο ξεχασμένο «Youth» του Sorrentino.

Τέλος, Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Animation Μικρού Μήκους κέρδισε το «Bear Story», Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους το «Stutterer», ενώ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ και Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους τα «Amy» (δικαιωματικά) και «A Girl In The River: The Price Of Forgiveness» αντίστοιχα.

Αυτά ήταν τα Όσκαρ για το 2016 κι εμείς στο hashmag μείναμε πιστοί στο ραντεβού μας για την ενημέρωσή σας σχετικά με αυτά. Ξενερωμένοι ή ικανοποιημένοι, ας παραδεχτούμε ότι ήταν μια καλή χρονιά βραβεύσεων, σε σχέση με τα ευτράπελα που έχουν γίνει άλλες φορές. Η Ακαδημία ξέρουμε ότι είναι αυτή που είναι και θα πάντα βραβεύει τις ταινίες που βραβεύει. Κρατάμε τα καλά. Ο Inarritu ξαναέφυγε με Όσκαρ. Ο Leo το πήρε επιτέλους. Αν και οι δυο τους δεν χρειάζονται κανένα βραβείο για να αποδείξουν το πόσα κιλά ταλέντο έχει ο καθένας τους. Προσωπικά περιμένω την επόμενη φορά που ο Tom Hardy θα είναι υποψήφιος. Ένας πραγματικά τρανός ηθοποιός, από τους καλύτερους της εποχής μας, έχει δώσει πολλά και μπορεί να δώσει ακόμα περισσότερα. Τελευταία άρχισε να γίνεται γνωστός στο ευρύ κοινό και πιστεύω πως ήρθε για να μείνει…

5 Απαγορευμένα Βιβλία

Με αφορμή την ταινία του «Deadpool» , την οποία δεν επιτρέπεται να την δουν παιδιά κάτω των13 χρονών και απαγορεύτηκε εντελώς στην Κίνα, έκανα μια μικρή έρευνα για τα βιβλία που είχαν την ίδια τύχη.

«Fifty Shades trilogy»

12442873_10205956608138708_366189359_n

Η τριλογία, η οποία γράφτηκε από την Erika Mitchell (εν αρχή στο κινητό της), μπαίνει στην κατηγορία “ερωτική λογοτεχνία” και είναι αφορμή για να πουν κάποιες κοπέλες »μου αρέσουν πολύ τα βιβλία». Ίσως είναι λίγο σκληρό, αλλά δεν στεναχωριέμαι ιδιαίτερα που απαγορεύτηκαν στην Μαλαισία. Ο λόγος της απαγόρευσης τους είναι τα σαδιστικά στοιχεία και η απειλή προς την ηθικότητα, αν και θα έπρεπε να είναι η καρκινογόνα λογοτεχνία.

«Φρανκενστάιν»

12804288_10205941145072141_1204890026_n

Πρόκειται για την γνωστή γοτθική και ρομαντική νουβέλα της Μαίρη Σέλεϊ, που εκδόθηκε το 1818 στην Αγγλία. Η ιστορία είναι ενός φοιτητή ανατομίας, του Βίκτορ Φρανκενστάιν, ο οποίος βρίσκει τρόπο να δίνει ζωή σε άψυχη ύλη μέσω της αλχημείας. Παρόλη την απήχηση που έχει το όνομα “Φρανκενστάιν” (λανθασμένα σαν το όνομα του τέρατος και όχι του δημιουργού), η πραγματική ιστορία του βιβλίου, η οποία είναι πολύ ενδιαφέρουσα, δεν είναι καθόλου γνωστή.

Το βιβλίο έχει απαγορευτεί στην Νότια Αφρική από το 1955, επειδή περιέχει άσεμνο και απρεπή περιεχόμενο.

«Κώδικας Ντα Βίντσι»

12804283_10205941139472001_659657681_n

Πρόκειται για το ενδιαφέρον βιβλίο (που μετά έγινε βαρετή και απογοητευτική ταινία) του Dan Brown, που αναφέρεται σε μία μυστική οργάνωση , που προστατεύει το Άγιο Δισκοπότηρο. Εκτός από την μυθοπλασία , υπάρχουν και πραγματικά γεγονότα, τα οποία προβληματίζουν τους αναγνώστες, καθώς μπαίνει στο μικροσκόπιο η αυθεντικότητα των όσων πιστεύουν οι άνθρωποι σε όλον τον κόσμο.

Το 2004 το βιβλίο απαγορεύτηκε στη Λίβανο, ύστερα από διαμαρτυρίες ηγετών της Καθολικής εκκλησίας , οι οποίοι το βρήκαν προσβλητικό για τον Χριστιανισμό.

«American Psycho»

12767382_10205941137151943_2141494372_n

Η γνωστή ταινία με τον Christian Bale στον ρόλο του παρανοϊκού γιάπη της Wall Street, για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι βασισμένη στο βιβλίο του Brett Easton Ellis με τον ομώνυμο τίτλο. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1991, είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και ο ήρωας μας διηγείται την όχι και τόσο συνηθισμένη ζωή του.

Από την αρχή το βιβλίο δέχτηκε σκληρή κριτική, η οποία το χαρακτήριζε σαν σαδιστικό, υποτιμητικό για τις γυναίκες και πορνογραφικό. Αναμενόμενο ήταν να υπάρχει και η αντίθετη γνώμη από τους αναγνώστες , έτσι γράφτηκαν πολλά άρθρα για το βιβλίο, κάτι που βοήθησε στην διαφήμιση και προβολή του.

Στην Αυστραλία και στην Νέα Ζηλανδία το βιβλίο απαγορεύεται να πουληθεί ή να δανειστεί από βιβλιοθήκες σε άτομα κάτω από 18 χρονών. Στο Κουίνσλαντ ( πολιτεία της Αυστραλίας ) είναι απαγορευμένο για όλες τις ηλικίες.

«Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων»

12784252_10205941142752083_1464130974_n

Το κλασικό έργο παιδικής και φανταστικής λογοτεχνίας του Τσαρλς Λούτγουϊτζ Ντότζσον (Λιούις Κάρολ) κυκλοφόρησε σε πρώτη έκδοση το 1865. Μέχρι το πρώτο μισό του 20ου αιώνα αποτελούσε ίσως το διασημότερο βιβλίο του είδους του στον κόσμο. Όμως στο Χουνάν (επαρχία στη Νοτιοκεντρική Κίνα ) δεν έχει ιδιαίτερη σημασία που είναι αριστούργημα της παγκόσμιας παιδικής λογοτεχνίας.

Το βιβλίο είναι απαγορευμένο στο Χουνάν από το 1931, επειδή έχει ανθρωπομορφικά ζώα, τα οποία δρουν στο ίδιο επίπεδο περιπλοκότητας με τους ανθρώπους. Επιπλέον λόγος είναι η αντίληψη πως το να μιλούν τα ζώα στην ανθρώπινη γλώσσα είναι προσβολή για τους ανθρώπους και αυτό θα οδηγήσει τα παιδιά να θεωρούν τους ανθρώπους ίσους με τα ζώα, κάτι το οποίο θα ήταν »καταστροφικό».

«Spotlight»: Η αλήθεια στο φως

Είναι γνωστή ιστορία να βλέπουμε ανάμεσα στις υποψηφιότητες των Όσκαρ πραγματικές ιστορίες, όπου οι καλοί αντιμετωπίζουν το σύστημα και εν τέλει τα καταφέρνουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Κάποιες φορές είναι αδέκαστοι δικηγόροι, άλλες αδιάφθοροι αστυνομικοί, συχνά χαρισματικοί πολιτικοί και συνηθέστερα δημοσιογράφοι. Τρανταχτό παράδειγμα τέτοιας ταινίας αποτελεί το πολιτικό θρίλερ «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου», όπου οι πρωταγωνιστές Robert Redford και Dustin Hoffman προσπαθούν να αποκαλύψουν την αλήθεια για το σκάνδαλο του Γουοτεργκέιτ, ταινία που απέσπασε και τέσσερα Όσκαρ (μεταξύ των οποίων σεναρίου). Είναι δύσκολο να ξεφύγει κάποιο έργο από αυτή την τυποποίηση, όπως επίσης δεν μπορούν και να ξεφύγουν από την μανία της Ακαδημίας να λατρεύει τέτοιου είδους ταινίες.

pic1

Προτού παρακολουθήσω το «Spotlight» του Tom McCarthy αναρωτιόμουν – δικαίως – αν σε αυτή την περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια τυπική οσκαρική ταινία ή με κάποιο ξεχωριστό έργο. Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, η ιστορία ακολουθεί μια ομάδα ερευνητών δημοσιογράφων που προσπαθούν να ξεσκεπάσουν την συγκάλυψη βιασμών ανηλίκων από την Καθολικοί Εκκλησία. Και εδώ βλέπουμε τους αγώνες και τις πιέσεις των ηρώων μας για να φτάσουν στην αλήθεια, βρίσκοντας και προσπερνώντας πάρα πολλά εμπόδια στον δρόμο τους.

