Σινεμά & TV

«Η Επιστροφή»: Η εκδίκηση είναι στα χέρια του Θεού

[star rating="90" type="percent"]

Alejandro G. Iñárritu, 156 λεπτά

[cresta-social-share]

Όλοι καταβάθος την περιμέναμε. Σινεφίλ ή όχι, όταν ακούγεται κάτι για νέα ταινία με τον Λεονάρντο Ντικάπριο, όλοι ανυπομονούν να τη δουν, να μπουν σε mode “Άντε θα το πάρει φέτος το Όσκαρ;” και το ίντερνετ να γεμίσει memes και εικόνες σχετικές με το θέμα. Τι συμβαίνει όμως, όταν το έργο που συμμετέχει ο υπερ –ταλαντούχος ηθοποιός, κάποιες φορές ξεπερνά ακόμα και τον ίδιο, μέσω των μαγευτικών εικόνων ή των μηνυμάτων, που παρέχει στο θεατή; Τότε συμβαίνει το «The Revenant», ή στα ελληνικά, «Η Επιστροφή».

Σε ένα ταξίδι στην αχαρτογράφητη Αμερική, τη δεκαετία του 1820, μια ομάδα αμερικάνων, που εμπορεύονται γούνες, θα δεχτούν επίθεση από μια φυλή ινδιάνων. Όσοι επιβιώσουν, θα εμπιστευτούν τον Hugh Glass (Λεονάρντο Ντικάπριο), ο οποίος ξέρει τον τρόπο για να τους βγάλει από τα άγνωστα μονοπάτια. Όταν όμως δεχτεί βάρβαρη επίθεση από αρκούδα, οι σύντροφοί του θα τον παρατήσουν για νεκρό. Σε μια προσπάθεια για επιβίωση, ο Glass υπομένει θλίψη, πόνο, τραύματα, καθώς και την προδοσία, από ένα από τα έμπιστα άτομα της ομάδας του, John Fitzgerald (Τομ Χάρντι).

pic1

Πίσω από την κάμερα υπάρχει ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου. Ο δημιουργός των «Birdman» και «Χαμένες Αγάπες», κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί με την σκηνοθεσία του έργου και πιστέψτε με, είναι παραπάνω από αρκετό. Εξαιρετικές γωνίες λήψεις, μεθυστικά πλάνα με τις μάχες και τα κυνηγητά να φαίνονται πιο ρεαλιστικά από ποτέ. Σε συνδυασμό με την εξαιρετική φωτογραφία του έργου και το φυσικό φωτισμό καθ’ όλη τη διάρκεια του, δημιουργείται ένα φιλμ οπτικά άριστο και αψεγάδιαστο.

Το στόρι είναι ίσως το αρνητικό του έργου, όχι επειδή είναι κακό, μα επειδή είναι λιγότερο καλό από τους υπόλοιπους παράγοντες της ταινίας. Πρόκειται για ένα φιλμ επιβίωσης, ο Glass περνά από σαράντα κύματα, μα η επιβίωση ενός ατόμου δεν αρκεί για να γεμίσει δυόμιση ώρες. Παρόλα αυτά, δεν καταφέρνει να κουράσει ούτε στο ελάχιστο, καθώς τα πλάνα που φαίνονται να περισσεύουν μέσα στο έργο, εξυπηρετούν στην χώνεψη του τι έχει συμβεί ως τότε. Με τα πολλά καταλαβαίνεις πως όλοι στην ταινία θέλουν με κάποιο τρόπο να επιβιώσουν. Και οι ινδιάνοι, που έρχονται αντιμέτωποι με τα όπλα και την απληστία των “λευκών”, και ο Fitzgerald, που θέλει να ξεφύγει από την ζωή που κάνει, μέχρι και η αρκούδα, που επιτίθεται στον Glass, με σκοπό να προστατέψει τα μικρά της.

pic2

Καθώς περνάμε στους ηθοποιούς, επιτρέψτε μου να μη σταθώ στις υποψηφιότητες και στο αν ο Ντικάπριο θα πάρει ή όχι το χρυσό αγαλματίδιο. Ναι, όλοι πλέον ξέρουμε ότι η Ακαδημία δεν του έχει φερθεί δίκαια και ναι είναι κοινώς αποδεκτό, πως ο άνθρωπος αξίζει ένα Όσκαρ (και δύο και τρία…). Ας μην επικεντρωθούμε όμως στη βράβευση, μα στην ερμηνεία που θα την προκαλέσει (αν την προκαλέσει).

Ο Λεονάρντο Ντικάπριο λοιπόν, κάνει μια ερμηνειάρα. Αγγίζει τα όρια της εξαθλίωσης, διώχνει από πάνω του την ρετσινιά του ομορφόπαιδου του Hollywood και γίνεται ο Hugh Glass, που περνά τα πάνδεινα και πασχίζει για την επιβίωση του. Πρόκειται για μια ερμηνεία, η οποία θα τον χαρακτηρίζει από δω και στο εξής, τελείως διαφορετική με ό,τι έχει κάνει ως τώρα, στην οποία όμως τα καταφέρνει εξίσου καλά με τους προηγούμενους ρόλους, φτάνοντας την τελειότητα. Στον πρόλογο ανέφερα, πως υπάρχουν φορές που το έργο ξεπερνά τον Ντικάπριο. Αυτό δε γίνεται επειδή ο πρωταγωνιστής κάνει κάτι λάθος. Απλά, όπως προαναφέρθηκε, σε πολλά σημεία αυτό που σε κερδίζει στο έργο είναι η εικόνα, που καταφέρνει να παραγκωνίσει κάπως στόρι και ερμηνευτές.

Στον δεύτερο ρόλο συναντάμε τον Τομ Χάρντι. Ο Χάρντι ερμηνεύει τον John Fitzgerald, τον κακό του έργου και ίσως τον πιο καλογραμμένο χαρακτήρα της ταινίας. Και το κάνει με άριστο τρόπο. Καταφέρνει να σε κάνει να τον μισήσεις, ενώ όντας βρετανός, πετυχαίνει αμερικάνικη χωριάτικη προφορά (ναι, σαν του Μακόναχι). Άξιος αναφοράς και ο Ντόμναλ Γλίσον («Από Μηχανής», «Brooklyn») στο ρόλο του λοχαγού Andrew Henry.

Συνοψίζοντας, «Η Επιστροφή» είναι η καλύτερη ταινία που έχει βγει μέχρι στιγμής μέσα στο μικρό μέρος του 2016 που έχουμε διανύσει και σίγουρα θα καταλήξει να είναι μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Πρέπει να προειδοποιήσω όμως. Είναι μια βαριά ταινία. Και η ρεαλιστική αποτύπωση των εικόνων από τον Ινιαρίτου, σε συνδυασμό με τις ερμηνείες, σε κάνουν να νιώθεις πως είσαι κι εσύ εκεί

 

«Η Επιστροφή»: Η εκδίκηση είναι στα χέρια του Θεού
4.5Βαθμολογία