Ακόμα δεν το Είδες;

Groundhog Day – Σταματώντας το χρόνο

[cresta-social-share]

O Bill Murray είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση καλλιτέχνη. Έχει ιδιαίτερο στυλ, είναι ψαγμένος, προσπαθεί να ξεφεύγει από τα καθιερωμένα. Κάποιοι τον λατρεύουν για τις ιδιαιτερότητες του, άλλοι τον σνομπάρουν. Κανείς όμως δε μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο Murray ξεχειλίζει από ταλέντο, ότι είναι χαρισματικός και ιδιοφυής. Είναι συγκλονιστικός σε δραματικούς ρόλους, (Lost in Translation – μέχρι και τη Johansson έκανε να φαίνεται ηθοποιάρα δίπλα του), αλλά είναι κυρίως γνωστός για τις κωμικές στιγμές του, με τους Ghostbusters να αποτελούν το πιο εμπορικό δείγμα της καλοπροαίρετης «τρέλας» που κουβαλάει. Τρέλα που διοχέτευσε σε προσεκτικά επιλεγμένες δουλειές, όντας τελειομανής και απαιτητικός.

 

Φωτο1

 

Η αλήθεια είναι πως το χιούμορ του είναι λίγο περίεργο. Δεν εμπεριέχει τις υπερβολές του Will Ferrell, ούτε όμως είναι στο άλλο άκρο της σοβαροφάνειας. Μάλλον ακροβατεί κάπου ανάμεσα σε αυτά τα είδη, έχοντας βρει τη χρυσή τομή και δημιουργώντας στην ουσία μια δική του, ξεχωριστή «σχολή» γέλιου. Αν μη τι άλλο, αυτό το γεγονός τον καθιστά μοναδικό, καθώς έχει αφήσει το δικό του λιθαράκι στην ιστορία της κωμωδίας. Η κορυφαία κωμική στιγμή του για μένα εντοπίζεται στη «Μέρα της Μαρμότας» ("Groundhog Day"), μια ταινία που δυστυχώς στη χώρα μας δεν έχει προβληθεί αρκετά, με αποτέλεσμα να είναι σχετικά άγνωστη στο ευρύ κοινό.

H μέρα της Μαρμότας λοιπόν, είναι εκείνη η μέρα που στην επαρχιακή πόλη Punxsutawney μαθαίνουν από τη μαρμότα τους, τη μασκότ της περιοχής, την πρόγνωση του καιρού για την ερχόμενη χρονιά. Ο μετεωρολόγος – ρεπόρτερ Phil Connors (Bill Murray) είναι αυτός στον οποίο έχει ανατεθεί η κάλυψη της εκδήλωσης, κάτι που μόνο ευχαρίστηση δεν του προσφέρει. Με τη χειρότερη διάθεση που θα μπορούσε να έχει, προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του όσο πιο τυπικά γίνεται, δείχνοντας φανερά ενοχλημένος, ενώ συνοδοιπόροι σε μια από τις πιο άσχημες μέρες της ζωής του είναι η γοητευτική ρεπόρτερ Rita (Andie MacDowell) και ο Larry (Chris Elliot), ένας χαζούλης καμεραμάν που επιχειρεί να της την πέσει απεγνωσμένα.

 

Φωτο2

 

Αφού με τα χίλια ζόρια ολοκληρώνει την εργασία που του είχε ανατεθεί, ο Phil ξεκινά για να φύγει από το Punxsutawney, όμως μια χιονοθύελλα του χαλάει τα σχέδια. Αναγκάζεται έτσι να μείνει για ένα βράδυ σε αυτή την περιοχή που σιχαίνεται, με ανθρώπους που δε χωνεύει, σε ένα ξενοδοχείο που δε γουστάρει καθόλου. Γενικότερα, μια όχι και τόσο ιδανική ατμόσφαιρα, που τουλάχιστον σκέφτεται ότι θα αφήσει πίσω του την επόμενη μέρα. Έλα όμως που αυτό δε θα συμβεί. Όχι γιατί θα τον κρατήσουν με το ζόρι, ή δε θα μπορεί να αποχωρήσει λόγω των καιρικών φαινομένων ξανά. Αυτά είναι τετριμμένα και κοινότυπα για αυτή την ταινία. Αυτό που συμβαίνει, είναι ο Phil να ξυπνάει το πρωί και όλα να είναι ξανά τα ίδια. Ξαφνικά και χωρίς λόγο, είναι καταδικασμένος να ζει τη μέρα της μαρμότας ξανά και ξανά. Κανείς δε τον θυμάται, κανείς δεν καταλαβαίνει τι τους λέει, όλα επαναλαμβάνονται και είναι σαν να ξεκινά από το μηδέν κάθε μέρα, εγκλωβισμένος στο ίδιο χρονικό πλαίσιο.

