10 ταινίες που περιμένουμε μέσα στο 2016

Όπως και πριν από έναν χρόνο, έτσι και τώρα έχουμε να σας παρουσιάσουμε μερικές κινηματογραφικές προτάσεις για το ερχόμενο έτος. Δυστυχώς η λίστα μας περιλαμβάνει πολλές παραγωγές που στο εξωτερικό κυκλοφόρησαν πριν το κλείσιμο του έτους, ενώ εδώ θα καθυστερήσουμε λίγο να τις δούμε. Με μια σχετική σειρά ημερομηνίας, όχι προτίμησης:

«The H8ful Eight»

Trailer-The-Hateful-Eight-Samuel-L.-Jackson-2

Εντάξει, κλέψαμε λίγο γιατί το είχαμε βάλει και πέρσι (αλλά καθυστέρησε για μια βδομάδα). Όμως αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα, εφόσον ο Quentin Tarantino είναι ένας από τους κορυφαίους και πιο αγαπημένους σκηνοθέτες της εποχής μας. Με ένα εξαιρετικό καστ (Samuel L. Jackson, Kurt Russel, Jennifer Jason Leigh κ.λπ.) και τον Ennio Morricone να επιστρέφει μετά από 40 χρόνια απουσίας από το είδος του γουέστερν, ο Tarantino για μια ακόμα φορά καταφέρνει να μας τραβήξει το ενδιαφέρον, προετοιμάζοντας μας για την όγδοή (και ταυτόχρονα τρίτη από το τέλος) ταινία που θα γυρίσει ποτέ.

«Νοτιάς»

notias-b-600x269

Ο Τάσος Μπουλμέτης έγινε γνωστός παγκοσμίως το 2003 με την υπέροχη «Πολίτικη Κουζίνα», μια απ’ τις μεγαλύτερες εισπρακτικά (και καλλιτεχνικά) εγχώριες παραγωγές μας. Δώδεκα χρόνια μετά, λοιπόν, ο Μπουλμέτης, μας ξαναφέρνει σε παλιές εποχές, αυτή τη φορά στην Αθήνα των δεκαετιών ’60 κι ’70, γνωρίζοντας μας έναν νέο που έχει σαν όνειρο να κάνει σινεμά, έχοντας για αντίπαλο του την πραγματικότητα και για σύμμαχο την φαντασία. Με ένα εκλεκτό καστ (Μαρία Καλλιμάνη, Θέμις Πάνου, Αργύρης Ξάφης, Ταξιάρχης Χάνος, Ζωζώ Σαπουντζάκη και τον Γιάννη Νιάρο στον πρωταγωνιστικό ρόλο) και τις καλύτερες υποσχέσεις, ο «Νοτιάς» είναι κατά κάποιο τρόπο η ελληνική πρόταση για το 2016.

«The Revenant»

NELpf7N6bk9fNU_1_b

Φρέσκος από την Οσκαρική νίκη του «Birdman», ο Alejandro Gonzalez Inarritu επιστρέφει με ένα έπος εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα, στην καρδιά της παγωμένης Αμερικής του 19ου αιώνα. Έχοντας επιβιώσει από την φονική επίθεση μιας αρκούδας, ο Hugo Glass του Leonardo DiCaprio προσπαθεί να βρει τους παλιούς του συντρόφους και να τους εκδικηθεί που τον παράτησαν για νεκρό. Έχοντας στο πλευρό του τους Tom Hardy, Domnhall Gleeson και Will Poulter, ο DiCaprio ετοιμάζεται να μας παρουσιάσει τον αγώνα ενός ανθρώπου ενάντια στη φύση με σκοπό την επιβίωση, τρέφοντας και μερικές ελπίδες για το πολυπόθητο (από το κοινό, όχι τον ίδιο) Όσκαρ Ερμηνείας.

«Steve Jobs»

Infossible_Steve-Job-Movie-1-700x433

Ο Danny Boyle επιστρέφει στον Οσκαρικό χάρτη ύστερα από τα «Slumdog Millionaire» και «127 Hours» με την αντισυμβατική βιογραφία ενός ειδώλου του σύγχρονου κόσμου που έφυγε νωρίς, γνωρίζοντας μας τον χαρακτήρα του σε ένα τρίπρακτο που παρουσιάζει τα παρασκήνια μερικών από τις πιο κρίσιμες στιγμές της καριέρας και ταυτόχρονα της ζωής του Steve Jobs. Σε σενάριο του Aaron Sorkin (Όσκαρ Σεναρίου για το «Social Network»), με πρωταγωνιστές τους πάντα εξαιρετικούς Michael Fassbender, Kate Winslet και τους Seth Rogen και Jeff Daniels, η ταινία θα αποτελέσει ένα σίγουρο στοίχημα για τα Όσκαρ, άσχετα με τις μέχρι τώρα σχετικά χαμηλές εισπράξεις της στην Αμερική.

«Spotlight»

tumblr_nzk9dkbfoZ1v116wco1_1280

Όλοι αγαπούν ένα καλό δημοσιογραφικό δράμα, στην περίπτωση όμως αυτή όλοι παραληρούν. Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, το «Spotlight» φέρνει στο προσκήνιο μια αληθινή ιστορία συγκάλυψης παιδεραστίας από την Καθολική Εκκλησία. Με ένα πράγματι εκλεκτό καστ (με κεντρικούς τους Mark Ruffalo, Michael Keaton, Rachel McAdams, Live Schreiber) και με τον Tom McCarthy στα ηνία σεναρίου και σκηνοθεσίας, η ταινία είναι μια από αυτές που πρόκειται να φέρουν τις μεγαλύτερες συγκινήσεις φέτος (ή τουλάχιστον αυτό πέτυχε στην Αμερική).

«Hail, Ceasar!»

_1444406666

Ναι, οι αδερφοί Coen επιστρέφουν στην κωμωδία! Με ένα πανσίγνωστο καστ (Josh Brolin, George Clooney, Ralph Fiennes, Jonah Hill, Scarlett Johansson, Tilda Swinton και Channing Tatum, μεταξύ άλλων) αναβιώνουν το Χόλυγουντ της δεκαετίας του ’50, όπου ένα στούντιο κινητοποιείται σύσσωμο προς διάσωση ενός μεγάλου σταρ που τον απήγαγαν. Οι Coen είναι γνωστοί για το μαύρο χιούμορ τους, οπότε έχουμε μερικές παραπάνω ελπίδες πως και αυτό το έργο θα είναι μια ακόμη επιτυχία.

«Deadpool»

Deadpool-Promo-Photo-Teddy-Bear-Low-Res

Ο πλέον δημοφιλέστατος και πάντα αθυρόστομος και βίαιος χαρακτήρας της Marvel εμφανίστηκε πρώτη φορά στην οθόνη το 2009 στο κακό «X-Men Origins: Wolverine», με τον Ryan Reynolds να υποδύεται τον ρόλο αλλά χωρίς να καταφέρει να σώσει την κατάσταση. Όμως ο ηθοποιός δεν το έβαλε κάτω και προσπάθησε να αναστήσει τον χαρακτήρα, αυτή τη φορά πιστό στο όραμά του. Και τα καταφέρνει, απ’ ότι φαίνεται, με την νέα ταινία του, όπου ο χαρακτήρας είναι ακριβώς όπως έπρεπε να είναι. Συνδεδεμένο με το σύμπαν των X-Men (βγάζουν και αυτοί ταινία φέτος), η ταινία είναι σίγουρα η καλύτερη υπερηρωική έκπληξη για φέτος και, ας ελπίσουμε, μια από τις καλύτερες της χρονιάς.

«Batman V. Superman: Dawn of Justice»

medium-157487

Οι δύο μεγαλύτεροι υπερήρωες που έχουν υπάρξει ποτέ, επιτέλους συναντιούνται για πρώτη φορά στο πανί, στην δεύτερη ταινία του νεοσύστατου κινηματογραφικού σύμπαν της DC Comics, έπειτα από το χλιαρό «Man Of Steel». Με τον Zack Snyder πάλι στην σκηνοθεσία, τον Henry Cavil στο ρόλο του Superman, τον Ben Affleck ως Batman, την Gal Gadot ως Wonder Woman, τον Jesse Eisenberg σαν κακό Lex Luthor και τους Jeremy Irons, Holly Hunter, Jason Mamoa, Laurence Fishburne, Diane Lane και Amy Adams, η ταινία είναι το λιγότερο ενδιαφέρουσα (βλέπετε, ο Snyder μπορεί να φημίζεται για τις ωραίες εικόνες των έργων του παρά για την ουσία τους). Όπως και να ‘χει, αυτή θα είναι μια ιστορική κινηματογραφική συνάντηση δύο εκ των μεγαλύτερων χαρακτήρων που γνώρισαν τα κόμιξ.

«Captain America: Civil War»

28082015_Civil-War-02

Μια ακόμη ταινία της Marvel, αυτή τη φορά με τους μεγαλύτερους της ήρωες Captain America και Iron Man να βρίσκονται αντιμέτωποι στον δικό τους εμφύλιο πόλεμο. Αν και η Marvel έχει αρχίσει να δείχνει όλο και περισσότερο τα σημάδια του χρόνου, το σκηνοθετικό δίδυμο των αδερφών Russo φαίνεται έτοιμο να σώσει την κατάσταση, όπως έκανε και με το «Captain America: Winter Soldier» το 2014. Οπότε είμαστε για μια ακόμη φορά ελπιδοφόροι για το καλύτερο.

«Silence»

3

Κάθε ταινία του Martin Scorsese είναι ένα γεγονός. Σε αυτή την περίπτωση, ας πούμε, έχουμε να κάνουμε με την μεταφορά ενός λογοτεχνικού αριστουργήματος του Ιάπωνα Shusaku Endo, το οποίο πραγματεύεται την αποστολή δύο Ιησουιτών ιεραποστόλων του 17ου αιώνα να βρουν τον αποστάτη μέντορα τους που βρίσκεται κάπου χαμένος μέσα σε μια Ιαπωνία που διώκει τον χριστιανισμό. Με πρωταγωνιστές τους Andrew Garfield, Liam Neeson και Adam Driver, ο Scorsese επιστρέφει στην θεματολογία της θρησκείας ύστερα από τις ταινίες «Mean Streets», «The Last Temptation of the Christ» και «Kundun», με την ελπίδα να μας προσφέρει μια πραγματικά εξαιρετική, από αυτές που μας έχουν λείψει.

Δυστυχώς αυτή η λίστα δεν μπορεί να είναι πλήρης σε καμία περίπτωση. Περιμένουμε πολλά μεγάλα blockbuster, όπως το «Rogue One» και «Fantastic Beasts and Where To Find Them» του σύμπαντος του Star Wars το πρώτο και του Harry Potter το δεύτερο, τα υπερηρωικά «Suicide Squad», «Doctor Strange» και «X-Men: Apocalypse», ενώ αναμένουμε και τα σίκουελ «Zoolander 2», «London Has Fallen» και «Alice Through the Looking Glass». Πιο πρωτότυπες προτάσεις είναι τα «Nice Guys» του Shane Black, «Midnight Special» του Jeff Nichols, ενώ επιστρέφουν και οι γνωστοί σκηνοθέτες Oliver Stone με το πολιτικό «Snowden» και ο Terrence Malick με το «Knight of Cups». Δυστυχώς οι μέχρι τώρα ανακοινώσεις δεν μας λένε πάρα πολλά, θα περιμένουμε όμως περισσότερα και θα σας ενημερώσουμε εδώ, στο Hashmag!

