«Το Μεγάλο Σορτάρισμα»: Ένα έξυπνο φιλμ για την πτώση της Wall Street

Ο Άνταμ Μακ Κέι, που μας έχει συνηθίσει σε καφροκωμωδίες («Anchorman», «Μπάτσοι από τον Πάγκο»), μας παρουσιάζει τη νέα του ταινία, για την κρίση στις τράπεζες της Αμερικής – και κατ’ επέκταση σ’ όλου του κόσμου – το 2008, χρησιμοποιώντας ένα καστ μεγατόνων, με ονόματα όπως Κρίστιαν Μπέιλ, Μπραντ Πιτ, Ράιαν Κόσλιγνκ, Στιβ Καρέλ. Η ταινία τιτλοφορείται «Το Μεγάλο Σορτάρισμα» και προβάλλεται στις αίθουσες από την Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου.

Τρεις διαφορετικές, μα παράλληλες ιστορίες, σχετικά με την αμερικάνικη κτηματομεσιτική φούσκα, που έσκασε το 2008. Κάποια χρηματιστηριακά outsiders, προβλέπουν αυτήν την αποτυχία της αμερικάνικης οικονομίας και κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να “τα βάλουν” με τα συμφέροντα των τραπεζών.

Η ταινία λοιπόν, αφορά τράπεζες και χρηματιστήρια. Από την αρχή, έως το τέλος της. Σε τραβάει από τα μούτρα από το πρώτο λεπτό και σε αφήνει λίγο πριν τους τίτλους τέλους, βομβαρδίζοντάς με στοιχεία και ορολογίες, που δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβεις πλήρως, ακόμα κι αν τη δεις τρεις τέσσερις φορές, συνεχόμενα…. Και πού ακριβώς είναι το ωραίο με αυτό;

εικόνα 1

Η επιτυχία της ταινίας έγκειται, στο ότι δε σε νοιάζει που δε καταλαβαίνεις όλους τους χρηματιστηριακούς όρους που ακούς. Σε έχει ήδη συνεπάρει το στόρι, ο γρήγορος ρυθμός, το άγχος του πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Επίσης, ο Άνταμ Μακ Κέι δε σε αφήνει μόνο στο αχανές πέλαγος των άγνωστων λέξεων σχετικά με τη λειτουργία της τράπεζας. Μέσω  επεξηγήσεων των ίδιων των χαρακτήρων, ή έξυπνων παρομοιώσεων κατά τη διάρκεια της ταινίας, ο αμερικάνος σκηνοθέτης, προσπαθεί να σε βάλει στο κλίμα. Εντάξει, δε γίνεσαι μέσα σε ένα δίωρο ο μεγαλύτερος χρηματιστής του κόσμου, μα τουλάχιστον παρακολουθείς το έργο, με όσο το δυνατόν λιγότερες απορίες.

Μιας και αναφερθήκαμε στον Μακ Κέι ξανά, πρέπει να πω ότι η σκηνοθεσία του είναι πανέξυπνη. Ενώ ένα τέτοιου είδους φιλμ θα έπρεπε να κουράζει από το πρώτο του λεπτό, στην προκειμένη περίπτωση κυλάει πολύ όμορφα. Προσθέτει μικρά πλάνα, τα οποία χώνονται αυθαίρετα στη ροή του έργου, για να ειρωνευτούν τις αμερικάνικες προτιμήσεις στον τρόπο ζωής, διασκέδασης, κτλ, ενώ παράλληλα, χρησιμοποιεί κάποια έξυπνα τρικς, όπως οι επεξηγήσεις των χαρακτήρων, που αναφέρθηκαν πιο πάνω, οι οποίες γίνονται με τον πρωταγωνιστή να κοιτάει στην κάμερα και να απευθύνεται άμεσα στο θεατή.

