Ακόμα δεν το Είδες;

Intouchables

[cresta-social-share]
Η αλήθεια είναι πως πριν αποφασίσουμε οριστικά να δούμε το "Intouchables" ήταν διάχυτη η αρνητική προδιάθεση, καθώς δεν είμαστε και οι μεγαλύτεροι θαυμαστές του γαλλικού κινηματογράφου. Όντας, λοιπόν, το λιγότερο, έτοιμοι να γίνουμε επικριτικοί και να διαμαρτυρηθούμε για το παραμικρό ελάττωμα, η ταινία όχι απλά μας διέψευσε, αλλά μας μετέφερε  στο άλλο άκρο, στο άκρο της λατρείας προς αυτήν. Πόσο λάθος κάναμε στην αρχή...
H  υπόθεση αναφέρεται στην ιστορία του Philippe, ενός πλούσιου και διαννοούμενου  τετραπληγικού, ο οποίος επιθυμεί να προσλάβει κάποιον που θα αναλάβει την προσωπική του φροντίδα. Έχοντας μείνει απογοητευμένος από τους υποψηφίους, εμφανίζεται μπροστά του ο αφρικανικής καταγωγής Driss, που ενώ δε το είχε ως αρχικό σκοπό, πείθεται να τον αναλάβει. Η σχέση που αναπτύσσουν δύο .κατά τα φαινόμενα εντελώς αταίριαστοι χαρακτήρες. βρίσκεται στο επίκεντρο της, βασισμένης στην αληθινή ιστορία του Γάλλου εκατομμυριούχου Philippe Pozzo di Borgo, ταινίας.
Οι περισσότεροι από εσάς μάλλον έχετε ήδη αποθαρρυνθεί από το σενάριο και απορείτε για την επιλογή μας. Δε μπορείτε να φανταστείτε όμως, πώς μια ιστορία που εκ πρώτης όψεως διέρχεται από δραματικά στοιχεία, μπορεί να πυροδοτήσει τόσο αθώο, αβίαστο και ξεκαρδιστικό γέλιο. Το "Intouchables" είναι από αυτές τις ταινίες που ισορροπούν μαεστρικά μεταξύ δράματος και κωμωδίας, με την πλάστιγγα να γέρνει τελικά προς το δεύτερο σκέλος. Είναι ο ορισμός της "feel – good" ταινίας, που παρακολουθείται με άνεση ενώ ταυτόχρονα σε καθηλώνει.
Φωτο1
Το δίδυμο των σκηνοθετών (Olivier Nakache – Eric Toledano) θα ήταν τόσο απλό να πέσει στην παγίδα των στερεοτυπικών κλισέ που προβάλλονται, αλλά με έντεχνο και δημιουργικό τρόπο επιτυγχάνουν να τα χρησιμοποιήσουν υπέρ τους, δίνοντας μια δόση κοινωνικής σάτιρας και σαρκασμού της οπισθοδρομικής σκέψης στο έργο τους. Η σκηνοθεσία τους καθιερώνει ένα ατμοσφαιρικό πλαίσιο, το οποίο είναι «ζεστό» και φιλόξενο για τον θεατή, προσκαλώντας τον να γίνει μέλος ενός πιο ανθρώπινου και αντισυμβατικού κόσμου.
Η ανάπτυξη των χαρακτήρων των Philippe και Driss είναι υπέροχη, ενώ η χημεία τους πραγματικά ξεχωριστή. Ο Driss δίνει μια πιο ανθρώπινη νότα στη ζωή του τεχνοκράτη και ορθολογικού Philippe, που μέσα στην αρνητική ψυχολογία που έχει αποκτήσει εξαιτίας της αναπηρίας του, έχει τόσο ανάγκη. Δε διστάζει ακόμα και να αστειευτεί με την κατάσταση του, δίνοντας του με αυτό τον τρόπο τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση που τόσο του είχε λείψει: την αντιμετώπιση ίσος προς ίσο. Η φιλία τους ωστόσο είναι αμφίδρομη, καθώς και ο Driss συνειδητοποιεί μέσα από την καθοδήγηση του Philippe δικές του δεξιότητες και δυνατότητες, που τόσο είχε υποτιμήσει, μαθαίνοντας να εκτιμά τον εαυτό του και να σέβεται τους γύρω του. Έτσι, ενώ η ταινία δεν απέχει από τη σκληρή και ρεαλιστική απεικόνιση της τετραπληγίας, τη χρησιμοποιεί ως μέσο για επαναπροσδιορισμό της ανθρώπινης προσωπικότητας και αξίας. Στέκεται στη διοχέτευση της ατομικής ζωτικότητας σε ουσιαστικά έργα προσφοράς, που επανακαθορίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις θέτοντας νέα σταθμά και όρια. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι το μέσο εκπλήρωσης αυτής της πρόκλησης που θέτει το καλογραμμένο σενάριο της ταινίας είναι ένα: το γέλιο.
Φωτο2 (2)
Βέβαια, τίποτα από όλα αυτά δε θα ίσχυε αν οι ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών δεν έφθαναν σε υψηλά επίπεδα. Για την ακρίβεια, η απόδοση των χαρακτήρων του Driss και του Philippe από τους  Omar Sy καιFrançois Cluzet είναι συναρπαστική, όμορφη, συγκινητική. Στηρίζεται σε μια ανατρεπτική απλότητα που έχει ως γνώμονες την αγνή και ανθρώπινη προσέγγιση, χωρίς υπερβολές και και εκβίαση καταστάσεων. Σε αναγκάζουν να ταυτιστείς με αυτούς, να πονέσεις και να χαρείς, να γελάσεις και να ξεφύγεις και εσύ από τα όρια, να αναζητήσεις νέες, εποικοδομητικές πτυχές του εαυτού σου.
Μη ξεγελαστείτε λοιπόν από τα επιφανειακά χαρακτηριστικά της ταινίας και μην πέσετε στην παγίδα που πέσαμε εμείς πριν τη δούμε. Το "Intouchables" αποτελεί έναν ύμνο στην ανθρωπιά, την ανιδιοτελή αγάπη, το γέλιο, τη φιλία, την ευτυχία. Το πλατύ χαμόγελο που δε θα φεύγει με τίποτα από το πρόσωπο σας μετά το τέλος της ταινίας, είναι ανεκτίμητο.