Η επιλογή μας για τις 10 καλύτερες ταινίες του 2015

Το 2015 σε λίγες ώρες περνά, έχοντας αφήσει αρκετές όμορφες κινηματογραφικές εμπειρίες. Εμείς προσπαθήσαμε να κάνουμε μια επιλογή των δέκα καλύτερων και σας την παρουσιάζουμε! Σε αντίθεση με τις προηγούμενες λίστες μας, εδώ οι επιλογές έχουν γίνει με σειρά προτίμησης. Ας ξεκινήσουμε…

10) «Λεβιάθαν» (Leviathan)

leviathan

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά με το «Λεβιάθαν», την πιο πρόσφατη ταινία του Ρώσου δημιουργού Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ. Μας αφηγείται την ιστορία ενός σύγχρονου Ιώβ, του μηχανικού Nikolay, ο οποίος από οικογενειάρχης και ιδιοκτήτης ενός πανέμορφου σπιτιού, βλέπει την ζωή του να γκρεμίζεται, εξαιτίας του λαίμαργου και διεφθαρμένου δημάρχου της πόλης. Μια ταινία –γροθιά στη σύγχρονη Ρωσία, και κατ’ επέκταση στη σύγχρονη κοινωνία, η οποία δέχτηκε αρκετό πόλεμο από τους Ρώσους, καθώς απαγορεύτηκε η προβολή της στη χώρα. Παρόλα αυτά, κατάφερε να βραβευτεί στις Κάννες (το Μάιο του ’14), να πάρει Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, καθώς και να λάβει υποψηφιότητα για Όσκαρ στην ίδια κατηγορία. Όχι κι άσχημα…

9) «Τα Μυαλά που Κουβαλάς» (Inside Out)

inside out

Μια ταινία animation έρχεται να προστεθεί στα διαμαντάκια του 2015. «Τα Μυαλά που Κουβαλάς» είναι ίσως η καλύτερη ταινία της Pixar τα τελευταία χρόνια, ίσως επειδή αφορά τόσο τα μικρά, όσο τα μεγάλα παιδιά. Μέσω αστείων σκηνικών, περνά όμορφα μηνύματα για τα… μυαλά που κουβαλά ο καθένας. Στα συν της, το ότι πρωταγωνιστές της δεν είναι άνθρωποι, υπερ- άνθρωποι, ρομπότ ή ζώα, μα τα ίδια τα συναισθήματα της μικρής Riley. Και όπως τα θα καταλάβει όποιος δει το εν λόγω έργο, όλα τα συναισθήματα, καλά ή κακά, είναι απαραίτητα…

8) «Νιότη» (Youth)

youth

Η νέα ταινία του Πάολο Σορεντίνο δε γινόταν να λείπει από τη λίστα μας. Τι την κάνει όμως τόσο ξεχωριστή; Αρχικά το εξαιρετικό της cast. Μάικλ Κέιν, σε μια από της καλύτερες του ερμηνείες, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Πολ Ντάνο και Ρέιτσελ Γουάιζ. Ύστερα το θέμα. Ο Κέιν και ο Καϊτέλ, ερμηνεύοντας έναν πρώην μαέστρο ορχήστρας κι έναν –πλέον – ξεπεσμένο σεναριογράφο αντίστοιχα, αναπολούν τις ζωές τους, όντας πλέον γερασμένοι. Συγκρούονται με λάθη του παρελθόντος, ενώ παράλληλα παρατηρούν νέους να υπόκεινται σε παρόμοια λάθη, καθώς ψάχνουν να βρουν τον εαυτό τους. Ένα έργο που θυμίζει περισσότερο ποίηση, παρά κινηματογράφο. Ένα έργο που πρέπει δείτε…

7) «Νυχτερινός Ανταποκριτής» (Nightcrawler)

nightcrawle

Όταν έχεις έναν Τζέικ Τζίλενχαλ να δίνει τον καλύτερό του εαυτό και ένα σκοτεινό σενάριο να σοκάρει, τότε σίγουρα έχεις ταινιάρα. Ο Τζέικ Τζίλενχαλ βρίσκει στο πρόσωπο του ψυχάκια ρεπόρτερ Louis Bloom την καλύτερή του ερμηνεία, μέσα σε μια ταινία που μας μιλά, για το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κάποιος, ώστε να πετύχει τον στόχο. Κι όταν αυτός ο “κάποιος” δεν έχει κανέναν ενδοιασμό, τότε τα πράγματα σοβαρεύουν. Εξαιρετικό σκηνοθετικό ντεπούτο για το Νταν Γκιλρόι, ο οποίος φαίνεται αντάξιος των απαιτήσεων.

6) «Birdman ή Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας» (Birdman)

birdman

Ο μεγάλος νικητής στα Όσκαρ του 2015, η ταινία που αναγέννησε την καριέρα του Μάικλ Κίτον (ο οποίος – ουσιαστικά – υποδύεται τον εαυτό του) , καθώς και η δεύτερη καλύτερη ταινία του μεξικανού μαέστρου Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου (συγγνώμη, αλλά οι «Χαμένες Αγάπες» δεν ξεπερνιούνται έτσι εύκολα…). Ταινία που μιλά για την Τέχνη και για το κατά πόσο εύκολα μπορούν να κολληθούν “στάμπες” στους καλλιτέχνες, λόγω κάποιων εμπορικών επιλογών. Γυρισμένη με την τεχνική του συνεχόμενου μονόπλανου, με κάμερα στο χέρι, δύσκολο εγχείρημα για το αν θα πετύχαινε ή θα κούραζε. Ευτυχώς (για όλους) συνέβη το πρώτο, κι ο Ινιαρίτου κέρδισε το πρώτο του Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Να δούμε τώρα και το «Revenant».

5) «Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής» (Mad Max: Fury Road)

mad-max-o-dromos-tis-orgis-pernaei-apo-tis-kannes

Το reboot της τριλογίας του «Mad Max» δεν μπορούσε να μη λάβει μια τιμητική θέση στο top 10 μας. Ο George Miller ανανέωσε το franchise με τον καλύτερο δυνατό τρόπο που μπορούσε. Εξαιρετικά εφέ, δυνατό soundtrack, ατελείωτη δράση, αψεγάδιαστη σκηνοθεσία. Ένας “τρελός” Tom Hardy, ο οποίος κατάφερε να ξεπεράσει τον προκάτοχο Mel Gibson και η πραγματική πρωταγωνίστρια Charlize Theron, μας παρέχουν ένα έργο, το οποίο όχι μόνο είναι η καλύτερη ταινία δράσης του 2015, μα καταφέρνει να εισάγει την δύναμη της γυναίκας στις ταινίες του συγκεκριμένου genre. Το είδες; Τι εννοείς “όχι ακόμα”;

4) «Μανταρίνια» (Tangerines)

mantarinia-antipolemiki

Αυτό το αριστούργημα ακούστηκε στη χώρα μας από λίγο έως καθόλου. Παγκοσμίως όμως, κατάφερε να δημιουργήσει αίσθηση και να φτάσει ως και τα Όσκαρ, όπου ήταν και υποψήφιο στην κατηγορία Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Αυτό το αντιπολεμικό δράμα από την Εσθονία, καταφέρνει να συγκινήσει, μα και να εντυπωσιάσει με την απλότητα του σαν παραγωγή. Με αφορμή τον πόλεμο μεταξύ Γεωργιανών και Τσετσένων, ο δημιουργός, Ζάζα Ουρουχάτζε, καταφέρνει να μας μιλήσει για τον ανθρωπισμό, για τη σημασία την ενότητας , έχοντας έναν εξαιρετικό Λέμπιτ Ούλφσακ, σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Η 87λεπτη διάρκειά του, το κάνει να κυλλά αρκετά εύκολα, παρόλο τον ευρωπαϊκό του χαρακτήρα.

3) «Χωρίς Μέτρο» (Whiplash)

whiplash

Βραβευμένη με 3 χρυσά αγαλματίδια, η καλύτερη – ίσως – ταινία, που συμμετείχε στα περσινά Όσκαρ, θα ήταν άδικο να βρισκόταν κάπου πιο χαμηλά από την συγκεκριμένη θέση. Λίγο καλύτερο από το “νικητή” «Birdman», το «Χωρίς Μέτρο», εντυπωσίασε με το στόρι του, τη μουσική του επένδυση, καθώς και με τα κίνητρα που έδινε στον θεατή. Ο πρωταγωνιστής Andrew (Μάιλς Τέλερ) ματώνει ψυχικά και σωματικά για να γίνει ο καλύτερος ντράμερ, έχοντας τον καθηγητή Fletcher (Τζ. Κ. Σίμονς) πάνω από το κεφάλι του να του φωνάζει “Not my tempo!”. Μόνο ανατριχιαστική θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την ερμηνεία του Σίμονς, η οποία επάξια κέρδισε το Όσκαρ Β’ Ανδρικού Λόγου.

2) «Ο Αστακός» (The Lobster)

lobster

Ο Γιώργος Λάνθιμος μας επισκέφθηκε φέτος με την πρώτη του αγγλόφωνη ταινία, με ένα καστ, που περιλάμβανε ονόματα όπως ο Κόλιν Φάρελ κι η Ρέιτσελ Γουάιζ, για να μας εξιστορήσει μια ρομαντική ιστορία από τη δική του, αλλόκοτη σκοπιά. Λιγότερο δύσκολο και στριφνό από τον «Κυνόδοντα», μα εξίσου ωραίο και γεμάτο νοήματα και “μπιχτές” στα στερεότυπα, που υπάρχουν σε αφθονία στην κοινωνία μας, «Ο Αστακός» είναι η καλύτερη (ως τώρα) ταινία του Λάνθιμου, η οποία κατάφερε να φύγει από το Φεστιβάλ των Καννών με το Βραβείο της Επιτροπής. Μακάρι να συνεχίσει έτσι και καλύτερα, ο ήδη πολλά υποσχόμενος έλληνας σκηνοθέτης.

1) «Ο Γιος του Σαούλ» (Son of Saoul)

saoul

Πώς να το τιτλοφορήσω; Καλύτερη πρώτη ταινία σκηνοθέτη; Καλύτερη ταινία για το 2015; Καλύτερη ταινία σχετική με το Ολοκαύτωμα; Όλοι οι τίτλοι ανταποκρίνονται στο μεγαλείο της πρώτης ταινίας του Ούγγρου László Nemes. Ένα έργο με ανατρεπτικό τρόπο αφήγησης και σκηνοθεσίας, ο οποίος πέτυχε, αφήνοντάς σε να φαντάζεσαι, περισσότερα απ’ όσα θες. Ο Χρυσός Φοίνικας του Φεστιβάλ των Καννών, που θα έπρεπε να ήταν (περιορίστηκε στο Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής) και υποψήφιο τώρα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Υπάρχουν ταινίες που απλά τις βλέπεις και υπάρχουν ταινίες που τις κουβαλάς μια ζωή. «Ο Γιος του Σαούλ» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Δύο νέες Χριστουγεννιάτικες ταινίες

Οι γιορτινές μέρες έχουν φτάσει στην κορύφωση τους και τι πιο ιδανικό από δύο καινούριες χριστουγεννιάτικες κωμωδίες για να σου κάνουν παρέα, καθώς αράζεις στο σπίτι.

Φαγητά, γλυκά, τζόγος, οικογένεια, φίλοι, αλκοόλ, ξενύχτι είναι λέξεις κλειδιά για την εποχή που διανύουμε. Τα Χριστούγεννα όμως, είναι και η μοναδική γιορτή που μπορεί να συνδυάσει τη χαρμόσυνη ατμόσφαιρα με  πιο μελαγχολικά και λυπημένα συναισθήματα. Επικρατεί ένα γενικότερο mood απεριόριστης χαράς, το οποίο μπορεί ταυτόχρονα να είναι και νοσταλγικό/μελαγχολικό. Αυτό ακριβώς κάνουν οι δύο νέες αμερικάνικες ταινίες «The Night Before» και «A Very Murray Christmas» που κυκλοφόρησαν αυτό το μήνα.

Ο Seth Rogen, o Joseph Gordon-Levitt και ο Bill Murray είναι εδώ για να σε κάνουν να διασκεδάσεις, να γελάσεις, να τραγουδήσεις, να μελαγχολήσεις και να σε βάλουν ρε παιδί μου στο χριστουγεννιάτικο κλίμα, που τόσο έχεις ανάγκη. Οι δύο ταινίες, παρόλο που έχουν κοινό παρονομαστή τα Χριστούγεννα και τη Miley Cyrus, δεν έχουν καμία άλλη σχέση μεταξύ τους. Η μια είναι μια κανονική χριστουγεννιάτικη κωμωδία, από αυτές που μας έχει συνηθίσει ο Seth Rogen, και η άλλη ένα απλό Christmas Special με τραγούδια και χορό από τον Bill Murray και τους φίλους του.

