Σινεμά & TV

«Steve Jobs»: Από Μηχανής “Θεός”… ή μήπως όχι;

[star rating="60" type="percent"]

Danny Boyle, 122 λεπτά

[cresta-social-share]

Αδιαμφισβήτητα ο Steve Jobs ήταν μια εκ των πιο σημαντικών προσωπικοτήτων στον κόσμο της τεχνολογίας, έχοντας προεδρεύσει της εταιρίας Apple για πολλά χρόνια και φέρνοντας πολλές από τις τεχνολογικές αλλαγές, που αυτή την στιγμή οι περισσότεροι από εμάς απολαμβάνουμε στο έπακρο. Ο πρόωρος θάνατος του – ήταν μόλις 56 ετών – σόκαρε πολύ τον κόσμο και πάρα πολλοί έσπευσαν να τον θεοποιήσουν. Ήταν όμως ο θεός που όλοι προσπαθούσαν να αναδείξουν; Το «Steve Jobs» του Danny Boyle («Trainspotting», «Slumdog Millionaire») καλείται να δώσει μια απάντηση.

Η ταινία δεν είναι μια συνηθισμένη βιογραφία, αντίθετα ακολουθεί τον Steve Jobs (Michael Fassbender) στα παρασκήνια τριών διαφορετικών (και σημαντικών) στιγμών της καριέρας του: την παρουσίαση του Macintosh 128K το 1984, την παρουσίαση του NeXT το 1988 και, εν τέλει, την παρουσίαση του iMac το 1998, μοντέλου το οποίο ουσιαστικά ανέστησε και την Apple. Σε αυτά τα παρασκήνια βλέπουμε τον Jobs να ταπεινώνει τους υπαλλήλους του, να τσακώνεται με την πρώην του σχετικά με την μικρή τους κόρη, να έρχεται σε σύγκρουση με τους φίλους του και, συχνότερα, να προσπαθεί να συνεννοηθεί με την πιστή του βοηθό Joanna Hoffman (Kate Winslet), η οποία φαίνεται να είναι η μόνη που έχει τον απόλυτο έλεγχο.

pic1

Το σενάριο του έργου το έχει αναλάβει ο Aaron Sorkin ( βραβευμένος με Oscar Σεναρίου για το «Social Network»), εμπνευσμένος από την βιογραφία του Jobsγραμμένη από τον Walter Isaacson. Εκεί όμως που ο Sorkin διαπρέπει (και πάντα διέπρεπε) είναι οι απίστευτα γρήγοροι και έξυπνοι διάλογοι των χαρακτήρων, οι οποίοι έχουν πάντα έντονες συνδιαλέξεις, κάθε φορά με κάτι καινούργιο και χωρίς να αναμασάνε και να επαναλαμβάνουν τα ίδια πράγματα συνεχώς. Η ράχη του έργου όμως είναι ο χαρακτήρας του ήρωα του, ο οποίος παρουσιάζεται σαν ένας προβοκάτορας που προσβάλει τους πάντες και τα πάντα χωρίς να νοιάζεται ιδιαίτερα και χωρίς να δίνει σημασία στα συναισθήματα των άλλων ή, έστω όλων των άλλων. Το μόνο πράγμα όμως που τον αλλάζει είναι η σχέση του με την κόρη του, Lisa, η οποία είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που έχει κάποια σημασία γι’ αυτόν. Και οι συζητήσεις του με όλους τους υπόλοιπους χαρακτήρες είναι αυτές που λίγο-λίγο αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα του, τα συναισθήματα του για τους άλλους και μαζί την σταδιακή του ωρίμανση.

Η σκηνοθεσία του Boyle είναι ενδιαφέρουσα σε σημεία, όμως ποτέ δεν είναι συναρπαστική. Σίγουρα δημιουργεί ένα ωραίο στήσιμο και διοικεί πολύ σωστά το οικοδόμημα της ταινίας, όμως μπροστά στις παλιές του δουλειές όπως το «Trainspotting» η μαγεία του και η νεανικότητα που είχε στην κάμερα φαίνονται χαμένες. Ένα πολύ θετικό όμως στοιχείο της σκηνοθεσίας του είναι το γεγονός πως χρησιμοποιεί διαφορετικούς τρόπους κινηματογράφησης σε κάθε τομέα του έργου, χρησιμοποιώντας στις σκηνές του παρελθόντος φιλμ της εποχής εκείνης και φτάνοντας εν τέλει να γυρίζει με ψηφιακές κάμερες στο τέλος, δίνοντας στο φιλμ μια ιδιαίτερη αισθητική, την οποία σιγοντάρει ο Daniel Pemberton με το ηλεκτρονικό και όμορφο score του.