Βλέποντας το έργο βλέπεις ένα συνολικό αποτέλεσμα που χαρακτηρίζεται από την απλότητά του. Η φωτογραφία είναι ταιριαστά μουντή, ενώ η μουσική είναι ήρεμη, χωρίς σκαμπανεβάσματα. Και η σκηνοθεσία του Tom McCarthy είναι μετρημένη, όμως πολύ συχνά είναι αργή και δεν παρουσιάζει κάτι ιδιαίτερο. Όσο και να μην λάτρεψα το «Carol», νομίζω πως ο σκηνοθέτης του Todd Haynes άξιζε περισσότερο την υποψηφιότητα της σκηνοθεσίας απ’ ότι ο McCarthy, και αυτό όχι γιατί ο τελευταίος έκανε κακή δουλειά, αλλά επειδή του έλειπε η κινηματογραφικότητα του πρώτου.

rachel-mcadams-mark-ruffalo-brian-dg-arcy-michael-keaton-and-joh

Πολύ καλύτερη δουλειά βλέπουμε τον McCarthy να κάνει στο σενάριο, παρέα με τον Josh Singer. Τόσο οι διάλογοι όσο και οι χαρακτήρες είναι καλογραμμένοι, όμως εν τέλει η αλήθεια που αποκαλύπτουν είναι αυτή που κερδίζει το ενδιαφέρον μας, φέρνοντας μας σε αμηχανία για τα συμβάντα που εξιστορούνται και σε θαυμασμό για τους ήρωες που τα έφεραν στο φως, υπενθυμίζοντας μας πως το επάγγελμα της δημοσιογραφίας κάποτε ήταν ηθικό και πως ακόμη μπορεί να είναι, βάζοντας την σωστή ενημέρωση μπροστά από κάθε τι, ακόμη και από τους ίδιους τους τους εαυτούς. Και ακόμη και αυτή την ταύτιση κατορθώνουν οι σεναριογράφοι, βάζοντας μπροστά απ’ όλα την ιστορία και τα γεγονότα και αφήνοντας μακριά λεπτομέρειες της οικιακής ζωής του καθενός ήρωα ή, τουλάχιστον, κρατώντας μόνο όσες συνδέονται με την πλοκή.

Κρίνοντας το έργο δεν μπορούμε όμως να αφήσουμε ασχολίαστες τις εξαιρετικές του ερμηνείες. Ξεκινώντας από τους δευτερεύοντες ρόλους, ο Liev Schreiber είναι πράγματι εξαιρετικός στο ρόλο του αρχισυντάκτη της εφημερίδας, ενσαρκώνοντας το χαρακτήρα του με σεμνότητα και μυστήριο, ενώ ο υφιστάμενος του John Slattery , συνοδευόμενοι από τους Stanley Tucci και Billy Crudup, που υποδύονται δύο επαγγελματίες δικηγόρους που είτε θα βοηθήσουν είτε θα εμποδίσουν την έρευνα. Όμως αυτοί που έχουν περισσότερη αξία είναι τα μέλη της δημοσιογραφικής ομάδας: Ο Michael Keaton είναι άνετος ως υπεύθυνος τους (παίζοντας ωραία αλλά χωρίς να πλησιάζει ελάχιστα τον ογκόλιθο ερμηνείας του «Birdman»), ενώ η Rachel McAdams έχει μια καλή ερμηνεία που όμως δεν δείχνει να στηρίζει επάξια την οσκαρική της υποψηφιότητα στο Β’ Γυναικείο. Αυτός που γίνεται εύκολα συμπαθής ήταν ο σχετικά άγνωστος Brian d’Arcy James στο ρόλο ενός οικογενειάρχη που, όσο περισσότερα μαθαίνει, τόσο περισσότερο φοβάται για την οικογένεια του, όμως η καλύτερη ερμηνεία ανήκει μακράν στον Mark Ruffalo, που ενσαρκώνει τον πιο πεισματάρη και δουλευταρά όλης της ομάδας στην καλύτερη ίσως ερμηνεία της καριέρας του (αδίκως στην κατηγορία του Β’ Ανδρικού).

Το «Spotlight» σήμερα είναι ένας από τους φιναλίστ των κυριακάτικων Όσκαρ, κουβαλώντας στην πλάτη του έξι υποψηφιότητες (ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, β’ ανδρικού και γυναικείου ρόλου, μοντάζ) και πολλές επευφημίες τύπου «καλύτερη ταινία της χρονιάς». Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, δε νομίζω πως αξίζει στο έργο αυτή η ταμπέλα. Σίγουρα ήταν ένα εξαιρετικό έργο, με εξαιρετικό σενάριο και ερμηνείες, όμως χωρίς πολλά περισσότερα να δώσει πέρα από την ιστορία θάρρους που αφηγείται. Όμως έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία που αξίζει να μάθουμε και που μάλλον θα κερδίσει το βραβείο πρωτοτύπου σεναρίου που, ακόμη και αν δεν χαίρει της πρωτοτυπίας ενός «Inside Out» ή «Ex_Machina», είναι ένας ύμνος στην δημοσιογραφία και την δύναμη της, καθώς και σε όσους την ασκούν με λειτουργική ευλάβεια και σύνεση.

Αν αυτές είναι οι απαιτήσεις σας από το «Spotlight», τότε αυτή η ταινία είναι για εσάς.

«Vinyl»: Το σενάριο αγνοείται

Ύστερα από τα δύο πρώτα επεισόδια, οι ανεβασμένες προσδοκίες μας για τη σειρά του HBO από τους Martin Scorsese και Mick Jagger, τελικά δεν ανταμείφθηκαν.

photo1

Η νέα σειρά «Vinyl» επανενώνει το δίδυμο του «Broadwalk Empire», Martin Scorsese και Terence Winter, οι οποίοι μαζί με τον Mick Jagger σε θέση παραγωγού, φέρνουν στις οθόνες μας ένα τηλεοπτικό μουσικό δράμα για το rock ‘n’ roll της δεκαετίας του 70’ με πρωταγωνιστή τον Bobby Cannavale. Πρόκειται για ένα τεράστιο project με μεγάλα ονόματα και υψηλές απαιτήσεις, που μόνο ένα κανάλι σαν το HBO (ή και το Netflix) θα μπορούσε να αναλάβει. Λογικό είναι να ενθουσιάστηκες απλά διαβάζοντας τις παραπάνω προτάσεις, αλλά κράτα τις προσδοκίες σου μετριασμένες. Μερικές φορές, τα δυνατά ονόματα και οι ακριβές παραγωγές δεν είναι αρκετά για να πετύχει μια σειρά ή μια ταινία.

Πολλοί θεωρούν το «Vinyl» ως διάδοχο του «Mad Men», καθώς, εκτός του ότι και οι δύο σειρές ασχολούνται με μια συγκεκριμένη πεπερασμένη εποχή, το «Vinyl» ξεκινάει χρονικά ακριβώς μετά το πέρας των γεγονότων του «Mad Men»: Τον Αύγουστο του 1973, όπου ο Don Draper, έχει αντικατασταθεί από τύπους σαν τον Richie Finestra.

Ο Bobby Cannavale λοιπόν, υποδύεται όπως είπαμε τον Richie Finestra, μεγαλομέτοχο της δισκογραφικής εταιρείας American Century Records, ο οποίος μας παρουσιάζεται σε μια φάση που σε άλλη ανάγνωση θα μπορούσε να είναι και το happy end του. Ετοιμάζεται να πουλήσει την παρηκμασμένη και χρεωμένη εταιρεία του σε μια γερμανική πολυεθνική (Polygram) για να σωθεί. Μια σειρά όμως, που από πίσω έχει Scorsese και Jagger, δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει αυτό τον ξενέρωτο δρόμο.

Ο Finestra βρίσκεται σε ένα ανήσυχο και ανικανοποίητο mood εξαιτίας των καλλιτεχνών που εκπροσωπεί η δισκογραφική του. Σίγουρα, κάποιοι από αυτούς πουλάνε δίσκους, αλλά στον Richie λείπει η αγάπη για τη μουσική, το πάθος, η έμπνευση, το rock ‘n’ roll, η Ουσία (κάτι που λείπει και από την ίδια τη σειρά). Σε ένα μουσικό και πνευματικό ταξίδι που κάνει, σε μια συναυλία των New York Dolls, αναγεννιέται μεταφορικά και κυριολεκτικά από τις στάχτες του, φτάνοντας στην συνειδητοποίηση που μας φέρνει στην τωρινή του κατάσταση. Νιώθοντας αποκομμένος από τον διψασμένο για δόξα νεότερο εαυτό του, ο οποίος μαεστρικά μας παρουσιάζεται μέσα από φλασμπακς, ξεκινάει μια διαδικασία αναγέννησης της δισκογραφικής του εταιρείας, με μοναδικό γνώμονα την αληθινή, γνήσια αγάπη για το rock ‘n’ roll.

photo2

Η σειρά του HBO τα κάνει σχεδόν όλα σωστά. Στον δίωρο πιλότο, που περισσότερο θύμιζε κάποιο μεγάλο event ταινίας παρά επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς, απολαύσαμε εκπληκτικές ερμηνείες, άριστη σκηνοθεσία, πανέμορφη φωτογραφία, ροκ αναφορές και ακριβή απεικόνιση των κουστουμιών και του στυλ εκείνης της εποχής.

Η εποχή αποδίδεται τέλεια και φυσικά δεν λείπουν οι αναφορές που κλείνουν το μάτι στους φανς. Από τον Robert Plant, τον Peter Grant και την απόρριψη των άσημων τότε Abba, μέχρι την σκηνή με τον Bruce Lee και το «Enter the Dragon» στο δεύτερο επεισόδιο, το Vinyl είναι γεμάτο από την ροκ κουλτούρα της τότε εποχής. Το τρίπτυχο «sex, drugs και rock ‘n’ roll» παίζει κεντρικό ρόλο, ενώ εξαιρετικό είναι και το soundtrack με επιλογές όπως Velvet Underground, Led Zeppelin, Alice Cooper και New York Dolls να ξεχωρίζουν.

Παρόλα αυτά, παρακολουθώντας τη, νιώθεις ότι κάτι λείπει. Ότι δεν είναι όσο καλή όσο θα έπρεπε να είναι. Όπως προαναφέραμε, τα εμπλεκόμενα ονόματα της σειράς υπόσχονται σπουδαία πράγματα, αλλά μέχρι στιγμής, στα δύο πρώτα επεισόδια, δεν έχει καταφέρει να μας το αποδείξει. Πέρα από τα τεχνικά κομμάτια της παραγωγής, που αγγίζουν πολύ υψηλά επίπεδα,  το «Vinyl» χάνει σε ουσία.

