«Deadpool»: Μια ιστορία αγάπης

Θα το παραδεχτώ από την αρχή, έτσι ώστε να κάνω ξεκάθαρο το χαρακτήρα και το περιεχόμενο του υπόλοιπου κειμένου, καθώς και το τι γενική άποψη έχω για την ταινία. Από ταινίες με χαρακτήρες της Marvel, το «Deadpool» ήταν η καλύτερη που έχει βγει ως τώρα.

Η ιστορία πάει ως εξής. Ο Deadpool (Ράιαν Ρέινολντς) ψάχνει μανιωδώς έναν μεταλλαγμένο ονόματι Francis (Εντ Σκρέιν), ο οποίος Francis είναι ο μόνος που μπορεί να διορθώσει το κατεστραμμένο του πρόσωπο. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησής του, δε θα σταματήσει πουθενά, θα τα βάλει με τους πάντες, θα σκοτώσει τους πάντες και θα κάνει και χιούμορ παράλληλα.

Διότι ο Deadpool δεν ήταν πάντα το μεταλλαγμένο φρικιό που βλέπουμε (εμφανισιακά, γιατί κατά τ’ άλλα είναι γλυκούλης). Ήταν ο μισθοφόρος Wade Wilson, ο οποίος ήταν ερωτευμένος με την Vanessa (Μορένα Μπακαρίν) και σχεδίαζαν να παντρευτούν, μέχρι που εκείνος διαγνώστηκε με καρκίνο στο τελευταίο στάδιο. Του δόθηκε, όμως, η ευκαιρία να γιατρευτεί, και σαν αντάλλαγμα ο Francis να πειραματιστεί πάνω του και να τον κάνει μεταλλαγμένο. Ο Wade δεν ήξερε ότι όλο αυτό θα τον άλλαζε εξωτερικά, και τώρα πασχίζει να ξαναγίνει όμορφος, ώστε να μπορεί να αντικρίσει και πάλι την αγαπημένη του (δε σας συγκίνησε αυτό; Εγώ έχω ήδη αρχίσει να σπαράζω…). Σε όλο αυτό δεν θα είναι μόνος. Έχει στο πλάι του δύο X-men (η παραγωγή δεν είχε λεφτά για περισσότερους), έναν ταξιτζή, μια τυφλή ηλικιωμένη κυρία και τον παλιό του κολλητό. Team δέκα φορές καλύτερο από τους Avengers…

pic`

Η σκηνοθεσία του Τιμ Μίλλερ είναι ό,τι πρέπει για τέτοιου είδους ταινίες, ενώ η υπόθεση μας εξιστορείται με την τεχνική του flashback. Δηλαδή το έργο ξεκινά από ένα σημείο και κατά τη διάρκεια του, μας παρουσιάζεται το παρελθόν του πρωταγωνιστή. Το σενάριο είναι τραγικά απλό, μα το σώζουν πολύ οι έξυπνοι διάλογοι. Αλλά μεταξύ, δεν πας να δεις το εν λόγω έργο για το σενάριο και την σκηνοθεσία του. Πας να το δεις για τον Deadpool.

Ο Ράιαν Ρέινολτς είναι φα-ντα-στι-κός σε αυτό που κάνει. Παίρνει το συγχωροχάρτι για την αποτυχία του «Green Lantern» (2011) από τα δέκα πρώτα λεπτά της ταινίας και κάνει το χαρακτήρα δικό του. Ναι όπως ο Χιου Τζάκμαν με τον Wolverine και ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ με τον Iron-man. Για τέτοια επιτυχία μιλάμε…

pic2

Δεν περίμενα να δω καλύτερο Deadpool στη μεγάλη οθόνη. Αστείος, κάφρος, παρανοϊκός, βίαιος, ρομαντικός. Γυρνά αρκετές φορές και απευθύνει το λόγο στο κοινό (αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι περιττές φωνές που έχει στο κεφάλι του είναι οι ίδιοι οι θεατές), κάνει χαβαλέ με όλους και με όλα, βρίσκει ευφάνταστους τρόπους να σκοτώνει τους εχθρούς του (τα cgi, make-up και ειδικά εφέ, κάνουν εξαιρετική δουλειά εδώ) κι όλα αυτά στο όνομα του… έρωτα για την αγαπημένη του Vanessa.

Συνάμα, δεν είναι λίγες οι στιγμές που κάνει αναφορές σε άλλες ταινίες, όπως παλιότερες ταινίες με ήρωες της Marvel (το «X-men Origins: Wolverine» και ο Χιου Τζάκμαν έχουν την τιμητική τους), ενώ ο Deadpool ειρωνεύεται μέχρι και τον ίδιο τον Ράιαν Ρέινολντς. Πιστέψτε με, είναι πιο αστείο απ’ όσο ακούγεται…

Για να κλείσουμε, φίλοι της Marvel και φίλοι του εν λόγω υπερήρωα, τρέξτε τώρα να δείτε το «Deadpool». Δεν υπάρχει περίπτωση μη σας αρέσει. Λοιποί φίλοι του σινεμά, αν ψήνεστε για μια κωμωδία, με μπόλικο αίμα, εξαιρετικές ατάκες και δράση (και ρομαντισμό κι αγάπη πάνω απ’ όλα) το «Deadpool» πιστεύω πως είναι η κατάλληλη ταινία για εσάς. Σε κάθε περίπτωση, καλή σας διασκέδαση!

«Anomalisa»: Η πιο “ανθρώπινη” ταινία του μήνα

Ο Τσάρλι Κάουφμαν μας επισκέπτεται αυτή τη φορά, μέσω μιας ταινίας animation. Ο δημιουργός του «Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης» και σεναριογράφος των «Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς» και «Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού», μας παρουσιάζει το «Anomalisa», το οποίο δανείζεται τις φωνές των Ντέιβιντ Θιούλις, Τζένιφερ Τζέισον Λι και Τομ Νούναν, ενώ είναι υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Animation.

Ο Michael Stone είναι ένας συγγραφέας που ασχολείται με την εξυπηρέτηση πελατών. Η ζωή του είναι μουντή και δε βρίσκει ενδιαφέρουν πουθενά. Είναι περιτριγυρισμένος από ανθρώπους, μα είναι μόνος. Σε ένα επαγγελματικό ταξίδι του, ενώ έχει αφήσει γυναίκα και παιδί πίσω, θα γνωρίσει μια γυναίκα που θα τον κάνει να αισθανθεί πράγματα πρωτόγνωρα, τη Lisa, ή αλλιώς… Anomalisa. Θα τον κάνει να νιώσει ξανά ζωντανός και θα τον βοηθήσει να αποδιώξει όλη την αρνητικότητα από πάνω του.

pic1

Ο Κάουφμαν περιπλανιέται σε γνώριμα μονοπάτια, πιάνει πάλι έναν κεντρικό χαρακτήρα και στήνει ένα στόρι γύρω από τη μοναξιά του. Ο Stone είναι κλασσικός χαρακτήρας Κάουφμαν, έχει ανθρώπους γύρω του, μα παράλληλα δεν έχει κανέναν. «Τι είναι να είσαι άνθρωπος; Τι είναι να πονάς; Τι είναι να νιώθεις ζωντανός;» αναρωτιέται κι εμείς αναρωτιόμαστε μαζί του.

Η μοναξιά του είναι οι γύρω του. Άνθρωποι διαφορετικοί, οι οποίοι συνάμα είναι ένας. Μόνο η Lisa διαφέρει. Δεν είναι τυχαίο, που ο Κάουφμαν επέλεξε έναν ηθοποιό, τον Τομ Νούναν («Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης») να είναι η φωνή όλων των χαρακτήρων με εξαίρεση την Lisa, στην οποία δανείζει τη φωνή της η Τζένιφερ Τζέισον Λι (την είδαμε στο πρόσφατο «Οι Μισητοί Οχτώ») και φυσικά τον Michael Stone, για τον οποίο επέλεξε τον εξαιρετικό σε αυτό που κάνει, Ντέιβιντ Θιούλις (ο καθηγητής Loupin από τα «Harry Potter»).

pic2

Κάπου εδώ, πρέπει να δοθούν εύσημα και στον συν-σκηνοθέτη του έργου, Ντιουκ Τζόνσον, για την εξαιρετική του δουλειά στο stop motion animation της ταινίας. Μπορεί η δουλειά του στη δημιουργία του έργου να ήταν περισσότερο τεχνική, μα και πάλι, καταφέρνει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.

Περνώντας στα αρνητικά του φιλμ (τα οποία δυστυχώς έχει), το «Anomalisa» δεν καταφέρνει να επιβληθεί τόσο στο θεατή, όσο το πρώτο πόνημα του Κάουφμαν, «Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης», ενώ υπάρχουν στιγμές που η προσοχή χάνεται, καθώς μέχρι να συναντήσει ο Michael τη Lisa, το στόρι κυλά κάπως αργά, με αποτέλεσμα να κουράζει.

Εν ολίγοις λοιπόν, το «Anomalisa» είναι μια ταινία για κάποιον που ψάχνει να δει κάτι διαφορετικό στο σινεμά, που θα τον βάλει σε σκέψεις και θα τον προβληματίσει. Τώρα, για το αν πρόκειται για ένα φιλμ, που ξεπερνά τις προηγούμενες δουλειές του δημιουργού, νομίζω πως η απάντηση είναι “όχι”, μα δεν μπορώ να είμαι σίγουρος. Το μόνο που μπορώ όμως να πω με βεβαιότητα,  είναι πως το “καθαρό μυαλό” του Κάουφμαν μας έλειψε…

«Limitless»: Τελικά δεν αξίζει το χρόνο σου

Μετά την προβολή και του 14ου επεισοδίου της πρώτης σαιζόν, συμπεραίνουμε πως, τελικά, αυτή η σειρά είναι από αυτές που απλά σταματάς να τις βλέπεις.

Είχε βγει ομώνυμη ταινία το 2011 με τον Bradley Cooper και τον Robert De Niro. Ωραία ιδέα, ένας τυπάς που έχει πιάσει πάτο σε όλους τους τομείς της ζωής του, ξαφνικά φτάνει σαν μάνα εξ’ ουρανού στα χέρια του ένα χάπι το οποίο τον μετατρέπει στον πιο έξυπνο άνθρωπο του κόσμου. Με αυτό το χάπι, το λεγόμενο NZT, μπορείς να ξεκλειδώσεις κάθε νευρώνα του εγκεφάλου σου, θυμάσαι τα πάντα, καταλαβαίνεις τα πάντα, σκέφτεσαι τα πάντα, με λίγα λόγια είναι σαν να έχεις ένα σούπερ-μυαλό για 12 ώρες. Μην τα πολυλογώ, ο Cooper σε αυτή την ταινία από αποτυχημένος συγγραφέας, φτάνει να γίνεται γερουσιαστής.

Ο δημιουργός Craig Sweeny είχε την ιδέα να μετατρέψει αυτή την ταινία σε follow-up σειρά για το CBS.

Το origin story είναι πάνω κάτω το ίδιο, έχουμε τον 28χρονο λούζερ μουσικό Brian Finch (Jake McDorman), που δεν έχει καταφέρει τίποτα αξιόλογο στη ζωή του, τυχαία να φτάνει στην κατοχή του το NZT. Σε αυτό το 12ωρο ταξίδι στον κόσμο της ευφυΐας, ο Brian κάνει πολλά πράγματα τέλεια, ένα εκ των οποίων είναι και να βρει την άγνωστη ασθένεια που βασάνιζε τον πατέρα του. Ξαφνικά, για πρώτη φορά στη ζωή του νιώθει χρήσιμος, και θέλοντας να ξαναζήσει αυτό το συναίσθημα ψάχνει να βρει περισσότερα χαπάκια NZT. Φυσικά, το NZT δεν το πουλάνε στα φαρμακεία, αλλά υπάρχει ολόκληρη εγκληματική ιστορία από πίσω του, με τον Brian να χώνεται τόσο πολύ μέσα σε αυτήν που καταλήγει να είναι βασικός ύποπτος σε μια υπόθεση ανθρωποκτονίας του FBI.

photo1

Σε αυτή τη φάση έρχεται η άμεση σύνδεση ταινίας και σειράς, με την εμφάνιση του Bradley Cooper ως γερουσιαστή πλέον Eddie Morra. Όπως ήταν λογικό, με το NZT δεν είναι όλα ωραία και ρόδινα, καθώς η χρήση του φέρνει θανατηφόρες παρενέργειες, για τις οποίες έχει καταφέρει να βρει αντίδοτο ο Morra. Οι δυο τους ήρθανε σε συμφωνία, ο Brian δεν θα πει λέξη στο FBI και σε αντάλλαγμα ο Morra θα του παρέχει NZT +το αντίδοτο επ’ αόριστον. Έτσι, επειδή για το FBI ο Brian είναι ο πρώτος άνθρωπος που δεν επηρεάζεται αρνητικά από το NZT, μελετώντας τον, με τα πολλά προσλαμβάνεται ως πράκτορας-συμβουλάτορας για δύσκολες υποθέσεις.