Αν και πιστεύω πως στο μέλλον, τα Χριστούγεννα του 2015 δεν θα τα θυμόμαστε καν για τις δύο συγκεκριμένες, αφού τα έχει υπερκαλύψει όλα το φαινόμενο Star Wars. Πιο πιθανό είναι να μείνει στην ιστορία το «The Force Awakens» ως η χριστουγεννιάτικη ταινία του 2015 παρά τα άλλα δύο. Όπως και να ‘χει πάμε να τα δούμε:

«The Night Before»

σκηνοθετεί: Jonathan Levine

παίζουν: Joseph Gordon-Levitt, Seth Rogen, Anthony Mackie

Ο Ethan (Joseph Gordon-Levitt), οι γονείς του οποίου πέθαναν ανήμερα των Χριστουγέννων, ο Isaac (Seth Rogen) και ο Chris (Anthony Mackie) είναι φίλοι από την παιδική ηλικία και το έχουν κάνει παράδοση κάθε χρόνο αυτή τη μέρα να βγαίνουν να μεθάνε και να ξεφτιλίζονται σαν έφηβοι. Τώρα που είναι ενήλικες με οικογένειες και υποχρεώσεις συνειδητοποιούν ότι πρέπει να σταματήσουν αυτή την παράδοση μια για πάντα, αφού πρώτα τη γιορτάσουν μια τελευταία φορά, η οποία θα είναι και η πιο επική και αξέχαστη απ’ όλες, που αλλού, στη Νέα Υόρκη. Πρόκειται για άλλη μια από τις γνωστές κάφρικες κωμωδίες του Seth Rogen (όπως το «Neighbors» και το «This is the end») αυτή τη φορά υπό την επήρεια του χριστουγεννιάτικου πνεύματος.  Η ταινία κάνει έξυπνα πολλές αναφορές στο κλασσικό «Home Alone», έχει fun cameos από διάσημους και είναι πολύ αστεία. Θα σε κάνει να ξεκαρδιστείς από τα γέλια, να διασκεδάσεις και γενικά να ανέβεις ψυχολογικά μέρες που είναι.

photo1

«A Very Murray Christmas»

σκηνοθετεί: Sofia Coppola

παίζουν: Bill Murray, Paul Shaffer, Amy Poehler, Michael Cera, Chris Rock, Rashida Jones, Jason Schwartzman, Miley Cyrus, George Clooney

Όταν κάτσεις και διαβάσεις ποιος σκηνοθετεί και ποιοι συμμετέχουν σε αυτή την ταινία με πρώτο απ’ όλους τον βασιλιά του coolness, Bill Murray, δε θα μπορείς να κάνεις τίποτα άλλο παρά να ενθουσιαστείς. Αλήθεια τώρα, Murray, Clooney, Miley Cyrus, Sofia Coppola, και όλοι οι άλλοι σε χριστουγεννιάτικο σπέσιαλ στο Netflix; Είναι χριστουγεννιάτικο θαύμα! Κι όμως αυτή η ταινία δεν είναι καθόλου αυτό που περιμένεις. Πρόκειται για holiday special εκπομπή του Netflix (από αυτές που ένα κάρο celebrities φοράνε τα καλά τους, μαζεύονται, μεθάνε και τραγουδάνε χριστουγεννιάτικα τραγούδια) της οποίας παρουσιαστής και οικοδεσπότης είναι ο πιο κουλ τύπος έβερ, ο Bill Murray. Η εκπομπή που ετοιμάζει, κινδυνεύει να μετατραπεί σε φιάσκο λόγω μιας ισχυρής χιονοθύελλας στη Νέα Υόρκη που έχει αποκλείσει δρόμους, μετρό και αεροπλάνα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να φτάσουν στο Carlyle Hotel οι καλεσμένοι του. Ο δυστυχής Bill Murray προσπαθεί με νύχια και με δόντια να σώσει την κατάσταση, γεγονός που εν τέλει το καταφέρνει με επιμονή και λίγη τύχη. Το 90% της ταινίας αποτελείται από τον Bill Murray να τραγουδάει χριστουγεννιάτικα τραγούδια με τη βοήθεια φίλων και συνεργατών του. Τα αστεία είναι πολύ λίγα, με την ταινία να επικεντρώνεται στο να μεταφέρει στο θεατή αυτή τη γλυκόπικρη ατμόσφαιρα, τη ζεστασιά και τη μελαγχολία των Χριστουγέννων και τα καταφέρνει μια χαρά. Υπό μια έννοια, το «A Very Murray Christmas», είναι τα ίδια τα Χριστούγεννα και η νοσταλγία του παρελθόντος. Αν περιμένεις κάτι άλλο, πιο κοντά στο «The Night Before», αυτή η ταινία θα σε απογοητεύσει, αλλά αν ξέρεις τι πας να δεις και τι ζητάς θα σε ανταμείψει.

photo2

 

Στο φινάλε Βλάχου-Τριανταφυλλίδου «συναντήθηκαν» τα ζευγάρια της Μουρμούρας

Είχε γίνει πολύς λόγος για τον… χωρισμό των Βλάχου-Τριανταφυλλίδου από τη ‘Μουρμούρα’, μόνο που αυτός έμελε να γίνει με… έναν γάμο!

Ο Χάρης και η Βασούλα της Μουρμούρας (Πάνος Βλάχος και Ιωάννα Τριανταφυλλίδου) αποχαιρέτησαν κι επίσημα την “Μουρμούρα”, με τον “τηλεοπτικό” τους γάμο στο φινάλε της σειράς για το 2015. Στις τελευταίες σκηνές βλέπουμε το γάμο του ζευγαριού με τους δυο τους να πλέουν σε πελάγη ευτυχίας, καθώς ενώθηκαν για πάντα με τα ιερά δεσμά του γάμου.

Στο ‘γάμο’ παραβρέθηκαν και τα άλλα δύο ζευγάρια της σειράς, Μαρίνα & Ηλίας (Δάφνη Λαμπρόγιαννη και Βλαδίμηρος Κυριακίδης) και Βούλα & Μηνάς (Ελένη Κοκκίδου και Αντώνης Αντωνίου) σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που τα τρία ζευγάρια συναντώνται στη σειρά. 

Και μπορεί ο Μηνάς και η Βούλα να βρέθηκαν στο γάμο καταλάθος, αφού η Βούλα μπέρδεψε τη διεύθυνση της δεξίωσης, ο Ηλίας και η Μαρίνα είναι στο γάμο γιατί αποκαλύπτεται πως ο Ηλίας είναι ο λογιστής του πατέρα της Βάσως.

Ο Πάνος Βλάχος και η Ιωάννα Τριανταφυλλίδου αποχώρησαν από τη σειρά και ήδη βρίσκονται μόνιμα στη Νέα Υόρκη.

«Star Wars: Η Δύναμη Ξυπνάει»: Μας άρεσε (;;)

Έχω την αίσθηση, πως μπορώ να αποφύγω τις συστάσεις και τις εισαγωγές για την συγκεκριμένη ταινία, μιας και οι περισσότεροι από εσάς έχετε δει τις προηγούμενες ταινίες «Star Wars», κι αν όχι, τότε σίγουρα έχετε ακούσει γι’ αυτές και για το σύμπαν, που άρχισε να πλάθει ο George Lucas το 1977. Πλέον βέβαια, τα δικαιώματα για το franchise δεν ανήκουν στον δημιουργό του στόρι του Πολέμου των Άστρων, γεγονός που, αν με ρωτήσετε, θεωρώ θετικό, μιας και τι άλλο έμελλε να δώσει, πέρα από έξι ταινίες, τέσσερις εκ των οποίων, σκηνοθέτησε ο ίδιος.

Έτσι λοιπόν, τα ηνία πέρασαν στον Τζ. Τζ. Άμπρααμς. Διόλου κακή επιλογή, μιας και ο (σχεδόν) 50άχρονος σκηνοθέτης, έχει υπάρξει ένας από τους καλύτερους, σύγχρονους σκηνοθέτες sci-fi ταινιών. Στα θετικά του προστίθεται και ένα αρτιότατο reboot της σειράς ταινιών «Star Trek», με δύο ταινίες, τα «Star Trek» και «Star Trek Into Darkness», οι οποίες, αν μη τι άλλο, ήταν εντυπωσιακές. Στο θέμα μας όμως…

Τριάντα χρόνια μετά το τέλος των γεγονότων, που μας παρουσιάζονται στο έκτο επεισόδιο, την «Επιστροφή των Τζεντάι», όπου η Αυτοκρατορία έχει ηττηθεί, μια νέα απειλή έρχεται στο προσκήνιο. Το Πρώτο Τάγμα, έχει σκοπό να διαλύσει τη Δημοκρατία και να κατακτήσει το Γαλαξία. Μια ομάδα ηρώων, μαζί με τη βοήθεια της Αντίστασης όμως, θα προσπαθήσουν να το αποτρέψουν.

f6

Στόρι γνώριμο και κλασσικό, που θυμίζει περισσότερο τα επεισόδια 4-5-6, παρά τα 1-2-3. Καλύτερα, μιας και χρησιμοποιεί ως κορμό την “πετυχημένη” τριλογία της σειράς, για να προσθέσει νέες και απαραίτητες πινελιές. Καταφέρνει να γίνει ανατρεπτικό και να προκαλέσει αγωνία και δυνατές συγκινήσεις.

Στα αρνητικά του θα έβαζα, το ότι σε σημεία προσπάθησε να γίνει αστείο, ενώ δεν του έβγαινε. Η ταινία είχε αρκετές πετυχημένα κωμικές σκηνές, μα κάποιες φάνηκαν υπερβολικές και (ίσως) αχρείαστες.

Η σκηνοθεσία του Τζ. Τζ. Άμπρααμς ήταν εξαιρετική και ίσως το μόνο αψεγάδιαστο στοιχείο της ταινίας. Γεμάτες δράση αερομαχίες, ρεαλιστικές μάχες με φωτόσπαθα (ούτε αργές σαν το θάνατο, όπως στην παλιά τριλογία, ούτε ακραία χορογραφημένες, όπως στα prequel), χορταστικότατες μάχες με στρατούς stormtroopers (οι οποίοι εξακολουθούν να μην πετυχαίνουν ελέφαντα στα τρία μέτρα…) και άλλα πολλά, τα οποία δεν πρέπει να αναλύσω, αν θέλω να αποφύγω σημαντικά spoilers.

star-wars-no-spoilers-696x391

Πάμε τώρα στους χαρακτήρες. Από τη μία έχουμε τους παλιούς, Han Solo (Χάρισον Φορντ), Princess Leia (Κάρι Φίσερ), οι οποίοι δεν καταφέρνουν να προσθέσουν κάτι στον μύθο, που είχε ήδη δημιουργηθεί γύρω τους από της παλιότερες ταινίες. Δεν το χρειάζονται κιόλας εδώ που τα λέμε. Ειδικά οι σκηνές του Han Solo ήταν από τις πιο θετικές μέσα στο έργο και ξύπνησαν πολλές αναμνήσεις στους παλιούς φίλους της σειράς.

Από την άλλη έχουμε τους καινούριους. Ο πιλότος Poe Dameron (Όσκαρ Άιζαακ) ήταν πολύ καλός, αλλά θα ήθελα να το δω λίγο (έως πολύ) παραπάνω, ενώ εξαιρετική ήταν και η νέα πρωταγωνίστρια, Rey (Ντέιζι Ρίντλεϊ), η οποία δείχνει υποσχόμενη στο να γίνει ο αγαπημένος χαρακτήρας πολλών! Ο καλύτερος όμως, ήταν ο νέος κακός. Να πω την αλήθεια, περίμενα να απογοητευτώ από τον καινούριο Σιθ, μιας και ο Darth Vader είχε θέσει τον πήχη ψηλά. Παρόλα αυτά, ο Kylo Ren γίνεται κατ’ εμέ το πιο θετικό στοιχείο της ταινίας, κυρίως λόγο του Άνταμ Ντράιβερ, που τον ερμηνεύει. Σε πολλά σημεία ο ορισμός του κακού, σε άλλα ευαίσθητος και σε άλλα παντελώς ψυχάκιας, ο Kylo Ren γίνεται ένας από τους λόγους, για να ανυπομονείς για την επόμενη ταινία της σειράς.

star_wars_0

Στα αρνητικά έχω μόνο να προσθέσω τον Finn (Τζον Μπογιέγκα). Δεν θα αναφερθώ στο τι κάνει μέσα στο έργο (αποφυγή spoilers), μα ο χαρακτήρας του ήταν στημένος τελείως λάθος. Προσπαθούσε να γίνει αστείος χωρίς να γίνεται και κατέληγε να φαίνεται περισσότερο εκνευριστικός, παρά αγαπητός.

Για να μην το κουράζουμε άλλο λοιπόν, έχουμε το νέο επεισόδιο «Star Wars», την αρχή μιας νέας τριλογίας, μετά από μία κλασσική και αριστουργηματική και μία πιο αδύναμη. Όχι ότι η τριλογία των prequel δε μου άρεσε, απλά ήταν στημένη με κάποια λάθη (υπερβολικό cgi, απομυθοποίηση αγαπημένων χαρακτήρων, Jar Jar Binks).

«Η Δύναμη Ξυπνά» είναι μια πολύ ωραία ταινία, όχι άψογη όμως. Βρίσκω τον ντόρο γύρω από αυτήν τουλάχιστον υπερβολικό, μα σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για χάσιμο χρόνου. Σε σχέση με τα προηγούμενα, θα το έβαζα καλύτερο της «Αόρατης Απειλής», μα αρκετά κάτω του «Πολέμου των Άστρων». Εσείς μην μπείτε στον κόπο να το συγκρίνεται, μα απολαύστε το μέχρι τέλους. Καλή σας διασκέδαση!

«Joy»: Άλλη μία ταινία του Ράσελ για τα Όσκαρ

Δεν με χαλάνε οι ταινίες, που λαμβάνουν πολλές υποψηφιότητες και βραβεία από την Ακαδημία. Το «Birdman» κέρδισε τέσσερα αγαλματίδια πέρυσι, και ήταν εξαιρετικό! Κι αν πάμε ακόμα πιο πίσω στο χρόνο, θα βρούμε ταινιάρες («Η Φωλιά του Κούκου», «Το Λιμάνι της Αγωνίας»), που κατάφεραν να κερδίσουν το κοινό, το χρόνο, μα και πολλά βραβεία Όσκαρ.

