Ακόμα δεν το Είδες;

Léon – ένας θρίαμβος συναισθημάτων

[cresta-social-share]
To "Léon" ή αλλιώς "Léon: Τhe Professional" , αποτελεί μια ταινία σταθμό στην καριέρα του Jean Reno και το εφαλτήριο για την αξιόλογη πορεία της Natalie Portman στη μεγάλη οθόνη. Το είδος της δε μπορεί να προσδιοριστεί ξεκάθαρα, καθώς παρότι το βασικό μοτίβο πλησιάζει αυτό των θρίλερ αγωνίας, έχει εμφανή στοιχεία ψυχολογικών θρίλερ, ταινιών δράσης αλλά και σημεία που ξεχειλίζουν από χιούμορ, ενώ κάνουν εμφανή την παρουσία τους οι δραματικές στιγμές. Ξέρω, ήμουν διαφωτιστικός.
Η υπόθεση ξετυλίγεται γύρω από τη σχέση του Léon (Jean Reno) και της Mathilda (Natalie Portman). Ο Léon βγάζει τα προς το ζήν σκοτώνοντας κόσμο με χαρακτηριστική ψυχραιμία και μεγάλη μαεστρία, ενώ η Mathilda είναι ένα δωδεκάχρονο κορίτσι που επιθυμεί να ωριμάσει πρόωρα. Η οικογένεια της κάθε άλλο παρά συνηθισμένη είναι, με τον πατέρα της να εμπορεύεται ναρκωτικά, τη μητέρα της να είναι ελαφρών ηθών και την αδερφή της να είναι το κλασικό στερεότυπο της χαζής εγωίστριας μεγάλης αδερφής. Ο μόνος που συμπαθεί η Mathilda είναι ο μικρός της αδερφός, που την αγαπάει εξίσου. Οι ενέργειες όμως του πατέρα της οδηγούν στη δολοφονία της οικογένειας από διεφθαρμένους αστυνομικούς, εκτός από τη Mathilda που διαφεύγει και βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι του Léon.
Φωτο1 (1)
Με αυτό τον τρόπο πραγματοποιείται η γνωριμία των πρωταγωνιστών, που θα μετουσιωθεί σε μια πολύ ισχυρή φιλία. Η Mathilda επιθυμεί διακαώς να εκδικηθεί για την οικογένεια της και θεωρεί πως ο Léon είναι ο ιδανικός άνθρωπος να τη βοηθήσει και να τη διδάξει τις δεξιότητες του επαγγέλματος του. Εκείνος αρχικά λαμβάνοντας υπόψιν την ηλικία της μικρής του φίλης είναι αρνητικός, στη συνέχεια σταδιακά οι αντιδράσεις του κάμπτονται, όχι όμως ολοκληρωτικά.
Ο Léon είναι ιδιαίτερος και περίπλοκος χαρακτήρας, με μεγάλο βάθος και ιστορικό που έχει επηρεάσει τη ψυχολογία του. Το παρελθόν του τον έχει οδηγήσει σε μια μοναχική ζωή, όπου μόνος φίλος του είναι το φυτό που περιποιείται στο διαμέρισμα του. Η σχέση του με τη Mathilda δίνει ξανά νόημα στη μουντή ζωή του, δίνοντας του το έναυσμα να εξωτερικεύσει τα αισθήματα που κρατούσε τόσο καιρό κρυμμένα μέσα του. Αναπτύσσει συναισθήματα για εκείνη που τον απελευθερώνουν και και του υπενθυμίζουν πόσο σημαντικές είναι οι ανθρώπινες σχέσεις.