Από εδώ και πέρα το «Limitless» ακολουθεί άλλα μονοπάτια. Μετατρέπεται σε εβδομαδιαία αστυνομική procedural σειρά, όπου στο κάθε επεισόδιο ο πανέξυπνος χάρη στο NZT, Brian, σαν άλλος Sherlock Holmes, λύνει και μια διαφορετική υπόθεση, όντας ο πιο διασκεδαστικός και αστείος ντετέκτιβ του κόσμου. Συνεργάτης και κολλητή του φίλη στο FBI, η αδερφή του «Dexter» Jennifer Carpenter, με το καστ να συμπληρώνουν οι Hill Harper ως πράκτορας Boyle και η Mary Elizabeth Mastrantonio ως αφεντικό τους. Στη συνέχεια εμφανίζονται συχνά πυκνά και ο πατέρας του,  Dennis του Ron Rifkin, o Bradley Cooper και ο Colin Salmon ως το «βρώμικο» δεξί χέρι του Morra.

photo2

Η ροή του κάθε επεισοδίου είναι γεμάτη ενέργεια, και έχει να προσφέρει κάποιες καινοτομίες στην αφήγηση και στο μοντάζ, όσον αφορά το πώς παρουσιάζονται οι εκάστοτε υποθέσεις και οι κακοί. Το «Limitless» προσπαθεί να δώσει βάθος και ανώτερα κίνητρα στον χαρακτήρα του Brian, να χτίσει ένα σοβαρότερο story γύρω από τις δυνατότητες του NZT, τη σχέση του με τον Morra και την εμπλοκή ενός αθώου, ανώριμου μυαλού στον ανήθικο κόσμο του FBI και του εγκλήματος. Παρόλα αυτά, η σειρά διατηρεί ένα ασόβαρο και αφελές ύφος.

Πέρα από τον χαρισματικό Jake McDorman και κάποιες όμορφες σκηνοθετικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται, το «Limitless» δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο. Είναι μια χαζά διασκεδαστική περιπέτεια, που δεν σε βάζει να σκεφτείς και πολύ, αλλά σου δείχνει πως θα λειτουργούσε ένα τμήμα του FBI αν όλοι μέσα ήταν fun τύποι που κυρίως τους νοιάζει να περνάνε καλά ερευνώντας υποθέσεις και πιάνοντας δολοφόνους.

photo3

Ο αστυνομικός procedural χαρακτήρας που έχει, συναντάται σε πολλές άλλες σειρές όπως τα «CSI», «Law & Order», «Criminal Minds» κλπ. με τη διαφορά ότι στο «Limitless» ο πρωταγωνιστής μας είναι απίστευτα έξυπνος και κουλ τύπος. Καλό για να σκοτώνεις το χρόνο σου κάνα απόγευμα στο Star (αν και υπάρχουν πολύ καλύτερες σειρές για να σκοτώνεις το χρόνο σου), αλλά όχι για να κάθεσαι και να βλέπεις φανατικά κάθε επεισόδιο περιμένοντας το επόμενο.

«Room»: Σινεμά που αιχμαλωτίζει

Στα πιο πρόσφατα χρόνια του κινηματογράφου είναι σπάνιες οι ταινίες που συναντάμε και μας χαρίζουν αυθεντικές συγκινήσεις. Οι περισσότεροι σκηνοθέτες των καιρών μας, καταφεύγουν σε εσπευσμένα μέσα για να την προκαλέσουν, κυρίως στις κωμωδίες με μια απρόσμενα δραματική σκηνή και σε ταινίες λοιπού περιεχομένου, με κάτι τραγικό να συμβαίνει στους χαρακτήρες. Κάποιες ταινίες επίσης, από την αρχή έχουν επιβαρυμμένη θεματολογία από γεννησιμιού τους, είτε εξιστορώντας τις περιπέτειες των ηρώων που περνάνε δια πυρός και σιδήρου για να τα καταφέρουν, είτε κάνοντας αναδιήγηση μιας αληθινής ιστορίας η οποία μπορεί να συγκλονίσει.

pic1

Το «Δωμάτιο» («Room») του Lenny Abrahamson, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Emma Donoghue, είναι μια ταινία που ανήκει σε αυτές τις παραπάνω κατηγορίες, που όμως καταφέρνει να μας κερδίσει με κάτι πιο αυθεντικό. Στην ουσία ο αφηγητής μας είναι ο πεντάχρονος Τζακ (Jacob Tremblay), ο οποίος ζει μαζί με την μητέρα του, Τζόυ (Brie Larson) σ’ ένα μικρό δωμάτιο. Δεν έχει βγει ποτέ στον έξω κόσμο γιατί εκεί γεννήθηκε, ούτε και ξέρει τι είναι πραγματικά έξω από τον φεγγίτη. Ξέρει πως η μαμά του τον αγαπάει και πως του ζητάει να μπαίνει μέσα στην ντουλάπα και να κρύβεται όταν ο Γερο-Νικ (Sean Brigers) έρχεται στο δωμάτιο για την μαμά του κάθε βράδυ και κλείνει τα φώτα… Ο μικρός Τζακ δεν ξέρει πως είναι γιος του Γερο-Νικ, ούτε πως η μητέρα του είναι κρατημένη στο δωμάτιο παρά την θέληση της. Όμως αγαπάει την μαμά του και θα κάνει τα πάντα για να την βοηθήσει, ακόμη και αν δεν μπορεί να καταλάβει όλα όσα περνάει ή και να θέλει ο ίδιος να βγει από το δωμάτιο.

Και μόνο που ακούμε αυτή την περίληψη ερχόμαστε σε πολύ δύσκολη θέση. Η ιστορία άλλωστε έχει εμπνευστεί από την πολύκροτη υπόθεση Φριτζλ στην Αυστρία, όπου ένας πατέρας είχε φυλακισμένη την κόρη του επί χρόνια στο υπόγειο τους, κακοποιώντας την συνεχώς και κάνοντας την μητέρα επτά φορές. Εδώ βέβαια δεν έχουμε μια τέτοια ιστορία,όπου να μπλέκεται ο παράγοντας την αιμομιξίας και το κλίμα να καταλήγει να βαραίνει περισσότερο και να συγκλονίζει λιγότερο. Και μόνο από το θέμα του το έργο είναι μια ιστορία-παγίδα, όμως το γεγονός πως η ίδια η συγγραφέας του βιβλίου είναι και πίσω από το σενάριο βοηθάει το έργο να μη σκοντάψει ποτέ σε εύκολες λύσεις, αλλά να δημιουργεί το κατάλληλο ψυχολογικό κλίμα για τους ήρωές της και να μην τους αφήνει ανολοκλήρωτους ποτέ, ακόμη και στο λιγότερο ενδιαφέρον δεύτερο μισό του έργου όπου έχουν αποδράσει από το δωμάτιο, αξιοποιώντας το για να εντρυφήσει στον ψυχισμό και το τραύμα των χαρακτήρων, χωρίς ποτέ να υπερβάλει και να περιττολογεί.

pic2

Αλλά με λιγότερο καλούς ηθοποιούς η ταινία δεν θα το πετύχαινε αυτό. Οι δευτερεύοντες ρόλοι είναι εξαιρετικοί, των οποίων ηγούνται ο Brigers, ιδιαίτερα απειλητικά για το απλό του παρουσιαστικό, η Joan Allen υποδειγματικά στο ρόλο της μητέρας της Τζόυ, ενώ ο William H. Macy εμφανίζεται δυστυχώς πάρα πολύ σύντομα για να αφήσει κάποιο στίγμα στην ταινία. Όμως οι δύο πρωταγωνιστές είναι αυτοί που σαφώς κλέβουν την παράσταση, επάξια μεταξύ τους. Από την μια έχουμε την έκπληξη που λέγεται Jacob Tremblay, ο οποίος σε κάνει να τον λατρέψεις, όχι χάρη στην παιδική του αθωότητά αλλά με την καλή του ερμηνεία, ειδικά όσο ο χαρακτήρας του γνωρίζει για πρώτη φορά τον κόσμο έξω από τους τέσσερεις τοίχους.

Και απ’ την άλλη έχουμε την ανερχόμενη Brie Larson, η οποία είναι απόλυτα νατουραλιστική στην ερμηνεία της. Δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει τίποτα, αντιθέτως τσαλακώνεται συνεχώς και κρατάει το βλέμμα μας στραμμένο πάνω της επειδή είναι εξαιρετική στο ρόλο και όχι χάρη στην θηλυκότητα της (κάτι που έκανε και η Jennifer Lawrenceστην πρώτη της Οσκαρική υποψηφιότητα για το «Winter’sBone», καταλήγοντας όμως να κερδίζει το βραβείο για την ερμηνεία με το πρώτο της μεγάλο ντεκολτέ). Και αυτή η ερμηνεία της Larson είναι που πραγματικά αξίζει να βραβευτεί φέτος στην κατηγορία του Α’ Γυναικείου ρόλου των Oscar, με νίκες ήδη στα SAGκαι τις Χρυσές Σφαίρες.

Όμως τι είναι αυτό που εν τέλει κάνει την ερμηνεία συγκινητική; Θα έλεγα πως η απάντηση βρίσκεται στην σκηνοθεσία του Lenny Abrahamson. Είναι δυστυχές να λέμε πάντα πως ο σκηνοθέτης ευθύνεται για κάθε καλό και κακό μιας ταινίας, καθώς φαινόμαστε να αγνοούμε τους υπόλοιπους συντελεστές, όμως αυτός είναι που δίνει τις κατευθύνσεις και που θα λογοδοτήσει στο τέλος. Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά και ωραία για το στήσιμο των ηθοποιών και της κάμερας, σε αυτή την περίπτωση όμως η σκηνοθεσία είναι άξια αναφοράς χάρη στην αφηγηματικότητά της. Ο καθένας θα μπορούσε να προσεγγίσει το έργο εύκολα, με κέντρο την Τζόι και τον αγώνα της, όμως ο Abrahamson επιλέγει να βάλει τον μικρό Τζακ σαν αφηγητή, βάζοντας με αυτόν τον τρόπο τον θεατή στην δική του θέση. Και με αυτό τον τρόπο δίνει στους ηθοποιούς την πρόκληση να εκφράσουν σιωπηλά τα περισσότερα από τα συναισθήματά τους, διστάζοντας να μας τα εξηγήσουν γιατί το έργο βλέπει κι εμάς σαν ένα μικρό παιδί που δεν πρέπει να χάσει την αθωότητα του, όπως την έχασαν οι χαρακτήρες αυτής της ιστορίας μέσα από τα συμβάντα που εξιστορούνται.

Εν κατακλείδι, το «Δωμάτιο» είναι από τις καλύτερες ταινίες που είδαμε πρόσφατα. Στο σύνολο του είναι αψεγάδιαστο, δείχνοντας όσα πρέπει και αφήνοντας περισσότερα για το μυαλό. Καταλήγοντας να είναι υποψήφια για τέσσερα βραβεία Όσκαρ (Ταινίας, Σκηνοθεσία, Διασκευασμένου Σεναρίου και Α’ Γυναικείου Ρόλου), η ταινία αξίζει να την δείτε περισσότερο για όσα έχει να δώσει και λιγότερο για τις υποψηφιότητες που κέρδισε. Και σίγουρα θα μείνει μαζί σας για αρκετό καιρό από την στιγμή που θα την δείτε.

Πέντε νέες σειρές για το μήνα Φεβρουάριο

Πάμε να ρίξουμε μια ματιά στις νέες τηλεοπτικές σειρές που ξεκινούν τον προσεχή Κουτσοφλέβαρο.

Πλέον, βγαίνουν τόσες πολλές νέες σειρές κάθε χρόνο που δεν ξέρουμε από πού να πρωτοξεκινήσουμε. Ειδικά στην αμερικανική τηλεόραση, επικρατεί ένα χάος, στο οποίο όπου και να κοιτάξεις, θα βρεις κάτι καινούριο.

Μαζί με τον αριθμό των σειρών, έχει ανέβει σε μεγάλο βαθμό  και η ποιότητά τους, με αποτέλεσμα να έχει καταντήσει ανθρωπίνως αδύνατο το να μπορείς να παρακολουθείς όλες τις καλές. Παλιά, χωρίς να τις έχουμε δει, αλλά από το internet και από στόμα σε στόμα, ξέραμε στο περίπου ποιες αξίζει να δεις, ποιες όχι και ποιες είναι must-watch. Τώρα, έχουν γίνει τόσες πολλές αυτές που αξίζουν το χρόνο σου, που αναγκαστικά πρέπει να διαλέξεις ανάμεσά τους και με βαριά καρδιά να απορρίψεις πολλές από αυτές.

Σε αυτό το σημείο έρχεται να δώσει τη λύση ο πιο καθοριστικός παράγοντας, που δεν είναι άλλος από το προσωπικό γούστο του καθενός. Ό,τι και αν σου προτείνουν οι φίλοι/-ες σου ή όσες κριτικές, όσες πλοκές κι αν έχεις διαβάσει, στην τελική, όλα εκεί καταλήγουν. Η εμπειρία που έχεις αποκτήσει από την παρακολούθηση σειρών λειτουργεί σαν πυξίδα στις μελλοντικές επιλογές σου, και με αυτό τον τρόπο ξέρεις στο περίπου τι θα σου αρέσει και τι όχι πριν το δεις. Αυτό βέβαια μόνο απόλυτο δεν είναι, καθώς πάντα θα σκάει κάτι αναπάντεχο που θα λατρέψεις εκεί που δεν το περίμενες με τίποτα.

Το hashmag όμως είναι εδώ για να κάνει την επιλογή σου πιο εύκολη. Παρακάτω θα σου δώσουμε μια πρώτη γεύση από τις πέντε καινούριες σειρές που κάνουν πρεμιέρα τον Φεβρουάριο, ώστε να μην πας σαν το πρόβατο στη σφαγή.

