Ακόμα δεν το Είδες;

Reservoir Dogs

[cresta-social-share]

Ακούγοντας Quentin Tarantino, το μυαλό των περισσοτέρων, ειδικότερα όσων ανήκουν σε νεότερες γενιές, πηγαίνει σε ταινίες όπως Kill Bill 1 & 2, Pulp Fiction, ακόμα και το πρόσφατο – και σχετικά μέτριο – Django. Ωστόσο λίγοι θα επισημάνουν το ιστορικό και εμβληματικό σκηνοθετικό του ντεμπούτο, με την ταινία Reservoir Dogs του 1992. Το Reservoir Dogs μπορεί να χαρακτηριστεί ως αστυνομικό θρίλερ, με στοιχεία ψυχολογικής έντασης και αγωνίας. Αλλά αυτός ο χαρακτηρισμός είναι μόνο τυπικός, ώστε να έχετε την ελάχιστη ιδέα για την ταινία που θα παρακολουθήσετε, καθώς η ταινία αυτή μόνο συνηθισμένη δεν είναι.

Το βασικό θέμα της ταινίας , λοιπόν, φαινομενικά, είναι μια ληστεία που πήγε εντελώς στραβά. Όλα ξεκινούν όταν ο Joe, ένα αφεντικό του οργανωμένου εγκλήματος, μαζί με το γιο του, Eddie, αποφασίζουν να αναθέσουν τη ληστεία σε έξι ξένους μεταξύ τους εγκληματίες, οι οποίοι ενσαρκώνονται από τους Harvey Keitel, Michael Madsen, Steve Buscemi, Eddie Bunker, Tim Roth και τον ίδιο τον Tarantino, στο γνωστό μικρό ρόλο που απολαμβάνει να έχει στις ταινίες του. Ο Joe, έχοντας επαγγελματική σχέση με όλους, τους απαγορεύει να αποκαλύψουν οτιδήποτε για τους εαυτούς τους ο ένας στον άλλον, ώστε αν τους πιάσει η αστυνομία να μη μπορούν να δώσουν πληροφορίες, δίνοντας έτσι ψευδώνυμα βασισμένα σε χρώματα (Mr. White, Mr. Blonde, Mr. Pink, Mr. Blue κλπ). Το σχέδιο φαντάζει ιδανικό, αλλά η ληστεία αποτυγχάνει. Kάποιος μεταξύ των μελών είναι «καρφί», και κάπου εκεί ξεκινά πραγματικά η ταινία μας.

Ο Tarantino χρησιμοποιεί έντεχνα τη μέθοδο της μη γραμμικής αφήγησης, κάνοντας αναδρομές στο παρελθόν (flashbacks) οι οποίες λειτουργούν επεξηγηματικά και συμβάλλουν στην ομαλή ροή της ταινίας, ενώ σε καμία περίπτωση δεν υποβάλλουν σε σύγχυση το θεατή με σκοπό τη σπασμωδική συμπλήρωση ενός παζλ μπερδεμένων γεγονότων όπως π.χ. στο Memento του Nolan. Πέρα από τις αναδρομές όμως και τις τεχνικές μοντάζ, η σκηνοθεσία είναι πραγματικά εκπληκτική. Η πρώτη σκηνή, όπου οι – άγνωστοι μεταξύ τους – κακοποιοί συζητούν σε εστιατόριο για τη σημασία του «Like a Virgin», ενώ παράλληλα αναλύουν το θεσμό του φιλοδωρήματος είναι τουλάχιστον αριστουργηματικά γυρισμένη και σε προϊδεάζει για το ύφος της υπόλοιπης ταινίας. Έπειτα, ακολουθεί μια σειρά από απολαυστικές σκηνές, με αυτή του βασανισμού ενός αστυνομικού από τον Mr Blonde ,να ξεχωρίζει.

Mιλώντας για βασανισμούς, δε θα μπορούσε να λείπει από ταινία του Tarantino η βία και οι σκληρές εικόνες. Παρ'όλα αυτά, το στοιχείο που κάνει αυτή την ταινία να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες του ιδίου σκηνοθέτη είναι ότι η βία είναι ρεαλιστική, ωμή, προερχόμενη από ανθρώπινες αντιδράσεις, όχι από υπερβολικούς χαρακτήρες. Ο ρεαλισμός που προβάλλεται κόβει κυριολεκτικά την ανάσα. Είναι τρομερή η απεικόνιση της ανθρώπινης φύσης όταν αυτή φτάνει στα όρια της, από πλευράς φόβου, ψυχολογικής κατάρρευσης, έκρηξης θυμού.

Ιδιαίτερη αναφορά βέβαια αξίζει να κάνουμε στο εξαιρετικό cast, με ηθοποιούς που ταυτίστηκαν απόλυτα με τους ρόλους τους και ταίριαξαν ιδανικά στο ύφος και τη μορφή του φιλμ. Ο Tarantino καταφέρνει να αποσπάσει υπέροχες ερμηνείες από ηθοποιούς εκ των οποίων αρκετοί δεν είχαν ενσαρκώσει ξανά κεντρικούς ρόλους (εκτός των Keitel και Roth). Ο Keitel επιτυγχάνει να δώσει μια ανάσα στην τότε φθίνουσα πορεία του με την εξαίσια ερμηνεία του αντι-ήρωα Mr White, αλλά προσωπικά η αγαπημένη μας αποτύπωση χαρακτήρα είναι από τον Michael Madsen, o οποίος πηγαίνει την έννοια του ψυχοπαθή σε εντελώς άλλο επίπεδο

Καταλήγοντας, να τονίσουμε πως το στοιχείο που κάνει αυτή την πρώτη κινηματογραφική απόπειρα του Tarantino να ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες είναι η αυθεντικότητα . Παρακολουθούμε μια ιστορία που ουδεμία σχέση έχει με τα γνωστά κλισέ του Hollywood, αποτελεί μια ωδή στην ωμή και άγρια ανθρώπινη υπόσταση και εμφανίζει αδυναμίες της που όλοι εντοπίζουμε, αλλά φοβόμαστε να παραδεχτούμε. Δείτε τη λοιπόν και κοιταχτείτε μετά στον καθρέπτη. Υπάρχει κρυμμένος βαθιά μέσα σας ένας Mr Blonde;