Κατ’ αρχάς, η ίδια η βάση της ιστορίας του κεντρικού ήρωα, είναι χιλιοειπωμένη. Ένας λευκός μεσήλικας άνδρας περνάει κρίση επαγγελματικής και οικογενειακής ταυτότητας και προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει και να βρει τον εαυτό του. Αυτό το σενάριο το έχουμε ξαναδεί ουκ ολίγες φορές, και μπορεί να πει κανείς ότι είναι σπατάλη να χρησιμοποιείς τόσα κινηματογραφικά και τηλεοπτικά ταλέντα για μια τέτοια κοινότυπη ιστορία. Ο Bobby Cannavale είναι φανταστικός στο ρόλο του Richie και αυτό το εισπράττεις από την πρώτη σκηνή της σειράς. Η αυθεντικότητα και η δυναμική που δίνει στο ρόλο σε κάνει να ξεχνιέσαι πολλές φορές. Η μόνη αμφιβολία έγκειται στο αν ο Cannavale μπορεί να κουβαλήσει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο πάνω του, αφού μέχρι τώρα τον είχαμε δει μόνο σε δεύτερους και guest ρόλους.

photo3

Πάντως η κρίση μέσης ηλικίας που περνάει ο Richie δεν είναι καθόλου πιστευτή γιατί παρόλο που μας δείχνει τον χαρακτήρα του όταν ακόμα ήταν ένας ταπεινός bartender, δεν του χτίζει καθόλου το υπόβαθρο που χρειάζεται για να δικαιολογήσει το ξαφνικό ξέσπασμα που βλέπουμε. Αντ’ αυτού η σειρά μας σερβίρει μια αταίριαστη σκηνή δολοφονίας, προσθέτοντας αχρείαστα στοιχεία αστυνομικού μυστηρίου. Από την άλλη, οι σεναριογράφοι φαίνονται να δίνουν περισσότερο ενδιαφέρον στους περιφερειακούς χαρακτήρες. Έχουμε την γυναίκα του Richie (Olivia Wilde) που από μοντέλο του Andy Warhol μετατρέπεται σε μάνα και σπιτονοικοκυρά, την φιλόδοξη γραμματέα-βαποράκι Jamie (Juno Temple) που ανακαλύπτει μια πανκ μπάντα (της οποίας frontman είναι ο γιος του Mick Jagger), και ακόμα και τον επιφανειακά γελοίο με την περμανάντ Zak (Ray Romano), που αποκτάει και αυτός το δικό του story arc.

Το γεγονός όμως είναι ότι παρά τα αρνητικά, που η αλήθεια είναι πως δεν τα λες και ασήμαντα, το «Vinyl» βλέπεται. Σε οποιαδήποτε άλλη σειρά, το κακό γράψιμο θα έπαιζε καταστροφικό ρόλο, αλλά σε αυτήν εδώ, επισκιάζεται από τα υπόλοιπα «καλά» που κάνει. Με λίγα λόγια είναι μια σειρά Β’ διαλογής που  μας σερβίρεται από ανθρώπους Α’ διαλογής. Ας ελπίσουμε στη συνέχεια να αποκτήσει τον χαρακτήρα που του λείπει.

«Hail,Caesar» – Νοσταλγοί του παλιού Σινεμά

Στο σινεμά είναι πολλά ντουέτα που έχουν σκηνοθετήσει και έχουν κατά καιρούς βραβευτεί για τις δουλειές τους, όμως κανένα από αυτά δεν είναι τόσο διάσημο, δυναμικό και πρωτότυπο σαν αυτό των αδελφών Joel και Ethan Coen. Ευρέως (και Εβραίοι) γνωστοί απ’ το «Fargo», αγαπητοί από το «Big Lebowski» και βραβευμένοι με 3 Όσκαρ για το«No Country for Old Men», οι Coen με κάθε τους ταινία φιλοσοφούν την ζωή κατά καιρούς με μηδενιστικό τρόπο και συνεχώς με μακάβριο χιούμορ, χωρίς κάποια ταινία τους να έχει μια συγκεκριμένη ταμπέλα. Μετά, λοιπόν, από το αριστουργηματικό και υποτιμημένο «Inside Llewyn Davis» επιστρέφουν μια νέα κωμωδία τους, το «Hail, Caesar» («Χαίρε, Καίσαρ» στις αίθουσες, αν και το καταλάβατε και μόνοι σας αυτό).

pic1

Την δεκαετία του ’50, στην Χρυσή Εποχή του Χόλυγουντ, τα στούντιο αντιμετωπίζουν κάθε λογής προβλήματα: τα βίτσια κάθε σταρ, παράνομες εγκυμοσύνες, παράνομους κομμουνιστές, έλλειψη ταλέντου, έλλειψη ανθρωπιάς. Όμως υπάρχει ένας άνδρας αρκετά νηφάλιος και καλός, ώστε να μπορεί να διαβεί αυτόν τον δύσκολο δρόμο και να λύσει αυτά τα προβλήματα μένοντας αλώβητος στο τέλος. Μιλάμε προφανώς για τον Έντι Μάνιξ (ο Josh Brolin συμπαθής και σκληροτράχηλος ταυτόχρονα), του οποίου η κάθε μέρα είναι γεμάτη με τα προβλήματα του σετ και την προσπάθεια επίλυσης τους. Και έχει πολλά προβλήματα στην μια μέρα και κάτι που παρακολουθούμε, με κυριότερο και βασικότερο αυτό της απαγωγής του μεγάλου σταρ Μπερντ Γουίτλοκ (ο George Clooney ερμηνεύει για μια ακόμη φορά έναν  πολύ βλαμμένο χαρακτήρα για χάρη των Coen), αλλά ταυτόχρονα και τον προσωπικό του σταυρό που σέρνει μαζί του όπου και να πάει.

Στο δρόμο του ο Μάνιξ συναντάει πολλούς και διαφορετικούς περίεργους. Μια σταρ που είναι λιγότερο αθώα απ’ όσο δείχνει (μια όμορφη αλλά σκληρή Scarlett Johanson), ένας ευγενικός μα και ευέξαπτος σκηνοθέτης (ο Ralph Fiennes όπως τον ξέρουμε), ένας ηθοποιός-χορευτής-μοντέλο με κάποια μυστικά (ο Channing Tatum ξέρει να χορεύει), δύο δίδυμες και ανταγωνίστριες σκανδαλοθήρες ρεπόρτερς (η Tilda Swidson παίζει απλά για να χαίρεσαι που την βλέπεις), αλλά και έναν παντελώς ατάλαντο μα καλοπροαίρετο νεαρό σταρ (ο Alden Ehrenreich είναι πράγματι εξαιρετικός και έχει τα φόντα να λάμψει μελλοντικά). Και είναι λες και ο καθένας ζει στη δική του ταινία, όπως και ο ίδιος ο Μάνιξ αντίστοιχα μοιάζει να ζει μέσα σ’ ένα φιλμ νουάρ.

pic2

Όμως η ταινία δεν ανήκει σε κάποιο ξεκάθαρο είδος και αυτό φαίνεται να μας μπερδεύει και να μην έχει κάποιο συγκεκριμένο στόχο. Μπορεί να προμοτάρεται σαν κωμωδία, όμως το μαύρο χιούμορ της δεν προκαλεί πάντα γέλιο. Φαίνεται σα να παρακολουθούμε κάποια αστεία μικροεπεισόδια με πρωταγωνιστές μεγάλους σταρ, τα οποία όμως βρίσκονται στην ταινία για να την εξυπηρετήσουν στιλιστικά και όχι αφηγηματικά. Η ταινία πολλές φορές θέλει να εστιάσει στα διλήμματα του καλόκαρδου άνδρα που λέγεται Μάνιξ, ο οποίος προσπαθεί να διαφυλάξει την αγνότητα του Χόλυγουντ και συνεχώς αυτοθυσιάζεται για χάρη του, ενώ η καθημερινότητα του του επιφυλάσσει συνεχώς εκπλήξεις που μόνο η πίστη του στον Θεό τον κάνει να τα υπερπηδάει. Και αυτό φαίνεται να είναι ένα ενδιαφέρον μήνυμα χάρη στο οποίο η ταινία αποκτά ένα ενδιαφέρον. Η αποτυχημένη όμως ταμπέλα της κωμωδίας εντέλει υποβαθμίζει την αξία αυτής της παραβολής αντί να την σιγοντάρει και μειώνει τον δυναμισμό που θα μπορούσε να έχει το έργο σαν αποτέλεσμα.

Παρ’ όλα αυτά, όμως, το έργο όχι απλά βλέπεται αλλά είναι και τρομερά όμορφο. Πέρα από την ωραία αναπαράσταση της εποχής, οι Coen δημιουργούν ταυτόχρονα άλλες τρεις-τέσσερεις (ένα γουέστερν, δύο μιούζικαλ, ένα δράμα κι ένα θρησκευτικό έπος), όλες προσεγμένες σκηνοθετικά, εμπλουτισμένες με τις τεχνικές της εποχής που εκτυλίσσεται το έργο. Η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι επίσης προσεγμένη και βοηθάει το έργο να μοιάζει σχεδόν χειροποίητο, σαφώς με την βοήθεια της φωτογραφίας του Roger Deakins, ο οποίος κουβαλάει δώδεκα συνεργασίες με τους Coen και το ρεκόρ για τις δεκατρείς του υποψηφιότητες για Όσκαρ χωρίς να έχει νικήσει ακόμη το βραβείο (και όλοι κλαίνε για DiCaprio, ξέρω ‘γω), ενώ ο Carter Burwell υπογράφει το νοσταλγικό σάουντρακ που δένει την συνταγή στο τέλος.