1. «American Crime Story»

Είναι το «American Horror Story» αλλά με ιστορίες αληθινών εγκλημάτων αντί για τρόμο. Δημιουργός της είναι ο Ryan Murphy (συν-δημιουργός του «Horror») και θα έχει και αυτή το χαρακτήρα ανθολογίας, δηλαδή η κάθε σεζόν θα καταπιάνεται με διαφορετική υπόθεση και χαρακτήρες. Η πρώτη της σεζόν λέγεται «The People v. O.J. Simpson» και ασχολείται με μια από τις διασημότερες δικαστικές υποθέσεις παγκοσμίως, που δίχασε την κοινή γνώμη. Τα ονόματα της πρώτης σεζόν θα ζήλευε μέχρι και μια κινηματογραφική παραγωγή.  Στο ρόλο του κατηγορούμενου για φόνο, O.J. Simpson έχουμε τον Cuba Gooding, Jr., με το καστ να συμπληρώνεται από τη Sarah Paulson, τον John Travolta, τη Selma Blair, την Connie Britton, τον Courtney B. Vance και πολλούς άλλους, ανάμεσά τους και ο Ross (David Schwimmer) από τα Φιλαράκια! Αν κρίνουμε από την επιτυχία του «American Horror Story» τότε αυτή η σειρά πάει για μεγάλα πράγματα. Το πρώτο επεισόδιο θα προβληθεί στις 2 Φεβρουαρίου από το FX. Τέλος, η δεύτερη σεζόν θα αφορά τον τυφώνα Κατρίνα και την καταστροφή που προκάλεσε.

2. «Animals.»

Το «Animals.» είναι μια κωμωδία κινουμένων σχεδίων για τα καταπιεσμένα ζώα της Νέας Υόρκης, η οποία δεν φημίζεται για το οικοσύστημά της. Η σειρά δίνει φωνή στα πλάσματα της πόλης, είτε είναι κατοικίδια, είτε περιστέρια, αρουραίοι, κατσαρίδες και άλογα, καταγράφοντας την καθημερινότητά και τις σκέψεις τους, οι οποίες τελικά δεν διαφέρουν και τόσο πολύ από τις δικές μας. Άβολα πάρτι, εγκυμοσύνες, προβλήματα στη δουλειά, είναι όλες καταστάσεις που απασχολούν τα ζώα μιας μεγαλούπολης. Τις φωνές των πρωταγωνιστών δανείζουν οι δημιουργοί της σειράς, Phil Matarese και Mike Luciano, οι οποίοι έχουν καταφέρει να μαζέψουν ένα all-star cast με ονόματα όπως A$AP Ferg, A$AP Rocky,  Jessica Chastain, Rob Corddry, Jay και Mark Duplass, Ellie Kemper, Nick Kroll, Adam Scott, Cobie Smulders και πολλά άλλα. Θα έχει ενδιαφέρον να ακούσουμε τη φωνή αυτών των ζώων, και σίγουρα πολύ γέλιο. Ξεκινάει στις 5 Φεβρουαρίου στο HBO.

3. «Vinyl»

Τα ονόματα Martin Scorsese, Mick Jagger, Terence Winter (« The Wolf of Wall Street) είναι ικανοποιητικά για να σε πείσουν να τη δεις. Τι, θέλεις κι’ άλλο; Πρόκειται για ένα μουσικό δράμα 10 επεισοδίων τοποθετημένο στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’70, που ακολουθεί τις προσπάθειες του παραγωγού Richie Finestra (στο ρόλο ο Bobby Cannavale), να κάνει καριέρα στην τότε μουσική σκηνή της πανκ, της ντίσκο, του χιπ-χοπ κτλ. Συμπρωταγωνιστούν Olivia Wilde, Ray Romano, Ato Essandoh, Max Casella, P.J. Byrne, J.C. MacKenzie κ.ά. Αλλά σοβαρά τώρα, πίσω από τη σειρά βρίσκεται ο Scorsese, δεν χρειάζεσαι άλλο πειστήριο. Στην οθόνες από 14 Φεβρουαρίου στο HBO.

4. «11.22.63»

https://www.youtube.com/watch?v=NXUx__qQGew

Απλός και καθημερινός καθηγητής λυκείου γυρνάει πίσω στο χρόνο για να εμποδίσει τη δολοφονία του John F. Kennedy. Ο ‘απλός και καθημερινός καθηγητής’ είναι ο James Franco. Αυτές οι δύο προτάσεις περιέχουν όλο το ζουμί της σειράς, η οποία λογικά θα είναι είτε αριστούργημα, είτε μεγάλη πατάτα, τίποτα το ενδιάμεσο. Βασισμένη στο βιβλίο του Stephen King (ο ίδιος είναι και παραγωγός της σειράς μαζί με τον JJ Abrams) «11/22/63», αυτή η μίνι σειρά οκτώ επεισοδίων εξετάζει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια του 20ου αιώνα, ποιος σκότωσε τον JFK και πως θα μπορούσε να αποτραπεί η δολοφονία του. Στην προσπάθειά του να ξαναγράψει την ιστορία από την αρχή, ο καθηγητής Jake διαπιστώνει ότι το παρελθόν δεν θέλει να αλλάξει και θα κάνει τα πάντα για να τον σταματήσει. Πρεμιέρα στις 15 Φεβρουαρίου στο Hulu.

5. «Fuller House»

Σίκουελ της επιτυχημένης sitcom «Full House» που ξεκίνησε το 1987 και κράτησε για οκτώ ολόκληρα χρόνια (απ’ ότι φαίνεται όλοι θα αποκτήσουν σίκουελ στο τέλος, εκτός από τα «Φιλαράκια» L). 21 χρόνια μετά, το Netflix την επαναφέρει στο προσκήνιο με τον ίδιο δημιουργό (Jeff Franklin) και σχεδόν τους ίδιους ηθοποιούς αλλά με αντίθετη υπόθεση. Η σειρά επικεντρώνεται στην -προσφάτως χείρα- D.J. Tanner-Fuller (Candace Cameron Bure), που έχει γίνει κτηνίατρος και είναι μάνα τριών αγοριών. Μην μπορώντας να αντέξει το βάρος όλων αυτών των υποχρεώσεων, ζητάει τη βοήθεια της αδερφής της, Stephanie (Jodie Sweetin) και της καλύτερής της φίλης, Kimmy (Andrea Barber), οι οποίες μετακομίζουν σπίτι της. Επίσης στο «Fuller House» θα εμφανίζονται και οι σταρ της original σειράς, John Stamos, Bob Saget και Dave Coulier. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Στις 26 Φεβρουαρίου στο Netflix.

Αν μη τι άλλο προμηνύεται ένας Φλεβάρης με τηλεοπτικό ενδιαφέρον.

 

«Η Επιστροφή»: Η εκδίκηση είναι στα χέρια του Θεού

Όλοι καταβάθος την περιμέναμε. Σινεφίλ ή όχι, όταν ακούγεται κάτι για νέα ταινία με τον Λεονάρντο Ντικάπριο, όλοι ανυπομονούν να τη δουν, να μπουν σε mode “Άντε θα το πάρει φέτος το Όσκαρ;” και το ίντερνετ να γεμίσει memes και εικόνες σχετικές με το θέμα. Τι συμβαίνει όμως, όταν το έργο που συμμετέχει ο υπερ –ταλαντούχος ηθοποιός, κάποιες φορές ξεπερνά ακόμα και τον ίδιο, μέσω των μαγευτικών εικόνων ή των μηνυμάτων, που παρέχει στο θεατή; Τότε συμβαίνει το «The Revenant», ή στα ελληνικά, «Η Επιστροφή».

Σε ένα ταξίδι στην αχαρτογράφητη Αμερική, τη δεκαετία του 1820, μια ομάδα αμερικάνων, που εμπορεύονται γούνες, θα δεχτούν επίθεση από μια φυλή ινδιάνων. Όσοι επιβιώσουν, θα εμπιστευτούν τον Hugh Glass (Λεονάρντο Ντικάπριο), ο οποίος ξέρει τον τρόπο για να τους βγάλει από τα άγνωστα μονοπάτια. Όταν όμως δεχτεί βάρβαρη επίθεση από αρκούδα, οι σύντροφοί του θα τον παρατήσουν για νεκρό. Σε μια προσπάθεια για επιβίωση, ο Glass υπομένει θλίψη, πόνο, τραύματα, καθώς και την προδοσία, από ένα από τα έμπιστα άτομα της ομάδας του, John Fitzgerald (Τομ Χάρντι).

pic1

Πίσω από την κάμερα υπάρχει ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου. Ο δημιουργός των «Birdman» και «Χαμένες Αγάπες», κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί με την σκηνοθεσία του έργου και πιστέψτε με, είναι παραπάνω από αρκετό. Εξαιρετικές γωνίες λήψεις, μεθυστικά πλάνα με τις μάχες και τα κυνηγητά να φαίνονται πιο ρεαλιστικά από ποτέ. Σε συνδυασμό με την εξαιρετική φωτογραφία του έργου και το φυσικό φωτισμό καθ’ όλη τη διάρκεια του, δημιουργείται ένα φιλμ οπτικά άριστο και αψεγάδιαστο.

Το στόρι είναι ίσως το αρνητικό του έργου, όχι επειδή είναι κακό, μα επειδή είναι λιγότερο καλό από τους υπόλοιπους παράγοντες της ταινίας. Πρόκειται για ένα φιλμ επιβίωσης, ο Glass περνά από σαράντα κύματα, μα η επιβίωση ενός ατόμου δεν αρκεί για να γεμίσει δυόμιση ώρες. Παρόλα αυτά, δεν καταφέρνει να κουράσει ούτε στο ελάχιστο, καθώς τα πλάνα που φαίνονται να περισσεύουν μέσα στο έργο, εξυπηρετούν στην χώνεψη του τι έχει συμβεί ως τότε. Με τα πολλά καταλαβαίνεις πως όλοι στην ταινία θέλουν με κάποιο τρόπο να επιβιώσουν. Και οι ινδιάνοι, που έρχονται αντιμέτωποι με τα όπλα και την απληστία των “λευκών”, και ο Fitzgerald, που θέλει να ξεφύγει από την ζωή που κάνει, μέχρι και η αρκούδα, που επιτίθεται στον Glass, με σκοπό να προστατέψει τα μικρά της.

pic2

Καθώς περνάμε στους ηθοποιούς, επιτρέψτε μου να μη σταθώ στις υποψηφιότητες και στο αν ο Ντικάπριο θα πάρει ή όχι το χρυσό αγαλματίδιο. Ναι, όλοι πλέον ξέρουμε ότι η Ακαδημία δεν του έχει φερθεί δίκαια και ναι είναι κοινώς αποδεκτό, πως ο άνθρωπος αξίζει ένα Όσκαρ (και δύο και τρία…). Ας μην επικεντρωθούμε όμως στη βράβευση, μα στην ερμηνεία που θα την προκαλέσει (αν την προκαλέσει).

Ο Λεονάρντο Ντικάπριο λοιπόν, κάνει μια ερμηνειάρα. Αγγίζει τα όρια της εξαθλίωσης, διώχνει από πάνω του την ρετσινιά του ομορφόπαιδου του Hollywood και γίνεται ο Hugh Glass, που περνά τα πάνδεινα και πασχίζει για την επιβίωση του. Πρόκειται για μια ερμηνεία, η οποία θα τον χαρακτηρίζει από δω και στο εξής, τελείως διαφορετική με ό,τι έχει κάνει ως τώρα, στην οποία όμως τα καταφέρνει εξίσου καλά με τους προηγούμενους ρόλους, φτάνοντας την τελειότητα. Στον πρόλογο ανέφερα, πως υπάρχουν φορές που το έργο ξεπερνά τον Ντικάπριο. Αυτό δε γίνεται επειδή ο πρωταγωνιστής κάνει κάτι λάθος. Απλά, όπως προαναφέρθηκε, σε πολλά σημεία αυτό που σε κερδίζει στο έργο είναι η εικόνα, που καταφέρνει να παραγκωνίσει κάπως στόρι και ερμηνευτές.

Στον δεύτερο ρόλο συναντάμε τον Τομ Χάρντι. Ο Χάρντι ερμηνεύει τον John Fitzgerald, τον κακό του έργου και ίσως τον πιο καλογραμμένο χαρακτήρα της ταινίας. Και το κάνει με άριστο τρόπο. Καταφέρνει να σε κάνει να τον μισήσεις, ενώ όντας βρετανός, πετυχαίνει αμερικάνικη χωριάτικη προφορά (ναι, σαν του Μακόναχι). Άξιος αναφοράς και ο Ντόμναλ Γλίσον («Από Μηχανής», «Brooklyn») στο ρόλο του λοχαγού Andrew Henry.

Συνοψίζοντας, «Η Επιστροφή» είναι η καλύτερη ταινία που έχει βγει μέχρι στιγμής μέσα στο μικρό μέρος του 2016 που έχουμε διανύσει και σίγουρα θα καταλήξει να είναι μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Πρέπει να προειδοποιήσω όμως. Είναι μια βαριά ταινία. Και η ρεαλιστική αποτύπωση των εικόνων από τον Ινιαρίτου, σε συνδυασμό με τις ερμηνείες, σε κάνουν να νιώθεις πως είσαι κι εσύ εκεί

 

4 πράγματα που θα συμβούν αν δεν πάρει το Όσκαρ ο DiCaprio

Εξετάζουμε τους τρόπους με τους οποίους θα επηρεαστεί ο κόσμος γύρω μας εάν δεν βραβευτεί ούτε φέτος, ο δημοφιλής ηθοποιός Leonardo DiCaprio με το χρυσό αγαλματίδιο της Ακαδημίας (χιουμοριστικά).