Με χαλάνε υπερβολικά όμως, έργα τα οποία δημιουργούνται ξεκάθαρα για την συγκεκριμένη τελετή. Έργα τα οποία δεν έχουν άλλο σκοπό, από το να ακουστούν, όσο το δυνατόν περισσότερες φορές, τη βραδιά της απονομής. Ένα τέτοιο έργο είναι και το «Joy».

Η Joy (Τζένιφερ Λόρενς) είναι μια χωρισμένη μάνα, που ζει στο ίδιο σπίτι με την γιαγιά της (Ντάιαν Λαντ), τους χωρισμένους γονείς της (Βιρτζίνια Μάντσεν, Ρόμπερτ ΝτεΝίρο), τον πρώην της σύζυγο (Έντγαρ Ραμίρεζ) και τα παιδιά της. Είναι καλή προς όλους, προσπαθεί (και είναι η μόνη), που διατηρεί τις ισορροπίες στο σπίτι, τρέχει να μαζέψει τα αμάζευτα, μα δεν της μένει καθόλου χρόνος για τον εαυτό της και για να δημιουργήσει τις διάφορες ιδέες που τις έρχονται στο μυαλό.

01-jennifer-lawrence-as-joy

Διότι η Joy ήταν από μικρή ένα δημιουργικό άτομο. Και θα καταφέρει να δημιουργήσει, κάτι για να βοηθήσει όλες τις νοικοκυρές σαν κι εκείνη, μια σφουγγαρίστρα, που χαρίζει πολλές ευκολίες στο καθάρισμα και όπως είναι αναμενόμενο, θα προσπαθήσει να το προωθήσει. Με τη βοήθεια του υπεύθυνου διαφημίσεων Neil Walker (Μπράντλεϊ Κούπερ) και των δικών της, θα ξεκινήσει μια δικιά της επιχείρηση. Όμως γρήγορα θα καταλάβει, πως αυτό δε είναι εύκολο…

Ο Ντέιβιντ Ο. Ράσελ χρησιμοποιεί ξανά τη συνταγή ενός γλυκανάλατου σεναρίου, στηριζόμενος σε ηθοποιούς, που δουλεύουν σχεδόν μόνιμα μαζί του (Λόρενς, Κούπερ, ΝτεΝίρο) και θα ψάξει κάπως έτσι την επιτυχία και τις υποψηφιότητες για Όσκαρ. Το έχει ξανακάνει κι έχει πετύχει. Ο «Οδηγός Αισιοδοξίας» κέρδισε ένα χρυσό αγαλματίδιο, ενώ ήταν υποψήφιο για 8, ενώ ο «Οδηγός Διαπλοκής» κέρδισε 10 (!) υποψηφιότητες. Ίσως το μόνο έργο του που άξιζε τα βραβεία του, να ήταν το «The Fighter», αλλά και πάλι, ευθύνη δε φέρει ο Ράσελ, μα οι εξαιρετικές ερμηνείες των Κρίστιαν Μπέιλ, Έιμι Άνταμς και Μελίσα Λέο.

landscape-1436967071-screen-shot-2015-07-15-at-92838-am

Το «Joy» ίσως είναι λοιπόν, η πιο βαρετή ταινία του σκηνοθέτη. Καταφέρνει να σε κουράσει, έχοντας σχετικά νορμάλ ρυθμούς. Θετικό σημείο μόνο, η προσέγγιση των γονιών της Joy, με τη μάνα να είναι κολλημένη με τις σαπουνόπερες και τον πατέρα να ψάχνει, ακόμα και στα γεράματα, τον έρωτα, στα μάτια της Trudy (Ιζαμπέλα Ροσελίνι).

Υποκριτικά, η ταινία καταφέρνει να ξεπεράσει το μέτριο και να σταθεί σε καλά επίπεδα. Η Τζένιφερ Λόρενς είναι υπερεκτιμημένη ηθοποιός, μα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί, πως είναι καλή, και αυτό μας το δείχνει μέσω του πρωταγωνιστικού της ρόλου. Ο Μπράντλεϊ Κούπερ παίζει κι αυτός καλά και θα ήθελα να τον δω λίγο περισσότερο. Οι υπόλοιποι, απλά υπάρχουν… (δυστυχώς ΚΑΙ ο ΝτεΝίρο).

joy-1

Στα θετικά θα έβαζα και τη μουσική των Ντέιβιντ Κάμπελ και Γουέστ Ντίλαν Θόρντστον.

Εν ολίγοις λοιπόν, το «Joy» είναι μια ταινία την οποία δεν προτείνω, εκτός κι αν είστε φαν κάποιου από τους συντελεστές. Ο Ράσελ, από ό,τι φαίνεται, οδεύει στο να πετύχει τον στόχο του στα βραβεία και φέτος, μιας και η ταινία του έκανε ένα ζέσταμα για τα Όσκαρ, έχοντας πάρει δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα. Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως πάω να δω το «Star Wars».

Τα πέντε καλύτερα τρέιλερ του 2015

Τα αγαπάμε, τα μισούμε, τα ζητάμε ή τα αποφεύγουμε. Αυτά είναι τα καλύτερα τρέιλερ που κυκλοφόρησαν τη φετινή χρονιά.

Τα τρέιλερ πάντα έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην κρίση του θεατή για μια ταινία, που ετοιμάζεται να δει ή όχι. Έχουν κατηγορηθεί ότι δείχνουν πάρα πολλά, ότι σπαταλάνε όλα τα καλά αστεία ή σκηνές της ταινίας, ότι άλλη η ταινία που διαφήμισε το τρέιλερ και εν τέλει άλλη η κανονική, κλπ.

Παλιά τα βλέπαμε μόνο στο σινεμά, πριν την ταινία που επρόκειτο να προβληθεί. Στην αχόρταγη σημερινή εποχή που διανύουμε, ο κόσμος μας είναι γεμάτος από αυτά, με κάθε ταινία να κουβαλάει  τουλάχιστον δυο-τρία τρέιλερ και ένα teaser. Σχεδόν καθημερινά ξεπετάγονται σαν μανιτάρια στην οθόνη σου, προσπαθώντας να σε «ψήσουν» να δεις αυτό που διαφημίζουν. Στο κάτω κάτω, ένα τρέιλερ δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια διαφήμιση. Παρόλα αυτά, τα τρέιλερ θεωρούνται μορφή τέχνης και έχουν και τα δικά τους ετήσια βραβεία (Golden Trailer Awards).

Ας μην μακρηγορούμε όμως, πάμε να δούμε τα πέντε καλύτερα τρέιλερ του 2015:

«Creed»

Το τρέιλερ για το spin-off του Rocky κάνει κάτι, που δυστυχώς έχει εκλείψει στις μέρες μας. Χρησιμοποιεί την ηρεμία και τον ισορροπημένο ρυθμό για να χτίσει ένταση και δεν στην σερβίρει κατευθείαν στο πιάτο, όπως συμβαίνει συνήθως. Επίσης, με τον ίδιο τρόπο, το γεγονός ότι η ιστορία ανήκει στο σύμπαν του Rocky, φανερώνεται σιγά σιγά στο τέλος του βίντεο, αντί να κάνει μπαμ από το πρώτο δευτερόλεπτο, όπως θα περίμενε κανείς.

«The Revenant»

Στο τρέιλερ της νέας ταινίας του DiCaprio δεν βλέπουμε κάτι που συμβαίνει συχνά. Αντί να μας παρουσιάσει την πλοκή και τους χαρακτήρες, το τρέιλερ μας βάζει, θέλουμε δε θέλουμε, μέσα στον κόσμο και το κλίμα της ταινίας, αποκτώντας χαρακτήρα βιωματικό. Πανέμορφα, μεγαλειώδη πλάνα, μάχες με αρκούδες και διάλογοι πνιγμένοι από τους ήχους της ανάσας των χαρακτήρων, συνθέτουν το σκηνικό της αγριεμένης φύσης. Όταν τελειώνει το τρέιλερ, δεν ξέρουμε απολύτως τίποτα για το ποιον κάνει ο DiCaprio ή με το τι έχει να κάνει η ταινία, αλλά καμία σημασία δεν έχει αφού ό,τι και να είναι, θέλουμε να το δούμε.

«Suicide Squad»

Σε αυτό το εκπληκτικό τρέιλερ για τη νέα ταινία της DC, οι εικόνες μιλάνε από μόνες τους. Ο μελοδραματικός τόνος και η σουρεαλιστική ατμόσφαιρα συνυπάρχουν χωρίς να υπερκαλύπτονται από τις σκηνές πυροβολισμών, εκρήξεων και καταστροφής γενικότερα. Η Margot Robbie ταίριαξε γάντι στο ρόλο της Harley Quinn, που εδώ μας βγάζει μια ανατριχίλα βλέποντάς τη να κρέμεται συνεχώς ανάποδα μασώντας τσίχλες. Το αργό τέμπο του τρέιλερ προετοιμάζει το έδαφος για το κρεσέντο που όλοι περιμέναμε, τον Joker του Jared Leto, ο οποίος με μια πρώτη ματιά φαίνεται να έχει κάνει καλή δουλειά με αυτό το μοναδικό χαρακτήρα.

«Star Wars: The Force Awakens»

Συνήθως τα τρέιλερ σκοπό έχουν να πουλήσουν μια ιστορία ή κάποιους χαρακτήρες. Το τρέιλερ της νέας ταινίας του υπερεπικού και διασημότερου franchise στην ιστορία του κινηματογράφου, πουλάει δύο πράγματα που πάντα «πιάνουν» στο κοινό, τη νοσταλγία και το θέαμα. Πλάνα με τη σαπισμένη αλλά ακόμα επιβλητική μάσκα του Darth Vader, και με τον Han Solo να διηγείται το θρυλικό παρελθόν, είναι εκεί για να μας κάνουν νοσταλγικούς και ευάλωτους, στις καινούριες εικόνες και τους καινούριους χαρακτήρες.

«Mad Max: Fury Road»

Αυτή η ταινία ήταν ο ορισμός της δράσης και το τρέιλερ δεν κάνει κάτι διαφορετικό. Από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο ξεκινάει η δράση, η ένταση και η αγωνία (κιθάρες-φλογοβόλα), δημιουργώντας μια βίαιη και χαοτική ατμόσφαιρα, απολαυστική στο μάτι. Το τρέιλερ είναι σαν το τρενάκι του λούνα παρκ που σε παίρνει μαζί του και δεν θες να σε αφήσει ποτέ. «What lovely day!».

BONUS: Φρεσκότατο τρέιλερ για το spinoff του Harry Potter «Fantastic Beasts and Where to Find Them»

Όχι τίποτα το ιδιαίτερο είναι η αλήθεια, αλλά όπως και να ‘χει μας προσφέρει ολοκαίνουριες εικόνες από το αγαπημένο σύμπαν του Harry Potter, τέσσερα χρόνια μετά. Μέσα από το ολιγόλεπτο βίντεο καταφέρνουμε να μάθουμε πως η πλοκή αφορά τον ζωολόγο μαγικών πλασμάτων Newt Scamander (Eddie Redmayne), ο οποίος καταφθάνει στη Νέα Υόρκη του 1926, με μια βαλίτσα γεμάτη ζώα.

«Carol»: Ο Queer Κινηματογράφος όπως… παλιά!

Ο Todd Haynes είναι ένας από τους πρώτους σκηνοθέτες-αντιπροσώπους της LGBT κοινότητας, μεταφέροντας ουσιαστικά τους όρους του mainstream κινηματογράφου στην πραγματικότητα της ομοφυλοφιλίας, με πρώτη και καλύτερη ταινία του πάνω στο θέμα το «Velvet Goldmine», τον κατά κάποιο τρόπο «Πολίτη Κέην» του queer κινηματογράφου. Από το 2000 κι έπειτα όμως, ξεκίνησε να μεταφέρει το κοινό σε ιστορίες του παρελθόντος και χωρίς να αγγίζει έντονα θεματικά το queer στοιχείο, με ταινίες όπως το «Far From Heaven»με την Julianne Moore, μια ταινία γυρισμένη σαν στα ‘50s, την φανταστική βιογραφία του Μπομπ Ντίλαν «I’m Not There» με ένα τεράστιο καστ να υποδύεται τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο καθένας και μια διαφορετική πτυχή του, αλλά και την μίνι σειρά«Mildred Pierce», το ριμέικ ενός κλασικού φιλμ νουάρ, αυτή τη φορά με πρωταγωνίστρια την Kate Winslet.