Εν ολίγοις, το «Χαίρε, Καίσαρ» δεν είναι από τις δυνατότερες ταινίες των Coen, αλλά αυτό δεν την καθιστά κακή. Η ταμπέλα της κωμωδίας σε συνδυασμό με την πνευματικότητα του πρωταγωνιστή φέρνει το έργο σε μια κρίση ταυτότητας, την οποία όμως ξεπερνούν ως ένα σημείο το εκλεκτό καστ και ο τεχνικός τομέας. Όσοι περιμένουν μια εξαιρετικά αστεία κωμωδία μπορεί να απογοητευτούν, όμως οι νοσταλγοί σινεφίλ θα απολαύσουν ένα καλαίσθητο ερωτικό γράμμα στο ν κινηματογράφο που τους λείπει. Μπορεί να μην είναι για όλους, όμως είναι μια ταινία άξια για να δοκιμάσετε.

«Deadpool»: Μια ιστορία αγάπης

Θα το παραδεχτώ από την αρχή, έτσι ώστε να κάνω ξεκάθαρο το χαρακτήρα και το περιεχόμενο του υπόλοιπου κειμένου, καθώς και το τι γενική άποψη έχω για την ταινία. Από ταινίες με χαρακτήρες της Marvel, το «Deadpool» ήταν η καλύτερη που έχει βγει ως τώρα.

Η ιστορία πάει ως εξής. Ο Deadpool (Ράιαν Ρέινολντς) ψάχνει μανιωδώς έναν μεταλλαγμένο ονόματι Francis (Εντ Σκρέιν), ο οποίος Francis είναι ο μόνος που μπορεί να διορθώσει το κατεστραμμένο του πρόσωπο. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησής του, δε θα σταματήσει πουθενά, θα τα βάλει με τους πάντες, θα σκοτώσει τους πάντες και θα κάνει και χιούμορ παράλληλα.

Διότι ο Deadpool δεν ήταν πάντα το μεταλλαγμένο φρικιό που βλέπουμε (εμφανισιακά, γιατί κατά τ’ άλλα είναι γλυκούλης). Ήταν ο μισθοφόρος Wade Wilson, ο οποίος ήταν ερωτευμένος με την Vanessa (Μορένα Μπακαρίν) και σχεδίαζαν να παντρευτούν, μέχρι που εκείνος διαγνώστηκε με καρκίνο στο τελευταίο στάδιο. Του δόθηκε, όμως, η ευκαιρία να γιατρευτεί, και σαν αντάλλαγμα ο Francis να πειραματιστεί πάνω του και να τον κάνει μεταλλαγμένο. Ο Wade δεν ήξερε ότι όλο αυτό θα τον άλλαζε εξωτερικά, και τώρα πασχίζει να ξαναγίνει όμορφος, ώστε να μπορεί να αντικρίσει και πάλι την αγαπημένη του (δε σας συγκίνησε αυτό; Εγώ έχω ήδη αρχίσει να σπαράζω…). Σε όλο αυτό δεν θα είναι μόνος. Έχει στο πλάι του δύο X-men (η παραγωγή δεν είχε λεφτά για περισσότερους), έναν ταξιτζή, μια τυφλή ηλικιωμένη κυρία και τον παλιό του κολλητό. Team δέκα φορές καλύτερο από τους Avengers…

pic`

Η σκηνοθεσία του Τιμ Μίλλερ είναι ό,τι πρέπει για τέτοιου είδους ταινίες, ενώ η υπόθεση μας εξιστορείται με την τεχνική του flashback. Δηλαδή το έργο ξεκινά από ένα σημείο και κατά τη διάρκεια του, μας παρουσιάζεται το παρελθόν του πρωταγωνιστή. Το σενάριο είναι τραγικά απλό, μα το σώζουν πολύ οι έξυπνοι διάλογοι. Αλλά μεταξύ, δεν πας να δεις το εν λόγω έργο για το σενάριο και την σκηνοθεσία του. Πας να το δεις για τον Deadpool.

Ο Ράιαν Ρέινολτς είναι φα-ντα-στι-κός σε αυτό που κάνει. Παίρνει το συγχωροχάρτι για την αποτυχία του «Green Lantern» (2011) από τα δέκα πρώτα λεπτά της ταινίας και κάνει το χαρακτήρα δικό του. Ναι όπως ο Χιου Τζάκμαν με τον Wolverine και ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ με τον Iron-man. Για τέτοια επιτυχία μιλάμε…

pic2

Δεν περίμενα να δω καλύτερο Deadpool στη μεγάλη οθόνη. Αστείος, κάφρος, παρανοϊκός, βίαιος, ρομαντικός. Γυρνά αρκετές φορές και απευθύνει το λόγο στο κοινό (αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι περιττές φωνές που έχει στο κεφάλι του είναι οι ίδιοι οι θεατές), κάνει χαβαλέ με όλους και με όλα, βρίσκει ευφάνταστους τρόπους να σκοτώνει τους εχθρούς του (τα cgi, make-up και ειδικά εφέ, κάνουν εξαιρετική δουλειά εδώ) κι όλα αυτά στο όνομα του… έρωτα για την αγαπημένη του Vanessa.

Συνάμα, δεν είναι λίγες οι στιγμές που κάνει αναφορές σε άλλες ταινίες, όπως παλιότερες ταινίες με ήρωες της Marvel (το «X-men Origins: Wolverine» και ο Χιου Τζάκμαν έχουν την τιμητική τους), ενώ ο Deadpool ειρωνεύεται μέχρι και τον ίδιο τον Ράιαν Ρέινολντς. Πιστέψτε με, είναι πιο αστείο απ’ όσο ακούγεται…

Για να κλείσουμε, φίλοι της Marvel και φίλοι του εν λόγω υπερήρωα, τρέξτε τώρα να δείτε το «Deadpool». Δεν υπάρχει περίπτωση μη σας αρέσει. Λοιποί φίλοι του σινεμά, αν ψήνεστε για μια κωμωδία, με μπόλικο αίμα, εξαιρετικές ατάκες και δράση (και ρομαντισμό κι αγάπη πάνω απ’ όλα) το «Deadpool» πιστεύω πως είναι η κατάλληλη ταινία για εσάς. Σε κάθε περίπτωση, καλή σας διασκέδαση!

«Anomalisa»: Η πιο “ανθρώπινη” ταινία του μήνα

Ο Τσάρλι Κάουφμαν μας επισκέπτεται αυτή τη φορά, μέσω μιας ταινίας animation. Ο δημιουργός του «Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης» και σεναριογράφος των «Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς» και «Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού», μας παρουσιάζει το «Anomalisa», το οποίο δανείζεται τις φωνές των Ντέιβιντ Θιούλις, Τζένιφερ Τζέισον Λι και Τομ Νούναν, ενώ είναι υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Animation.

Ο Michael Stone είναι ένας συγγραφέας που ασχολείται με την εξυπηρέτηση πελατών. Η ζωή του είναι μουντή και δε βρίσκει ενδιαφέρουν πουθενά. Είναι περιτριγυρισμένος από ανθρώπους, μα είναι μόνος. Σε ένα επαγγελματικό ταξίδι του, ενώ έχει αφήσει γυναίκα και παιδί πίσω, θα γνωρίσει μια γυναίκα που θα τον κάνει να αισθανθεί πράγματα πρωτόγνωρα, τη Lisa, ή αλλιώς… Anomalisa. Θα τον κάνει να νιώσει ξανά ζωντανός και θα τον βοηθήσει να αποδιώξει όλη την αρνητικότητα από πάνω του.

pic1

Ο Κάουφμαν περιπλανιέται σε γνώριμα μονοπάτια, πιάνει πάλι έναν κεντρικό χαρακτήρα και στήνει ένα στόρι γύρω από τη μοναξιά του. Ο Stone είναι κλασσικός χαρακτήρας Κάουφμαν, έχει ανθρώπους γύρω του, μα παράλληλα δεν έχει κανέναν. «Τι είναι να είσαι άνθρωπος; Τι είναι να πονάς; Τι είναι να νιώθεις ζωντανός;» αναρωτιέται κι εμείς αναρωτιόμαστε μαζί του.

Η μοναξιά του είναι οι γύρω του. Άνθρωποι διαφορετικοί, οι οποίοι συνάμα είναι ένας. Μόνο η Lisa διαφέρει. Δεν είναι τυχαίο, που ο Κάουφμαν επέλεξε έναν ηθοποιό, τον Τομ Νούναν («Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης») να είναι η φωνή όλων των χαρακτήρων με εξαίρεση την Lisa, στην οποία δανείζει τη φωνή της η Τζένιφερ Τζέισον Λι (την είδαμε στο πρόσφατο «Οι Μισητοί Οχτώ») και φυσικά τον Michael Stone, για τον οποίο επέλεξε τον εξαιρετικό σε αυτό που κάνει, Ντέιβιντ Θιούλις (ο καθηγητής Loupin από τα «Harry Potter»).

pic2

Κάπου εδώ, πρέπει να δοθούν εύσημα και στον συν-σκηνοθέτη του έργου, Ντιουκ Τζόνσον, για την εξαιρετική του δουλειά στο stop motion animation της ταινίας. Μπορεί η δουλειά του στη δημιουργία του έργου να ήταν περισσότερο τεχνική, μα και πάλι, καταφέρνει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.

Περνώντας στα αρνητικά του φιλμ (τα οποία δυστυχώς έχει), το «Anomalisa» δεν καταφέρνει να επιβληθεί τόσο στο θεατή, όσο το πρώτο πόνημα του Κάουφμαν, «Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης», ενώ υπάρχουν στιγμές που η προσοχή χάνεται, καθώς μέχρι να συναντήσει ο Michael τη Lisa, το στόρι κυλά κάπως αργά, με αποτέλεσμα να κουράζει.