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Ο DiCaprio φέτος θα πάρει επιτέλους το Όσκαρ. Είναι τελεσίδικο. Οι στοιχηματικές εταιρείες δίνουν την ελάχιστη δυνατή απόδοση και τα πάντα γύρω από την ταινία που είναι υποψήφιος αλλά και στο Χόλυγουντ γενικά, μυρίζουν Όσκαρ.

photo1
20th Century Fox

Η ταινία «The Revenant» αφορά την πραγματική ιστορία του Hugh Glass, ενός αμερικανού κυνηγού γουνών, ο οποίος βρίσκεται μόνος εγκαταλελειμμένος στη χιονισμένη φύση και ζει τη δικιά του Οδύσσεια (όπου Σκύλλα και Χάρυβδη βάλε αρκούδα). Επίσης, όπως έγινε γνωστό από αμέτρητα ρεπορτάζ και μέσα από δηλώσεις των ίδιων των συντελεστών, τα γυρίσματα της ταινίας αυτής διεξήχθησαν κάτω από δύσκολες καιρικές συνθήκες με πολικό κρύο, σε πραγματικά δάση και όχι μέσα στη ζεστασιά ενός στούντιο. Ήταν γενικά μια εξαντλητική εμπειρία, που τέσταρε τις σωματικές και ψυχολογικές αντοχές του DiCaprio. Με λίγα λόγια, η ταινία διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που χρειάζονται για να πάρει κάποιος Όσκαρ ερμηνείας. Έτσι κι αλλιώς, κακά ψέματα, δεν έχει και κάποιον δυνατό αντίπαλο στην οσκαρική κούρσα φέτος.

photo2

Εδώ και κάποια χρόνια έχει δημιουργηθεί μια μανία στους χρήστες του Διαδικτύου, για το γεγονός ότι δεν έχει βραβευτεί ακόμα με το Όσκαρ ο DiCaprio. Κάθε φορά που μπαίνουμε στην οσκαρική περίοδο, όλο το internet γι’ αυτό συζητάει. Που, δεν διαφωνώ, ο Leonardo DiCaprio είναι εξαιρετικός ηθοποιός και το αξίζει με το παραπάνω το χρυσό αγαλματίδιο, αλλά όλα αυτά έχουν να κάνουν με το πώς βλέπει κανείς τα Όσκαρ σαν θεσμό. Δηλαδή, αν βλέπεις τα Όσκαρ σαν κάποια βραβεία τα οποία δίνονται στους πραγματικά καλύτερους της χρονιάς όσον αφορά τον κινηματογράφο, τότε καλά κάνεις και νευριάζεις με τις αδικίες, αλλά τα βλέπεις λάθος. Είναι ολοφάνερο πως έχουν μια συγκεκριμένη πολιτική για το ποιον θα βραβεύσουν και το ότι υπηρετούν κάποια συμφέροντα. Όσο πιο γρήγορα μπεις στη λογική τους, τόσο καλύτερα θα περάσεις παρακολουθώντας τα. Από την άλλη, αν κάτσεις και παρατηρήσεις την ιστορία του θεσμού αυτού, και το πότε ή και αν βραβεύτηκαν σημαντικοί άνθρωποι του κινηματογράφου, θα συνειδητοποιήσεις ότι δεν είναι και τόσο αδικημένος τελικά ο DiCaprio.

Όπως και να ‘χει, διαβάζοντας αυτό το κείμενο και από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα στα social media, έχεις καταλάβει πως σίγουρα φέτος είναι η χρονιά του και το βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου θα γυρίσει σπίτι με το βραβείο. Φαντάσου όμως να μη το πάρει ούτε φέτος. Φέτος που όλοι και όλα δείχνουν DiCaprio. Θα γίνει χαμός. Διάβασε παρακάτω τα τέσσερα πράγματα που θα συμβούν σε αυτή την περίπτωση.

1) Θα πέσει το ίντερνετ

Καμία Kim Kardashian. Το όλο θέμα έχει μαζέψει τόση προσοχή στον κόσμο του διαδικτύου και των κοινωνικών μέσων, που δεν γίνεται να μην προκληθεί κάτι κακό. Ήδη φαντάζομαι οργισμένα posts κατά της Ακαδημίας, αστείες αντιδράσεις ανθρώπων που παρακολουθούν τη στιγμή της ανακοίνωσης του νικητή, ατελείωτα memes και gifάκια σατιρικού περιεχομένου και πολλά άλλα. Κυριολεκτικά ο κάθε χρήστης των social media θα έχει να πει κάτι, ακόμα και ο ίδιος ο DiCaprio ίσως ανεβάσει tweet με κάποια καυστική ανακοίνωση κατά του θεσμού (στην ίδια φάση που κάνουν οι ελληνικές ομάδες κατά της διαιτησίας.

2) Θα γίνει μαζική πορεία διαμαρτυρίας στην Hollywood Boulevard υποκινούμενη από τον Tobey Maguire

SONY DSC

Ο κόσμος του Χόλυγουντ έχει υποστεί πολλά. Τόσα χρόνια περιμένει πως και πώς να πάρει ο DiCaprio το Όσκαρ, αλλά κάθε φορά η Ακαδημία τον σνομπάρει. Αν δε το πάρει ούτε φέτος το ποτήρι θα ξεχειλίσει, και δικαιολογημένα πλέον, θα οργανωθεί πορεία διαμαρτυρίας από τον κολλητό του, Tobey Maguire. Φυσικά όλο το Χόλυγουντ θα είναι εκεί, και λογικό θα είναι να ακολουθήσουν και επεισόδια. Σύμφωνα με φήμες, στην πρώτη γραμμή κρούσης θα βρίσκεται, μεταξύ άλλων, και ο Martin Scorsese, από τα χέρια του οποίου θα πεταχτούν πολλές βόμβες μολότοφ.

3) Ο DiCaprio θα πνίξει τον πόνο του στα φτερά ενός αγγέλου της Victoria Secret

photo4

Δυστυχώς είναι όσο σκληρό όσο ακούγεται. Θα πάνε μαζί κρουαζιέρες, ταξίδια και λοιπά τέτοια ανιαρά. Στο τέλος της σεζόν θα παρακολουθήσει από τις courtside θέσεις του στο Staples Center, τον Kobe Bryant να παίζει για τελευταία φορά μπάσκετ, και μετά το τέλος του αγώνα οι δύο θα μοιραστούν τις στεναχώριες τους.

4) Θα πρωταγωνιστήσει σε τηλεοπτική σειρά

photo5

Έχοντας απηυδήσει από την αδιαφορία που δείχνουν τα μέλη της Ακαδημίας προς το πρόσωπό του, θα προσπαθήσει να ανανεώσει την καριέρα του δοκιμάζοντας την τύχη του στην τηλεόραση. Οι πιθανότητες ενός τέτοιου σεναρίου αυξάνονται αν το Όσκαρ φέτος πάρει ο Bryan Cranston. Η σειρά θα είναι spin-off του Τιτανικού και θα εξερευνά τις ζωές του Jack και της Rose αν δεν υπήρχε παγόβουνο.

«Steve Jobs»: Από Μηχανής “Θεός”… ή μήπως όχι;

Αδιαμφισβήτητα ο Steve Jobs ήταν μια εκ των πιο σημαντικών προσωπικοτήτων στον κόσμο της τεχνολογίας, έχοντας προεδρεύσει της εταιρίας Apple για πολλά χρόνια και φέρνοντας πολλές από τις τεχνολογικές αλλαγές, που αυτή την στιγμή οι περισσότεροι από εμάς απολαμβάνουμε στο έπακρο. Ο πρόωρος θάνατος του – ήταν μόλις 56 ετών – σόκαρε πολύ τον κόσμο και πάρα πολλοί έσπευσαν να τον θεοποιήσουν. Ήταν όμως ο θεός που όλοι προσπαθούσαν να αναδείξουν; Το «Steve Jobs» του Danny Boyle («Trainspotting», «Slumdog Millionaire») καλείται να δώσει μια απάντηση.

Η ταινία δεν είναι μια συνηθισμένη βιογραφία, αντίθετα ακολουθεί τον Steve Jobs (Michael Fassbender) στα παρασκήνια τριών διαφορετικών (και σημαντικών) στιγμών της καριέρας του: την παρουσίαση του Macintosh 128K το 1984, την παρουσίαση του NeXT το 1988 και, εν τέλει, την παρουσίαση του iMac το 1998, μοντέλου το οποίο ουσιαστικά ανέστησε και την Apple. Σε αυτά τα παρασκήνια βλέπουμε τον Jobs να ταπεινώνει τους υπαλλήλους του, να τσακώνεται με την πρώην του σχετικά με την μικρή τους κόρη, να έρχεται σε σύγκρουση με τους φίλους του και, συχνότερα, να προσπαθεί να συνεννοηθεί με την πιστή του βοηθό Joanna Hoffman (Kate Winslet), η οποία φαίνεται να είναι η μόνη που έχει τον απόλυτο έλεγχο.

pic1

Το σενάριο του έργου το έχει αναλάβει ο Aaron Sorkin ( βραβευμένος με Oscar Σεναρίου για το «Social Network»), εμπνευσμένος από την βιογραφία του Jobsγραμμένη από τον Walter Isaacson. Εκεί όμως που ο Sorkin διαπρέπει (και πάντα διέπρεπε) είναι οι απίστευτα γρήγοροι και έξυπνοι διάλογοι των χαρακτήρων, οι οποίοι έχουν πάντα έντονες συνδιαλέξεις, κάθε φορά με κάτι καινούργιο και χωρίς να αναμασάνε και να επαναλαμβάνουν τα ίδια πράγματα συνεχώς. Η ράχη του έργου όμως είναι ο χαρακτήρας του ήρωα του, ο οποίος παρουσιάζεται σαν ένας προβοκάτορας που προσβάλει τους πάντες και τα πάντα χωρίς να νοιάζεται ιδιαίτερα και χωρίς να δίνει σημασία στα συναισθήματα των άλλων ή, έστω όλων των άλλων. Το μόνο πράγμα όμως που τον αλλάζει είναι η σχέση του με την κόρη του, Lisa, η οποία είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που έχει κάποια σημασία γι’ αυτόν. Και οι συζητήσεις του με όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες είναι αυτές που λίγο-λίγο αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα του, τα συναισθήματα του για τους άλλους και μαζί την σταδιακή του ωρίμανση.

Η σκηνοθεσία του Boyle είναι ενδιαφέρουσα σε σημεία, όμως ποτέ δεν είναι συναρπαστική. Σίγουρα δημιουργεί ένα ωραίο στήσιμο και διοικεί πολύ σωστά το οικοδόμημα της ταινίας, όμως μπροστά στις παλιές του δουλειές όπως το «Trainspotting» η μαγεία του και η νεανικότητα που είχε στην κάμερα φαίνονται χαμένες. Ένα πολύ θετικό όμως στοιχείο της σκηνοθεσίας του είναι το γεγονός πως χρησιμοποιεί διαφορετικούς τρόπους κινηματογράφησης σε κάθε τομέα του έργου, χρησιμοποιώντας στις σκηνές του παρελθόντος φιλμ της εποχής εκείνης και φτάνοντας εν τέλει να γυρίζει με ψηφιακές κάμερες στο τέλος, δίνοντας στο φιλμ μια ιδιαίτερη αισθητική, την οποία σιγοντάρει ο Daniel Pemberton με το ηλεκτρονικό και όμορφο score του.

pic2

Αυτό για το οποίο όλοι έχουν να μιλάνε και να λένε πως η ταινία πέτυχε είναι οι ερμηνείες της. Όλο το καστ στο σύνολό του κάνει καλή δουλεία, κυρίως δίνοντας υπόσταση στον διάλογο, που ήδη υπάρχει. O Jeff Daniels είναι εξαιρετικός στο ρόλο του John Sculley (πότε δεν ήταν, άλλωστε ;), ενώ ο Seth Rogen κάνει την έκπληξη σε δραματικό ρόλο ως Steve Wozniak και βουλώνοντας πολλά στόματα που λέγανε πως δεν θα τα κατάφερνε. Όμως τα δύο μεγαλύτερα ονόματα του έργου είναι και αυτά που κλέβουν την παράσταση: Η KateWinslet στο ρόλο της Hoffman είναι ηλεκτρική και είναι το ψύχραιμο αντίβαρο του Jobs, συνεχώς έτοιμη για όποια κρίση εμφανιστεί και έχοντας σχεδόν πάντα τον έλεγχο της κατάστασης. Και ύστερα έχουμε τονMichael Fassbender, έναν ηθοποιό που δεν μοιάζει καθόλου με τον Steve Jobs και που καταφέρνει να σε πείσει πως είναι ο Jobs. Έχοντας σαν χάρισμα να αιχμαλωτίζει την οθόνη σε κάθε του ταινία, ο Fassbender καταφέρνει εδώ μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του και τιμά και με το παραπάνω την παρουσία του ανάμεσα στους υποψηφίους του βραβείου Oscar Α’ Ανδρικού ρόλου, το ίδιο και η Winslet στην κατηγορία του Β’ Γυναικείου.

Όμως εδώ οφείλω να αναρωτηθώ κάτι: δεν είναι κάπως νωρίς για μια τέτοια βιογραφία; Σίγουρα, ο Jobs ήταν σημαντική προσωπικότητα και άφησε το στίγμα του στην γενιά μας, όπως και οφείλουμε να παραδεχθούμε πως η ταινία έχει χαρακτηριστεί σαν μια πολύ ιστορικά ακριβής προσέγγιση της ζωής του. Όμως ποιος είναι ο σκοπός της ταινίας, εν τέλει; Το «Social Network» ήταν άλλη μια βιογραφία που γυρίστηκε πολύ νωρίς, κατηγορήθηκε για ανακρίβειες, που στο διαταύτα όμως μιλούσε για την ψηφιακή επανάσταση και την εποχή μας μέσα από το Facebook και την εξάπλωση του. Εδώ όμως δεν φαίνεται πουθενά κάτι αντίστοιχο, κάτι που θα λέει κάτι παραπάνω από μια ιστορία και που θα αποτελεί λόγο για να μιλάμε για το έργο μετά από μερικά χρόνια. Και, ενώ αποπειράται να μείνει μακριά από την φόρμα μιας οποιασδήποτε βιογραφικής ταινίας, στο τέλος η ουσία της είναι στην εξιστόρηση καθ’ εαυτή και όχι σε κάτι παραπάνω, με αποτέλεσμα να μοιάζει με μια… απλά βιογραφία.