Φέτος ο Haynes επιστρέφει στις αίθουσες με το «Carol», την μεταφοράς ενός μυθιστορήματος της Patricia Highsmith με τον τίτλο «The Price of Salt». Η ταινία αφηγείται την ιστορία μιας νεαρής πωλήτριας και επίδοξης φωτογράφου, της Τερέζ (Rooney Mara), η οποία ερωτεύεται εντελώς απρόσμενα την αστή Κάρολ (Cate Blanchett). Η εποχή τους όμως είναι τέτοια ώστε να μη τους επιτρέπει να ζήσουν το πάθος τους, μιας και η Κάρολ είναι στην αναμονή του διαζυγίου της και ο σύζυγος της (Kyle Chandler) προσπαθεί να κάνει τα πάντα για να την κερδίσει πάλι πίσω.

pic1

Ο έρωτας των δύο γυναικών φαίνεται αγνός και φυσικός, όπως ακριβώς φαινόταν ο έρωτας στις ταινίες του ’50 αντίστοιχα για τα ετεροφυλοφιλικά ζευγάρια. Η ιστορία τους είναι αρκετά απλή εκ πρώτης όψεως, όμως το βάθος της κρύβεται στα συναισθήματα των χαρακτήρων που όλοι τους συμπεριφέρονται εντελώς ανθρώπινα, χωρίς να είναι καρικατούρες τύπου ο «κακός σύζυγος» και ρίχνοντας την ευθύνη στον πραγματικό κακό της ιστορίας, την εποχή που δεν μπορούσε να δώσει χώρο σε συναισθήματα για το ίδιο φύλο και που ίσα-ίσα τα καταπίεζε. Τίποτα όμως δεν μπορεί να βάλει απαγορευτικό στην αληθινή αγάπη, ειδικά σε μια ταινία των ‘50s.

Γιατί αυτό επιτυγχάνει εδώ πέρα ο Haynes, να γυρίζει μια ταινία «όπως τις κάνανε παλιά». Η κάμερα του είναι συνήθως σταθερή και με την ελάχιστη κινητικότητα (αν εξαιρέσουμε τα δύο ή τρία σημεία του έργου όπου είναι τα πιο συναισθηματικά φορτισμένα). Πολλά του πλάνα έχουν κέντρο τους τους χαρακτήρες της ταινίας, πολλές δείχνοντας τους μέσα από ανοιχτές πόρτες, λες και εμείς οι ίδιοι τους παρακολουθούμε από το διπλανό δωμάτιο. Μαζί με τον μόνιμο συνεργάτη του διευθυντή φωτογραφίας δημιουργεί μια πραγματικά άρτια ταινία, όπου τα χρώματα βασιλεύουν και κλέβουν τα βλέμματα, χωρίς να αφήνουν λεπτομέρεια του κόσμου της δεκαετίας του ’50 αφώτιστη, ενώ η μουσική του Carter Burnettείναι ο αντάξιος συνοδός στο ταξίδι που προσφέρει η ταινία.

pic2

Και οι ηθοποιοί αποδίδουν εξίσου καλά την εποχή εκείνη. Το πρωταγωνιστικό δίδυμο είναι εξαιρετικό, καθώς και οι δυο γυναίκες φαίνονται πλασμένη η μια για την άλλη. Και η Mara και η Blanchett είναι αξιόλογες ηθοποιοί, και οι δύο ερμηνεύουν με πάθος τους χαρακτήρες τους και ούτε μια στιγμή δεν φαίνονται ψεύτικες. Είναι και η χημεία τους τέτοια που τους επιτρέπει να αφεθούν στους ρόλους τους και να γίνουν ένα, ψυχή τε και σώματι. Στους δευτερεύοντες ρόλους έχουμε έναν πολύ καλό Chandler, ένα χαρακτήρα σαν πολλούς από εμάς, που θα πάμε στα άκρα για το άτομο που αγαπάμε και που, από κάποια στιγμή κι έπειτα, θα ξεχάσουμε για ποιο πράγμα αγωνιζόμασταν, αλλά και την εξαιρετική Sara Paulson στο ρόλο της καλόκαρδης κολλητής της Κάρολ, την οποία θα θέλαμε να δούμε ίσως περισσότερο στο έργο, καθώς ήταν ένα από τα λίγα στοιχεία του έργου που μας υπενθύμιζαν πως η ταινία είναι γυρισμένη τώρα.

Γιατί, δυστυχώς, το πρόβλημα του έργου είναι αυτή η προσκόλληση του στο παρελθόν, όχι μόνο τεχνικά. Στην ουσία της αυτή η όμορφη ιστορία αγάπης δεν φτάνει ποτέ σε σημείο να διαπεράσει την επιφάνεια και να βρει κέντρο στο αφανές της τέχνης και του έρωτα που εικονίζει. Η προσέγγιση του Haynes είναι σε στιγμές πολύ απρόσωπη, χωρίς ποτέ να αγγίζει τις ευαίσθητες νότες που άγγιξε με το «Velvet Goldmine», το οποίο σίγουρα, λόγω της ίδιας του της ανδρικής ομοφυλοφιλίας, είχε περισσότερα κοινά στοιχεία με τον ίδιο. Ή μπορεί απλά να φταίει η δυσκολία που αντιμετωπίζει ένας άνδρας σκηνοθέτης να εικονίσει εντελώς σωστά την λεσβιακή σεξουαλικότητα, δείχνοντας περισσότερα του προφανούς, με μικρή εξαίρεση τους David Lynch και Abdellatif Kechiche με την«Mulholland Drive» και το «Blue is the Warmest Color» αντίστοιχα ο καθένας. Αν όμως πούμε, πως ο στόχος του Haynes ήταν να κάνει μια ταινία πάνω στην ομοφυλοφιλία, όπως θα την προσέγγιζε κάποιος στη δεκαετία του ’50, τότε θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε πως πέτυχε διάνα.

Όπως και να ‘χει, το «Carol» είναι ένα ευχάριστο κινηματογραφικό ταξίδι. Επικρατώντας ως ένα από τα μεγαλύτερα φαβορί για τα φετινά Oscar και υποψήφιο για 5 Χρυσές Σφαίρες (Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Μουσικής και Ά Γυναικείου σε Δράμα και για τις δύο πρωταγωνίστριες), είναι σίγουρα ένα έργο που θα κερδίσει τις εντυπώσεις και σίγουρα πολλή αγάπη από το κοινό. Αναμένουμε βραβεύσεις, καλή θέαση!

Η 2η σεζόν του «Fargo» το κάνει σωστά

Διατηρώντας όλα εκείνα τα στοιχεία που του χάρισαν ένα σωρό βραβεία στην πρώτη του σεζόν, το «Fargo» συνεχίζει ακάθεκτο στη δεύτερη, χωρίς να ρίχνει καθόλου το επίπεδο.

Το «Fargo» ξεκίνησε με μια εκπληκτική πρώτη σεζόν πέρυσι, και μαζί με την αντίστοιχη πρώτη του «True Detective», αποτελούσαν με διαφορά τις δύο καλύτερες τηλεοπτικές σειρές του 2014. Έχοντας ανεβάσει τόσο πολύ τον πήχη ήδη από τις πρώτες τους σεζόν, λογικό θα ήταν να ισχυριστεί κανείς, πως δύσκολα θα συνέχιζαν στο ίδιο επίπεδο. Ειδικά όταν μιλάμε για δύο σειρές ανθολογίας, δηλαδή σειρές που σε κάθε σεζόν αλλάζουν τελείως την ιστορία και τους χαρακτήρες τους. Έτσι και έγινε με το «True Detective», το οποίο φέτος όχι μόνο δεν μπόρεσε να σταθεί στο ύψος του, αλλά απογοήτευσε κιόλας. Το «Fargo» όμως από την άλλη, παρά το γεγονός ότι δεν έχει τον Billy Bob Thornton αυτή τη φορά, μας δίνει μια εκπληκτική δεύτερη σεζόν, την οποία βέβαια, είναι λίγο νωρίς ακόμα για να συγκρίνουμε με την πρώτη.

Η σειρά, όπως είπαμε, είναι ανθολογίας και η μόνη σύνδεση που έχουμε με το στόρι και τους χαρακτήρες της πρώτης σεζόν, είναι ότι ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές, ο Lou Solverson (Patrick Wilson), είναι ο πατέρας της Molly, που θαυμάσαμε πέρυσι.

photo1

Έτσι λοιπόν, η δεύτερη σεζόν του Fargo λαμβάνει χώρα στις περιοχές Luverne, Minnesota, Fargo, North Dakota και Sioux Falls, σε μια εποχή που όλα αλλάζουν στην Αμερική, τα τέλη της δεκαετίας του 70’και το 1979 συγκεκριμένα. Η υπόθεση ακολουθεί δύο οικογένειες, τους Gerhardts και τους Blumquist, των οποίων οι τύχες έρχονται σε σύγκρουση λόγω ενός random φονικού μακελειού, κάτι που αποτελεί κοινή θεματική στα «Fargo» (ταινία και σειρά). Ο Rye (Kieran Culkin), μικρότερος γιος της εγκληματικής οικογένειας Gerhardt που κάνει κουμάντο στη Βόρεια Ντακότα, σε μια προσπάθεια να αποδείξει πως είναι άντρας αντάξιος του ονόματός του,  πάει απλά για να εκβιάσει, αλλά τελικά καταλήγει να σκοτώνει τρεις ανθρώπους σε μια απομονωμένη καφετέρια στο Sioux Falls. Όντας τραυματίας έξω από το μαγαζί και αφηρημένος από ένα UFO (;) που πέρναγε, τον χτυπάει διερχόμενο αμάξι, οδηγός του οποίου είναι η κομμώτρια Peggy Blumquist (Kirsten Dunst), που πάνω στον πανικό της, βάζει τον Rye στο πορτμπαγκάζ και τον παίρνει σπίτι. Εκεί τον αποτελειώνει ο άντρας της, ο χασάπης Ed Blumquist (Jesse Plemons, ο Todd από το «Breaking Bad»). Το κατά τα άλλα φιλήσυχο ζευγάρι προσπαθεί να καλύψει το φόνο από τις αρχές και συγκεκριμένα τον Lou Solverson, αστυνόμο της υπόθεσης, που μόλις γύρισε από τον πόλεμο στο Vietnam, και τον σερίφη Hank Larsson (Ted Danson), πεθερό του Lou.

FARGO -- Pictured: (L-R) Ted Danson as Hank Larsson, Patrick Wilson as Lou Solverson. CR: Chris Large/FX

Η εύρεση του Rye δεν είναι το μόνο θέμα που απασχολεί την οικογένεια Gerhardt, της οποίας ο πατέρας, Otto (Michael Hogan) παθαίνει εγκεφαλικό και τα ηνία της φαμίλιας παίρνει η γυναίκα του, Floyd (Jean Smart). Η εποχή έχει αλλάξει, και η «εταιρική» μαφία από την πόλη Κάνσας θέλει τους Gerhardts να παραδοθούν και να παραχωρήσουν όλες τις δουλειές τους  στη μαφία.

photo3

Γενικά το καστ έχει πολλούς ακόμα χαρακτήρες, και δεν μπορούμε χωρέσουμε μια αναφορά σε όλους, εκτός από δύο. Τον εκτελεστή της μαφίας Mike Milligan (Bokeem Woodbine) και τον δικηγόρο Karl Weathers του πάντα φοβερού Nick «Ron Swanson» Offerman. Αποτελούν την καλτ και κωμική ανάσα της σειράς, που ό,τι βγαίνει από το στόμα τους είναι χρυσάφι.

photo4

Το γεγονός πως τα συμβάντα της σειράς χρονολογούνται στα τέλη της δεκαετίας του 70’ έχει μεγάλη σημασία, καθώς τότε, μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ, υπήρξε μια μεταβατική περίοδος στην αμερικανική κοινωνία, μοτίβο το οποίο απασχολεί πολύ τον χαρισματικό δημιουργό του «Fargo», Noah Hawley. Στα πλαίσια μιας πολύ μεγάλης αλλαγής, η αγορά έκανε στροφή προς τις εταιρείες και τις πολυεθνικές, αφήνοντας πίσω τις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις. Αυτό το μοτίβο της σύγκρουσης του παλιού και νέου, είναι εμφανές καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν, από τη μαφία που θέλει να πάρει τη θέση των Gerhardt, οι οποίοι δυσκολεύονται να αποδεχτούν την αλλαγή, μέχρι τις προσωπικές φιλοδοξίες της Peggy και του Ed Blumquist, ο οποίος θέλει να αγοράσει το χασάπικο της πόλης και να στεριώσει μια κλασσική οικογένεια, σε αντίθεση με τη γυναίκα του που έχει μεγάλα όνειρα για μετακόμιση στην Καλιφόρνια και  σεμινάρια κομμωτικής.