 H Mathilda από την άλλη αναζητούσε απεγνωσμένα μια πατρική φιγούρα που να της δείξει την απαραίτητη προσοχή και φροντίδα, ασχέτως αν επιθυμεί να δείχνει αυτόνομη και ώριμη. Στο πρόσωπο του Léon βρίσκει ένα πρότυπο, έναν προστάτη, ίσως και έναν εραστή. Εραστή βέβαια όχι με τη σαρκική έννοια, αλλά με την έννοια του διάχυτου ερωτισμού, ο οποίος περιβάλλει την ταινία, μιας πλατωνικής αγάπης δύο ανθρώπων που οι συγκυρίες τους φέρνουν τόσο κοντά, αλλά ταυτόχρονα τόσο μακριά.
Φωτο2 (2)
Ο Jean Reno ενσαρκώνει αριστοτεχνικά τον Léon, κυριαρχούμενος από ένα λιτό λυρισμό. Είναι υπέροχος ο τρόπος με τον οποίο δείχνει ότι ο χαρακτήρας του κρύβει τόσα πολλά συναισθήματα και σκέψεις μέσα του αλλά δυσκολεύεται να τις εκφράσει. Παρουσιάζει μια βασανισμένη ψυχή που αναζητά να βρει το προσωπικό της ησυχαστήριο, να συνάψει ειρήνη με ό,τι την κατατρώει. Η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ψυχολογίας αποτυπώνεται ιδανικά μέσα από ένα πλαίσιο ωμού ρεαλισμού.
Δίπλα του στέκεται επάξια η Natalie Portman, αποτυπώνοντας το πορτραίτο ενός κοριτσιού που έχει μεγαλώσει προβληματικά. Υποστηρίζει το ρόλο της εξαιρετικά, μεταδίδοντας στο θεατή τη σύγχυση που επικρατεί στο μυαλό της Mathilda, τους προβληματισμούς της, την ανάγκη της για στήριξη και βοήθεια. Είναι δυναμική, είναι συγκινητική, είναι ξεχωριστή για την ηλικία της.
Μια ακόμη ερμηνεία όμως που αξίζει να επισημανθεί είναι αυτή του Gary Oldman, που στο ρόλο του διεφθαρμένου αστυνομικού Stansfield εξαντλεί τα (εκτενέστατα) όρια του ταλέντου του. Ο Stansfield, εκτός των άλλων είναι εθισμένος στα ναρκωτικά, σαδιστής και το κυριότερο παλαβός. Μάλλον όχι απλά παλαβός, θεότρελος. Αυτή την τρέλα όμως κάνει κτήμα του εύκολα ο Oldman και τη μοιράζει απλόχερα στο κοινό, κάνοντας το να σιχαθεί τον Stansfield, αλλά να αγαπήσει τον ίδιο.
Φωτο3 (1)
Η σκηνοθεσία του Luc Besson είναι αψεγάδιαστη. Παρά το γεγονός ότι εμβαθύνει στη σχέση των πρωταγωνιστών και αγγίζει ευαίσθητα και «βαριά» θέματα, φροντίζει τις κατάλληλες στιγμές να δώσει ρυθμό στην ταινία με γρήγορες σκηνές δράσης, ενώ δε λείπουν τα απαραίτητα comic reliefs, που ξεκουράζουν και χαλαρώνουν το θεατή. Την παράσταση ωστόσο κλέβει η επιβλητική μουσική υπόκρουση, με το "Shape of MyHeart" του Sting στους τίτλους τέλους να κλείνει ονειρικά τα 110 λεπτά του φιλμ.
Τα υπερβολικά εφέ, οι ακριβοπληρωμένοι εμπορικοί ηθοποιοί, οι κλισέ ατάκες απουσιάζουν από το "Léon". Η ουσία της ταινίας συνοψίζεται στη σκηνή που ο Léon ανοίγει την πόρτα στη Mathilda. Η αθωότητα, η περιέργεια, η ανάγκη για αγάπη, η ανθρωπιά, είναι όλα εκεί μεταξύ άλλων. Ο «αληθινός» κινηματογράφος στα καλύτερα του, θριαμβεύει μέσα από την κάμερα του Besson. Μη το χάσεις..