Σίγουρα το «Steve Jobs»είναι ένα αξιόλογο έργο κυρίως για τους διαλόγους και τις ερμηνείες του, χωρίς όμως να είναι ένα αξιομνημόνευτο έργο. Και, χωρίς να είναι μια απογοήτευση, δεν καταφέρνει να γοητεύσει πραγματικά το κοινό. Σίγουρα ο χρόνος σας δε θα χαθεί με το έργο, όμως αν προτιμήσετε να το δείτε όταν κυκλοφορήσει σε DVD δε θα σας αδικήσει κανείς. Σε όλους τους υπόλοιπους, καλή θέαση.

 

5 φορές που ο Severus Snape μας δίδαξε ζωή

Με αφορμή το θάνατο  του σπουδαίου βρετανού ηθοποιού Alan Rickman, θυμόμαστε πέντε σημαντικές στιγμές του διασημότερου ρόλου του, Severus Snape.

Η είδηση του θανάτου του Alan Rickman, αποτέλεσε μεγάλο πλήγμα στον κόσμο του θεάτρου και του κινηματογράφου παγκοσμίως, καθώς υπήρξε μια σπουδαία προσωπικότητα που άφησε το στίγμα της στον καλλιτεχνικό χώρο.

Γνωστός για την χαρακτηριστική χροιά φωνής, προφοράς και τον καθηλωτικό τρόπο ομιλίας, είχε καταφέρει να υποδύεται άλλοτε τον villain, και άλλοτε τον πρωταγωνιστή ρομαντικής κομεντί, με την ίδια ευκολία. Παίζοντας τον κακό Hans Gruber στο «Die Hard» είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη, η οποία εκτοξεύθηκε σε μυθικά ύψη όταν πήρε το ρόλο του καθηγητή Severus Snape, στο υπερ-επιτυχημένο franchise «Harry Potter».

Ο Severus Snape ήταν ο καθηγητής μαγικών φίλτρων στο σχολείο Hogwarts, όπου φοιτούσε ο Harry Potter. Μυστηριώδης, σκληρός, αυστηρός και ανέκφραστος, ήταν ένας από τους σπουδαιότερους μάγους που υπήρξαν, κουβαλώντας ένα σκοτεινό παρελθόν αλλά με λαμπρή κατάληξη. Έπαιξε ζωτικό ρόλο στα γεγονότα της ιστορίας του Harry Potter, και ο Alan Rickman έμοιαζε σα να είχε γεννηθεί για να υποδυθεί αυτό το χαρακτήρα. Έκανε εκπληκτική δουλειά στην ενσάρκωσή του, και κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι γι’ αυτό τον ρόλο θα τον θυμόμαστε. Πάμε λοιπόν να δούμε πέντε φορές που ο καθηγητής που λατρεύουμε να μισούμε, Severus Snape μας «δίδαξε ζωή». Ετοιμάσου για μια δυνατή γροθιά νοσταλγίας.

Όταν η παρουσία του υπερκάλυψε το πρωταγωνιστικό τρίο, σε μια σκηνή που δεν χρειάστηκε καν να μιλήσει.

Καθώς ο Χάρι, ο Ρον και η Ερμιόνη συζητούν για τον Χριστουγεννιάτικο χορό και τους παρτενέρ τους, ο Snape τριγυρνάει από πάνω τους σα το χάρο και τους χτυπάει για να κάνουν ησυχία. Το αποτέλεσμα είναι ξεκαρδιστικό.

Όταν γλεντάει ολόκληρο Gryffindor και τον καθηγητή Lupin μαζί.

Σε αυτή τη σκηνή ο Snape μπαίνει φουριόζος στο μάθημα «Άμυνα εναντίων των Σκοτεινών Τεχνών» και πριν προλάβεις να αναρωτηθείς τι κάνει αυτός εδώ αντί του Lupin, έχει αρχίσει ήδη την παράδοση για τους λυκάνθρωπους, σελ. 394. Επίσης, μισεί το Gryffindor και αυτό βγαίνει προς τα έξω. Η Ερμιόνη τρώεi τα μούτρα της παρόλο που απαντάει άριστα, ενώ ο Χάρι προκαλεί την τύχη του με τέτοιες ερωτήσεις.

Όταν βάζει τον Χάρι στη θέση του, ο οποίος είχε το θράσος να χρησιμοποιήσει τα ξόρκια του ίδιου του Snape, εναντίον του.

Εδώ έχουμε το μεγάλο spoiler της έκτης ταινίας. Ο Χάρι Πότερ κυνηγά τον Snape, που μόλις έχει σκοτώσει τον Dumbledore. Στην προσπάθειά του να του ρίξει ένα ξόρκι (Sectusempra) που έμαθε από το μυστικό του βιβλίο, τρώει μέγα άκυρο. Αφού ο Snape τον αποκρούει με χαρακτηριστική ευκολία, του αποκαλύπτει πως ο ίδιος είναι ο Ημίαιμος Πρίγκιπας και το ξόρκι αυτό είναι δικό του.

Όταν συναντάει τον Χάρι για πρώτη φορά, και του εκφράζει τα συλλυπητήρια του για τη μάνα του, με όχι τόσο προφανή τρόπο.

photo1

Η αγάπη του Snape για τη Lily Evans είναι γνωστή και αποτελεί την μοναδική ηθική πυξίδα, με βάση την οποία κάνει επιλογές στη ζωή του. Έτσι, η πρώτη κουβέντα έβερ που λέει ο Snape στον Χάρι, μπορεί φαινομενικά να είναι μια τυπική ερώτηση φίλτρων, αλλά κατά βάθος εκφράζει τη λύπη του για τον θάνατο της Lily. «Tell me, what would I get if I added powdered root of asphodel to an infusion of wormwood?». Σύμφωνα με τη βικτωριανή γλώσσα των ονομάτων των λουλουδιών, η φράση αυτή σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει: «I bitterly regret Lily’s death».

Όταν με μία μόνο λέξη εκφράζει τα συναισθήματά του για την μητέρα του Χάρι, Lily Potter.

Εδώ είμαστε στα τελειώματα της ιστορίας του Harry Potter, σε μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές του franchise. Ο Dumbledore τεστάρει τα κίνητρα του Snape όσον αφορά το σχέδιο, που πρέπει να ακολουθηθεί μέχρι το τέλος. Ο Snape καλεί τον προστάτη του, ο οποίος έχει τη μορφή θηλυκής ελαφίνας, ίδιο με αυτόν της Lily, γεγονός που αποδεικνύει την απεριόριστη αγάπη του προς αυτή. Έπειτα, ο Dumbledore τον ρωτάει «After all this time?» («την αγαπάς ακόμα μετά από τόσο καιρό;»), και ο Snape απαντάει λακωνικότατα «Always», και η φράση αυτή έμεινε στην ιστορία.

photo2

R.I.P. Alan Rickman.

5 φορές που ο Leonardo DiCaprio έπρεπε να είναι υποψήφιος για το Oscar

Όλοι ξέρουμε τον Leonardo DiCaprio. Αρχικά στον «Τιτανικό», όπου έγινε ο νεανικός έρωτας κάθε κοριτσιού, ύστερα όμως στέφθηκε από πολλούς ως ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του και ένας από τους μεγαλύτερους επαγγελματίες του χώρου, με ερμηνείες σαν αυτή του «Wolf of Wall Street» να τον κάνουν να μετράει 5 υποψηφιότητες για Βραβείο Oscar.

Η νέα του ταινία «Revenant» είναι αύτη που χθες του χάρισε την έκτη του υποψηφιότητα για το βραβείο και σίγουρα την μεγαλύτερη του πιθανότητα νίκης μέχρι και σήμερα, μια νίκη που όλοι φαίνονται να προσδοκούν στον κόσμο του ίντερνετ. Όμως δεν ήταν τυχερός με όλες του τις ταινίες, ούτως ώστε να εξασφαλίσει μια υποψηφιότητα. Η παρακάτω λίστα λοιπόν, σας παρουσιάζει μερικές από τις καλύτερες και όχι υποψήφιες ερμηνείες του ηθοποιού, πάντα με τα κριτήρια του Hashmag.

5) «J. Edgar» (2011)

35e1d9b3b3b5232d_Jed3

Ο Clint Eastwood εδώ δίνει στον DiCaprio την ευκαιρία να υποδυθεί τον αμφιλεγόμενο ιδρυτή του FBI J. Edgar Hoover, ο οποίος είχε εμπλακεί σε μερικές από τις μεγαλύτερες ιστορικές στιγμές του 20ου αιώνα, ενώ ταυτόχρονα ήταν ο ίδιος ομοφυλόφιλος. Η ταινία είναι ένα βιογραφικό δράμα εποχής, το οποίο παρά τις καλές του προθέσεις δεν άγγιξε όσους θα ήθελε. Η ερμηνεία του DiCaprio όμως είναι για μια ακόμη φορά μαγνητική, το καλύτερο στοιχείο του έργου και αυτό το οποίο κράτησαν οι θεατές στην μνήμη τους ακόμη και αφότου έπεσαν οι τίτλοι.

4) «The Departed» (2006)

pic2

Στην τρίτη του συνεργασία με τον Martin Scorsese (μετά τα «Gangs of New York» και «Aviator»), ο DiCaprio αναλαμβάνει τον ρόλο ενός μυστικού αστυνομικού, που διεισδύει στα άδυτα της συμμορίας ενός Ιρλανδού γκάνγκστερ (Jack Nickonson), ώστε να ανακαλύψει τον πληροφοριοδότη του τελευταίου στην αστυνομία (Matt Damon). Εκείνη την χρονιά ο Leo ήταν υποψήφιος τρίτη φορά για Oscar για το«Blood Diamond», όμως αυτός εδώ ο ρόλος του είναι πιο αξιομνημόνευτος και ήταν και αυτός που στην ουσία τον έβαλε στον κινηματογραφικό χάρτη οριστικά και που έδειξε πως είχε τα φόντα να γίνει ο μεγάλος και σοβαρός πρωταγωνιστής που είναι σήμερα.

3) «Catch Me if you Can» (2002)

pic3

Στην ομώνυμη κωμωδία του Steven Spielberg ο DiCaprio εμφανίζεται στον πρώτο του πραγματικά δύσκολο ρόλο, όπου υποδύεται τον πραγματικό απατεώνα Frank Abagnale Jr., ο οποίος μέχρι τα 19 του είχε καταφέρει να κλέψει αμέτρητα χρήματα και να εξαπατήσει υποδυόμενος τους ρόλους του πιλότου, του γιατρού ή, ακόμη, και του πράκτορα του FBI. Μπορεί δίπλα του στέκεται επάξια ο Tom Hanks, όμως ο Lio είναι που κλέβει την παράσταση.

2) «Shutter Island» (2010)

pic4

Τέταρτη καρποφόρα συνεργασία με τον Scorsese, αυτή την φορά στην μεταφορά του ομώνυμου αστυνομικού μυθιστορήματος του συγγραφέα Dennis Lehane («Mystic River»). Εδώ ο μεγάλος σταρ υποδύεται έναν ειδικό αστυνομικό που έχει ταξιδέψει σ’ ένα άσυλο για παράφρονες εγκληματίες, με σκοπό να βρει μια εξαφανισμένη ασθενή, όμως έρχεται αντιμέτωπος με καταστάσεις, που μπορούν να φέρουν στο φως πολλά κρυμμένα μυστικά, που ούτε ο ίδιος δε θα φανταζόταν πως θα έβρισκε. Μια πολύ ανατρεπτική ιστορία που αδίκως δεν κέρδισε το κοινό όταν προβλήθηκε, την οποία όμως ο DiCaprio μεταφέρει στις πλάτες του με μεγάλο χάρισμα, άξιο προσοχής.

1) «Django Unchained» (2012)

pic1

Οκ, όλοι ξέρουμε τον Quentin Tarantino, το κακό παιδί του Χόλυγουντ, την λατρεία του για την βία και τα σπαγγέτι γουέστερν. Αυτή η ταινία ήταν η πρώτη του απόπειρα στο είδος (πιο πρόσφατα μας έδωσε το «Hateful Eight»), ακολουθώντας τον ελεύθερο πρώην σκλάβο Django στο ταξίδι του να ελευθερώσει την σύζυγο του από τους γαιοκτήμονες δουλεμπόρους. Και ο πιο κακός, μοχθηρός και ύπουλος όλων τους είναι ο Calvin Candie, τον οποίο, όπως καταλάβατε, υποδύεται ο DiCaprio. Διαφορετικότερος από κάθε άλλο του ρόλο μέχρι τότε, που τον είχαμε συνηθίσει να έχει στην χειρότερη περίπτωση ψυχολογικά προβλήματα, εδώ πραγματικά καταφέρνει να μας κάνει να ξεχάσουμε τον DiCaprio που ξέραμε. Μπορεί να είναι ένας δεύτερος ρόλος, όμως είναι σίγουρα από τους πιο αξιομνημόνευτους του ηθοποιού.

Ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα φετινά βραβεία Όσκαρ!

Μετά την απονομή των Χρυσών Σφαιρών, ήρθε η ώρα να μπούμε στο δρόμο για τα Όσκαρ, των οποίων οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν σήμερα και η τελετή απονομής θα πραγματοποιηθεί στις 28 Φεβρουαρίου, στο Samuel Goldwyn Theater, στο Λος Άντζελες.

Κλασσικά, «Η Επιστροφή», η νέα ταινία του Ινιαρίτου με πρωταγωνιστές τους Λεονάρντο ΝτιΚάπριο και Τομ Χάρντι, είναι υποψήφιο για 12 βραβεία, ενώ έκπληξη αποτελεί η υποψηφιότητα του Χάρντι στην κατηγορία του Β’ Ανδρικού Ρόλου, μιας και η ερμηνεία του είχε αγνοηθεί παντελώς από τις Χρυσές Σφαίρες.