Κατά τα άλλα, η δεύτερη σεζόν θυμίζει «Fargo» στα πάντα της. Η όψη, η ατμόσφαιρα, τα χιονισμένα σκηνικά, οι απολαυστικοί διάλογοι, το μαύρο χιούμορ, η βία, ο ωμός κυνισμός και οι παραλογισμοί είναι εδώ. Καλοί άνθρωποι κάνουν κακά πράγματα και είναι και αστείοι. Το «Fargo» θα σε βασανίζει, θα σε συγκλονίζει και θα σε βάλει σε σκέψεις, ενώ ταυτόχρονα θα γελάς. Μεγάλος μάγκας ο Noah Hawley, που πήρε το ύφος της ταινίας των αδερφών Coen και το έκανε σειρά με ξεχωριστή ταυτότητα.

photo5

Αντί επιλόγου, θα ξεκαθαρίσουμε κάτι που κάνει ακόμα πολλούς να αναρωτιούνται. Το γεγονός πως στην αρχή κάθε επεισοδίου προβάλλεται η γνωστή φράση, «This is a true story….» δεν σημαίνει πως η ιστορία είναι αληθινή. Είναι μια τρολλιά που ξεκίνησε ως αφηγηματικό τέχνασμα στην ομώνυμη ταινία των αδερφών Coen το 1996, και κατέληξε να είναι inside joke, το οποίο συνεχίζεται από τον δημιουργό της σειράς. Τίποτα από όσα προβάλλονται δεν είναι αληθινά, εκτός από το μέρος και την εποχή που λαμβάνουν χώρα.

Αγαπημένες συνεργασίες σκηνοθετών/ηθοποιών Μέρος 2ο: P. T. Anderson & P. S. Hoffman

Σε αυτό το αφιέρωμα μας θα αναφερθούμε σε δύο από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά ταλέντα των τελευταίων 20 χρόνων, οι οποίοι με το έργο τους ακόμη και σήμερα συναρπάσουν. Ο λόγος για τον –εκλιπόντα δυστυχώς- ηθοποιό Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν και τον σκηνοθέτη Πωλ Τόμας Άντερσον.

pic1

Η πρώτη τους συνάντηση δεν έγινε πρόσωπο με πρόσωπο, αλλά όταν ο Άντερσον είδε την ταινία «Άρωμα Γυναίκας» (όπου ο Αλ Πατσίνο κέρδισε το Όσκαρ Ά Ανδρικού Ρόλου), όπου ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν έπαιζε έναν δολοπλόκο μαθητή με μεγάλο χάρισμα που, όπως παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Χόφμαν κάποια στιγμή, ήταν ο ρόλος που τον έβαλε στην ουσία στο χάρτη. Μαζί με πολλούς άλλους, λοιπόν, ο Άντερσον σοκαρίστηκε και αποφάσισε πως θέλει να συνεργαστεί μαζί του κάποια στιγμή.

Χωρίς να έχει σπουδάσει κινηματογράφο, ο Άντερσον κατάφερε μέσω του Φεστιβάλ του Σάντανς να προωθήσει την ταινία μικρού μήκους του «Coffee and Cigarettes» (μην το μπερδεύουμε με το έργο του Τζιμ Τζάρμους με τον ίδιο τίτλο), όπου και εξασφάλισε χρηματοδότηση για το μινιμαλιστικό μεγάλου μήκους ντεμπούτο του, «Hard Eight» (για μερικούς «Sydney»), μια νέο-νουάρ ιστορία για έναν πρώην χαρτοπαίκτη (Φίλιπ ΜπέικερΧωλ) που παίρνει υπό την προστασία του έναν νεαρό τυχοδιώκτη (Τζον Σ. Ράιλι). Με ένα μικρό αλλά εκλεκτό καστ δευτερευόντων ρόλων (Γκουίνεθ Πάλτροου, Σάμιουελ Λ. Τζάκσον), ο Άντερσον ανέθεσε στον Χόφμαν έναν πολύ μικρό ρόλο που, αν και ήταν πολύ μικρός και περίπου στα ίδια στάνταρ με ό,τι είχε κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή ο ηθοποιός, αυτή ήταν μια καλή ευκαιρία για το δίδυμο να συναντηθεί και να ξεκινήσει μια καρπερή συνεργασία.

Η ταινία μπορεί να μη βγήκε όπως ο Άντερσον είχε σκοπό (θεωρείται ίσως η πιο αδύναμη δουλειά του), όμως η επόμενη του ταινία ήταν αυτή που τον έβαλε στον κινηματογραφικό χάρτη. Στο «Boogie Nights» (1997) γίνεται η απομυθοποίηση του κόσμου του πορνό, δείχνοντας μας την άνοδο και την πτώση του νεαρού πορνοστάρ Ντερκ Ντίγκλερ (στον πρώτο του μεγάλο ρόλο ο Μαρκ Γουόλμπεργκ) και την σχέση του με τον μέντορά του Τζακ Χόρνερ (Μπαρτ Ρέινολντς). Με διάρκεια 155 λεπτών ο Άντερσον παρουσιάζει ένα ψυχογράφημα χαρακτήρων, έχοντας ένα ολοκληρωμένο όραμα και εξαιρετικούς συνεργάτες. Η προσπάθεια τους απέσπασε τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και Πρωτοτύπου Σεναρίου για τον Άντερσον. Όμως και ο Χόφμαν σε αυτή την ερμηνεία του δείχνει το εύρος του ταλέντου του, παίζοντας αυτή τη φορά τον ρόλο ενός καταπιεσμένου σεξουαλικά μα και καλόκαρδου ηχολήπτη. Ανάμεσα σε ένα σωρό εξαιρετικών δευτερευόντων ρόλων αυτός του Χόφμαν ήταν από αυτούς που ξεχωρίζουν.

Δύο χρόνια περνάνε και, όσο ο Άντερσον ετοιμάζεται για το επόμενο του πρότζεκτ, ο Χόφμαν αρχίζει να αποκτά όλο και περισσότερους ρόλους και να πλουτίζει το ρεπερτόριο του δίπλα σε σκηνοθέτες όπως οι αδελφοί Κοέν («Μεγάλος Λεμπόφσκι») και να γίνει «εκείνος-ο-τύπος-που-έπαιζε-εκεί-αυτό-τον-τύπο». Η επιστροφή του διδύμου ήρθε με την «Μανόλια» (1999), ένα δράμα με πολλές παράλληλες ιστορίες που κάπως συνδέονται, με κέντρο τον ανθρωπισμό και μια δόση πικρής αισιοδοξίας. Το καστ ήταν μεγάλο (Τζούλιαν Μουρ, Τομ Κρουζ, Τζον Σ. Ράιλι, Γουίλιαμ Χ. Μέισι, Τζέισον Ρόμπαρτς) και αυτή την φορά ο Χόφμαν ερμηνεύει έναν νοσοκόμο με καλή καρδιά και κάθε πρόθεση να βοηθήσει. Και αυτή η ταινία αποσπά τρείς υποψηφιότητες για Όσκαρ, χωρίς όμως κάποια τελική νίκη.

pic3

Η επόμενη τους συνεργασία, 3 χρόνια μετά, είναι ένα πιο ελαφρύ και σύντομο έργο, το οποίο εκ πρώτης όψεως φαίνεται υπερβολικά παράδοξο για τον σκηνοθέτη του «Boogie Nights»: το «Punch-Drunk-Love»είναι μια μαύρη κωμωδία με πρωταγωνιστή τον Άνταμ Σάντλερ. Πολλοί είδαν με καχυποψία αυτό το πόνημα του σκηνοθέτη, όμως το αποτέλεσμα τους δικαίωσε καθώς η ταινία αντιπροσωπεύει από την μια αυτό που έλειπε από την καριέρα του Άνταμ Σάντλερ, ενώ από την άλλη ήταν ένα ακόμη εξαιρετικό δείγμα του Άντερσον με προσωπικότητα και άποψη. Εδώ ο Χόφμαν πάλι ενσαρκώνει ένα χαρακτήρα που κλέβει την παράσταση στη σκηνή που εμφανίζεται, αυτή τη φορά όμως σε ρόλο ενός κακοπροαίρετου ιδιοκτήτη επιχείρησης με ροζ τηλέφωνα. Όμως ακόμη και αυτή η εμφάνιση του φαίνεται λίγη μπροστά σε ό,τι είχε να αναδείξει.

Τα επόμενα χρόνια το δίδυμο φτάνει στο αποκορύφωμα του, αυτή τη φορά όμως ο καθένας ξεχωριστά. Το 2005 ο Χόφμαν αποκτά τον πρώτο του μεγάλο πρωταγωνιστικό ρόλο στο «Capote», όπου ερμήνευσε τον διάσημο συγγραφέα και δημοσιογράφο Τρούμαν Καπότε όσο ερευνούσε τις λεπτομέρειες ενός στυγερού εγκλήματος. Η ερμηνεία του όχι μόνο κερδίζει θερμή αποδοχή από κοινό και κριτικούς, αλλά επίσης αποσπά και την πρώτη υποψηφιότητα Όσκαρ του ηθοποιού (και μοναδική του για Α’ Ανδρικό), κερδίζοντας μάλιστα και το βραβείο. Δύο χρόνια αργότερα, ο Πωλ Τόμας Άντερσον γυρίζει με πρωταγωνιστή τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις το «Θα Χυθεί Αίμα», όπου αγγίζει το θέμα της εξουσίας και σχέση καπιταλισμού-θρησκείας στις αρχές του 20ου αιώνα, εμπνευσμένος από το βιβλίο «Oil!» του Άπτον Σινκλαίρ. Η ταινία βρίσκεται υποψήφια για 8 Όσκαρ, μεταξύ των οποίο Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας και Σεναρίου για τον Άντερσον, όμως χάρη στο «Καμία Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους» των Κοέν χάνει αυτά τα βραβεία και τιμάται με τα βραβεία Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας και για Α’ Ανδρικού για τον Ντέι Λιούις στην καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του.

pic4

Μέχρι το 2012 ο Άντερσον δεν έχει κάνει ταινία και ο Χόφμαν έχει εμφανιστεί σε πολλές μεγάλες παραγωγές και έχει βρεθεί υποψήφιος για Όσκαρ ΄Β Ανδρικού Ρόλου δύο ακόμη φορές (πρώτη το «CharlieWilson’sWar» και δεύτερη το«Doubt»). Όμως τότε είναι που έρχεται και η τελική τους συνεργασία, το «Master», όπου ένας βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου συναντά για πρώτη φορά τον ηγέτη μιας αίρεσης και όλη του η πορεία αλλάζει για πάντα. Τον βετεράνο Φρέντι Κουέλ ερμηνεύει ο Χόακιν Φοίνιξ και τον ηγέτη Λανκάστερ Ντοντ ο Χόφμαν, και οι δύο τόσο αταίριαστοι μεταξύ τους όσο και ταιριαστοί. Στις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας τους, οι δύο ηθοποιοί κερδίζουν εξ ημισείας το Βραβείο Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βενετίας, ενώ ο Άντερσον κερδίζει τον Αργυρό Λέοντα του ίδιου φεστιβάλ. Η ταινία βρέθηκε υποψήφια για τρία Όσκαρ (ο Φοίνιξ για Α’ Ανδρικό, ο Χόφμαν για Β’Ανδρικό και η Έιμι Άνταμς για Β’ Γυναικείο), χωρίς κάποια νίκη αλλά μένοντας για πάντα στη μνήμη.

Και αυτή ήταν η τελευταία συνεργασίατου Άντερσον με τον Χόφμαν, ο οποίος έχασε τη ζωή του τον Φεβρουάριο του 2014 από ναρκωτικές ουσίες. Ο Άντερσον ήταν, ταιριαστά, αυτός που διάβασε τον επικήδειο του ηθοποιού και ο τελευταίος που έγραψε κάτι για αυτόν, όχι για τον ηθοποιό αλλά για τον άνθρωπο. Η πιο πρόσφατη ταινία του, «Inherent Vice», με είχε αφήσει με μια συνεχή αγωνία και ελπίδα πως από το πουθενά θα εμφανιστεί ο Χόφμαν για έναν ακόμη σύντομο αλλά σημαντικό ρόλο που θα μείνει, μια ελπίδα που δεν πραγματοποιήθηκε και την πικρή γεύση μιας εξαιρετικής συνεργασίας που δυστυχώς έληξε απότομα, αφήνοντας όμως ανεξίτηλο το στίγμα της στην κινηματογραφική ιστορία.

«99 Σπίτια»: Επίκαιρο και ενδιαφέρον φιλμ

Σε σκηνοθεσία του Ραμίν Μπαχράνι («Άνθρωπος Σπρώχνει Καρότσι», «Goodbye Solo»), με πρωταγωνιστές τους Άντριου Γκάρφιλντ («The Amazing Spiderman», «Social Network»), Μάικλ Σάνον («Ο Δρόμος της Επανάστασης», «Man of Steel») και Λόρα Ντερν («Μπλε Βελούδο») είναι η ταινία που καλύψαμε γι’ αυτή την εβδομάδα. Ο τίτλος αυτής, «99 Σπίτια» και προβάλλεται στις αίθουσες από την Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου.