Εν ολίγοις λοιπόν, το «Anomalisa» είναι μια ταινία για κάποιον που ψάχνει να δει κάτι διαφορετικό στο σινεμά, που θα τον βάλει σε σκέψεις και θα τον προβληματίσει. Τώρα, για το αν πρόκειται για ένα φιλμ, που ξεπερνά τις προηγούμενες δουλειές του δημιουργού, νομίζω πως η απάντηση είναι “όχι”, μα δεν μπορώ να είμαι σίγουρος. Το μόνο που μπορώ όμως να πω με βεβαιότητα,  είναι πως το “καθαρό μυαλό” του Κάουφμαν μας έλειψε…

«Τα δάκρυα του Θεού»… και της λογοτεχνίας

Χωρίς να θέλω να δικαιολογήσω την πράξη μου , θα πω πως όλοι σε κάποιο σημείο της ζωής μας κάναμε κάποιο φρικτό λάθος. Το δικό μου ήταν να διαβάσω το βιβλίο της Χρυσηίδας Δημουλίδου με όνομα «Τα δάκρυα του Θεού». Να σημειώσω ότι το συγκεκριμένο βιβλίο έχει πάρει σχετικά καλύτερες κριτικές από τα υπόλοιπα της ίδιας συγγραφέως.

Η ιστορία ξεκινάει το 1950 και βλέπουμε την ζωή μιας κοπέλας που αναγκάζεται, από τον άντρα που είναι ερωτευμένη, να ασκήσει το αρχαιότερο επάγγελμα στην Τρούμπα. Η ζωή της παίρνει την κάτω βόλτα, αλλά καταφέρνει να βρει μια ισορροπία, ταυτόχρονα κάνει και ένα παιδί, γιατί δεν γινόταν να υπάρχει κάποια πρωτοτυπία στην πλοκή και ακολουθούμε αυτήν την κοπέλα μέχρι τα γεράματα και τον θάνατο.

Η ιστορία, αν και χιλιογραμμένη, θα μπορούσε να είχε βάθος και ποιότητα, αλλά δεν θα βρούμε κάτι τέτοιο όσο προσεκτικά και αν κοιτάξουμε. Οι χαρακτήρες είναι επιφανειακοί, με ένα και μοναδικό επίπεδο, οι διάλογοι είναι απλοϊκοί, χωρίς την παραμικρή δόση προσπάθειας από την συγγραφέα και η πλοκή είναι άκρως προβλεπόμενη. Με άλλα λόγια βρίσκω αυτό το βιβλίο μονότονο και «στεγνό» από κάθε συγγραφική αρετή.

Όταν τελείωσα αυτό το βιβλίο έκανα μια μικρή έρευνα για την συγγραφέα και ανακάλυψα κάποια ενδιαφέροντα πράγματα που είχε πει κατά καιρούς. Δεν θα αναφερθώ στα ποικίλη θέματα με τα οποία τραβάει τα φώτα της δημοσιότητας, όπως τα δανικά βιβλία, αλλά σε κάποια σχόλια της πάνω στην συγγραφή.

Η ίδια λέει «Ουφ!!! αρκετά δουλέψαμε και σήμερα. Άλλες 22 σελίδες. Προχωράμε μια χαρά. Μου βγαίνει πολύ ερωτικός ο ΕΠΙΒΗΤΟΡΑΣ…» Ίσως αυτές οι προτάσεις να είναι πιο ενδιαφέρουσες από όλα τα βιβλία της, επειδή ο αριθμός σελίδων που λέει ότι έγραψε, για εμένα τουλάχιστον, είναι εξωφρενικός. Τα συμπεράσματα δικά σας…

«Limitless»: Τελικά δεν αξίζει το χρόνο σου

Μετά την προβολή και του 14ου επεισοδίου της πρώτης σαιζόν, συμπεραίνουμε πως, τελικά, αυτή η σειρά είναι από αυτές που απλά σταματάς να τις βλέπεις.

Είχε βγει ομώνυμη ταινία το 2011 με τον Bradley Cooper και τον Robert De Niro. Ωραία ιδέα, ένας τυπάς που έχει πιάσει πάτο σε όλους τους τομείς της ζωής του, ξαφνικά φτάνει σαν μάνα εξ’ ουρανού στα χέρια του ένα χάπι το οποίο τον μετατρέπει στον πιο έξυπνο άνθρωπο του κόσμου. Με αυτό το χάπι, το λεγόμενο NZT, μπορείς να ξεκλειδώσεις κάθε νευρώνα του εγκεφάλου σου, θυμάσαι τα πάντα, καταλαβαίνεις τα πάντα, σκέφτεσαι τα πάντα, με λίγα λόγια είναι σαν να έχεις ένα σούπερ-μυαλό για 12 ώρες. Μην τα πολυλογώ, ο Cooper σε αυτή την ταινία από αποτυχημένος συγγραφέας, φτάνει να γίνεται γερουσιαστής.

Ο δημιουργός Craig Sweeny είχε την ιδέα να μετατρέψει αυτή την ταινία σε follow-up σειρά για το CBS.

Το origin story είναι πάνω κάτω το ίδιο, έχουμε τον 28χρονο λούζερ μουσικό Brian Finch (Jake McDorman), που δεν έχει καταφέρει τίποτα αξιόλογο στη ζωή του, τυχαία να φτάνει στην κατοχή του το NZT. Σε αυτό το 12ωρο ταξίδι στον κόσμο της ευφυΐας, ο Brian κάνει πολλά πράγματα τέλεια, ένα εκ των οποίων είναι και να βρει την άγνωστη ασθένεια που βασάνιζε τον πατέρα του. Ξαφνικά, για πρώτη φορά στη ζωή του νιώθει χρήσιμος, και θέλοντας να ξαναζήσει αυτό το συναίσθημα ψάχνει να βρει περισσότερα χαπάκια NZT. Φυσικά, το NZT δεν το πουλάνε στα φαρμακεία, αλλά υπάρχει ολόκληρη εγκληματική ιστορία από πίσω του, με τον Brian να χώνεται τόσο πολύ μέσα σε αυτήν που καταλήγει να είναι βασικός ύποπτος σε μια υπόθεση ανθρωποκτονίας του FBI.

photo1

Σε αυτή τη φάση έρχεται η άμεση σύνδεση ταινίας και σειράς, με την εμφάνιση του Bradley Cooper ως γερουσιαστή πλέον Eddie Morra. Όπως ήταν λογικό, με το NZT δεν είναι όλα ωραία και ρόδινα, καθώς η χρήση του φέρνει θανατηφόρες παρενέργειες, για τις οποίες έχει καταφέρει να βρει αντίδοτο ο Morra. Οι δυο τους ήρθανε σε συμφωνία, ο Brian δεν θα πει λέξη στο FBI και σε αντάλλαγμα ο Morra θα του παρέχει NZT +το αντίδοτο επ’ αόριστον. Έτσι, επειδή για το FBI ο Brian είναι ο πρώτος άνθρωπος που δεν επηρεάζεται αρνητικά από το NZT, μελετώντας τον, με τα πολλά προσλαμβάνεται ως πράκτορας-συμβουλάτορας για δύσκολες υποθέσεις.

Από εδώ και πέρα το «Limitless» ακολουθεί άλλα μονοπάτια. Μετατρέπεται σε εβδομαδιαία αστυνομική procedural σειρά, όπου στο κάθε επεισόδιο ο πανέξυπνος χάρη στο NZT, Brian, σαν άλλος Sherlock Holmes, λύνει και μια διαφορετική υπόθεση, όντας ο πιο διασκεδαστικός και αστείος ντετέκτιβ του κόσμου. Συνεργάτης και κολλητή του φίλη στο FBI, η αδερφή του «Dexter» Jennifer Carpenter, με το καστ να συμπληρώνουν οι Hill Harper ως πράκτορας Boyle και η Mary Elizabeth Mastrantonio ως αφεντικό τους. Στη συνέχεια εμφανίζονται συχνά πυκνά και ο πατέρας του,  Dennis του Ron Rifkin, o Bradley Cooper και ο Colin Salmon ως το «βρώμικο» δεξί χέρι του Morra.

photo2

Η ροή του κάθε επεισοδίου είναι γεμάτη ενέργεια, και έχει να προσφέρει κάποιες καινοτομίες στην αφήγηση και στο μοντάζ, όσον αφορά το πώς παρουσιάζονται οι εκάστοτε υποθέσεις και οι κακοί. Το «Limitless» προσπαθεί να δώσει βάθος και ανώτερα κίνητρα στον χαρακτήρα του Brian, να χτίσει ένα σοβαρότερο story γύρω από τις δυνατότητες του NZT, τη σχέση του με τον Morra και την εμπλοκή ενός αθώου, ανώριμου μυαλού στον ανήθικο κόσμο του FBI και του εγκλήματος. Παρόλα αυτά, η σειρά διατηρεί ένα ασόβαρο και αφελές ύφος.

Πέρα από τον χαρισματικό Jake McDorman και κάποιες όμορφες σκηνοθετικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται, το «Limitless» δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο. Είναι μια χαζά διασκεδαστική περιπέτεια, που δεν σε βάζει να σκεφτείς και πολύ, αλλά σου δείχνει πως θα λειτουργούσε ένα τμήμα του FBI αν όλοι μέσα ήταν fun τύποι που κυρίως τους νοιάζει να περνάνε καλά ερευνώντας υποθέσεις και πιάνοντας δολοφόνους.

photo3

Ο αστυνομικός procedural χαρακτήρας που έχει, συναντάται σε πολλές άλλες σειρές όπως τα «CSI», «Law & Order», «Criminal Minds» κλπ. με τη διαφορά ότι στο «Limitless» ο πρωταγωνιστής μας είναι απίστευτα έξυπνος και κουλ τύπος. Καλό για να σκοτώνεις το χρόνο σου κάνα απόγευμα στο Star (αν και υπάρχουν πολύ καλύτερες σειρές για να σκοτώνεις το χρόνο σου), αλλά όχι για να κάθεσαι και να βλέπεις φανατικά κάθε επεισόδιο περιμένοντας το επόμενο.

