Βιβλίο

Κρεβάτι στο «Μαύρο Χώμα»

[cresta-social-share]

Πολλές φορές όταν ήμασταν παιδιά πιστεύαμε πως θα βρίσκαμε κάτι το οποίο θα άλλαζε τα πάντα. Θέλαμε να κάνουμε κάτι το διαφορετικό, το απρόσμενο, αυτό που οι μεγάλοι πίστευαν ακατόρθωτο. Είναι μια ελπίδα γλυκιά και αθώα, μα για τον Στίβεν Λάμπ είναι η καταθλιπτική καθημερινότητά του.

Η ιστορία είναι ενός δωδεκάχρονου αγοριού, που ζει μέσα σε μια δυσλειτουργική οικογένεια, με προβλήματα που ξεκινούν πολλά χρόνια πίσω. Όταν ο θείος του ήταν έντεκα χρονών είχε πέσει θύμα ενός παιδόφιλου κατά συρροή δολοφόνου. Αυτό το γεγονός έκανε τόση ζημιά στην οικογένειά του, που ο μικρός ψάχνει συνεχώς το πτώμα του θείου του, που ποτέ δεν γνώρισε.

Κάθε μέρα σκάβει στον ατελείωτο χερσότοπο, κοντά στο σπίτι του, στον οποίο ήταν θαμμένα τα υπόλοιπα θύματα. Πιστεύει πως αν βρει το πτώμα του θείου του η οικογένειά του θα δώσει επιτέλους ένα τέλος και θα ξεκινήσουν να ζουν σαν κανονικοί άνθρωποι. Μέσα στην απελπισία του αποφασίζει να γράψει γράμμα στον δολοφόνο, ο οποίος είναι στην φυλακή εκτελώντας την ποινή του. Μέσα στο γράμμα δεν αποκαλύπτει τίποτα για την ταυτότητά του και έτσι ένα παιχνίδι ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ξεκινά.

Το διαφορετικό που έχει αυτό το βιβλίο είναι ότι μας δείχνει την ιστορία και μέσα από τα μάτια του δολοφόνου. Δεν τον παρουσιάζει σαν σατανική ιδιοφυία με το τέλειό του σχέδιο για να εξαπολύσει το κακό. Μας τον δείχνει ρεαλιστικά και αυτό σημαίνει πως έχει αδυναμίες, ευαισθησίες, ιδιοτροπίες, πάθη και ηλίθιες ιδέες. Αηδιάζει με το σάλιο και θέλει να είναι το κελί του καθαρό, αλλά βλέπει τα παιδιά ως αντικείμενα μιας χρήσης και μπορεί να τα χειραγωγεί τέλεια. Η Belinda Bauer μας δείχνει έναν πραγματικό άνθρωπο με πολύ κοινότυπες ιδέες ανάμεσα στις δολοφονικές του ορμές και πιστεύω πως ο ολοκληρωμένος του χαρακτήρας είναι αυτός που τον κάνει τόσο τρομαχτικό, γιατί θα μπορούσε να είναι ο γείτονας της διπλανής πόρτας.

Οι χαρακτήρες, οι διάλογοι, οι σχέσεις και τα συναισθήματα είναι τόσο ρεαλιστικά, που θα πιστέψετε πως είναι όντως η αφήγηση ενός αγοριού. Συνήθως όταν υπάρχει ένα παιδί για πρωταγωνιστής καταλήγει να έχει περισσότερες γνώσεις από ότι θα ήταν λογικό, αλλά εδώ δεν βλέπουμε κάτι τέτοιο. Φαντάζετε πως αν βρει τον θείο του η γιαγιά του θα σταματήσει να κοιτάει έξω από το παράθυρο, η μαμά του θα τον αγαπήσει και όλα θα αλλάξουν. H Belinda Bauer έχει αδιαμφισβήτητα ταλέντο στο να σκιαγραφεί την προσωπικότητα ενός ατόμου τέτοιας ηλικίας.

Η ιστορία που μας παρουσιάζεται είναι μίζερη και στενάχωρη και ίσως για αυτό να είναι τόσο αληθινή. Το περιβάλλον αυτό βέβαια δεν θα έπρεπε μας εκπλήσσει, αφού τα βιβλία της χαρακτηρίζονται από τον θάνατο της αθωότητας και το «Μαύρο Χώμα» δεν αποτελεί εξαίρεση.