O Dennis Nash (Άντριου Γκάρφιλντ) είναι ένας ανύπαντρος πατέρας, που ζει με το γιο του και τη μητέρα του (Λόρα Ντερν) στο πατρικό του. Δουλεύει σε οικοδομές, τα οικονομικά του πάνε από το κακό στο χειρότερο, με αποτέλεσμα να έρθει η στιγμή που θα του κατασχέσουν το σπίτι. Εκπρόσωπος της τράπεζας είναι ο Rick Carver (Μάικλ Σάνον). Ο Dennis θα βρεθεί στο δρόμο και θα μετακομίσει με την οικογένειά του σε ένα μοτέλ, μέχρι που ο Carver, ο ίδιος άνθρωπος που του κατέσχεσε το σπίτι, θα του προσφέρει δουλειά με όλο και περισσότερες απολαβές. Ο Dennis θα δεχτεί, καθώς σκοπός του είναι να πάρει πίσω το σπίτι του. Όσο όμως αυξάνονται τα χρήματα, τόσο πιο βαθιά στην αδικία προς τους συνανθρώπους του κατρακυλά ο Dennis.

pic1

Οι ρυθμοί της ταινίας είναι γρήγοροι. Δεν κουράζει κάπου και κυλάει εύκολα, με μόνο κακό –ίσως – ότι σε δεν στέκεται σε σημεία, στα οποία θα έπρεπε να δώσει λίγο παραπάνω βάση, κυρίως λόγω του νοήματος, που θέλει να περάσει σαν ταινία.

Από τις ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών, ξεχωρίζουν οι δύο αντρικές, αφήνοντας την Λόρα Ντερν (αρκετά) πίσω. Υποτιμημένοι ηθοποιοί και οι δυο τους, ο υποψήφιος για Όσκαρ, Μάικλ Σάνον, και ο καινούριος πρωταγωνιστής τους Σκορσέζε, Άντριου Γκάρφιλντ, καταφέρνουν να δώσουν δυο καλές ερμηνείες, με τον πρώτο σε πολλά σημεία να θυμίζει τον πατέρα και το δεύτερο το γιο. Σαν αρνητικό τους θα δεχόμουν μόνο ότι οι ερμηνείες ήταν  απλά καλές και δεν κατάφεραν, παρά μόνο σε ελάχιστα σημεία του έργου, να γίνουν επιβλητικές.

pic2

Δεν πρόκειται για ένα φιλμ, που εξυμνεί την τιμιότητα και τη δικαιοσύνη. Τα «99 Σπίτια» είναι μια ταινία επίκαιρη και επικεντρώνεται στην αδικία, που δεν σε αφήνει πάντα να ζήσεις όπως θέλεις. Για να αντιμετωπίσεις αυτούς  που σε αδικούν, πρέπει να γίνεις σαν αυτούς  και να καταλήξεις να καταπατάς τους άλλους. Η αυξανόμενη  απόκτηση κέρδους, επηρεάζει  καταλυτικά και σε οδηγεί  στο να κάνεις τα στραβά μάτια, σε αδικίες που μπορεί να έζησες κι εσύ στο παρελθόν.

Ο Dennis τα κάνει όλα αυτά για έναν σκοπό όμως. Την όσο το δυνατόν καλύτερη διαβίωση του γιου του και της μάνας του. Σε όλη την ταινία λειτουργεί  έχοντας αποκλειστικά αυτόν τον στόχο. Ή μήπως τον χάνει στην πορεία; Δείτε και πείτε μου…

«Το Παραμύθι των Παραμυθιών»: Παραμύθια για μεγάλα παιδιά

Τρία ναπολιτάνικα παραμύθια έχει να μας παρουσιάσει ο Ματέο Γκαρόνε («Γόμορα»), μέσω της νέας του ταινίας. Ο τίτλος αυτής «Το Παραμύθι των Παραμυθιών» και προβάλλεται στις αίθουσες από την Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν τρία γειτονικά βασίλεια. Στο πρώτο, η βασίλισσα (Σάλμα Χάγιεκ) θέλει πάση θυσία να αποκτήσει παιδί. Ένας μάγος θα την συμβουλέψει να φάει την καρδιά ενός θαλάσσιου τέρατος. Ο άνδρας (Τζον Σι Ράιλι) της θα θυσιαστεί για να την αποκτήσει, η βασίλισσα θα αποκτήσει το πολυπόθητο τέκνο και θα γίνει (υπερβολικά) προστατευτική απέναντί του. Στο δεύτερο, ο βασιλιάς (Βενσάν Κασέλ) έχει μια –ας το πούμε – έντονη αδυναμία στο αντίθετο φίλο. Θα ερωτευθεί μια ηλικιωμένη γυναίκα, έχοντας ακούσει μόνο τη φωνή της, και αυτή με την αδερφή της θα κάνουν το παν για να μην ανακαλύψει την αλήθεια για την εμφάνισή της. Φτάνουμε στο τρίτο βασίλειο, όπου ο βασιλιάς (Τόμπυ Τζόουνς) έχει πάθει εμμονή με το κατοικίδιο του, έναν ψύλλο που έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις, ενώ παράλληλα η κόρη του (Μπέμπε Κέιβ) θέλει να παντρευτεί.

pic2

Όπως όλα τα παραμύθια, έτσι και αυτά περνούν κάποια μηνύματα. Οι αντιθέσεις και διαφορές ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις, η απατηλή λάμψη της ομορφιάς, η ευθύνη του γονιού, είναι κάποια από αυτά (δε θα σας τα πω και όλα) και ο Γκαρόνε καταφέρνει να τα περάσει μέσω της οθόνης. Σε συνδυασμό με την όμορφη σκηνοθεσία του και κάποια δυνατά πλάνα, που αποδεικνύουν, ότι δε χρειάζεται άφθονο cgi, για να δημιουργηθεί μια ενδιαφέρουσα ταινία φαντασίας, το αποτέλεσμα είναι αν μη τι άλλο συμπαθές.

Όσον αφορά τους ηθοποιούς, καλός (και πολύ διασκεδαστικός σε σημεία) ο Βενσάλ Κασέλ («Το Μίσος», «Μαύρος Κύκνος»), με την ιστορία του να με τραβάει περισσότερο από τις άλλες δύο. Σε αυτό βοήθησαν και οι δύο “ηλικιωμένες” αδερφές, Σίρλεϊ Χέντερσον («Διαφθορά», «Trainspotting») στο ρόλο της Imma και Χέιλι Καρμικαέλ στο ρόλο της Dora. Στο τρίτο παραμύθι, καλός κι ο Τόμπυ Τζόουνς («The Hunger Games», «Captain America: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα»), ενώ στην πρώτη η ιστορία, αρκετά μέτρια η Σάλμα Χάγιεκ («Frida»), η οποία πέρασε και δεν ακούμπησε.

pic1

Να αναφέρουμε κάπου εδώ, ότι «Το Παραμύθι των Παραμυθιών» ήταν υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών.

Εν ολίγοις λοιπόν, η νέα ταινία του Ματέο Γκαρόνε, χωρίς να με ξετρέλανε, μου άρεσε. Αστεία σε σημεία, δραματική σε άλλα, με ενδιαφέροντα νοήματα σε όλη της τη διάρκεια, ήταν ένα αρκετά όμορφο φιλμ. Δεν είναι η ταινία της χρονιάς ή του μήνα, ούτε καν της εβδομάδας, μα είναι μια ταινία ικανή να σας χαρίσει ένα ευχάριστο δίωρο (και κάτι). Καλή σας διασκέδαση!

 

5 στιγμές που ο Charlie Sheen έκανε Charlie Sheen

Με αφορμή την πρόσφατη εξομολόγηση του ότι είναι θετικός στον ιό HIV, θυμόμαστε πέντε στιγμές που ο διάσημος ηθοποιός ήταν ο εαυτός του on camera.

O Charlie Sheen βγήκε το πρωί της Τρίτης (17/11/2015) στο «The Today Show», εμφανώς καταβεβλημένος συναισθηματικά, να γνωστοποιήσει στο ευρύ κοινό, πως είναι θετικός στον ιό του HIV, έτσι ώστε να δώσει ένα τέλος στις φήμες και τις αναλήθειες που κυκλοφορούσαν σχετικά με αυτό. Όπως δήλωσε ο ίδιος, η διάγνωσή του έγινε πριν από περίπου τέσσερα χρόνια, ένα διάστημα στο οποίο ξόδεψε εκατομμύρια δολάρια για να κρατήσει μυστική την ασθένειά του.

Όπως είναι φυσικό, η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου, με τους χρήστες στα social media να χωρίζονται πάλι σε στρατόπεδα. Από τη μία υπάρχουν αυτοί, που εκφράζουν τη λύπη τους, στηρίζουν και εύχονται περαστικά στον Charlie, ενώ από την άλλη μεριά υπάρχουν πολλοί που βρήκαν ευκαιρία να βγάλουν τηχολή τους εναντίον του. Από μια τρίτη μεριά, βγαίνουν πορνοστάρ και δηλώνουν έξω φρενών που δεν τις είχε ενημερώσει για την κατάστασή του. Όπως και να ‘χει, ο Charlie Sheen είναι ένας τύπος που πάντα θα διχάζει με το lifestyle του.

Εμείς εδώ στο hashmag σας παρουσιάζουμε πέντε βίντεο με χαρακτηριστικές τσαρλισινικές στιγμές.

*Όταν έπαιζε τον εαυτό του στην ταινία «Being John Malkovich»

Στην σουρεαλιστική ταινία του Spike Jonze, ένας παρανοημένος John Malkovich ζητά τη γνώμη του Charlie για το γεγονός ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι μέσα στο κεφάλι του. Το τρελό είναι πως ο Charlie χρησιμοποιείται ως η φωνή της λογικής σε αυτή την κατά τα άλλα παράλογη ταινία.

*Το ξεκαρδιστικό ξύπνημα στην αρχή του «Scary Movie 4»

Σαν σε σκηνή από την πραγματική του ζωή, ο Sheen εδώ ξυπνάει με τρεις πληθωρικές ξανθιές στο κρεβάτι του, και καταπίνει άθελά του αρκετά χαπάκια Viagra. Αυτό που ακολουθεί είναι μια σειρά από αστεία gags που θα σε κάνουν να δακρύσεις από το γέλιο.

*Όταν είχε το δικό του επεισόδιο στο «Comedy Central Roast»

Το Roast του Comedy Central είναι μια εκπομπή όπου μαζεύονται διάφοροι celebrities για να «ψήσουν» με τα καυστικά αστεία τους τον εκάστοτε καλεσμένο. Το επεισόδιο στο οποίο «ψήνεται» ο Charlie Sheen είναι ένα από τα καλύτερα και πιο δημοφιλή της σειράς, αφού έλαβε χώρα μετά το περίφημο meltdown του Charlie (για το οποίο θα μιλήσουμε παρακάτω) και την απόλυσή του από το «Two and a half Men», έτσι όπως είναι φυσικό, οι καλεσμένοι είχαν μπόλικο υλικό για να τον κοροϊδέψουν.

*Το περίφημο «meltdown» στη συνέντευξη του «ABC» το 2011

https://www.youtube.com/watch?v=h5aSa4tmVNM

Εδώ βρισκόμαστε λίγο μετά την απόλυσή του από την υπερεπιτυχημένη σειρά «Two and a half Men», μια εποχή που o Charlie είχε χάσει τον έλεγχο από τα ατελείωτα πάρτι. Στη συνέντευξη που έδωσε στο «Good Morning America» τον βλέπουμε σε ένα τρελό παραλήρημα καθώς μιλάει για τον εαυτό του και τον τρόπο ζωής του. Η συνέντευξη αυτή έγινε πολύ γρήγορα viral και το όνομά του για λίγο καιρό ήταν πρώτο στα search της Google. Οι λέξεις ‘bi-winning’, ‘tiger blood’ και ‘Adonis DNA’ είναι μόνο μερικοί από τους θησαυρούς που μας σέρβιρε εκείνη τη μέρα.

*Μια σκηνή από το «Two and a half Men» που μπαίνουμε μέσα στις σκέψεις του

Φυσικά σε ένα αφιέρωμα με στιγμές από τον Charlie Sheen θα ήταν έγκλημα αν έλειπε μια οποιαδήποτε σκηνή από την πιο επιτυχημένη δουλειά του, την sitcom του CBS «Two and a half Men». Στη σειρά αυτή, όπου πολλοί υποστηρίζουν πως ο Sheen έπαιζε μια εκδοχή του αλκοολικού και γυναικά εαυτού του, ήταν το μεγάλο αστέρι και κάποια στιγμή είχε καταλήξει να είναι ο πιο ακριβοπληρωμένος ηθοποιός στην τηλεόραση, εισπράττοντας 1.8 εκατομμύρια(!) δολάρια ανά επεισόδιο. Η μεγάλη του επιτυχία οδήγησε στα μεγάλα πάρτι και την υπερβολική χρήση ουσιών, λόγος για τον οποίο μετέπειτα απολύθηκε με θεαματικό τρόπο και όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Εδώ θα διαβάσετε για την αποτυχημένη συνέχεια της σειράς και τον Ashton Kutcher. Όσον αφορά το βίντεο, η σκηνή εισάγει το θεατή μέσα στο κεφάλι του Charlie Sheen και τις αβυσσαλέες σκέψεις του.

photo1

«Ο Γιος του Σαούλ»: Ένα αριστούργημα…

Το παραδέχομαι. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια ταινία. Με καθήλωσε, με συγκίνησε, με έβαλε σε σκέψεις, με σόκαρε. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν την εμπειρία μου, παρόλα αυτά θα κάνω μια προσπάθεια.