Πήγαμε: Βέβηλο με Βαβυλώνα και TsekosFee στο Piraeus 117 Academy

Το περασμένο Σάββατο στο Piraeus Academy, συνέβη η επάνοδος του άσωτου υιού της hip hop και της low bap, του “Βέβηλου, Βέβαιου, Βάνδαλου, Βάσιμου” Θανάση. Ο Θανάσης, ή αλλιώς “Βέβηλος” είναι από τους πρωτεργάτες της έκρηξης του ρεύματος της low bap, ανήκοντας στους ιστορικούς Βαβυλώνα, αλλά και στους δικούς του Omerta. Προσωπικά, τον θεωρώ ως τον καλύτερο καλλιτέχνη της συγκεκριμένης σκηνής, καθώς δεν έχει αποκλίνει ποτέ από τις απόψεις του και τις ιδέες που πρεσβεύουν οι ρίμες που ξεστομίζει αυτός κι οι υπόλοιποι της hip hop σκηνής. Επίσης, παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε με χρόνιες καταχρήσεις ναρκωτικών και 8ετή φυλάκιση για ένοπλες ληστείες, ποτέ δεν τα παράτησε και συνέχισε να κάνει αυτό που αγαπά \, να μιλάει για την σάπια πολιτική και την κοινωνική εξέγερση μέσα από τα κομμάτια του, μακριά πλέον από ουσίες κι όλα τα λάθη του παρελθόντος, που όπως έχει πει ο ίδιος δεν θα τα επαναλάβει αλλά δεν θα είχε μάθει την ζωή χωρίς αυτά. Ο Βέβηλος λοιπόν, δούλεψε αρκετά εδώ και 4 χρόνια και το Σάββατο μας παρουσίασε τον νέο του δίσκο με τίτλο «Το Βιβλίο των Ηρώων του δρόμου» μαζί με φίλους, που τον στήριξαν σε αυτή τη δισκογραφική προσπάθεια, όπως οι DJs MCD και Κύρος, ο Τσέκος μαζί με το σχήμα του κι ο Παράφρων, άλλο ένα ιστορικό κι αμετανόητο μέλος των Βαβυλώνα.

Μπαίνοντας στον χώρο της συναυλίας ο κόσμος ήταν γύρω στα 1000 άτομα, ενώ αργότερα πρέπει να αυξήθηκε στα 1500-1600 άτομα. Το πρώτο πράγμα που μου τράβηξε την προσοχή όταν είδα την σκηνή, ήταν ένα συρματόπλεγμα, το οποίο είχε ξεδιπλωθεί στο μπροστινό μέρος της και υπέθεσα ότι ήταν για λίγη προστασία από τα πυρομαχικά του κοινού, αλλά στην συνέχεια παρατήρησα τις κάλτσες παιδιών, τα σακίδια, τα παπούτσια που ήταν απλωμένα πάνω του κι έτσι φάνηκε ότι ήταν μέρος του σόου που ετοίμαζε ο Βέβηλος. Το Piraeus Academy, όπως έχω ξαναπεί, είναι από τους καλύτερους συναυλιακούς χώρους της Ελλάδας, λόγω του κεκλιμένου δαπέδου που διαθέτει και το οποίο επιτρέπει στον καθένα να έχει σχετικά καθαρό οπτικό πεδίο για το τι συμβαίνει πάνω στην σκηνή αλλά και κάτω απ’ αυτήν, ενώ τα 2 μπαρ που ήταν ανοιχτά στο πίσω μέρος του χώρου εξυπηρέτησαν ικανοποιητικά τον κόσμο που προσήλθε στο live.

Όλα άρχισαν με έναν παρατεταμένο χτύπο καρδιάς από τα ηχεία ο οποίος διήρκησε 5 λεπτά. Στις 9 η ώρα ακριβώς ο Βέβηλος βγήκε στην σκηνή υπό τις ιαχές του κοινού και την μελωδία του «Dungeon Sound» των Gramatik που προλόγισε το έναυσμα αυτής της συναυλίας με το ομώνυμο τραγούδι με τον δίσκο, «Το Βιβλίο των Ηρώων του δρόμου».

Τα καπνογόνα κι οι φωτοβολίδες βγήκαν και το τραγούδι για τους Ήρωες του δρόμου άρχισε για τα καλά.

pic1

Η συνέχεια δόθηκε με το «Φύλαγε με» όπου ο Βέβηλος έφερε έναν κόφτη από τα backstage κι άρχισε να κόβει τα σύρματα, όπως λέει και το τραγούδι, ώστε πλέον να έρθει πιο κοντά με τον κόσμο κυριολεκτικά αλλά και να μεταδώσει το μήνυμα της θέλησης των μεταναστών για μια νέα ζωή ενάντια σε αυτούς που ονειρεύονται φράχτες και στρατόπεδα συγκέντρωσης που τα ονομάζουν “hot spots”, γιατί τα αγγλικά ακούγονται πιο ωραία στους δυνάστ…συγνώμη , στους δανειστές μας. Το κόψιμο των συρμάτων συνεχίστηκε με το κομμάτι – ταυτότητα του Βέβηλου, το «V for Vevilos» κι ακολούθησε η εμφάνιση του Παράφρωνα στην σκηνή κι η αναδρομή στο παρελθόν και στα κοινωνικά διηγήματα – τραγούδια των Βαβυλώνα. Η αρχή έγινε με το «Φαινόμενο», μιλώντας για ένα κλασσικό τύπο ανθρώπου που βασίλευσε την εποχή της ψευδοευημερίας στην Ελλάδα, ενώ το επόμενο κομμάτι ήταν το αποτέλεσμα της πιο πρόσφατης συνεργασίας του Βέβηλου με τον Παράφρωνα, το «Mc’s μέχρι τα μπούνια».

Η σκηνική παρουσία των δυο καλλιτεχνών ήταν άκρως αντιπροσωπευτική της σάτιρας που ασκεί το τραγούδι στους τύπους που κάνουν hip hop μόνο στα ρούχα χωρίς να ζουν με τον τρόπο που πρεσβεύει το είδος που υπηρετούν. Ευτράπελο της στιγμής το striptease του Παράφρωνα, το οποίο ο Βέβηλος παρομοίασε με την κλασσική εμφάνιση του Μηδενιστή, μόνο που ο Παράφρων είναι πιο ωραίος, όπως τόνισε κι ο Θανάσης. Η αναδρομή στα έπη των Βαβυλώνα συνεχίστηκε με το «Μην πείς κουβέντα» και με έναν ύμνο της low bap, το κομμάτι του «Παράφρων». Και τι άλλο θα μπορούσε να είναι το επόμενο τραγούδι μετά το «Παράφρων» εκτός από το «Βέβηλος», που περιλαμβάνει τους όρκους ανεξαρτησίας κι αποστασιοποίησης των Βαβυλώνα από το mainstream hip hop και το οποίο παρουσιάστηκε με διαφορετική λούπ μελωδία από την πρωτότυπη στο live αυτό, πιο ατμοσφαιρική κι επιβλητική. Στη συνέχεια, ο Βέβηλος έμεινε πάλι μόνος του στην σκηνή και έφτυσε με σειρά τις ρίμες από τον «Δρόμο», τον «Εθισμό» και το «Όταν θα φύγω». Στο τελευταίο, το πάθος του κόσμου ήταν απίστευτο κι έγινε ακόμα μεγαλύτερο και πιο πληθωρικό όταν ο Τσέκος βγήκε στην σκηνή κι είχε έρθει η ώρα για ένα από τα πιο αγαπημένα κομμάτια του κοινού σε αυτόν τον δίσκο, το «Με λένε δρόμο». Κάτω από την σκηνή έγινε χαμός σε πλαίσια που δεν είχα δει σε άλλη συναυλία εκτός από την φετινή των Prodigy. Η εικόνα του βίντεο μιλάει από μόνη της…

Τα μικρόφωνα δόθηκαν πλέον στον Τσέκο και στον Fee οι οποίοι έκαναν μια παρένθεση με τρία τραγούδια τους από τον νέο και μοναδικό τους δίσκο με τίτλο «Tarantula». Ξεχώρισε ο «Άσπρος λωτός» για τις ηλεκτρικές κιθάρες του και ο «Άνθρακας» για την δυναμική των στίχων του και το μαγευτικό του λούπ.

Και μετά «Μήνυμα στο μπουκάλι», άναμμα φωτοβολίδας από τον Βέβηλο και η ενέργεια του κόσμου πάλι στο ζενίθ, για ένα άκρως ερωτικό κομμάτι μέσα στον κυκεώνα των κοινωνικοπολιτικών στίχων του Θανάση. Όπως και στο βιντεοκλίπ , έτσι και στο live ακολούθησε το τραγούδι «Λευτεριά». Η διαφορά ήταν ότι μετά το τέλος του συγκεκριμένου κομματιού υπήρξε ένα αριστοτεχνικό scratching από τους DJs MCD και Κύρο, το οποίο συνοδεύτηκε από λόγια φυλακισμένων για τις συνθήκες υγιεινής στις φυλακές, καθώς και για την σωματική και ψυχική καταστολή των κρατουμένων με ξύλο κι ενέσεις αλοπερτίνης, όπως λέει ο Βέβηλος ή αλοπεριδόλης, όπως λέγεται επιστημονικά. Το τέλος στο συγκεκριμένο στιγμιότυπο δόθηκε με το γνωστό σύνθημα σε όλους για την δύναμη του πάθους για ελευθερία έναντι της κράτησης σε άθλιες φυλακές δήθεν σωφρονισμού. Το επόμενο κομμάτι έμελλε να είναι το «Όσο πιστεύω στο hip hop», ένα από τα κομμάτια του δίσκου του που μιλάει για την εμπειρία του στην φυλακή και το πώς το hip hop κι οι αξίες που πρεσβεύει τον βοήθησαν να μην μπει στο τρυπάκι της επιστροφής στα σκληρά ναρκωτικά και στις ληστείες και να συνεχίσει στον δρόμο της εξέγερσης για καλύτερη ζωή μέσα κι έξω από το κελί. Το τέλος στην μοναχική ύπαρξη του Βέβηλου στην σκηνή επήλθε με το κομμάτι «Άμεση δράση», ένα τραγούδι το οποίο είπε μόνος του αφού “ο άλλος πήγε με το Ποτάμι”, όπως είπε κοροϊδευτικά, αλλά και με μια δόση πικρίας ο Θανάσης για τον Xray ή κατά κόσμον Νικήτα Κλύντ. Ο κόσμος ήταν φανερό ότι συμμεριζόταν τα συναισθήματα του Βέβηλου για τον Νικήτα και το εκδήλωσε με εμπαιγμούς για το πρόσωπο του κι αποθέωση για τον Θανάση.

