Βιβλίο

«Ο κολοσσός του Μαρουσίου»

[cresta-social-share]

Τα τελευταία χρόνια με έναυσμα την παγκόσμια οικονομική κρίση, η Ελλάδα ακολουθώντας το γενικό ρεύμα, μέρα με τη μέρα, βυθιζόταν όλο και πιο βαθειά στην κρίση. Η διαφορά όμως με τα περισσότερα κράτη είναι πως στην Ελλάδα η κρίση πήρε άλλες διαστάσεις και εξελίχτηκε  σε πολιτική, ανθρωπιστική και αξιακή.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια και με τη γενική κακολογία που επικρατεί ενάντια στη χώρα μας, θα ήταν πραγματικά ωφέλιμο να διαβαστεί ή να ξαναδιαβαστεί  "Ο  κολοσσός του Μαρουσίου" του Χένρυ Μίλλερ, για πολλούς λόγους. Δύο κύριοι, είναι να ακουστεί μια διαφορετική φωνή που δεν ψέγει, αλλά επαινεί την Ελλάδα και τους Έλληνες, ύστερα να μπορέσουμε να δούμε, να καταλάβουμε, τι έβλεπε και πως αντιλαμβανόταν εμάς και τη χώρα μας ο Μίλλερ.

Ο συγγραφέας μετά από τη μακρά διαμονή του στη Γαλλία με αφορμή το ξέσπασμα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, αποφασίζει να ξεκινήσει ένα ακόμα ταξίδι, αυτή τη φορά στη δική μας Ελλάδα. Στην αρχή φιλοξενείται από το φίλο του, Άγγλο συγγραφέα Λόρεν Ντάρελ στην Κέρκυρα. Θα μείνει στην Ελλάδα περίπου έξι μήνες,  στη διάρκεια των οποίων θα επισκεφτεί πολλά μέρη και πολλές πόλεις της χώρας μας.

Σε αυτό το ταξίδι του , θα αγαπήσει την Ελλάδα και τους κατοίκους της, θα έρθει σε επαφή με κορυφαίες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών της εποχής. Γίνεται στενός φίλος του Σεφέρη και του Κατσίμπαλη, για τον οποίο γράφει και το βιβλίο.

Ο Αμερικάνος συγγραφέας εκδίδει πρώτη φορά το βιβλίο το 1941, αφού επέστρεψε στη πατρίδα του, ενώ στην Ελλάδα εκδόθηκε πρώτη φορά το 1965. Ως συγγραφέας, εκτιμήθηκε κυρίως από τη γενιά συγγραφέων μπιτ και υπέστη μεγάλη λογοκρισία στην εποχή του.

¨Ο κολοσσός  του Μαρουσίου¨ είναι ένας ύμνος στην Ελλάδα και την Ελληνική κουλτούρα. Πιο συγκεκριμένα,  ο Μίλλερ έγραψε: «Κι όμως οι Άγγλοι, που θα είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης, αν είχαν τραβήξει όσα και οι Έλληνες κάνουν πως τους κοιτάζουν από ψηλά». Ακόμα θεωρεί πως άλλοι δε φτάνουν ούτε τη βρώμα από το νύχι του Έλληνα. Στο πρόσωπο ενός κρητικού βρίσκει έναν εν δυνάμει δικτάτορα με τέτοια πυγμή και αποφασιστικότητα που θα έκανε το Χίτλερ και το Μουσολίνι να φαντάζουν παιδιά μπρός του.

Αυτός ο Έλληνας και αυτή η Ελλάδα που μπόρεσε να αφουγκραστεί και να αγαπήσει ο Μίλλερ είμαστε εμείς; Και αν ναι, γιατί δεν ψάχνουμε μέσα μας να βρούμε αυτό που είδε και εκείνος  και να το έξωτερικεύσουμε;