Ακόμα δεν το Είδες;

The Usual Suspects

[cresta-social-share]
Ο Bryan Singer, πριν ασχοληθεί ενδελεχώς με εμπορικές ταινίες όπως οι X-men, αποφάσισε το 1995 να ταλαντεύσει την πνευματική μας υγεία, σκηνοθετώντας τους «Συνήθεις Υπόπτους», ένα νέο-noir αστυνομικό θρίλερ που αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα "mindfucks" στην ιστορία του κινηματογράφου. Πραγματικά, ακόμα και μετά από δύο και τρεις θεάσεις, είναι δυνατό να εμφανίζονται νέα στοιχεία και λεπτομέρειες που πριν δεν είχαν υποπέσει στην αντίληψη του θεατή, ενώ οι ανατροπές (η τελευταία μεταξύ των κορυφαίων ανατροπών ever) σε καθηλώνουν και σε εκπλήσσουν κάθε φορά όπως την πρώτη.
 
Ποιοι όμως τελικά είναι αυτοί οι «Συνήθεις Ύποπτοι»; Ας ξεκινήσουμε από την αρχή. Στην πρώτη σκηνή της ταινίας παρακολουθούμε την φαινομενικά εν ψυχρώ εκτέλεση του ηθοποιού που ενσαρκώνει ο Dean Keaton, από κάποιον του οποίου τα χαρακτηριστικά σκοπίμως κρύβονται, πάνω σε ένα πλοίο το οποίο τυλίγεται στις φλόγες. Την επόμενη μέρα, ο Kevin Spacey ως Roger "Verbal" Kint ανακρίνεται από έναν πράκτορα του FBI με σκοπό την εξιχνίαση της υπόθεσης. Κάπου εκεί, με την εξιστόρηση των πεπραγμένων από τον Kint, γνωρίζουμε τους πέντε υπόπτους που θα μας απασχολούν για το υπόλοιπο της ταινίας. Μαθαίνουμε λοιπόν ότι προσάγονται  με το πρόσχημα μιας ληστείας φορτηγού, με στόχο όμως, όπως υποψιάζονται, τη χειραγώγηση τους για την εκπλήρωση ενός ανωτέρου σχεδίου, από τον εγκληματικό εγκέφαλο Keyzer Soze, γύρω από τον οποίο πλανάται ένας μύθος.
φωτο1
Ειδική αναφορά όμως πρέπει να γίνει στους χαρακτήρες μας, οι οποίοι είναι τόσο εργαλειακά ανορθολογικοί μεταξύ τους, τόσο αταίριαστοι και μη συνηθισμένοι, που εν τέλει αυτά ακριβώς τα στοιχεία είναι που συνεισφέρουν στην απολαυστική συνύπαρξη τους. Συγκεκριμένα, ο Gabriel Byrne (Dean Keaton) είναι ένας πρώην διεφθαρμένος αστυνομικός που προσπαθεί να αλλάξει τη ζωή του προς το καλύτερο (και πιο νόμιμο), ο Michael McManus (Stephen Baldwin) είναι ένας μικροεγκληματίας με επιπόλαιη και ανεξέλεγκτη προσωπικότητα, ο Fred Fenster (Benicio Del Toro) είναι ο Ισπανός συνέταιρος του McManus που μιλά με περίεργη προφορά, ενώ ο Todd Hockney (Kevin Pollak) είναι ένας ληστής που διαμορφώνει μια ιδιαίτερη αντιπάθεια για τον McManus. Αφήσαμε για το τέλος τον Roger "Verbal" Kint , που όπως αναφέραμε και προηγουμένως, ενσαρκώνεται από τον Kevin Spacey και αποτελεί έναν κατά τα φαινόμενα κουτσό και αφελή απατεώνα.
 
Οι ερμηνείες είναι αρκετά καλές, με αυτές του Keaton και του Spacey να ξεχωρίζουν. Για να είμαστε πιο δίκαιοι, με αυτή του Spacey να είναι χιλιόμετρα μπροστά από τις υπόλοιπες, σε έναν ρόλο που έχει δημιουργηθεί απολύτως στα μέτρα του και του έδωσε δίκαια το Όσκαρ Β' ανδρικού ρόλου. Ο Spacey (που αυτή την περίοδο διαπρέπει με τη σειρά House Of Cards (όσοι δεν την έχετε ήδη παρακολουθήσει, κάντε το άμεσα) είναι αινιγματικός, μυστηριώδης, σε συνδυασμό με μια διάχυτη αφέλεια και άγνοια που υποθάλπει κρυμμένες πτυχές του χαρακτήρα του. Οι υπόλοιπες ερμηνείες δεν ξεχωρίζουν τόσο, όχι τόσο λόγω απόδοσης των ηθοποιών, όσο λόγω σεναρίου, καθώς αποφασίστηκε να μη δοθεί ιδιαίτερο βάρος στην εξέλιξη των υπόλοιπων χαρακτήρων.
φωτο2 (1)
Η σκηνοθεσία του Singer βασίζεται κυρίως στις αναδρομές στο παρελθόν (flashbacks), μέσα όμως από διαφορετικές οπτικές αντίληψης, με σκοπό να καταστήσει το θεατή έρμαιό του, να τον απορροφήσει και να τον αποπροσανατολίσει ώστε το σοκ των ανατροπών να ενισχύεται ακόμα περισσότερο. Αυτή η μη γραμμική αφήγηση και το εξεζητημένο μοντάζ συνδυάζονται με σκοτεινή και επιβλητική φωτογραφία που εστιάζει κυρίως σε κλειστούς χώρους, δίνοντας έτσι μια ατμοσφαιρική ταυτότητα στην ταινία.
 
Αυτός όμως που κλέβει την παράσταση είναι ο Christopher McQuarrie με το εκπληκτικό του σενάριο, για το οποίο όπως ήταν αναμενόμενο βραβεύτηκε με το Όσκαρ σεναρίου. Οι σφιχτοί και προσεγμένοι διάλογοι, η πληθώρα λεπτομερειών που δε γίνεται αντιληπτή με την πρώτη ματιά, τα δεκάδες μικρά στοιχεία που πρέπει να συνδέσει κάποιος για να φθάσει στην κατανόηση του τελικού αποτελέσματος πριν αυτό έρθει, το πέπλο μυστηρίου γύρω από το θρυλικό χαρακτήρα του Keyzer Soze, το κατά πολλούς κορυφαίο plot twist όλων των εποχών, είναι μερικοί μόνο λόγοι για τους οποίους το σενάριο του McQuarrie θα μνημονεύεται και θα αποτελεί πρότυπο για μελλοντικές ταινίες ανάλογου είδους.
 
Αν ακόμη δε σας έπεισα να παρακολουθήσετε τους "Usual Suspects", σκεφτείτε πως αποτελεί μια πρόταση – πρόκληση για σας, όχι μόνο μια πρόταση ψυχαγωγίας. Είστε ικανοί να κατανοήσετε και να προβλέψετε αυτά που θα συμβούν ή θα πέσετε και εσείς θύμα του πανούργου Keyzer Soze? Άλλωστεόπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Kint, "The greatest trick the devil ever pulled was convincing the world he did not exist".