Και κάπως έτσι ήρθε η ώρα ο Παράφρων να επιστρέψει στην σκηνή υπό τους ήχους του «Nique La Police», αφού τα scrathes έδιναν τον ρυθμό για το πιο ανατρεπτικό τραγούδι των Βαβυλώνα, την «Πολισμανία», ένα κομμάτι που μιλάει για τις εναλλακτικές πηγές εισοδήματος των μπάτσων πριν ακόμα όλα αυτά αποδειχθούν κι εξαλειφθούν (ή και όχι…). Ακολούθησαν με την σειρά ο «Αλήτης στην Χώρα των Θαυμάτων», η «Πουτάνα γκλαμουριά», το «Δωμάτιο με Θέα», όπου συνέβη πανικός κι ο Παράφρων έδωσε ρέστα με την παραστατικότητα του και τον hip hop τρόπο αφήγησης αυτής της ιστορίας, ενώ το κύκνειο άσμα του Παράφρωνα για αυτή τη συναυλία ήταν το «Άντε και γαμήσου», με τα πιο παθιασμένα από αυτά να προορίζονται για τον Xray και τους χρυσαυγίτες και πανταχού φασίστες.

Έτσι, το live άρχισε να οδεύει προς το τέλος του κι αφού ο Βέβηλος ράπαρε με περίσσειο θράσος κι ένταση το «Μίσος» κι ο κόσμος απάντησε με συνθήματα κατά των δολοφόνων χρυσαυγιτών, ήρθε η σειρά του «Ooh la la la» και των απαγορεύσεων εισόδου στα live και στη ζωή μας όλων αυτών που αποτελούν τα κακώς κείμενα της καθημερινότητας μας.

Μετά, θα ακολουθήσει ένα κομμάτι που μιλάει για την πολυπολιτισμικότητα των πολυκατοικιών του κέντρου και για την κατάσταση που επικρατεί και δεν θυμίζει σε καμία περίπτωση αυτά που λένε τα πογκρόμ μίσους των φασιστών, το τραγούδι με τίτλο «Το κορίτσι μου κοιμάται ήσυχο». Το κομμάτι «Σας χαιρετώ» θα ακολουθήσει σαν αρχή του τέλους της συναυλίας κι η επανάληψη του τραγουδιού «Μήνυμα στο μπουκάλι» θα μοιάσει αναπόφευκτη , με τον κόσμο να ραπάρει σύσσωμος με τον Θανάση και μερικά άτομα να ανάβουν μικρά βεγγάλικά, όπως φαίνεται και στο παρακάτω βίντεο.

Ο Βέβηλος σήμανε το τέλος του live αφιερώνοντας στο κοινό που βρέθηκε στο Piraeus Academy και το οποίο τον στηρίζει εδώ και χρόνια, με το κομμάτι «Κράτα λίγο αγάπη», ένα τραγούδι που μιλάει για τα καλά αλλά και τα λάθη που κάνει αυτός που αγαπά και αγαπιέται.

Μακάρι να είχα κάτι να προσάψω σε αυτή την συναυλία αλλά όλα ήταν σχεδόν ιδανικά. Ο Βέβηλος, ο Παράφρων, ο Dj MCD, ο Dj Κύρος, οι Tsekosfee ήταν όλοι άψογοι τόσο στην ερμηνεία, όσο και στην σκηνική παρουσία και στο πάθος τους πάνω στη σκηνή. Ο ήχος ήταν αψεγάδιαστος, ο συναυλιακός χώρος παρείχε ικανοποιητικά τα ποτά κι όλα όσα έπρεπε για ομαλή διεξαγωγή της συναυλίας ενώ το κοινό ήταν ψημένο για ρίμες και εξέγερση μέσω της μουσικής έναντι σε ό,τι μας βασανίζει κάθε στιγμή. Ίσως θα ήθελα να ειπωθούν περισσότερα κομμάτια από Βαβυλώνα, όπως και μια μερίδα του κόσμου που φώναζε για το «Τζίφος στο Ημίφως».

pic2

Συνοπτικά, ήταν ένα δείγμα του τι μπορεί να κάνει και να εξωτερικεύσει, μέσω των κομματιών του, το hip hop και low bap ρεύμα. Νομίζω ότι θα έπρεπε να γίνονται περισσότερες συναυλίες από τους καλλιτέχνες του είδους, επιθυμία που εξέφρασε κι ο κόσμος με την ιαχή του στο τέλος του live περί “Low Bap, Low Bap, Low Bap…”. Το ποιός ή ποιοί φταίνε για την κατάντια αυτού του μουσικού είδους σε “υπό εξαφάνιση” δεν μπορώ και δεν θέλω να το πω εγώ από την στιγμή που ο Βέβηλος έχει μιλήσει…

Φωτογραφίες από: Panagiotis Maidis

Βίντεο Live Κομματιών από: GREEK HIP HOP EVENTS

«Room»: Σινεμά που αιχμαλωτίζει

Στα πιο πρόσφατα χρόνια του κινηματογράφου είναι σπάνιες οι ταινίες που συναντάμε και μας χαρίζουν αυθεντικές συγκινήσεις. Οι περισσότεροι σκηνοθέτες των καιρών μας, καταφεύγουν σε εσπευσμένα μέσα για να την προκαλέσουν, κυρίως στις κωμωδίες με μια απρόσμενα δραματική σκηνή και σε ταινίες λοιπού περιεχομένου, με κάτι τραγικό να συμβαίνει στους χαρακτήρες. Κάποιες ταινίες επίσης, από την αρχή έχουν επιβαρυμμένη θεματολογία από γεννησιμιού τους, είτε εξιστορώντας τις περιπέτειες των ηρώων που περνάνε δια πυρός και σιδήρου για να τα καταφέρουν, είτε κάνοντας αναδιήγηση μιας αληθινής ιστορίας η οποία μπορεί να συγκλονίσει.

pic1

Το «Δωμάτιο» («Room») του Lenny Abrahamson, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Emma Donoghue, είναι μια ταινία που ανήκει σε αυτές τις παραπάνω κατηγορίες, που όμως καταφέρνει να μας κερδίσει με κάτι πιο αυθεντικό. Στην ουσία ο αφηγητής μας είναι ο πεντάχρονος Τζακ (Jacob Tremblay), ο οποίος ζει μαζί με την μητέρα του, Τζόυ (Brie Larson) σ’ ένα μικρό δωμάτιο. Δεν έχει βγει ποτέ στον έξω κόσμο γιατί εκεί γεννήθηκε, ούτε και ξέρει τι είναι πραγματικά έξω από τον φεγγίτη. Ξέρει πως η μαμά του τον αγαπάει και πως του ζητάει να μπαίνει μέσα στην ντουλάπα και να κρύβεται όταν ο Γερο-Νικ (Sean Brigers) έρχεται στο δωμάτιο για την μαμά του κάθε βράδυ και κλείνει τα φώτα… Ο μικρός Τζακ δεν ξέρει πως είναι γιος του Γερο-Νικ, ούτε πως η μητέρα του είναι κρατημένη στο δωμάτιο παρά την θέληση της. Όμως αγαπάει την μαμά του και θα κάνει τα πάντα για να την βοηθήσει, ακόμη και αν δεν μπορεί να καταλάβει όλα όσα περνάει ή και να θέλει ο ίδιος να βγει από το δωμάτιο.

Και μόνο που ακούμε αυτή την περίληψη ερχόμαστε σε πολύ δύσκολη θέση. Η ιστορία άλλωστε έχει εμπνευστεί από την πολύκροτη υπόθεση Φριτζλ στην Αυστρία, όπου ένας πατέρας είχε φυλακισμένη την κόρη του επί χρόνια στο υπόγειο τους, κακοποιώντας την συνεχώς και κάνοντας την μητέρα επτά φορές. Εδώ βέβαια δεν έχουμε μια τέτοια ιστορία,όπου να μπλέκεται ο παράγοντας την αιμομιξίας και το κλίμα να καταλήγει να βαραίνει περισσότερο και να συγκλονίζει λιγότερο. Και μόνο από το θέμα του το έργο είναι μια ιστορία-παγίδα, όμως το γεγονός πως η ίδια η συγγραφέας του βιβλίου είναι και πίσω από το σενάριο βοηθάει το έργο να μη σκοντάψει ποτέ σε εύκολες λύσεις, αλλά να δημιουργεί το κατάλληλο ψυχολογικό κλίμα για τους ήρωές της και να μην τους αφήνει ανολοκλήρωτους ποτέ, ακόμη και στο λιγότερο ενδιαφέρον δεύτερο μισό του έργου όπου έχουν αποδράσει από το δωμάτιο, αξιοποιώντας το για να εντρυφήσει στον ψυχισμό και το τραύμα των χαρακτήρων, χωρίς ποτέ να υπερβάλει και να περιττολογεί.

pic2

Αλλά με λιγότερο καλούς ηθοποιούς η ταινία δεν θα το πετύχαινε αυτό. Οι δευτερεύοντες ρόλοι είναι εξαιρετικοί, των οποίων ηγούνται ο Brigers, ιδιαίτερα απειλητικά για το απλό του παρουσιαστικό, η Joan Allen υποδειγματικά στο ρόλο της μητέρας της Τζόυ, ενώ ο William H. Macy εμφανίζεται δυστυχώς πάρα πολύ σύντομα για να αφήσει κάποιο στίγμα στην ταινία. Όμως οι δύο πρωταγωνιστές είναι αυτοί που σαφώς κλέβουν την παράσταση, επάξια μεταξύ τους. Από την μια έχουμε την έκπληξη που λέγεται Jacob Tremblay, ο οποίος σε κάνει να τον λατρέψεις, όχι χάρη στην παιδική του αθωότητά αλλά με την καλή του ερμηνεία, ειδικά όσο ο χαρακτήρας του γνωρίζει για πρώτη φορά τον κόσμο έξω από τους τέσσερεις τοίχους.