pic2

Αυτό για το οποίο όλοι έχουν να μιλάνε και να λένε πως η ταινία πέτυχε είναι οι ερμηνείες της. Όλο το καστ στο σύνολό του κάνει καλή δουλεία, κυρίως δίνοντας υπόσταση στον διάλογο, που ήδη υπάρχει. O Jeff Daniels είναι εξαιρετικός στο ρόλο του John Sculley (πότε δεν ήταν, άλλωστε ;), ενώ ο Seth Rogen κάνει την έκπληξη σε δραματικό ρόλο ως Steve Wozniak και βουλώνοντας πολλά στόματα που λέγανε πως δεν θα τα κατάφερνε. Όμως τα δύο μεγαλύτερα ονόματα του έργου είναι και αυτά που κλέβουν την παράσταση: Η KateWinslet στο ρόλο της Hoffman είναι ηλεκτρική και είναι το ψύχραιμο αντίβαρο του Jobs, συνεχώς έτοιμη για όποια κρίση εμφανιστεί και έχοντας σχεδόν πάντα τον έλεγχο της κατάστασης. Και ύστερα έχουμε τονMichael Fassbender, έναν ηθοποιό που δεν μοιάζει καθόλου με τον Steve Jobs και που καταφέρνει να σε πείσει πως είναι ο Jobs. Έχοντας σαν χάρισμα να αιχμαλωτίζει την οθόνη σε κάθε του ταινία, ο Fassbender καταφέρνει εδώ μια από τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας του και τιμά και με το παραπάνω την παρουσία του ανάμεσα στους υποψηφίους του βραβείου Oscar Α’ Ανδρικού ρόλου, το ίδιο και η Winslet στην κατηγορία του Β’ Γυναικείου.

Όμως εδώ οφείλω να αναρωτηθώ κάτι: δεν είναι κάπως νωρίς για μια τέτοια βιογραφία; Σίγουρα, ο Jobs ήταν σημαντική προσωπικότητα και άφησε το στίγμα του στην γενιά μας, όπως και οφείλουμε να παραδεχθούμε πως η ταινία έχει χαρακτηριστεί σαν μια πολύ ιστορικά ακριβής προσέγγιση της ζωής του. Όμως ποιος είναι ο σκοπός της ταινίας, εν τέλει; Το «Social Network» ήταν άλλη μια βιογραφία που γυρίστηκε πολύ νωρίς, κατηγορήθηκε για ανακρίβειες, που στο διαταύτα όμως μιλούσε για την ψηφιακή επανάσταση και την εποχή μας μέσα από το Facebook και την εξάπλωση του. Εδώ όμως δεν φαίνεται πουθενά κάτι αντίστοιχο, κάτι που θα λέει κάτι παραπάνω από μια ιστορία και που θα αποτελεί λόγο για να μιλάμε για το έργο μετά από μερικά χρόνια. Και, ενώ αποπειράται να μείνει μακριά από την φόρμα μιας οποιασδήποτε βιογραφικής ταινίας, στο τέλος η ουσία της είναι στην εξιστόρηση καθ’ εαυτή και όχι σε κάτι παραπάνω, με αποτέλεσμα να μοιάζει με μια... απλά βιογραφία.

Σίγουρα το «Steve Jobs»είναι ένα αξιόλογο έργο κυρίως για τους διαλόγους και τις ερμηνείες του, χωρίς όμως να είναι ένα αξιομνημόνευτο έργο. Και, χωρίς να είναι μια απογοήτευση, δεν καταφέρνει να γοητεύσει πραγματικά το κοινό. Σίγουρα ο χρόνος σας δε θα χαθεί με το έργο, όμως αν προτιμήσετε να το δείτε όταν κυκλοφορήσει σε DVD δε θα σας αδικήσει κανείς. Σε όλους τους υπόλοιπους, καλή θέαση.

 

«Steve Jobs»: Από Μηχανής “Θεός”… ή μήπως όχι;
3.0Βαθμολογία