Αδικημένος φαίνεται ο Κουεντίν Ταραντίνο, με τους «Μισητούς Οχτώ», καθώς δεν είναι υποψήφιος ούτε για Σκηνοθεσία, ούτε για Πρωτότυπο Σενάριο. Στους αδικημένους προστίθεται και ο Πάολο Σορεντίνο, με τη «Νιότη» του και την υποψηφιότητα του Μάικλ Κέιν για Α’ Ανδρικό που δεν ήρθε ποτέ…

Στα υπόλοιπα, χαίρομαι ιδιαιτέρως για την υποψηφιότητα του Κρίστιαν Μπέιλ στην κατηγορία Β’ Ανδρικού Ρόλου για «Το Μεγάλος Σορτάρισμα», καθώς και για την επιτυχία το «Mad Max», που είναι υποψήφιο σε 10 (!!) διαφορετικές κατηγορίες. Βέβαια μεγαλύτερη ικανοποίηση φέρει η υποψηφιότητα του αριστουργήματος, που ακούει στο όνομα «Ο Γιος του Σαούλ», στην κατηγορία Ξενόγλωσσης Ταινίας, γεγονός το οποίο όμως, ήταν αναμενόμενο.

Αναλυτικά η λίστα με τους υποψήφιους:  

ΤΑΙΝΙΑ

«The Big Short»
«Bridge of Spies»
«Brooklyn»
«Mad Max: Fury Road»
«The Martian»
«The Revenant»
«Room»
«Spotlight»

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
«The Big Short» Adam McKay
«Mad Max: Fury Road» George Miller
«The Revenant» Alejandro G. Iñárritu
«Room» Lenny Abrahamson
«Spotlight» Tom McCarthy 

ΑΑΝΤΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
Bryan Cranston (Trumbo)
Matt Damon (The Martian)
Leonardo DiCaprio (The Revenant)
Michael Fassbender (Steve Jobs)
Eddie Redmayne (The Danish Girl)

ΒΑΝΤΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
Christian Bale (The Big Short)
Tom Hardy (The Revenant)
Mark Ruffalo (Spotlight)
Mark Rylance (Bridge of Spies)
Sylvester Stallone (Creed)

ΑΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ
Cate Blanchett (Carol)
Brie Larson (Room)
Jennifer Lawrence (Joy)
Charlotte Rampling (45 Years)
Saoirse Ronan (Brooklyn) 

ΒΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ
Jennifer Jason Leigh (The Hateful Eight)
Rooney Mara (Carol)
Rachel McAdams (Spotlight)
Alicia Vikander (The Danish Girl)
Kate Winslet (Steve Jobs)

ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
«The Big Short»
«Brooklyn»
«Carol»
«The Martian»
«Room»

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
«Bridge of Spies»
«Ex Machina»
«Inside Out»
«Spotlight»
«Straight Outta Compton»  

ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ
«Anomalisa»
«Boy and the World»
«Inside Out»
«Shaun the Sheep Movie»
«When Marnie Was There»

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
«Carol»
«The Hateful Eight»
«Mad Max: Fury Road»
«Τhe Revenant»
«Sicario» 

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
«Bridge of Spies»
«The Danish Girl»
«Mad Max: Fury Road»
«The Martian»
«The Revenant» 

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ
«Carol»
«Cinderella»
«The Danish Girl»
«Mad Max: Fury Road»
«The Revenant»  

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
«Amy»
«Cartel Land»
«Τhe Look of Silence»
«What Happened Miss Simone?»
«Winter on Fire: Ukraine’s Fight for Freedom» 

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
« Body Team 12»
« Chau, beyond the Lines»
« Claude Lanzmann: Spectres of the Shoah»
« A Girl in the River: The Price of Forgiveness»
« Last Day of Freedom» 

ΜΟΝΤΑΖ
«The Big Short»
«Mad Max: Fury Road»
«The Revenant»
«Spotlight»
«Star Wars: The Force Awakens» 

ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ ΤΑΙΝΙΑ
«Embrace of the Serpent» (Κολομβία)
«Mustang» (Γαλλία)
«Son of Saul» (Ουγγαρία)
«Theeb» (Ιορδανία)
«A War» (Δανία 

ΜΑΚΙΓΙΑΖ
«Mad Max: Fury Road»
«The 100-Year-Old Man Who Climbed out the Window and Disappeared»
«The Revenant» 

ΜΟΥΣΙΚΗ
«Bridge of Spies»
«Carol»
«The Hateful Eight»
«Sicario»
«Star Wars: The Force Awakens»

ΤΡΑΓΟΥΔΙ
«Earned It» (Fifty Shades of Grey)
«Manta Ray» (Racing Extinction)
«Simple Song #3» (Youth)
«Til It Happens To You» (The Hunting Ground)
«Writing’s On The Wall» (Spectre)

ΜΟΝΤΑΖ ΗΧΗΤΙΚΩΝ ΕΦΕ
«Mad Max: Fury Road»
«Τhe Martian»
«The Revenant»
«Sicario»
«Star Wars: The Force Awakens»

ΗΧΟΣ
«Bridge of Spies»
«Mad Max: Fury Road»
«Τhe Martian»
«The Revenant»
«Star Wars: The Force Awakens»

ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΕ
«Ex Machina»
«Mad Max: Fury Road»
«Τhe Martian»
«The Revenant»
«Star Wars: The Force Awakens»

ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ
«Bear Story»
«Prologue»
«Sanjay’s Super Team»
«We Can’t Live without Cosmos»
«World of Tomorrow»

ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
«Ave Maria»
«Day One»
«Everything Will Be Okay (Alles Wird Gut)»
«Shok»
«Stutterer»

«Το Μεγάλο Σορτάρισμα»: Ένα έξυπνο φιλμ για την πτώση της Wall Street

Ο Άνταμ Μακ Κέι, που μας έχει συνηθίσει σε καφροκωμωδίες («Anchorman», «Μπάτσοι από τον Πάγκο»), μας παρουσιάζει τη νέα του ταινία, για την κρίση στις τράπεζες της Αμερικής – και κατ’ επέκταση σ’ όλου του κόσμου – το 2008, χρησιμοποιώντας ένα καστ μεγατόνων, με ονόματα όπως Κρίστιαν Μπέιλ, Μπραντ Πιτ, Ράιαν Κόσλιγνκ, Στιβ Καρέλ. Η ταινία τιτλοφορείται «Το Μεγάλο Σορτάρισμα» και προβάλλεται στις αίθουσες από την Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου.

Τρεις διαφορετικές, μα παράλληλες ιστορίες, σχετικά με την αμερικάνικη κτηματομεσιτική φούσκα, που έσκασε το 2008. Κάποια χρηματιστηριακά outsiders, προβλέπουν αυτήν την αποτυχία της αμερικάνικης οικονομίας και κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να “τα βάλουν” με τα συμφέροντα των τραπεζών.

Η ταινία λοιπόν, αφορά τράπεζες και χρηματιστήρια. Από την αρχή, έως το τέλος της. Σε τραβάει από τα μούτρα από το πρώτο λεπτό και σε αφήνει λίγο πριν τους τίτλους τέλους, βομβαρδίζοντάς με στοιχεία και ορολογίες, που δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβεις πλήρως, ακόμα κι αν τη δεις τρεις τέσσερις φορές, συνεχόμενα…. Και πού ακριβώς είναι το ωραίο με αυτό;

εικόνα 1

Η επιτυχία της ταινίας έγκειται, στο ότι δε σε νοιάζει που δε καταλαβαίνεις όλους τους χρηματιστηριακούς όρους που ακούς. Σε έχει ήδη συνεπάρει το στόρι, ο γρήγορος ρυθμός, το άγχος του πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Επίσης, ο Άνταμ Μακ Κέι δε σε αφήνει μόνο στο αχανές πέλαγος των άγνωστων λέξεων σχετικά με τη λειτουργία της τράπεζας. Μέσω  επεξηγήσεων των ίδιων των χαρακτήρων, ή έξυπνων παρομοιώσεων κατά τη διάρκεια της ταινίας, ο αμερικάνος σκηνοθέτης, προσπαθεί να σε βάλει στο κλίμα. Εντάξει, δε γίνεσαι μέσα σε ένα δίωρο ο μεγαλύτερος χρηματιστής του κόσμου, μα τουλάχιστον παρακολουθείς το έργο, με όσο το δυνατόν λιγότερες απορίες.

Μιας και αναφερθήκαμε στον Μακ Κέι ξανά, πρέπει να πω ότι η σκηνοθεσία του είναι πανέξυπνη. Ενώ ένα τέτοιου είδους φιλμ θα έπρεπε να κουράζει από το πρώτο του λεπτό, στην προκειμένη περίπτωση κυλάει πολύ όμορφα. Προσθέτει μικρά πλάνα, τα οποία χώνονται αυθαίρετα στη ροή του έργου, για να ειρωνευτούν τις αμερικάνικες προτιμήσεις στον τρόπο ζωής, διασκέδασης, κτλ, ενώ παράλληλα, χρησιμοποιεί κάποια έξυπνα τρικς, όπως οι επεξηγήσεις των χαρακτήρων, που αναφέρθηκαν πιο πάνω, οι οποίες γίνονται με τον πρωταγωνιστή να κοιτάει στην κάμερα και να απευθύνεται άμεσα στο θεατή.

εικόνα 2

Πάμε να περάσουμε στις ερμηνείες, για τις οποίες έχουμε να πούμε πολλά, καθώς αποτελούν τον κύριο λόγο καθήλωσής μας μπροστά στην οθόνη. Καλύτερος όλων ο Κρίστιαν Μπέιλ, στο ρόλο του εκκεντρικού, μονόφθαλμου (ναι, καλά διάβασες, μονόφθαλμου) Michael Burry. Για μια ακόμα φορά, ο Μπέιλ μας χαρίζει μια εξαιρετική ερμηνεία και θα ήθελα πολύ να τον δω με το χρυσό αγαλματίδιου του Β’ Ανδρικού Ρόλου το Φεβρουάριο. Δεύτερος καλύτερος ο Στιβ Καρέλ. Ναι, ναι, είναι αυτός ο κωμικός, από τα «Νώε για μια Βδομάδα» και «40 Χρονών Παρθένος». Αυτός λοιπόν ο κωμικός, είναι ηθοποιάρα. Δες τον στο περσινό «Foxcatcher». Στο «Μεγάλο Σορτάριμα» τώρα, κάνει έναν στριφνό, μονίμως τσαντισμένο και ιδιότροπο χρηματιστή και το κάνει τόσο άψογα, που αμέσως ξεχνάς ότι είναι ο ίδιος, που έχει κάνει τόσους κάφρικους ρόλους στο παρελθόν.

Όσον αφορά τους υπόλοιπους, καλή δουλειά κάνει ο Ράιαν Γκόσλινγκ, όντας ο κύριος εκφωνητής και υπάλληλος μεγάλης τράπεζας, αν και μου πήρε κάποια ώρα για να αποφασίσω αν τελικά αποτελεί “μείον” για την όλη ταινία ή όχι. Έχουμε και Μπραντ Πιτ, ενσαρκώνοντας τον πρώην τραπεζικό Ben Rickert, ενώ αρκετά συμπαθητικοί είναι και οι Τζον Μαγκάρο («Carol», «Αλύγιστος») και Φιν Γουίτροκ («Αλύγιστος», «Νώε»), στους ρόλους των τυχοδιωκτών Charlie Geller και Jamie Shipley αντίστοιχα.

εικόνα 3

«Το Μεγάλο Σορτάρισμα» λοιπόν, είναι μια ταινία που θέλει να μας μιλήσει με κάπως πιο επιστημονικό τρόπο, για το τι έγινε το 2008 με τις τράπεζες, που άρχισαν να καταρρέουν όλες τους, από την Αμερική, ως την Ελλάδα. Όμως δε θέλει να σχολιάσει μόνο των χαμό τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Σχολιάζει λίγο και τους ανθρώπους. Όχι τους μεγαλοκαρχαρίες, μα τους πιο απλούς, τους φτωχούς ανθρώπους. Αυτούς που χάσανε τα πάντα από τη μια στιγμή στην άλλη. Οι πρωταγωνιστές μας, από την μία ανακαλύπτουν πως η πρόβλεψή τους ήταν τελικά σωστή και βλέπουν τις μετοχές τους να εκτοξεύονται, μα συνάμα αντιλαμβάνονται τι αντίκτυπο θα έχει στην σ’ όλο τον κόσμο το γεγονός ότι είχαν δίκιο για την επερχόμενη κρίση. Κι εκεί είναι το σημείο, που τελικά η ταινία σε κερδίζει.

Αν μετά από όλο αυτό πειστήκατε ότι θέλετε να τη δείτε, θα πρότεινα καθαρό μυαλό και όσο το δυνατόν πιο αμείωτη προσοχή, κατά τη διάρκεια της προβολής. Η ταινία καταφέρνει με τον καλύτερο τρόπο να κεντρίσει το ενδιαφέρον, μα όπως και να το κάνουμε, οι ορολογίες είναι περίεργες και δύσκολες (για όσους δεν είναι στελέχη σε μεγάλες τράπεζες). Αυτά από μένα, καλή σας διασκέδαση!

«The Hateful Eight»: Αίμα στο χιόνι

Οι συστάσεις είναι περιττές στην περίπτωση του σκηνοθέτη Quentin Tarantino. Μέγας φίλος του κινηματογράφου, των καλογραμμένων διαλόγων και της βίας, ο Tarantino κατέχει την δική του ξεχωριστή φωνή στο χώρο και, ταυτόχρονα, έχει πάρει στα χέρια του το βιβλίο της ιστορίας του σινεμά και έχει γράψει μέσα το όνομα του με πρόφαση ταινίες σαν τα «Reservoir Dogs», «Pulp Fiction», «Kill Bill» και, πιο πρόσφατα, «Django Unchained». Είναι λογικό, επομένως, κάθε νέα ταινία του σκηνοθέτη να αποτελεί κινηματογραφικό γεγονός, ειδικά εφόσον ο ίδιος έχει πει πως θα «συνταξιοδοτηθεί» στις δέκα ταινίες.Το «HatefulEight» («Μισητοί Οκτώ» στα ελληνικά) είναι το δεύτερο γουέστερν του σκηνοθέτη μετά το «Django» και η όγδοή του ταινία.

Η πλοκή ακολουθεί τον κυνηγό επικηρυγμένων Τζον Ρουθ (Kurt Russel), ο οποίος μεταφέρει την κακοποιό Ντέιζι Ντόμεργκιου (Jennifer Jason Leigh) στην πόλη του Ρεντ Ροκ για να κρεμαστεί, λίγο καιρό μετά το πέρας του Αμερικάνικου Εμφυλίου. Στον δρόμο του και ενόψει χιονοθύελλας συναντά δύο ταξιδιώτες, τον Ταγματάρχη Μαρκίζ Γουόρεν (Samuel L. Jackson) και τον νέο σερίφη του Ρεντ Ροκ Κρις Μάνιξ (Walton Goggins). Όμως η καταιγίδα είναι τέτοια που οι τέσσερεις συνταξιδιώτες αναγκάζονται να σταματήσουν στο χάνι της Μίνυ, όπου εκεί βρίσκουν άλλους τέσσερεις ξένους, τον καουμπόι Τζο Κέιτζ (Michael Madsen), τον Εγγλέζο Οσγουάλντο Μόμπρεϊ (Tim Roth), τον Νότιο Στρατηγό Σμίδερς (Bruce Dern), και τον επιστάτη και αντικαταστάτη της Μίνυ Μπομπ τον Μεξικάνο (Demian Bachir). Όμως αυτοί οι οκτώ δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον (δικαιολογημένα) και όλοι ξέρουμε πως αυτό θα οδηγήσει σε μπελάδες, βία και πολύ, μα πολύ, αίμα.

pic1

Ο Tarantino φαίνεται να είναι ένας μεγάλος γνώστης του να βάζει συγκεκριμένους χαρακτήρες σε μια κατάσταση και να περιμένει να δει πως θα αντιδράσει ο καθένας, κάτι που κι εδώ πετυχαίνει. Άλλοτε μαύρη κωμωδία, άλλοτε πολιτική ταινία, άλλοτε μυστήριο της Αγκάθα Κρίστι και συνεχώς γουέστερν, το έργο κυλάει αργά και ίσως εξαντλητικά για κάποιους στην σχεδόν τρίωρη διάρκεια του, όπου υπάρχουν άφθονοι εκτενείς διάλογοι οι οποίοι ενώ σκιαγραφούν τόσο τους χαρακτήρες όσο και το πολιτικό υπόβαθρο της εποχής,, ταυτόχρονα φαίνονται να μην προσφέρουν και πολλά στην πλοκή και, αντίθετα, να την βαραίνουν. Όμως όλα αυτά μπορεί (ίσως) να τα νικήσει το αιματοβαμμένο δεύτερο μέρος του έργου, όπου συνεχώς συμβαίνει κάτι απρόσμενο και κρατάει τον θεατή καρφωμένο στη θέση του, περιμένοντας να δει τι θα γίνει στη συνέχεια.

Αλλά και στην καρέκλα του σκηνοθέτη ο Tarantino ακολουθεί την ρουτίνα του, δηλαδή την κλασική και ωραία υπερβολή του στην βία, την κίνηση και τους ηθοποιούς. Όμως εδώ κάνει τρομερή οικονομία στον χώρο του, περιορίζοντας τον κυρίως σε ένα σαλόνι βγαλμένο σαν από θεατρικό σανίδι. Η υπερβολή του εδώ τιθασεύεται κάπως, κυρίως επειδή αυτό εξυπηρετεί την βασική του και μεγάλη αναφορά στην ταινία «The Thing» του John Carpenter, της οποίας οι χαρακτήρες μένουν σ’ ένα μοναχικό καταφύγιο, αναμένοντας κάτι πολύ κακό να γίνει. Και έτσι δημιουργεί μια πραγματικά απειλητική ατμόσφαιρα, όπου κανείς δεν περιμένει από πού θα του έρθει και τι θα του έρθει.

pic2

Σε αυτό εξυπηρετεί και η φωτογραφία του Robert Richardson, η οποία είναι απόκοσμη και σχεδόν αποπνικτική, δίνοντας μας την αίσθηση τόσο του κρύου που βιώνουν οι «ήρωες» μας, όσο και την κλειστοφοβία μιας καμπίνας με ξένους που δεν μπορείς να εμπιστευτείς. Τα ειδικά εφέ-μακιγιάζ είναι κάτι που δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει, με τον Graig Nicotero του «Walking Dead»και τον Howard Berger των «Evil Dead» να δίνουν πραγματικά τον καλύτερό τους εαυτό. Αυτός όμως που αξίζει μεγαλύτερη μνεία είναι ο μουσικοσυνθέτης Ennio Morricone, ο οποίος έκανε την μουσική των κλασικών σπαγγέτι γουέστερν«The Good, The Bad and The Ugly» και «Once Upon A Time in the West» (ΚΑΙ του «The Thing», παρακαλώ, του οποίου εδώ χρησιμοποιεί και κάποια αχρησιμοποίητα θέματα). Σαράντα χρόνια μετά το τελευταίο του γουέστερν, ο Morricone δείχνει πως ποτέ δεν το έχασε και πως σε ηλικία 87 εξακολουθεί να είναι ένας από τους καλύτερους συνθέτες στο σινεμά.

Όσο για τους χαρακτήρες, τα λόγια μπορούν να είναι πολλά αλλά ταυτόχρονα λίγα, μιας και θέλουμε να αποφύγουμε τα spoilers. Αυτό που μπορούμε να σας πούμε σίγουρα είναι πως οι όλοι οι χαρακτήρες ερμηνεύονται επάξια από τους ηθοποιούς τους, ειδικά οι χαρακτήρες των Kurt Russel, Samuel L. Jacksonκαι Jennifer Jason Leigh, δίνοντας ο καθένας το δικό του στίγμα στο έργο. Όμως μόνο η ερμηνεία της Leigh θα μείνει στην μνήμη μας χαραγμένη, ως μια ερμηνεία αυτούσια και όχι μόνο σαν μια σωστή αποτύπωση ενός καλογραμμένου χαρακτήρα. Μέσα σ’ όλα τα καλά του, όμως, κάτι που με ενόχλησε στο ήταν το γεγονός, πως δεν μ’ έκανε ποτέ να ενδιαφερθώ πραγματικά για τους χαρακτήρες και το ταξίδι τους. Όχι επειδή τους έλειπε κάτι και ήταν ανολοκλήρωτοι, αλλά κυρίως επειδή σχεδόν όλοι τους, ακόμη και οι «καλοί», ήταν τόσο «μισητοί» που δεν μπορούσες να δεθείς μαζί τους τόσο, όσο με τόσους άλλους ήρωες που ξεπήδησαν από το μυαλό του σκηνοθέτη.

Ανακεφαλαιώνοντας, το δεύτερο γουέστερν του Tarantino δεν μπορεί παρά να είναι επιτυχημένο, όλοι ξέρουμε πόσο καλός είναι στο είδος ύστερα από το «Django Unchained» του, ενώ ταυτόχρονα μας ανοίγει την όρεξη για πολλά ακόμη, μιας και κάθε του έργο είναι μοναδικό. Το «Hateful Eight» σίγουρα δεν είναι τέλειο, όμως επιβιώνει μέσα από τα λάθη του και χαράσσεται στην μνήμη. Μπορεί να μην είναι αυτό που πολλοί περιμένουν, αλλά πότε ήταν αυτό που περίμενες μια ταινία Tarantino; Την απάντηση την ξέρετε και, όσοι ικανοποιήστε από αυτήν, σίγουρα θα ικανοποιηθείτε και από την ταινία.

 

Τι αξίζει να δεις από το Netflix

Ο κολοσσός του online video streaming, από χτες είναι διαθέσιμος πλέον και στη χώρα μας και εμείς σου προτείνουμε κάποιες από τις original σειρές του.

Όπως γνωστοποιήθηκε στην έκθεση CES του 2016, το Netflix είναι πλέον διαθέσιμο σε πάνω από 190 χώρες παγκοσμίως, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Λίγα λόγια για το Netflix

Το Netflix είναι η μεγαλύτερη online συνδρομητική υπηρεσία στον κόσμο, με πάνω από 70 εκατομμύρια συνδρομητές σε πάνω από 190 χώρες, προσφέροντας περιεχόμενο πάνω από 125 εκατομμυρίων ωρών, το οποίο αποτελείται από τηλεοπτικές σειρές, ταινίες και ντοκιμαντέρ. Το μόνο που απαιτεί είναι μια υποφερτή σύνδεση στο διαδίκτυο και μια οθόνη (smartphone, tablet, pc, laptop, playstation, x-box κ.ο.κ.). Κυκλοφορεί σε τρεις εκδόσεις, 7.99 € , 9.99 €  και 11.99 €.

Σκέψου το σαν μια αχανή ψηφιακή βιβλιοθήκη γεμάτη με ταινίες, σειρές, εκπομπές και ντοκιμαντέρ με πολύ εύκολη πρόσβαση και απλό χειρισμό. Εκτός από όλα τα άλλα, το Netflix παράγει και δικό του original περιεχόμενο, κυρίως σειρές, των οποίων τα επεισόδια γίνονται διαθέσιμα όλα μαζί ταυτόχρονα, αντιθέτως με τον παραδοσιακό τηλεοπτικό τρόπο που προβάλλει ένα επεισόδιο εβδομαδιαίως. Έτσι έγινε και μόδα το binge watching, οι μαραθώνιες θεάσεις και το γενικότερο κλίμα του αχόρταγου θεατή και του απεριόριστου περιεχομένου.

Ναι, δεν θα ξαναβγείς από το σπίτι, αντίο κόσμε και λοιπά γραφικά, αλλά πάμε να δούμε ποιες από τις original σειρές του Netflix αξίζει να παρακολουθήσεις (αν δε το έχεις κάνει ήδη):

«House of Cards»

Προφανώς. Από τις πιο διακεκριμένες σειρές του Netflix που έχει προκαλέσει πάταγο και έχει φτάσει αισίως στην 4η σεζόν της, έχοντας κερδίσει κάμποσα βραβεία Emmy και δύο Χρυσές Σφαίρες. Πολιτικό δράμα, ωμός ρεαλισμός, εξουσία, ίντριγκα, πισώπλατα μαχαιρώματα, χειραγώγηση, David Fincher, Robin Wright, Kevin Spacey.

«Orange Is the New Black»

Η πιο δημοφιλής σειρά του Netflix που έχει καταφέρει, να είναι υποψήφια και στις δύο μεγάλες κατηγορίες, της κωμωδίας και του δράματος, ακροβατώντας εκπληκτικά ανάμεσα στα δύο είδη. Διηγείται την πραγματική ιστορία της Piper Chapman, η οποία πέρασε 15 μήνες σε γυναικείες φυλακές για ένα έγκλημα που είχε διαπράξει 10 χρόνια πριν.

«Narcos»

Η ζωή ενός από τους μεγαλύτερους και πλουσιότερους εγκληματίες στην ιστορία της ανθρωπότητας, του Pablo Escobar. Στα όρια του ντοκιμαντέρ και του δράματος. Τα λόγια είναι περιττά. Τα έχουμε πει άλλωστε πολύ αναλυτικότερα εδώ.

«Marvel’s Jessica Jones»

Άλλη μια υπερηρωική σειρά που ανήκει στο ευρύτερο σύμπαν ταινιών και σειρών της Marvel, αλλά όχι έτσι ακριβώς. Η «Jessica Jones» είναι μια νουάρ σειρά, που διαφοροποιείται αρκετά, κυρίως όσον αφορά το ύφος, από τις ανάλαφρες, χιουμοριστικές και fun παραγωγές που μας έχει συνηθίσει η Marvel. Πρωταγωνιστεί η ταλαντούχα Krysten Ritter, στο ρόλο μιας πρώην υπερηρωίδας, η οποία ανοίγει δικό της πρακτορείο ντετέκτιβ. Εκτός του ότι είναι εθιστική, θα ταυτιστείς σε μεγάλο βαθμό με τους περισσότερους χαρακτήρες της.

«Bojack Horseman»

Από τα ποιοτικότερα καρτούν που κυκλοφορούν, το Bojack Horseman είναι μια γλυκόπικρη κωμωδία που φλερτάρει με το κάφρικο χιούμορ, τη μελαγχολία και το σουρεαλισμό. Παρουσιάζει τη ζωή του Bojack Horseman, ενός αλόγου- αστέρα του Hollywood, ο οποίος πρωταγωνιστούσε στο υπερεπιτυχημένο sitcom Horsin’ Around τη δεκαετία του 90’, και τώρα ψάχνει τον τρόπο που θα τον ξαναφέρει στο προσκήνιο, περνώντας παράλληλα μια κρίση ταυτότητας και προσωπικότητας.

«Making a Murderer»

Η πρόσφατη σειρά του Netflix «Making a Murderer» είναι ένα ντοκιμαντέρ-θρίλερ, που γυριζόταν εδώ και δέκα χρόνια και έχει να κάνει με την ιστορία του Steven Avery, ενός άντρα που καταδικάστηκε σε φυλάκιση για 18 χρόνια, για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε ποτέ. Ο τύπος έμεινε κλεισμένος στη φυλακή 18 ολόκληρα χρόνια για ένα βιασμό που δεν έκανε! Ποτέ ένα ντοκιμαντέρ δεν ήταν τόσο εθιστικό ούτε είχε τόσα cliffhanger όπως αυτό.