Και απ’ την άλλη έχουμε την ανερχόμενη Brie Larson, η οποία είναι απόλυτα νατουραλιστική στην ερμηνεία της. Δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει τίποτα, αντιθέτως τσαλακώνεται συνεχώς και κρατάει το βλέμμα μας στραμμένο πάνω της επειδή είναι εξαιρετική στο ρόλο και όχι χάρη στην θηλυκότητα της (κάτι που έκανε και η Jennifer Lawrenceστην πρώτη της Οσκαρική υποψηφιότητα για το «Winter’sBone», καταλήγοντας όμως να κερδίζει το βραβείο για την ερμηνεία με το πρώτο της μεγάλο ντεκολτέ). Και αυτή η ερμηνεία της Larson είναι που πραγματικά αξίζει να βραβευτεί φέτος στην κατηγορία του Α’ Γυναικείου ρόλου των Oscar, με νίκες ήδη στα SAGκαι τις Χρυσές Σφαίρες.

Όμως τι είναι αυτό που εν τέλει κάνει την ερμηνεία συγκινητική; Θα έλεγα πως η απάντηση βρίσκεται στην σκηνοθεσία του Lenny Abrahamson. Είναι δυστυχές να λέμε πάντα πως ο σκηνοθέτης ευθύνεται για κάθε καλό και κακό μιας ταινίας, καθώς φαινόμαστε να αγνοούμε τους υπόλοιπους συντελεστές, όμως αυτός είναι που δίνει τις κατευθύνσεις και που θα λογοδοτήσει στο τέλος. Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά και ωραία για το στήσιμο των ηθοποιών και της κάμερας, σε αυτή την περίπτωση όμως η σκηνοθεσία είναι άξια αναφοράς χάρη στην αφηγηματικότητά της. Ο καθένας θα μπορούσε να προσεγγίσει το έργο εύκολα, με κέντρο την Τζόι και τον αγώνα της, όμως ο Abrahamson επιλέγει να βάλει τον μικρό Τζακ σαν αφηγητή, βάζοντας με αυτόν τον τρόπο τον θεατή στην δική του θέση. Και με αυτό τον τρόπο δίνει στους ηθοποιούς την πρόκληση να εκφράσουν σιωπηλά τα περισσότερα από τα συναισθήματά τους, διστάζοντας να μας τα εξηγήσουν γιατί το έργο βλέπει κι εμάς σαν ένα μικρό παιδί που δεν πρέπει να χάσει την αθωότητα του, όπως την έχασαν οι χαρακτήρες αυτής της ιστορίας μέσα από τα συμβάντα που εξιστορούνται.

Εν κατακλείδι, το «Δωμάτιο» είναι από τις καλύτερες ταινίες που είδαμε πρόσφατα. Στο σύνολο του είναι αψεγάδιαστο, δείχνοντας όσα πρέπει και αφήνοντας περισσότερα για το μυαλό. Καταλήγοντας να είναι υποψήφια για τέσσερα βραβεία Όσκαρ (Ταινίας, Σκηνοθεσία, Διασκευασμένου Σεναρίου και Α’ Γυναικείου Ρόλου), η ταινία αξίζει να την δείτε περισσότερο για όσα έχει να δώσει και λιγότερο για τις υποψηφιότητες που κέρδισε. Και σίγουρα θα μείνει μαζί σας για αρκετό καιρό από την στιγμή που θα την δείτε.

Bonnie & Clyde: μια διαφορετική προσέγγιση

Μια διαφορετική προσέγγιση του γνωστού έργου Bonnie & Clyde παρουσιάζεται από τις 20 Ιανουαρίου στο θέατρο Βαφείο σε σκηνοθεσία Λευτέρη Παπακώστα. Σε αντίθεση με ότι ίσως περιμένουμε, στο έργο δεν βλέπουμε την ζωή δύο άγριων κακοποιών που με τα αποτρόπαια εγκλήματά τους άφησαν τα ματωμένα ίχνη τους στην Αμερική του 1930, αλλά δύο παιδιά που αν τους δινόταν η ευκαιρία να εργαστούν- μην ξεχνάμε ότι αναφερόμαστε στην περίοδο του οικονομικού κραχ της Αμερικής- θα ζούσαν μια φυσιολογική ζωή.

Αυτή την πλευρά τους έρχεται να φωτίσει ο σκηνοθέτης και να μας δείξει την δική του αλήθεια και ερμηνεία του θρύλου των Bonnie & Clyde. Η ζωή τους δεν είναι σε καμία περίπτωση τόσο λαμπερή όσο την παρουσίαζαν τα μέσα της εποχής. Συμμετείχαν σε λιγότερες από δεκαπέντε ληστείες, εισπράττοντας λίγα χρήματα κάθε φορά με τα οποία εξασφάλιζαν τα αναγκαία και δεν σκότωναν, αν δεν ήταν θέμα επιβίωσης, βλέποντας τον φόνο όχι ως αυτοσκοπό αλλά ως μέσο για να μην μπουν στην φυλακή. Αρκετές φορές, μάλιστα, ο Clyde έδινε χρήματα σε ομήρους ως αποζημίωση για ηθική βλάβη.

Παρακολουθούμε, λοιπόν, το ζευγάρι την τελευταία μιάμιση ώρα της ζωής του κατά την οποία οι θεατές βρίσκονται σε κατάσταση «ομηρίας» και περιμένουν τους Bonnie & Clyde να τους απελευθερώσουν. Κάτι που δεν γίνεται ποτέ, ωστόσο, καθώς οι ερμηνείες των ηθοποιών μαγεύουν το κοινό σε τέτοιο βαθμό που δεν θέλει να τελειώσει η παράσταση και να «απελευθερωθεί». Η χημεία των πρωταγωνιστών είναι σχεδόν απτή και οι ερμηνείες τους συμπληρώνουν η μία την άλλη φέρνοντας την τέλεια ισορροπία μεταξύ της αυθόρμητης και εκρηκτικής Bonnie και του ψύχραιμου και προνοητικού Clyde καθώς σκιαγραφείται ο χαρακτήρας του ενός μέσα από την ερμηνεία του άλλου.

12631075_924128234337425_1815189421_o

Ευρηματική θα χαρακτηρίζαμε την χρήση του σαξόφωνου στο έργο που εντείνει την αγωνία, σωματοποιεί τον ίδιο τον μύθο των Bonnie & Clyde ενώ παράλληλα βοηθά τους θεατές να αντιληφθούν τις συναισθηματικές μεταπτώσεις των ηρώων καθώς και την ένταση της αγάπης τους που ακροβατεί κυριολεκτικά μεταξύ ζωής και θανάτου. Χωρίς να γίνεται σε καμία περίπτωση γλυκανάλατο, οι ήρωες φτάνουν στη λύτρωση μέσα από τα συναισθήματά τους ο ένας για τον άλλο, τα οποία δικαιολογούν, σε τελική ανάλυση, τις πράξεις τους.

12620789_924128244337424_1669891014_o

Πρόκειται για μια παράσταση που αξίζει κανείς να δει και να ξαναδεί, όχι μόνο εξαιτίας των εκπληκτικών ερμηνειών αλλά και για τα θέματα που θέλει να θίξει. Ζητήματα όπως η σχέση των πολιτών με το κράτος και την αστυνομία σε μια περίοδο οικονομικής ύφεσης, τα προβλήματα και οι ελλείψεις του σωφρονιστικού συστήματος, της πραγματοποίησης του “American Dream” αλλά και θέματα πιο προσωπικά, όπως η σχέση των ηρώων με την οικογένειά τους, με τους εαυτούς τους και τις ανασφάλειες που έχουν, θέτουν προβληματισμούς στους θεατές. Το πιο σημαντικό, όμως, που θέλει να αναδείξει ο σκηνοθέτης, είναι η δυνατότητα της επιλογής που έχουμε σε όλες τις καταστάσεις καθώς και οι συνέπειες με τις οποίες καλούμαστε να ζήσουμε και τις οποίες οφείλουμε να σκεφτούμε από πριν.

Σας προτείνω ανεπιφύλακτα να δείτε μια διαφορετική προσέγγιση του Bonnie & Clyde!

12630994_924381847645397_2109020220_o

 

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Λευτέρης Παπακώστας

Φωτισμοί: Κώστας Παπαθεοδώρου

Σκηνικά- κουστούμια: Μάριος Ράμμος

Μουσική- σχεδιασμός ήχου: Μάριος Τσάγκαρης

Βοηθός σκηνοθέτη: Δωροθέα Δημητρίου

Επιμέλεια παράστασης: Δημήτρης Λογοθέτης

Ερμηνεύουν: Οδύσσεια Μπουγά, Γιώργος Αδαμαντιάδης. Θεοδοσία Σαββάκη

Μια παραγωγή της Memento Mori

Από 20 Ιανουαρίου 2016, κάθε Τετάρτη στις 21:15 στο θέατρο Βαφείο- “Λάκης Καραλής” Αγίου Όρους 16 και Κωνσταντινουπόλεως 115, πλησίον μετρό Κεραμεικός

Γενική είσοδος: 10€, Μειωμένο: 5€

Κρατήσεις θέσεων στο 210-3425637 και 6971879881

Στείλτε το όνομά σας στο [email protected], ή στις σελίδες μας στο Facebook και στο Twitter και μπείτε στην Κλήρωση για μία διπλή πρόσκληση για την παράσταση κάθε εβδομάδα.