Βιβλίο

«Χάρρυ Πόττερ»: Ένα μαγευτικό ταξίδι

[cresta-social-share]

Όποιες αμφιβολίες είχα για αυτήν την σειρά βιβλίων εξατμίστηκαν από την πρώτη σελίδα. Η J.K. Rowling έχει έναν ιδιαίτερο, μπορεί κάποιος να πει μαγικό, τρόπο να γράφει. Η ιστορία κυλά αβίαστα, ομαλά και δεν μας κουράζει ούτε μια στιγμή. Ένιωθα σαν να μου αποτυπώνονται στο υποσυνείδητο σεμινάρια συγγραφής και αγγλικών μαζί και δεν μπορούσα να σταματήσω την ανάγνωση. Όταν σταματάει να δουλεύει το μυαλό μου και δεν μπορώ να γράψω μια σωστή πρόταση ανοίγω ένα βιβλίο Χάρρυ Πόττερ και διαβάζω για να δω πόσο εύκολα προχωράνε οι σκηνές. Η J.K. Rowling το κάνει να φαίνεται παιχνιδάκι, ακόμα και αν στην πραγματικότητα είναι κοπιαστικό.

Τα βιβλία ακολουθούν τον μάγο Χάρρυ Πόττερ, από μικρό αγόρι μέχρι την ενηλικίωσή του, όταν γίνεται 17 χρονών. Κάθε χρόνο αυτός μαζί με τους δύο συνομήλικους φίλους του, την Ερμιόνη Γκρέιντζερ και τον Ρον Ουέσλι, μπλέκουν σε επικίνδυνες περιπέτειες. Κάθε φορά αντιμετωπίζουν διαφορετικές καταστάσεις, αλλά η κεντρική ιστορία είναι ο αγώνας μεταξύ του Χάρρυ Πόττερ και του κακού μάγου Βόλντεμορτ.

Στο πρώτο βιβλίο ο Χάρρυ γίνεται έντεκα χρονών και το ανάγνωσμα είναι κατάλληλο για παιδιά αυτής της ηλικίας, χωρίς να σημαίνει πως δεν μπορεί να το ευχαριστηθεί κάποιος πολύ μεγαλύτερος. Όσο περνούν τα χρόνια και βγαίνουν τα επόμενα βιβλία το κλίμα αλλάζει σιγά-σιγά και παρακολουθούμε τη σοβαρότητα να μεγαλώνει παράλληλα με την ηλικία των ηρώων. Οι καταστάσεις γίνονται πιο σκοτεινές, το παρασκήνιο περιπλέκεται και υπάρχουν συνέχεια και άλλοι παράμετροι. Το ίδιο φαινόμενο παρατηρούμε και στην γραφή. Στα πρώτα βιβλία είναι απλοϊκή και στην συνέχεια, με κάθε επόμενο βιβλίο, γίνεται πιο σύνθετη. Οι λόγοι φαντάζομαι είναι δύο. Το ότι θέλει να βηματίζει δίπλα-δίπλα με την ηλικία του αναγνώστη και ότι με κάθε βιβλίο εξελίσσεται και η ίδια.

Οι διαφορές ανάμεσα στις ταινίες και στα βιβλία δεν είναι δραματικές, αλλά είναι αξιοσημείωτες. Στα βιβλία υπάρχει μια πιο λογική σειρά δράσης-αντίδρασης και έτσι δικαιολογούνται πολύ περισσότερο οι πράξεις των πρωταγωνιστών. Υπάρχουν αρκετές μικρότερες ιστορίες που εξελίσσονται, όπως η προσπάθεια της Ερμιόνης για την απελευθέρωση των ξωτικών ή η ιδεολογία και οι πράξεις του Φένριρ Γκρέιμπακ. Επίσης, πολλές καταστάσεις πραγματοποιούνται αλλιώς στο βιβλίο, όπως η ιστορία του Χάρρυ με την Τζινι Ουεσλι, αλλά δεν επηρεάζουν την βασική πλοκή.

Κάποιες από τις αλλαγές τις βρήκα αρκετά ατυχείς, όπως το ότι στα βιβλία δεν εμπιστεύονται σε κανένα την ύπαρξη των Πεμπτουσιοτών, ακόμα και όταν τους το ζητάει κάποιος έμπιστος, όπως ο Λούπιν ή οι γονείς του Ρον. Έτσι, οι ήρωες είναι πολύ περισσότερο αποκομμένοι από τον κόσμο και οι περισσότεροι νομίζουν πως απλά κρύβονται. Επίσης το παρελθόν του Ντάμπλντορ ποτέ δεν αποκαλύπτεται στην τελευταία ταινία, ενώ στο πρώτο κομμάτι από τους «Κλήρους του Θανάτου» μας αφήνει υπονοούμενα, τα οποία δεν έχουν σχέση με την αλήθεια.

Για να ξαναγυρίσω στα βιβλία, θέλω να αναφέρω πόσο ολοκληρωμένα είναι. Φανταστείτε πως τα χέρια σας αγγίζουν το βιβλίο και νιώθετε αμέσως πως κρατάτε ένα κομμάτι αληθινής μαγείας. Δεν υπάρχει ούτε ένα μικρό ψεγάδι, ούτε στην πλοκή, ούτε στο βάθος των χαρακτήρων, ούτε στην γραφή, ούτε στην ίδια την ιστορία. Δεν είναι μόνο λόγο προώθησης η τεράστια επιτυχία και τα πολλά βραβεία των βιβλίων. Όλα εξηγούνται και δεν μένει καμία απορία.

Υπάρχουν πολλοί που λένε την γραφή της Rowling βαρετή και χαμηλού επιπέδου, αλλά δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω περισσότερο. Είναι απλώς ανάλαφρη, χιουμοριστική και με πολύ καλό ρυθμό. Μην ξεχνάμε πως τα βιβλία προορίζονται κυρίως για μικρές ηλικίες, αλλά έχουν μεγάλο ενήλικο κοινό, κάτι το οποίο είναι προς τιμήν τους. Οι κριτικοί νομίζω της επιτέθηκαν, επειδή είδαν μια παιδική σειρά βιβλίων να «μεγαλώνει» ηλικιακά και να βρίσκεται ανάμεσα στο παιδικό , εφηβικό και ενήλικο κοινό, κάτι το οποίο δεν είναι συνηθισμένο. Μάλλον πιστεύουν πως είναι φλατ όλο αυτό το φόντο της επικής φαντασίας, το οποίο συμπληρώνεται με τέλεια ολοκληρωμένους χαρακτήρες σε ένα προσεγμένο πέπλο μυστηρίου και δράματος.

Όλα αυτά φυσικά είναι υποκειμενικά και όλοι καλώς κάνουν και εκθειάζουν τα επιχειρήματά τους πάνω στην γραφή της Rowling και για το αν βάζει πολλά επιρρήματα ή όχι, αλλά καταντάει γελοίο και θα καταντήσουμε να σχολιάζουμε το πόσο μεγάλα είναι τα ονόματα και να μετράμε τα κόμματα. Το θέμα είναι πόσο μας άγγιξε το βιβλίο, πόσο μας μίλησε και μας έκανε να αποδεχτούμε κάποια πράγματα, όπως την απομυθοποίηση των γονέων και των προτύπων μας και, στο τελευταίο βιβλίο, τον θάνατο. Είναι περίπλοκο και πολύπλευρο, αλλά φαίνεται τόσο απλό και περιποιημένο. Δημιουργεί συναισθήματα χαράς, ενθουσιασμού και λύπης τόσο εύκολα που δεν μπορώ παρά να το θαυμάσω.