Τα 10 αγαπημένα μας Γουέστερν

Με αφορμή τη νέα ταινία του τεράστιου Κουέντιν Ταραντίνο, «The Hateful Eight» αποφασίσαμε στο Hashmag να γράψουμε για τα αγαπημένα μας γουέστερν. Το γουέστερν είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα είδη του σινεμά, έχουν αναδείξει αρκετούς ηθοποιούς (Τζον Γουέιν, Κλιντ Ίστγουντ), αρκετούς σκηνοθέτες (Τζον Φορντ, Σέρζιο Λεόνε, Σέρτιο Κορμπούτσι), ενώ δεν είναι λίγοι οι σκηνοθέτες, που έχουν ασχοληθεί με το συγκεκριμένο genre, ενώ κατά κύριο λόγο δημιουργούσαν έργα διαφορετικού στυλ (Χάουαρντ Χοκς, Κουέντιν Ταραντίνο).

Πάντα, υπάρχει η περίπτωση να έχετε κάποιες διαφωνίες, μα είναι τα δέκα αγαπημένα γουέστερν, στα οποία καταλήξαμε μετά από αρκετές ώρες θέασης και θεωρούμε πως κάθε σινεφίλ οφείλει να δει. Όπως και λίστα με τις αγαπημένες επιλογές του 2015, έτσι κι αυτή, θα απαριθμεί τις ταινίες αντίστροφα, από το νούμερο 10, έως το αγαπημένο μας γουέστερν και νούμερο 1 του άρθρου.

10) «Ο Εκδικητής του Διαβόλου» (The Great Silence, 1968)

rmthe-great-silence1

Ο Σέρζιο Κορμπούτσι έγινε γνωστός λόγω του «Django», το οποίο διαδόθηκε αρκετά, έβγαλε κάποια (μέτρια) σίκουελ, ενώ ο Ταραντίνο χρησιμοποίησε τον τίτλο για να ονομάσει το δικό του γουέστερν (κατά τ’ άλλα τα δύο φιλμ δεν έχουν κανένα κοινό στο στόρι). Όμως, η καλύτερη ταινία του ιταλού σκηνοθέτη σπαγγέτι γουέστερν είναι ο «Ο Εκδικητής του Διαβόλου». Ένας μουγκός πιστολάς, θα υπερασπιστεί μια χήρα και μια ομάδα παρανόμων, ενάντια στους κυνηγούς κεφαλών, τον αρχηγό των οποίων ερμηνεύει ο Κλάους Κίνσκι, σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες του! Η ταινία ντύνεται με τη μουσική του ενός και μοναδικού Έννιο Μορικόνε, είναι γεμάτη με όμορφα πλάνα από χιονισμένα τοπία και προσφέρει το πιο ρεαλιστικό σενάριο στο είδος. Μόνο αρνητικό, η ντουμπλαρισμένη κόπια, που κάνει το έργο να χάνει κάποια από τη δραματικότητά του.

9) «Το Τρένο θα Σφυρίξει Τρεις Φορές» (High Noon, 1952)

highnoon2

Μνημείο του σινεμά, με τον Γκάρι Κούπερ να ξεχωρίζει και δικαίως να βραβεύεται με το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου, έξυπνα γυρισμένο από τον Φρεντ Τζίνεμαν, με συνεχείς ανατροπές στο στόρι, το οποίο αναφέρεται σε ένα σερίφη, που τη μέρα του γάμου του μαθαίνει πως ένας ορκισμένος του εχθρός επιστρέφει για εκδίκηση. Καταλήγει σε μια αγωνιώδη σύγκρουση ενός εναντίον όλων, σκηνή που προκαλεί αγωνία ακόμα και σήμερα! Καταπληκτική και εκθαμβωτική η Γκρέις Κέλυ στο πλάι του Κούπερ, ενώ η μουσική του Dimitri Tiomkin συναρπάζει.

8)«Μονομαχία στο Ελ Πάσο» (For A Few Dollars More, 1965)

For_a_Few_Dollars_More

Ένα –λίγο – υποτιμημένο γουέστερν του ιταλού μαέστρου, Σέρζιο Λεόνε, δικαιολογημένα μιας και υποσκιάστηκε από τα δύο επόμενά του, «Ο Καλός, ο Κακός κι ο Άσχημος» και «Κάποτε στη Δύση». Δεύτερο μέρος της τριλογίας του “Ανθρώπου Χωρίς Όνομα”, ύστερα από το «Για Μια Χούφτα Δολάρια» (το οποίο δεν χώρεσε στη λίστα μας…), πρώτη φορά που ο Λεόνε δοκιμάζει την τριάδα βασικών χαρακτήρων σε γουέστερν του (και πετυχαίνει!), με συνθέσεις του Μορικόνε που κάνουν τη διαφορά! Κατ’ εμέ, ίσως και καλύτερες απ’ αυτές του «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος». Με πιο απλά λόγια, εξαίρετο!

7) «Η Άγρια Συμμορία» (The Wild Bunch, 1969)

The-Wild-Bunch

Το καλύτερο γουέστερν του Σαμ Πέκινπα και η δεύτερη καλύτερή του ταινία (μετά τα «Αδέσποτα Σκυλιά», που κυκλοφόρησαν δύο χρόνια μετά). Μια συμμορία κουρασμένων εγκληματιών, το 1915, σε περίοδο ενός μεξικάνικου εμφυλίου, ετοιμάζει ένα νέο κόλπο. Θα δεθεί συναισθηματικά με τους κατοίκους ενός μεξικάνικου χωριού, ενώ καταδιώκεται από έναν πρώην σύντροφό τους. Αριστοτεχνικά δομημένες συγκρούσεις χαρακτήρων, ωραίες ερμηνείες, ενδιαφέρον στόρι και η πιο αιματοβαμμένη σκηνή τέλους στο σινεμά, δημιουργούν ένα αν μη τι άλλο άρτιο αποτέλεσμα. Μια ταινία must-see για λάτρες των γουέστερν και μη…

6) «Ρίο Μπράβο» (Rio Bravo, 1959)

rio bravo

Ήρθε η ώρα να προσθέσουμε στη λίστα μας ένα γουέστερν με πρωταγωνιστή τον θρύλο του είδους, Τζον Γουέιν. Μόνο που δεν είναι υπό την σκηνοθετική ματιά του Τζον Φορντ (ο οποίος δεν βρήκε θέση στη δεκάδα μας…), μα υπό αυτή του Χάουαρντ Χοκς . Αρκετά καλύτερο από το «Κόκκινο Ποτάμι» (γουέστερν του ίδιου σκηνοθέτη, με τον ίδιο πρωταγωνιστή), το «Ρίο Μπράβο» είναι μεγαλοπρεπές. Θυμίζει σε σημεία το «High Noon», μιας που κι εδώ ένας τίμιος σερίφης έρχεται αντιμέτωπος με πολλούς, μόνο που εδώ δεν είναι μόνος. Πολύ καλή η Άντζι Ντίκινσον και εντυπωσιακός ο Ντιν Μάρτιν, ενώ για τον Γουέιν, για ακόμα μια ταινία, δεν υπάρχουν λόγια.

5) «Οι Δύο Ληστές» (Butch Cassidy and the Sundance Kid, 1969)

butchsun1

Το συγκεκριμένο γουέστερν μιλά για δυο ληστές –φυγάδες στη Βολιβία, με σκοπό να γλυτώσουν από τα δίχτυα του νόμου και να ληστέψουν πιο εύκολα τράπεζες. Δεν αναφέρεται σε δύο πιστολάδες, που σκοτώνουν όποιον βρεθεί στο πέρασμά τους, μα σε δυο διαβόητους κλέφτες, οι οποίοι θέλουν να παχύνουν τις τσέπες τους και τις περιουσίες τους. Βραβευμένο με τέσσερα χρυσά αγαλματίδια (ένα εκ των οποίων ήταν και για Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο), με την εξαιρετική σκηνοθεσία του Τζορτζ Ρόι Χιλ και την ανεπανάληπτη χημεία των Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Πολ Νιούμαν, αξίζει πέρα για πέρα τη θέση αυτή στο top 10. Η τελευταία σκηνή είναι ίσως το καλύτερο κλείσιμο σε γουέστερν…

4) «Django, Ο Τιμωρός» (Django: Unchained, 2012)

django-unchained-26340-1920x1080

Η πιο πρόσφατη ταινία στη λίστα, η μόνη από τον 21ο αιώνα, τι είχε για να την κάνει τόσο ξεχωριστή, ώστε να είναι τόσο ψηλά; Η σωστή ερώτηση θα ήταν “και τι δεν είχε;”… Από πρωταγωνιστές, τον υποτιμημένο Τζέιμι Φοξ, τον ήδη βραβευμένο με Όσκαρ Κριστόφ Βαλτζ και τον έναν και μοναδικό Λεονάρντο ΝτιΚάπριο (σε ρόλο κακού παρακαλώ) και φυσικά τον Σάμιουελ Τζάκσον. Α! Και το βασικότερο. Σεναριογράφο και σκηνοθέτη, τη μεγάλη ιδιοφυΐα, Κουέντιν Ταραντίνο! Η επιτυχία της ταινίας ήταν σίγουρη, μα ξεπέρασε τις ήδη υψηλές προσδοκίες, αναγεννώντας ένα είδος ξεχασμένο. Θα συνεχίσει την παράδοση με τη νέα του ταινία; Εγώ πιστεύω πως ναι, αλλά ας κάνουμε λίγο υπομονή…

3) «Οι Ασυγχώρητοι» (Unforgiven, 1992)

unforgiven1

Το έχω πιστέψει πλέον. Όσο ο Ίστγουντ γκριζάρει, τόσο βελτιώνεται σκηνοθετικά! Ως απόδειξη, δείτε απλά ταινίες του, όπως το «Σκοτεινό Ποτάμι», το «Gran Torino», ή το «Million Dollar Baby». Το πρώτο του όμως διαμαντάκι που ξεχώρισε, ήταν ένα γουέστερν, το 1992. Και το όνομα αυτού; «Οι Ασυγχώρητοι»! Ερμηνεύοντας έναν συνταξιούχο πιστολά, έχοντας πλάι του τους Μόργκαν Φρίμαν και Τζιν Χάκμαν, φτιάχνει την καλύτερη ταινία γουέστερν από την εποχή του Λεόνε. Τέσσερα βραβεία Όσκαρ, τρία εκ των οποίων ήταν σε βασικές κατηγορίες (Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερου Σκηνοθέτη, Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον Χάκμαν) κι όχι άδικα. Η καλύτερη ταινία του Ίστγουντ, με τον ίδιο πίσω από την κάμερα… μακράν!

2) «Ο Καλός, ο Κακός κι ο Άσχημος» (The Good, The Bad and the Ugly, 1966)

good-bad-ugly

Όχι, όχι, δεν κάνεις λάθος στον αριθμό. Το πιο διαδεδομένο γουέστερν όλων των εποχών βρίσκεται στη δεύτερη θέση και δεν είναι το αγαπημένο μας γουέστερν. Ναι, είναι από τις καλύτερες ταινίες (γενικά, όχι μόνο γουέστερν) που έχουν γυριστεί ποτέ, ναι ο Λεόνε ξεπερνά τον εαυτό και ναι, ο Μορικόνε κάνει και πάλι τα μαγικά του στη μουσική επένδυση. «Ο Καλός, ο Κακός κι ο Άσχημος» είναι μια ταινία, για την οποίο όλοι έχουν ακούσει και οι περισσότεροι (θα έπρεπε να) έχουν δει. Όχι άδικα… Ενώ η διάρκειά της (σχεδόν τρεις ώρες) φαντάζει απίστευτα μεγάλη, η ταινία κυλά σα νεράκι, χαρίζοντας στους θεατές αξέχαστα κινηματογραφικά πλάνα, με τον Κλιντ Ίστγουντ να βάζει το χεράκι του, μαζί με τον Λι Βαν Κλιφ για δεύτερη φορά, στο ρόλο του “κακού” και τον καλύτερο του έργου, Έλι Γουάλαχ, ερμηνεύοντας τον “άσχημο”.

1) «Κάποτε στη Δύση» (Once Upon A Time in the West, 1968)

Once-Upon-a-Time-in-the-West1-1024x805

Και στο νούμερο 1 συναντάμε  ταινία γυρισμένη από τον καλύτερο σκηνοθέτη του είδους, Σέρζιο Λεόνε. Και στο νούμερο 1, συναντάμε τον συνθέτη Έννιο Μορικόνε. Τι κάνει το «Κάποτε στη Δύση» καλύτερο από το «Ο Καλός, ο Κακός κι ο Άσχημος»; Παρόλο που λείπει ο “Άνθρωπος Χωρίς Όνομα” Κλιντ Ίστγουντ, οι Χένρυ Φόντα, Τζέισον Ρόμπαρντς και Τσαρλς Μπρόνσον, καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια πολύ δυνατή χαρακτηριστική τριπλέτα ηρώων του ιταλού σκηνοθέτη (κυρίως ο Harmonica (Τσαρλς Μπρόνσον) είναι ένας από τους πιο μυστήριους και ενδιαφέροντες χαρακτήρες γουέστερν και ίσως ο καλύτερος σε γουέστερν του Λεόνε), ενώ το κύριο στόρι είναι κατά την άποψή μου πιο ώριμο, από αυτό της ταινίας που συναντήσατε στο νούμερο δύο της λίστας μας.  Η μουσική του Μορικόνε είναι για μια ακόμα φορά εκπληκτική, με όλα αυτά να οδηγούν σε ένα κινηματογραφικό έπος, αξέχαστο, αξεπέραστο και ανεπανάληπτο.

Αυτά λοιπόν, ήταν τα αγαπημένα μας γουέστερν. Ελπίζουμε να σας βρήκαμε σύμφωνους με τη δεκάδα μας στις περισσότερες επιλογές. Λέτε η νέα ταινία του Ταραντίνο τελικά να βρει χώρο μελλοντικά στο top 10 μας; Θα δείξει…