Ο Σαούλ είναι ένας φυλακισμένος των ναζί στο Άουσβιτς, αναγκασμένος να καίει τα πτώματα των ανθρώπων του. Θα βρει ένα πτώμα μικρού αγοριού, ύστερα από μια εκτέλεση σε θάλαμο αερίων, θα πάρει το αγόρι ως γιο του, και σκοπός του θα γίνει να βρει ένα ραβίνο και να του κάνει μια σωστή κηδεία. Το να το σώσει όμως από τις φλόγες, ή να το κρατήσει κρυφό από τους ναζί, δε θα είναι καθόλου εύκολο…

Γύρω του συμβαίνουν πολλά. Εβραίοι εκτελούνται. Συνέχεια. Άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά. Πτώματα ρίχνονται στην πυρά. Παράλληλα μια επανάσταση προετοιμάζεται. Όλα αυτά όμως είναι δευτερεύοντα. Εμείς βλέπουμε τον Σαούλ, στην προσπάθειά του να ολοκληρώσει τον στόχο του. Τα υπόλοιπα είναι απλώς κάδρα, τα οποία περνούν δεξιά κι αριστερά και την εξέλιξή τους μόνο να τη φανταστούμε μπορούμε. Και πιστέψτε με, η φαντασία μπορεί να γίνει πολύ πιο φρικιαστική από την εικόνα…

pic1

Πίσω από την κάμερα βρίσκεται ο Λάλζο Νέμες. 38χρονος, Ούγγρος σκηνοθέτης, ο οποίος έχει υπάρξει βοηθός σκηνοθέτη στο «Ο Άνθρωπος από το Λονδίνο», του Μπέλα Ταρ (τρανό όνομα του ευρωπαϊκού σινεμά). Πρώτη μεγάλου μήκους δουλειά του Νέμες, ένα εγχείρημα δύσκολο στην εκτέλεση. Παρόλα αυτά καταφέρνει να δημιουργήσει δύο ταινιάρες. Μια αυτή που μας δείχνει, αυτή που γυρίζει γύρω από τον Σαούλ και μια αυτή που δε μας δείχνει, αυτή που φανταζόμαστε.

Με μονόπλανα και την κάμερα κουνημένη και στο χέρι, ο Νέμες καθηλώνει, με την ωμότητα, τη βία και τις σκληρές σκηνές, οι οποίες δε μας παρουσιάζονται ποτέ. Όπως διάβασα και κάπου, «Ο Γιος του Σαούλ» είναι μια ταινία για το Ολοκαύτωμα, που μέχρι και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ θα ζήλευε.

Πριν από εμάς, η ταινία κατάφερε να εντυπωσιάσει και τις Κάννες, καθώς έφυγε από το Φεστιβάλ με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής (Grand Prize of Jury), ενώ ήταν υποψήφια και για Χρυσό Φοίνικα.

pic2

Ένας ακόμα λόγος που «Ο Γιος του Σαούλ» με εντυπωσίασε, ήταν επειδή μου θύμισε κατά πολύ Ταρκόφσκι. Λίγοι σκηνοθέτες έχουν καταφέρει να αποδώσουν τη χάρη, που είχαν τα αριστουργήματα του Ρώσου σκηνοθέτη (βλ. «Άντρεϊ Ρουμπλιόφ» ή «Νοσταλγία»). Ξέρω  ότι ακούγομαι αιρετικός, μα ο Λάζλο Νέμες, καταφέρνει κάτι που έκανε και ο Ταρκόφσκι μέσω των ταινιών του, να πει πολλά με λίγα λόγια ή και με απόλυτη σιωπή.

Για να κλείσω και να μην πλατειάσω άλλο, θα ήθελα να σταθώ σε μια σύγκριση που υπάρχει μεταξύ της εν λόγω ταινίας και του «Αστακού» του Γιώργου Λάνθιμου. Προσωπικά δε θα μπω στον κόπο να τις συγκρίνω. Και οι δύο μου άρεσαν. Πολύ. Καλό θα  ήταν κανείς να μην τις συγκρίνει και να περιοριστεί στη χαρά του ότι έχει την ευκαιρία να δει δύο ταινιάρες, μέσα σε διάστημα μικρότερο του ενός μήνα.

Μην χάσετε την ευκαιρία να δείτε αυτό έργο στη μεγάλη οθόνη. Η έντασή του και η ταχύτητά του θα σας χαρίσει  πολλά περισσότερα μέσω του κινηματογράφου, παρά μέσω μιας οθόνης υπολογιστή ή τηλεόρασης. Καλή σας… ψυχαγωγία!

«Narcos»: Η πραγματικότητα είναι τέχνη

Η νέα σειρά του Netflix πάνω στη ζωή του βαρόνου ναρκωτικών Pablo Escobar, δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από μια καταγραφή της πραγματικότητας. Και είναι φανταστική.

Μετά την τεράστια επιτυχία του «House of Cards» και του «Orange is the New Black», το Netflix επέστρεψε στα τέλη Αυγούστου με μια ολοκαίνουρια original σειρά, που έκανε και πάλι το κοινό να παραμιλάει. Το δημιούργημα των Carlo Bernard, Chris Brancato και Doug Miro, σκηνοθετεί ο Jose  Padilha με περίσσιο ζήλο στην ακρίβεια και τη λεπτομέρεια. Το «Narcos» ακολουθεί την άνοδο και πτώση ενός από τους μεγαλύτερους και πλουσιότερους λαθρέμπορους ναρκωτικών που υπήρξαν ποτέ, του Pablo Escobar, καθώς και το γενικότερο πλαίσιο των καρτέλ της Κολομβίας. Τα 10 ωριαία επεισόδια της πρώτης σαιζόν ασχολούνται με το πώς ο Escobar και το καρτέλ του στο Medellin κατέκτησαν πρώτα την Κολομβία και έπειτα την Αμερική, καθώς οι αρχές, και συγκεκριμένα η δίωξη ναρκωτικών (D.E.A.) έκανε τα πάντα για να τον σταματήσει.

Την ιστορία μας διηγείται ο αμερικανός πράκτορας της δίωξης Steve Murphy (Boyd Holbrook), με εμφανή σκοπό να μας εξηγήσει κυριολεκτικά τα πάντα γύρω από αυτήν. Το δίδυμο των πρακτόρων συμπληρώνει ο μεξικανός Javier Peña του πολύ καλού Pedro Pascal (που τον θυμόμαστε ως prince Oberyn Martell από το «Game of Thrones»). Ο αληθινός σταρ του «Narcos» όμως, όχι μόνο από πλευράς σεναρίου αλλά και ερμηνείας, είναι ο εκπληκτικός βραζιλιάνος Wagner Moura, που ενσαρκώνει με μοναδικό τρόπο τον Pablo Escobar εξίσου ως άνθρωπο και ως περσόνα.

photo2

Ο Moura δίνει βάθος και εξέλιξη στο χαρακτήρα του Escobar, ο οποίος αρχικά παρουσιάζεται πιο συμπαθής και ανθρώπινος, αλλά όσο προχωράει η ιστορία, η δύναμη και τα λεφτά τον αλλάζουν και βλέπουμε την πιο βίαιη και απάνθρωπη πλευρά του. Ο Moura κάνει φανταστική δουλειά με το πορτρέτο του Escobar, καταφέρνοντας με τρόπο στωικό να είναι τρομακτικός αλλά και αρεστός, με τέλεια ισορροπία ανάμεσα στα δύο. Μην ξεχνάμε πως έτσι ήταν και ο πραγματικός Escobar, ο οποίος πέρα από εγκληματίας, δολοφόνος και «Βασιλιάς της κοκαΐνης» όπως ονομάστηκε , θεωρούταν εθνικός ευεργέτης και «Ρομπέν των φτωχών», λόγω των πάμπολλων δημοσίων έργων που έκανε στην Κολομβία.

photo3

Το κύριο χαρακτηριστικό του «Narcos» είναι η αληθοφάνειά του. Ποτέ μια τηλεοπτική σειρά ή μια ταινία δεν έφτασε τόσο κοντά στο είδος του ντοκιμαντέρ. Παρακολουθώντας «Narcos», ο θεατής νιώθει ότι βλέπει την ιστορία του Escobar, όπως ακριβώς διαδραματίστηκε και στην πραγματικότητα. Η σειρά είναι κάτι ανάμεσα σε τηλεοπτικό δράμα και πραγματική ζωή, γεγονός που είναι ξεκάθαρο πως αυτό θέλει να κάνει, από την αρχή μέχρι το τέλος. Εννοείται πως οι χαρακτήρες είναι αληθινά πρόσωπα και πως τα γεγονότα που παρακολουθούμε εκτυλίχτηκαν έτσι ακριβώς όπως απεικονίζονται και μας τα περιγράφει ο Steve Murphy. Επίσης, εννοείται πως οι χαρακτήρες μιλάνε κατά κόρον ισπανικά, στοιχείο που συμβάλλει στην αληθοφάνεια, ενώ τα λίγα αγγλικά που ακούμε, έρχονται κυρίως από τη διήγηση του Murphy. Ήδη από τους τίτλους αρχής, βλέπουμε φωτογραφίες από τους αληθινούς πρωταγωνιστές του καρτέλ του Medellin, ενώ και κατά τη διάρκεια του κάθε επεισοδίου, προβάλλονται εμβόλιμες σκηνές και εικόνες από την πραγματικότητα και τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ εκείνης της εποχής, με απόλυτα φυσικό τρόπο, σα να μη συμβαίνει τίποτα. Όλα αυτά δίνουν μια ιστορική βαρύτητα στο «Narcos», κάνουν το θεατή να νομίζει πως αυτό που παρακολουθεί, είναι η ίδια η ‘Ιστορία’.

Το γεγονός πως το «Narcos» είναι προσηλωμένο στο να μας πει μια ιστορία όπως ακριβώς έγινε, δεν σημαίνει πως απουσιάζουν οι συγκινήσεις και το δράμα. Πώς γίνεται να απουσιάζουν άλλωστε από ένα κόσμο που είναι από μόνος του ενδιαφέροντας. Έχει δράση, διαφθορές, έγκλημα, δολοφονίες, πισώπλατους διακανονισμούς, ατελείωτο κυνηγητό από τις αρχές, σε μια λίστα που δεν τελειώνει ποτέ. Κάποιος μπορεί να κατηγορήσει τη σειρά πως κατά κάποιο τρόπο απουσιάζει η καλλιτεχνική παρέμβαση. Αυτό εξαρτάται από το πώς το βλέπει ο καθένας, γιατί μπορεί να θεωρηθεί πως αυτή η εμμονή με την πραγματικότητα και όλες οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται για να κάνουν τη σειρά να μοιάζει αληθινή, είναι μια καλλιτεχνική παρέμβαση.

NARCOS S01E06 " Eplosivos"

Στα αρνητικά μπορούμε να καταλογίσουμε πως, παρόλο που ο Murphy λειτουργεί σαν τον σύνδεσμό του κοινού με τον κόσμο των ναρκωτικών και των καρτέλ, η σειρά δεν καταφέρνει να μας τον κάνει συμπαθητικό και να τον αναπτύξει σε κάποιο ανεκτό επίπεδο. Κάθε φορά που η κάμερα στρέφεται στον Holbrook, αυτόματα χάνεται ένα μέρος του ενδιαφέροντος, ενώ η γυναίκα του Connie (Joanna Christie), δε βοηθάει την κατάσταση. Εν αντιθέσει, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τον Javier Peña, του οποίου ο χαρακτήρας χτίζεται πιο σωστά και ο θεατής μπορεί μέσα από καταστάσεις να ταυτιστεί μαζί του.

Εν ολίγοις, το «Narcos» είναι μια σειρά με γρήγορο ρυθμό, που απαιτεί όλη την προσοχή σου καθώς πρόκειται να σου εξηγήσει την αιματηρή ιστορία του Pablo Escobar με το νι και με το σίγμα. Αν θες να μπεις σε αυτό τον χαοτικό κόσμο των κολομβιανών καρτέλ, το «Narcos» θα σε ρίξει όσο πιο βαθειά γίνεται.

Το Netflix, πολύ πριν βγει η σειρά προς το κοινό, είχε ήδη κανονίσει την παραγωγή του δεύτερου κύκλου, αντικαθιστώντας τον Chris Brancato, με τον σεναριογράφο από το «The Shield», Adam Fierro. Παρόλο που στους κριτικούς δημιούργησε ανάμεικτα συναισθήματα, το κοινό τη λάτρεψε, οπότε λογικό ήταν να συνεχιστεί.