Κάπου εκεί αρχίζουν οι καλύτερες σκηνές του "Groundhog Day". Ο Phil μετά το σοκ του πρώτου καιρού, συνειδητοποιεί ότι αν και είναι καταδικασμένος να ξαναζεί τη χειρότερη μέρα της ζωής του, μπορεί να επωφεληθεί από αυτό. Πώς? Αρχικά δε χρειάζεται να περιορίζει καθόλου τον εαυτό του, όντας απολύτως ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει χωρίς επιπτώσεις. Μπορεί να φάει όσο επιθυμεί χωρίς να παχύνει, μπορεί να συλληφθεί από την αστυνομία χωρίς να μείνει στη φυλακή, μπορεί να την πέσει σε όσες γυναίκες θέλει, χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες που του δίνουν ώστε να τους την ξαναπέσει την επόμενη μέρα και να τις ρίξει πιο εύκολα.

 

Φωτο3

 

Ο Biil Murray πραγματικά δίνει ρέστα. Είναι ένα κοινό μοτίβο στην καριέρα του να ενσαρκώνει ρόλους χαρακτήρων που είναι κομπλεξικοί, μισάνθρωποι, εγωπαθείς όπως στην περίπτωση μας ο Phil. Όμως, είναι τρομερό το γεγονός ότι στη «Μέρα της Μαρμότας» παρότι κάνει εμφανείς όλες αυτές τις αρνητικές πτυχές της προσωπικότητας του, όντας ξεκάθαρα ένας αχώνευτος τύπος, καταφέρνει να κάνει το κοινό να τον συμπαθήσει. Μάλλον όχι απλά να τον συμπαθήσει, αλλά να τον λατρέψει. Άλλωστε, σταδιακά ο χαρακτήρας του μεταστρέφεται ελαφρώς, ανακαλύπτοντας μέσα από την περιπέτεια του ηθικές αξίες και πτυχές του εαυτού του που ούτε ο ίδιος δε γνώριζε ότι υπήρχαν. Οι υπόλοιπες ερμηνείες παρότι είναι όλες αξιόλογες, υποσκιάζονται από το μεγαλείο του Murray.

 

Φωτο4

 

Το σημαντικότερο πλεονέκτημα της ταινίας όμως όσο και αν φαίνεται περίεργο δεν είναι ο Murray. Είναι το εξαιρετικά πρωτότυπο σενάριο της, το οποίο μάλιστα έχει επιμεληθεί ο Harold Ramis (έταιρος Ghostbuster), που επίσης σκηνοθετεί μαεστρικά την ταινία. Είναι πανέξυπνο, είναι πρωτοποριακό, κινείται σε άλλο επίπεδο. Προκαλεί το γέλιο με έξυπνα αστεία, έχει ευθείς και άμεσους διαλόγους, είναι δυναμικό και ευέλικτο. Η κεντρική ιδέα βέβαια είναι όλα τα λεφτά: να ζει κάποιος την ίδια μέρα ξανά και ξανά, κάνοντας ό,τι εκείνος επιθυμεί, χωρίς καμία συνέπεια στη ζωή του. Ο Phil στην ουσία είναι ένας εν δυνάμει Θεός, που διαμορφώνει τον «κόσμο» του πλέον με τον τρόπο που θέλει, ενώ ταυτόχρονα δεν είναι δυνατό να γεράσει. Δε θα μπορούσε να μη βραβευτεί ο Ramis για αυτό το σενάριο, το οποίο βέβαια πολλοί επιχείρησαν να αντιγράψουν τα επόμενα χρόνια, με πιο πρόσφατη προσπάθεια το "Edge of Tomorrow" στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Tom Cruise.

 

Φωτο5

 

Εν κατακλείδι, αν ψάχνεις μια κωμωδία που θα σε κάνει να γελάσεις μέχρι δακρύων αλλά και ταυτόχρονα θα σε προβληματίσει, η «Μέρα της Μαρμότας» είναι ιδανική για σένα. Είναι μια από τις καλύτερες ταινίες που έχουν γυριστεί, ξεφεύγοντας από τα πλαίσια της συμβατικής σκέψης και αναζητώντας νέους πνευματικούς διαδρόμους, με τον Bill Murray στο ερμηνευτικό ζενίθ του. Τι άλλο να ζητήσει κανείς?