εικόνα 2

Πάμε να περάσουμε στις ερμηνείες, για τις οποίες έχουμε να πούμε πολλά, καθώς αποτελούν τον κύριο λόγο καθήλωσής μας μπροστά στην οθόνη. Καλύτερος όλων ο Κρίστιαν Μπέιλ, στο ρόλο του εκκεντρικού, μονόφθαλμου (ναι, καλά διάβασες, μονόφθαλμου) Michael Burry. Για μια ακόμα φορά, ο Μπέιλ μας χαρίζει μια εξαιρετική ερμηνεία και θα ήθελα πολύ να τον δω με το χρυσό αγαλματίδιου του Β’ Ανδρικού Ρόλου το Φεβρουάριο. Δεύτερος καλύτερος ο Στιβ Καρέλ. Ναι, ναι, είναι αυτός ο κωμικός, από τα «Νώε για μια Βδομάδα» και «40 Χρονών Παρθένος». Αυτός λοιπόν ο κωμικός, είναι ηθοποιάρα. Δες τον στο περσινό «Foxcatcher». Στο «Μεγάλο Σορτάριμα» τώρα, κάνει έναν στριφνό, μονίμως τσαντισμένο και ιδιότροπο χρηματιστή και το κάνει τόσο άψογα, που αμέσως ξεχνάς ότι είναι ο ίδιος, που έχει κάνει τόσους κάφρικους ρόλους στο παρελθόν.

Όσον αφορά τους υπόλοιπους, καλή δουλειά κάνει ο Ράιαν Γκόσλινγκ, όντας ο κύριος εκφωνητής και υπάλληλος μεγάλης τράπεζας, αν και μου πήρε κάποια ώρα για να αποφασίσω αν τελικά αποτελεί “μείον” για την όλη ταινία ή όχι. Έχουμε και Μπραντ Πιτ, ενσαρκώνοντας τον πρώην τραπεζικό Ben Rickert, ενώ αρκετά συμπαθητικοί είναι και οι Τζον Μαγκάρο («Carol», «Αλύγιστος») και Φιν Γουίτροκ («Αλύγιστος», «Νώε»), στους ρόλους των τυχοδιωκτών Charlie Geller και Jamie Shipley αντίστοιχα.

εικόνα 3

«Το Μεγάλο Σορτάρισμα» λοιπόν, είναι μια ταινία που θέλει να μας μιλήσει με κάπως πιο επιστημονικό τρόπο, για το τι έγινε το 2008 με τις τράπεζες, που άρχισαν να καταρρέουν όλες τους, από την Αμερική, ως την Ελλάδα. Όμως δε θέλει να σχολιάσει μόνο των χαμό τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Σχολιάζει λίγο και τους ανθρώπους. Όχι τους μεγαλοκαρχαρίες, μα τους πιο απλούς, τους φτωχούς ανθρώπους. Αυτούς που χάσανε τα πάντα από τη μια στιγμή στην άλλη. Οι πρωταγωνιστές μας, από την μία ανακαλύπτουν πως η πρόβλεψή τους ήταν τελικά σωστή και βλέπουν τις μετοχές τους να εκτοξεύονται, μα συνάμα αντιλαμβάνονται τι αντίκτυπο θα έχει στην σ’ όλο τον κόσμο το γεγονός ότι είχαν δίκιο για την επερχόμενη κρίση. Κι εκεί είναι το σημείο, που τελικά η ταινία σε κερδίζει.

Αν μετά από όλο αυτό πειστήκατε ότι θέλετε να τη δείτε, θα πρότεινα καθαρό μυαλό και όσο το δυνατόν πιο αμείωτη προσοχή, κατά τη διάρκεια της προβολής. Η ταινία καταφέρνει με τον καλύτερο τρόπο να κεντρίσει το ενδιαφέρον, μα όπως και να το κάνουμε, οι ορολογίες είναι περίεργες και δύσκολες (για όσους δεν είναι στελέχη σε μεγάλες τράπεζες). Αυτά από μένα, καλή σας διασκέδαση!

Δημοσιεύθηκε από

Ηλίας Ηλιόπουλος

Ο Ηλίας γεννήθηκε στο Μαρούσι το 1994. Φοίτησε και αποφοίτησε με άριστα από το ιδιωτικό σχολείο "Η Ελληνική Παιδεία". Τώρα είναι φοιτητης στο Μαθηματικό τμήμα του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασχολήθηκε από μικρός με την Αγγλική και Γερμανική γλώσσα τις οποίες μιλάει με άνεση. Οι τέχνες και ειδικότερα ο κινηματογράφος, έχουν απασχολήσει τον ίδιο στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *