Φτηνό χρήμα από τους BRICS ή φύκια στα… Bricks;

Σα να μην έφτανε η «πόρτα» από τη Ρωσία και την Κίνα, ακόμα και από το Ιράν(!!!), τις τελευταίες μέρες η κυβέρνησή μας μάς σερβίρει το νέο «όραμα» για φτηνή χρηματοδότηση της χώρας «χωρίς μνημόνια και υφεσιακές απαιτήσεις» από την Τράπεζα των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότιος Αφρική).

Μάλιστα στη πρόταση της Μόσχας για συμμετοχή της Ελλάδας στην εν λόγω Τράπεζα, το Μέγαρο Μαξίμου έσπευσε να ανακοινώσει πανηγυρικά τον ορισμό υπευθύνου για τις διαπραγματεύσεις!

Από κοντά και διάφορα κυβερνητικά στελέχη να προπαγανδίζουν τη «σωτήρια λύση», με πιό ενθουσιώδη τον αναπληρωτή υπουργό Υγείας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, που δήλωνε: «Αν χρειαστεί να ζητήσουμε χρηματοδότηση και μας τη δώσουν με ευνοϊκούς όρους και χωρίς μνημόνια και χωρίς όρους υποταγής της πατρίδας μας και μας δανείσουν, όπως δανείζεται μία κανονική χώρα, γιατί πρέπει να το αποκλείσουμε;»

Έλα ντε, γιατί να το αποκλείσουμε;

Του κυρίου υπουργού, της κυβέρνησης συνολικά, αλλά και του επικοινωνιακού μηχανισμού της κυβέρνησης φαίνεται πως τους διέφυγε η …ασήμαντη λεπτομέρεια, ότι για να μπορείς να δανειστείς από την Τράπεζα των BRICS, θα πρέπει πρώτα να έχεις συμμετάσχει με ίδια κεφάλαια αρκετών δισεκατομμυρίων στο ιδρυτικό και στο αποθεματικό της κεφάλαιο! Επιπλέον υποχρεούσαι σε συνδρομή, όπως συμβαίνει άλλωστε με το ΔΝΤ ή την Παγκόσμια Τράπεζα.

Και ρωτώ, η αφελής: την ώρα, που τα δημόσια ταμεία έχουν αδειάσει, οι εσωτερικές πληρωμές έχουν παγώσει, τα διαθέσιμα των ΟΤΑ, ΔΕΚΟ, Οργανισμών έχουν δεσμευτεί, όπως πλέον και των Πρεσβειών και Προξενείων μας. Την ώρα, που προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι για να πληρωθούν οι δόσεις στο ΔΝΤ, είναι δυνατόν να εξετάζεται σοβαρά το ενδεχόμενο να διατεθούν ( αν ποτέ βρεθούν) καμιά δεκαριά δισεκατομμύρια στην Τράπεζα των BRICS;

Φαίνεται, όμως, πως τους διέφυγε άλλη μιά …ασήμαντη λεπτομέρεια: ότι δηλαδή η Τράπεζα των BRICS ΔΕΝ υπάρχει! ΔΕΝ έχει ιδρυθεί ακόμα!

Βέβαια, οι πέντε αναπτυσσόμενες χώρες, που συγκροτούν την ομάδα BRICS, έλαβαν το Καλοκαίρι του 2014, στη Fortaleza της Βραζιλίας, την απόφαση να ιδρύσουν την «Τράπεζα των Φτωχών» ως αντίβαρο στο ΔΝΤ και στην Παγκόσμια Τράπεζα. Όρισαν, μάλιστα, το αρχικό κεφάλαιο συμμετοχής κάθε μιάς από τις ιδρύτριες χώρες.

Όρισαν επίσης τη Σανγκάη ως έδρα της και το ότι ο πρώτος Διοικητής της θα είναι Ινδός. Ως εκεί, όμως! Αφού το δυτικό εμπάργκο στη Ρωσία λόγω των γεγονότων στην Ουκρανία, βύθισε τη Μόσχα σε οικονομική κρίση με αποτέλεσμα το εγχείρημα της Τράπεζας των BRICS να μην έχει προχωρήσει.

Αλήθεια τους διέφυγαν όλα αυτά, εκεί στο Μαξίμου και στο επικοινωνιακό επιτελείο ή μήπως μας θεωρούν τους Έλληνες… bricks;

ΕΡΤ: Νέα και ελεύθερη ή χαμένη υπόθεση;

Νόμος του κράτους, λοιπόν, η κυβερνητική απόφαση να “ξανανοίξει”η ΕΡΤ! Απομένει να οριστεί το νέο Διοικητικό Συμβούλιο (δημοσιεύτηκε ήδη η σχετική προκήρυξη στο opengov) και να ρυθμιστούν οι όροι, υπό τους οποίους θα “αναβιώσουν” οι συμβάσεις τους και θα επιστρέψουν οι εργαζόμενοι της παλιάς ΕΡΤ, ώστε να ξαναδούμε στους δέκτες μας τα γνώριμα σήματα ΝΕΤ, ΕΤ1 και μελλοντικά ΕΤ3 και να ξανακουστούν στην παλιά τους μορφή οι ραδιοφωνικοί σταθμοί της ΕΡΑ. Όσον αφορά τις υπόλοιπες Δομές του παλιού δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα (π.χ οι περιφερειακοί σταθμοί), ο νόμος 4324/2015τις παραπέμπει στο μέλλον, σε ΚΥΑ και σε υπουργικές αποφάσεις.

Το μείζον ζήτημα, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατικής τάξης στη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση, η οποία επλήγη βάναυσα από την κυβέρνηση Σαμαρά στις 11 Ιουνίου 2013, όταν και εν ψυχρώ επέβαλε το μαύρο και τη σιωπή στην ΕΡΤ, είναι πλέον το αν και κατά πόσον με τη νέα ΕΡΤ η χώρα μας αποκτά επιτέλους έναν σύγχρονο, ελεύθερο, πλουραλιστικό και ανεξάρτητο φορέα ενημέρωσης, πολιτισμού και ψυχαγωγίας. Φοβάμαι, πως η απάντηση δεν μπορεί να είναι θετική.

Η ΕΡΤ που “καταργήθηκε” πριν από 23 μήνες ΔΕΝ αναβιώνει, ούτε επαναλειτουργεί αλλά παραμένει σε καθεστώς εκκαθάρισης, ενώ ούτε η ΝΕΡΙΤ, που την διαδέχτηκε, κλείνει ή καταργείται, αφού η νέα ΕΡΤ έρχεται στη ζωή με την τροποποίηση του ιδρυτικού νόμου της ΝΕΡΙΤ και μάλλιστα προς το χειρότερο.

Σε κυρίαρχο του παιχνιδιού αναδεικνύεται ο πρώτος τη τάξει υπουργός Επικρατείας ο αρμόδιος για τη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση, που διορίζει το Δ.Σ της εταιρείας μετά από απλή γνωμοδότηση της απλής πλειοψηφίας (δηλ. της κυβερνητικής) της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής. Η ρύθμιση αυτή καθιστά τη νέα ΕΡΤ έναν απολύτως ελεγχόμενο από την κυβέρνηση φορέα και αποτελεί, χωρίς αμφιβολία, πισογύρισμα και επιστροφή στην αλήστου μνήμης εποχή του “ομφάλιου λώρου” με την Ζαλοκώστα, όπως λέγαμε τότε, τον οποίο οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ με κόπο και μεγάλη προσπάθεια είχαν καταφέρει στην πάροδο των ετών, αν όχι να τον κόψουν εντελώς, τουλάχιστον να τον χαλαρώσουν αρκετά, ώστε τα ειδησεογραφικά και ενημερωτικά της προγράμματα να έχουν κατακτήσει σε μεγάλο βαθμό κύρος και αξιοπιστία.

Άλλωστε, μόνο και μόνο η, πανευρωπαϊκής αν όχι παγκόσμιας πρωτοτυπίας, ύπαρξη υπουργού αρμόδιου για τη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση αποκαλύπτει τις κυβερνητικές προθέσεις, όσο κι΄αν στα λόγια κόπτεται για την ανεξαρτησία και την δημοκρατική λειτουργία της νέας ΕΡΤ. Με τον νόμο 4324/2015 καταργήθηκε το Εποπτικό Συμβούλιο, ενώ θα μπορούσε να θωρακιστεί η ανεξαρτησία του, κάτι που θα αποτελούσε εγγύηση και για την ανεξαρτησία της ίδιας της νέας ΕΡΤ.

Οι προθέσεις της κυβέρνησης για μετατροπή της νέας ΕΡΤ σε κυβερνητικό/κομματικό “μαγαζί” και μηχανισμό προπαγάνδας, αποκαλύπτονται και από δημοσιεύματα φιλικών ΜΜΕ “σύντομα η διαπλοκή αποκτά ανταγωνιστή την ΕΡΤ», ή από δηλώσεις σαν αυτή του Στ. Παναγούλη στη Βουλή, ότι πρέπει να αποκατασταθούν οι παλιοί εργαζόμενοι της ΕΡΤ, που “αγωνίστηκαν για να έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ”. Ακόμα κι αν δεν είναι στις προθέσεις των παλιών μου συναδέλφους να παίξουν στο γήπεδο της κυβερνητικής προπαγάνδας, ο κύριος βουλευτής περιέγραψε τον ρόλο τους και τους στιγμάτισε. Και είναι κάτι τέτοιες δηλώσεις, που έρχονται να ρίξουν κι άλλο λάδι στη φωτιά, που σιγοκαίει τους τελευταίους 21 μήνες μεταξύ των απολυμένων από την παλιά ΕΡΤ, που αν και είναι χωρισμένοι σε “αγωνιστές” και “προδότες”, στη νέα ΕΡΤ θα πρέπει, όχι απλώς να συνυπάρξουν, αλλά και να συνεργαστούν στενά για το καλύτερο αποτέλεσμα, αφού η τηλεόραση και το ραδιόφωνο, ξέρουμε, ότι απαιτούν συλλογική δουλειά.

Όπως κι αν εξελιχθούν τα πράγματα στο Ραδιομέγαρο, όποια κι αν θα είναι η πορεία και η εξέλιξη της νέας ΕΡΤ, για όσους εργαστήκαμε (και δεν θα επιστρέψουμε) με επαγγελματισμό, υπευθυνότητα, μεράκι και πάθος στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο της παλιάς ΕΡΤ, θα μας είναι αρκετό, έστω, και το να ξαναδούμε τους λογότυπους ΝΕΤ, ΕΤ1 κλπ στις οθόνες μας…

Η ίδια δε η νέα ΕΡΤ και οι εργαζόμενοί της θα έχουν αποδείξει ότι η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση έχει πετύχει και δεν είναι άλλη μια χαμένη υπόθεση, όταν και εάν κάποια μέρα καταφέρουν να παράξουν και να μεταδώσουν εκπομπές ανάλογες της σατιρικής “Anstalt” (το ίδρυμα) του γερμανικού δημόσιου δικτύου, ZDF, οι συντελεστές της οποίας δίνουν τελευταία ρεσιτάλ φιλλενηνισμού και κατακεραυνώνουν τις πολιτικές λιτότητας, που μας έχουν επιβληθεί και με ευθύνη της κυβέρνησης της χώρας τους.

Οι Γερμανοί που είπαν όσα ούτε εμείς τολμήσαμε

Δε θα πω πολλά… Λίγο πολύ έχετε δει αποσπάσματα της εκπομπή στο διαδίκτυο.

Πρόκειται για την εκπομπή «Die Anstalt» (το Ίδρυμα) της Δημόσιας Γερμανικής Τηλεόρασης, ZDF, με τους Max Uthoff και Claus von Wagner, που ταυτόχρονα ανοίγουν μάτια και κλείνουν στόματα τόσο εντός όσο και εκτός των Γερμανικών συνόρων. Η εκπομπή μιλάει ξεκάθαρα για το πως τα «πακέτα διάσωσης» δεν ήταν παρά μόνον… δάνεια και πώς η Γερμανία έχει ωφεληθεί από την ελληνική οικονομική κρίση, πώς τα «σωτήρια» μνημόνια έσωσαν τις τράπεζες και μόνον, πώς πλούτισαν οι κερδοσκόποι σε βάρος της Ελλάδας και της Ευρωζώνης και πώς το βάρος της ελληνικής «ανάκαμψης» το έχουν επωμιστεί οι φτωχοί και οι αδύναμοι.

Μίλησαν με κυνική ειλικρίνεια για το πως τα μεταρρυθμιστικά προγράμματα των Βρυξελλών προκάλεσαν την πλήρη ασφυξία της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Πώς για χάρη τους, εντελώς αντιδημοκρατικά έκλεισαν νοσοκομεία, σχολεία, η ΕΡΤ. Πώς συρρικνώθηκε το εισόδημα των Ελλήνων μέχρι και 86%…

Ξεφτιλίζει τις «αδελφές» εφημερίδες Bild και Die Welt (ανήκουν στον ίδιο εκδοτικό οίκο) για τα ψεύτικα και ανυπόστατα ρεπορτάζ τους, την ίδια Bild την οποία αναπαράγουν καθημερινά και παρουσιάζουν ως αξιόπιστη τα ελληνικά ΜΜΕ.

Ανοίγει για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση στη γερμανική τηλεόραση το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου.  Ξεμπροστιάζει τις γερμανικές κυβερνήσεις που τόσα χρόνια κρύβεται από το πρόβλημα, χρησιμοποιώντας τις δικαιολογίες… των Ναζί. Κάνει ιδιαίτερη αναφορά στη σφαγή του Διστόμου, με τον επιζώντα της σφαγής, Αργύρη Σφοντούρη να εξηγεί την θηριωδία που έζησε και τις επαναλαμβανόμενες αρνήσεις της Γερμανίας να την αναγνωρίσει…

Θα σταματήσω εδώ. Τα υπόλοιπα θα τα δείτε μόνοι σας… (παραβλέψτε τα ορθογραφικά λάθη στη μετάφραση).

Νοιάζεται κανείς για την αλήθεια;

Ήγγικεν, λοιπόν, η ώρα να μάθουμε την αλήθεια για το πώς μπήκαμε στα μνημόνια, που μας ταλαιπωρούν πέντε χρόνια τώρα και, όπως φαίνεται μέχρι στιγμής, θα συνεχίσουν να μας ταλαιπωρούν.

Την αλήθεια; Όλη την αλήθεια;

Όχι, βέβαια!

Η πρόταση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για σύσταση εξεταστικής επιτροπής ενδιαφέρεται να μας αποκαλύψει την μισή αλήθεια. Εκείνη που βολεύει, αφού φωτογραφίζονται ξεκάθαρα οι ήδη δαιμονοποιημένοι «ένοχοι» για τα μνημόνια, ενώ απουσιάζουν από το κάδρο εκείνοι, που έστρωσαν με δάνεια και χρέη τον δρόμο προς τα μνημόνια.

Και αυτοί έχουν ονοματεπώνυμο:

Είναι πρωτίστως ο Κώστας Καραμανλής, που με την πολιτική του διπλασίασε το δημόσιο χρέος, διόγκωσε τον δημόσιο τομέα, ανέβασε στα ύψη το δημοσιονομικό έλλειμμα, άφησε τα δημόσια έσοδα να πιάσουν «πάτο», όπως είχε πει το Καλοκαίρι του 2008 ο Γ. Αλογοσκούφης, μηδένισε τους αναπτυξιακούς ρυθμούς της χώρας, και άφησε τους διάφορους κουμπάρους να αλωνίζουν και να πλουτίζουν… Αλλά πώς να μπει αυτή η εποχή στο κάδρο της διερεύνησης, όταν ο συγκυβερνών Πάνος Καμμένος ήταν υπουργός των κυβερνήσεων Καραμανλή; Όταν ο υπουργός Εσωτερικών των κυβερνήσεων Καραμανλή αναδείχτηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας με πρόταση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ;

Είναι, επίσης, ο Κώστας Σιμήτης με την ένταξη της ανέτοιμης οικονομίας στην ΟΝΕ, με τις «αγορές του αιώνα» στα εξοπλιστικά, με τα φαραωνικά ολυμπιακά έργα κατ΄ απαίτησην της πανίσχυρης, και τότε, κυρίας Αγγελοπούλου…

Κρίνουν, δηλαδή, ο κύριος Τσίπρας και ο κύριος Καμμένος, ότι η περίοδος 2000-2009 δεν πρέπει να διερευνηθεί; Προσπερνούν αβίαστα τη γνώμη του στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ αντιπροέδρου του Ευρωκοινοβουλίου, Δ. Παπαδημούλη:

Θεωρούν ότι δεν μπήκαν αυτή την περίοδο, ούτε στο ελάχιστο, τα θεμέλια για τις εξελίξεις που ακολούθησαν μετά το 2009;

Πιστεύουν στ΄αλήθεια, ότι ξαφνικά, αναίτια και εν αιθρία ο Γ. Παπανδρέου αποφάσισε να μπάσει σε μια πρωτοφανή περιπέτεια με τεράστιο κόστος τη χώρα και τον λαό, που τον είχε αναδείξει σε Πρωθυπουργό με 44%;

Επίσης, ο ρόλος των ευρωπαϊκών οργάνων εκείνη την περίοδο δεν χρίζει διερεύνησης; Ο κύριος Μπαρόζο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο κύριος Γιούνκερ, του Γιούρογκρούπ, που στήριζαν αναφανδόν τον Κ. Καραμανλή συνηγορώντας στο ψεύδος της «θωρακισμένης» ελληνικής οικονομίας και δέχονταν ασυζητιτί τα περίφημα greek statistics, δεν θα έπρεπε να κληθούν να εξηγήσουν εκείνη τη στάση τους και να αναλάβουν την ευθύνη, που τους αναλογεί;
Αλλά θα μου πείτε, ποιός νοιάζεται για την αλήθεια; Πάντως η συγκυβέρνηση, φαίνεται, πως όχι, αφού η κοινοβουλευτική της πλειοψηφία έχει το μαχαίρι έχει και το πεπόνι…

Η επιδίωξη των Τσίπρα-Καμμένου είναι τόσο προφανής: Θέαμα πλούσιο (αφού άρτον δεν έχει) για το πόπολο, που εδώ και καιρό έχει προετοιμαστεί, και με τη σοφή καθοδήγηση του αντιμνημονιακού μετώπου έχει ήδη εντοπίσει, έχει δικάσει και έχει καταδικάσει τους ενόχους με πρώτο και καλύτερο τον Γ. Παπανδρέου. Αφού στα χέρια του «έσκασε η βόμβα», ποίαν χρείαν άλλης αποδείξεως ενοχής έχουν οι διώκτες;

Κακά τα ψέματα, όμως, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επέλεξε τη χειρότερη στιγμή να προχωρήσει στην πρόταση για σύσταση εξεταστικής επιτροπής και να βάλει με αυτόν τον τρόπο απέναντι τους πολιτικούς της αντιπάλους.

Τη στιγμή, που η χώρα βρίσκεται γι΄άλλη μια φορά στη διεθνή σέντρα υπό την απειλή της χρεοκοπίας, με το ζήτημα της χρηματοδότησής της σε επισφαλή εκκρεμότητα και με τις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους/δανειστές δια των «θεσμών» να καρκινοβατούν.

Τη στιγμή, που μόλις ένα 24ωρο πριν, τη Δευτέρα το βράδυ, ο Πρωθυπουργός προκαλούσε εκτός ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή και ζητούσε την συναίνεση των κομμάτων στην επίπονη διαπραγμάτευση που εξελίσσεται.

Αλήθεια την πρόταση θα την υπογράφουν όλοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ; Ακόμα και όσοι χρημάτισαν υπουργοί ή στελέχη του κρατικού μηχανισμού επί κυβερνήσεων Γ. Παπανδρέου και συνεπώς υπηρέτησαν τα μνημόνια;

Να γίνει, λοιπόν, και αυτή η εξεταστική επιτροπή!

Αν κρίνουν εκεί στη συγκυβέρνηση πως θέαμα και διχόνοια είναι αυτό που χρειάζεται σήμερα η χώρα και ο λαός!

Ηθικό πλεονέκτημα ή μύθος;

Μόνο και μόνο το ότι ακούστηκε το όνομα ενός υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τη λέξη «σκάνδαλο», αποτελεί ένα ισχυρό σοκ και βαρύ πλήγμα στο «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς», που το επικαλείται και το προβάλει η ίδια ως θέσφατο, αξίωμα, και ως απόλυτη αλήθεια, που δεν επιδέχεται καμία αμφισβήτηση.

Ακριβώς σε αυτή την λογική της απόλυτης αλήθειας κινείται η πλήρης κάλυψη, που παρείχε η Κυβέρνηση στον υπουργό Γ. Κατρούγκαλο: «η Κυβέρνηση έχει το ηθικό πλεονέκτημα (σημ. επειδή είναι, εν μέρει, αριστερή) και έχει δεσμευτεί, ότι θα χτυπήσει τη διαφθορά και τη διαπλοκή…». Οπότε, όλα μια χαρά ή μήπως έχουμε εδώ την αποδοχή/υιοθέτηση της θεωρίας περί νόμιμου και ηθικού, προσαρμοσμένου πλέον στα αριστερά κυβερνητικά στελέχη;

Το θέμα που ανέκυψε με τον Γ. Κατρούγκαλο, είτε αρέσει αυτό είτε όχι, είναι πρωτίστως βαθιά πολιτικό και ηθικό και προκαλεί τουλάχιστον έκπληξη και ερωτήματα η ταχύτητα και η ευκολία, με την οποία η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου δείχνει με το καλημέρα τέτοια ανοχή και εν τέλει καλύπτει φαινόμενα και συμπεριφορές,, που ερεθίζουν αρνητικά τα αντανακλαστικά των πολιτών.

Εν τούτοις είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, αν όχι σοκαριστική, η ετοιμότητα και η διάθεση των οπαδών και των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ να αποδεχτούν ασυζητητί ό,τι τους προσφέρεται από το κόμμα ως αληθές, νόμιμο και ηθικό. Μιά «βόλτα» στο Facebook και στο Twitter είναι αποκαλυπτική…

Έτσι, θεωρούν απολύτως κανονική, νόμιμη και ηθική την στάση του Γ. Κατρούγκαλου να χειρίζεται νομικά ο ίδιος ή οι συνεργάτες του υποθέσεις κατά του Δημοσίου, στις οποίες θα δώσει λύση ο ίδιος ως υπουργός!

Έτσι, αποδέχτηκαν και κατάπιαν τις μετονομασίες και τα παιχνίδια με τις λέξεις στο πλαίσιο της «σκληρής διαπραγμάτευσης», που διατηρεί τον ασφυκτικό έλεγχο στην οικονομία και στη χώρα και φέρνει πιο κοντά μέτρα και μεταρρυθμίσεις, που, φοβάμαι, πως μάλλον δεν θα είναι ανώδυνες…

Έτσι, κατάπιαν και συνεχίζουν να καταπίνουν όλο το επικοινωνακό σώου και το φτηνιάρικο lifestyle του Βαρουφάκη…

Έτσι, κατάπιαν τη συμμετοχή δύο συζύγων στην ίδια κυβέρνηση…

Έτσι, κατάπιαν στο παρελθόν τα δικολαβίστικα της Κωνσταντοπούλου υπέρ του βιαστή πελάτη της και τώρα την χρησιμοποίηση του καναλιού της Βουλής ως Μέσο Ενημέρωσης δικής της ιδιοκτησίας και την μετατροπή των δημοσιογράφων του σε γλάστρες…

Καμία αμφιβολία από τους οπαδούς, καμία απορία και εν κατακλείδι «κοίτα ποιοί μιλάνε για ηθική» ή «τα σκάνδαλα των άλλων τα ξεχάσατε»!

Μα, γι΄αυτό, πιστεύουν, άραγε, ότι ψήφισε ο κόσμος αριστερά; Για να κάνουν και οι αριστεροί στην εξουσία, ό,τι έκαναν οι προηγούμενοι;

Αλλά, μήπως και ο ίδιος ο Κατρούγκαλος δεν αντέδρασε, όπως και οι προηγούμενοι; Πόσες φορές και σε πόσες περιπτώσεις καταγγελιών δεν ακούσαμε τους εμπλεκόμενους να μιλούν για σκευωρία, για προβοκάτσια, για λάσπη, για προσπάθεια σπίλωσης και πολιτικής εξόντωσης;

Και αλήθεια, το άλλο ήθος της Αριστεράς, η καθαρότητα, η σεμνότητα, πού και πώς τοποθετούνται μέσα σ΄όλο αυτό το, επιτρέψτε μου, αλαζονικό θέσφατο «η Κυβέρνηση έχει το ηθικό πλεονέκτημα»;

Είναι εκ προοιμίου υπαρκτό αυτό το «ηθικό πλεονέκτημα» της Αριστεράς ή μήπως πρόκειται για άλλον ένα μύθο, που καλλιεργήθηκε στη μετεμφυλιακή περίοδο και τώρα αρχίζει να καταρρέει, αφού φορείς του πλεονεκτήματος αυτού δοκιμάζονται ως κυβερνητική εξουσία;

Υ.Γ.1: Η υπόθεση Κατρούγκαλου ήταν ακόμα σε εξέλιξη, τη στιγμή που γράφτηκε αυτό το σχόλιο και γι΄αυτό δεν θέλησα να εστιάσω στην ουσία της. Άλλωστε τα ερωτήματα τέθηκαν από την πρώτη στιγμή.

Υ.Γ.2: Επειδή, ακούγεται, ότι εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο ο Κατρούγκαλος, αλλά είναι και κάμποσα άλλα κυβερνητικά και κοινοβουλευτικά στελέχη, που ανέλαβαν στα χρόνια των μνημονίων υποθέσεις απολύσεων, διαθεσιμοτήτων κ.λπ, θα ήταν χρήσιμο να δηλώσουν δημοσίως, αν εξακολουθούν να τις χειρίζονται.-

Εκλογές: Προς τι;

Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει τις τελευταίες ημέρες αυτό, που ξέρει καλά, και το έκανε και την περασμένη διετία: ζητάει εκλογές! Μόνο που στα στελέχη, που προβάλλουν το αίτημα, τους διαφεύγει μια μικρή αλλά κρίσιμη λεπτομέρεια: αυτός που θα το δεχτεί ή θα το απορρίψει είναι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η δική τους κυβέρνηση!

Είναι η κυβέρνηση, που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας μόλις πριν από ενάμισυ μήνα με σαφή εντολή να εφαρμόσει το πρόγραμμά της, να διαπραγματευτεί με τους δανειστές και να βρει λύση στα προβλήματα χρέους, ρευστότητας και χρηματοδότησης εντός της Ευρωζώνης.

Είχε πρόγραμμα, είχε και σχέδιο διατράνωνε προεκλογικά ο σημερινός Πρωθυπουργός και το 36,34% του εκλογικού σώματος του έδωσε τη δυνατότητα να σχηματίσει κυβέρνηση μαζί με τους ΑΝΕΛ (4,75%). Μάλιστα, αμέσως μετά τις εκλογές η κυβέρνηση συγκέντρωσε δυσθεώρητα ποσοστά αποδοχής, που στην πιο πρόσφατη δημοσκόπηση (Marc για την «Εφημερίδα των Συντακτών) καταμετρήθηκε στο 64%. Άρα, η συγκυβέρνησηση βρίσκεται ακόμα σε εξαιρετικά ευνοϊκή θέση με εντελώς νωπή λαϊκή εντολή, υψηλά ποσοστά αποδοχής και, ουσιαστικά, με ανύπαρκτη αντιπολίτευση, αφού τα κόμματά της, πλην ΚΚΕ και ΧΑ, έχουν εκφράσει τη στήριξή τους στις κυβερνητικές προσπάθειες συμφωνίας με τους δανειστές, ενώ στη ΝΔ ο εσωκομματικός πόλεμος μόλις άρχισε.

Προς τί, λοιπόν, η συζήτηση για εκλογές αυτή τη στιγμή και ενώ βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές; Οι δυσκολίες σ’ αυτή τη διαπραγμάτευση ήσαν αναμενόμενες και ήταν ο ίδιος ο σημερινός Πρωθυπουργός, που διαβεβαίωνε, ότι δεν υπάρχει «ούτε μία στο εκατομμύριο να πει «όχι» η Μέρκελ» στο κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Σκληρή, όμως, η πραγματικότητα, που συναντά η συγκυβέρνηση, και βαριές οι ευθύνες, που καλείται να ανλάβει. Αλλά είναι ώρα για φυγή; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα, κύριοι!

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα, κύριοι!

Βέβαια, μια ξαφνική και τόσο πρόωρη προσφυγή στις κάλπες θα εξουδετέρωνε την εσωτερική αντιπολίτευση και τα εσωκομματικά προβλήματα, κυρίως στον ΣΥΡΙΖΑ, αφού σε μιά τέτοια περίπτωση οι εκλογές θα γίνουν με λίστα.

Το κρισιμότερο ζήτημα, ωστόσο, είναι αυτό ενός ενδεχόμενου δημοψηφίσματος, που ανακινήθηκε ευθέως από τον Υπουργό Οικονομικών, στην Corriere della Sera, και εμμέσως από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό στη συνέντευξή του στο Spiegel. Πέραν του ότι το θέμα αποτελεί κόκκινο πανί για το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, τα ξένα ΜΜΕ έσπευσαν να προσδιορίσουν το ερώτημα στο «Ευρώ ή Δραχμή», επαναφέροντας στο προσκήνιο το αντίστοιχο αίτημα του Γ. Παπανδρέου και τον εκβιασμό στις Κάννες, που οδήγησε στην πτώση του. Μόνο που ο τότε Πρωθυπουργός, εν μέσω θυελλωδών αντιδράσεων, είχε καταλήξει μόλις σε συμφωνία με την τρόϊκα των δανειστών για το δεύτερο μνημόνιο, το νέο δάνειο των 130 δισ. Ευρώ και το κούρεμα του χρέους με το πρόγραμμα ανταλλαγής των ομολόγων του ιδιωτικού τομέα. Και γι΄αυτά έλεγε, πως θα ζητούσε την κρίση του λαού.

Τώρα, όμως, και αφού θέμα δημοψηφίσματος δεν ετέθη προεκλογικά υπ΄όψιν των Ελλήνων ούτε καν ως ενδεχόμενο, δεν μπορεί να μην αναρωτηθεί κανείς, ποιό θα είναι το διακύβευμα, που θα θέσει στην κρίση των ψηφοφόρων η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και πώς θα αιτιολογήσει την επιστροφή της, τόσο νωπής ακόμα, εντολής στον λαό;

Εκτός… εκτός και αν είναι ήδη αποφασιμένη μια ηρωική έξοδος από την Ευρωζώνη ή είναι ήδη συμφωνημένο ένα τρίτο μνημόνιο και θέλουν να πετάξουν στον λαό την καυτή πατάτα της τελικής έγκρισης.

Μα τον Προκόπη;

Το χλιαρό χειροκρότημα κάποιων (δεν χειροκρότησαν όλοι) βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ μόλις ο Πρωθυπουργός κάλεσε την Κ.Ο να ψηφίσει τον Προκόπη Παυλόπουλο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, έδειξε την έκπληξη αν όχι και την απογοήτευσή τους. Οι λιγότερο μυημένοι από τους 149 είχαν προετοιμαστεί να ακούσουν και ν΄αποδεχτούν τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, ήλπιζαν, όμως, ως την τελευταία στιγμή, ότι μπορεί να προτεινόταν καμιά Καρυστιάνη ή έστω ένας Δρεττάκης.

Δεν μπορεί να μην προκαλεί έκπληξη και απορία η επιλογή του Πρωθυπουργού, πολύ δε περισσότερο αφού η πολιτική της αιτιολόγησή ήταν ιδιαίτερα αδύναμη ελάχιστα πειστική. «Δεν είμαστε εντολοδόχοι του παρελθόντος» είπε σε κάποιο σημείο της ομιλίας του ο κ. Τσίπρας και λίγα λεπτά αργότερα πρότεινε τον κ. Παυλόπουλο για το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα!
Το παρελθόν εκφράζει ο κ. Παυλόπουλος, αφού υπηρέτησε πιστά και από διάφορα πόστα όλες τις δεξιές κυβερνήσεις.
Είναι ο υπουργός, που ταυτίστηκε με το πελατειακό κράτος και το ρουσφέτι, όταν προχώρησε σε μαζικές προσλήψεις, με την περίφημη συνέντευξη, καταστρατηγώντας το ΑΣΕΠ το 2007 και το 2008. Τυχαίο, άραγε, ότι σε αυτούς έχει υποσχεθεί ο Α. Τσίπρας, ότι δεν θα χάσουν τις θέσεις τους;
Είναι ο υπουργός, που αύξησε το μπόνους των εδρών στο πρώτο κόμμα από 40 σε 50…
Είναι ο υπουργός, που είχε την ευθύνη της αστυνομίας, όταν ο Κορκονέας δολοφονούσε τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο τον Δεκέμβρη του 2008…
Είναι ο πολιτικός, που δεν κούνησε το δαχτυλάκι του, όταν ο Κασιδιάρης χαστούκιζε την Κανέλλη και κατάβρεχε τη Δούρου on air.

Θα μπορούσα να απαριθμήσω κάμποσε άλλες τέτοιες στιγμές από τον πολιτικό βίο του ιστορικού στελέχους της καραμανλικής δεξιάς, αντί γι΄αυτό, όμως, θα παραθέσω μερικά από τα πρώτα σχόλια που αλίευσα στο facebook:
«Προκόπης για να προκόψουμε; (Αμηχανία…)»
«Πάκης φορ πρεσιντεντ! Θεέ μου, τι ζούμε;»
«Μα Πάκης; (Μη δίνετε σημασία, παραμιλάω…)»
«Ένα πράγμα είναι σίγουρο σε αυτόν τον τόπο. Ο Καραμανλισμός δεν πεθαίνει πο-τέ!!!»
«Ψυχούλα ο Πάκης….τον λυπήθηκε τον Κασιδιάρη!»
«Τώρα παίρνω ποπ κορν και κόκα κόλα και κάθομαι να απολαύσω Συριζαίους να αιτιολογούν την πρόταση Παυλόπουλου για ΠτΔ. Ήδη ξεκίνησαν. #γλυκούλια»
«Να τον χαίρεσαι τον Προκόπη σου και θα σκεφτώ πολύ τι θα κάνω πλέον! Κι άμα ξαναδείς τόσο κόσμο στις πλατείες εμένα να με χ….εις!»
«Tα κάλαντα θα ακούει! Μην κάνετε έτσι..».
«ΡΕ! Σας αρέσει δεν σας αρέσει! Πάντα ένας Πελοπονήσιος θα κυβερνά τον τόπο! τέλος!»
Κλείνοντας: Με αυτή του την επιλογή ο Α.Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ γι΄ άλλη μια φορά «καθάρισαν» και απάλλαξαν πολιτικά από κάθε ευθύνη την κυβέρνηση Καραμανλή, του νεώτερου, για την υπερχρέωση της χώρας, για τους κουμπάρους, για τα δομημένα ομόλογα, τα Βατοπέδια κ.λπ…

Και κάτι τελευταίο: Η ενότητα και η συμφιλίωση των Ελλήνων, την οποία υποτίθεται ότι συμβολίζει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πραγματώθηκε στην ουσία της, και εμπεδώθηκε στη συνέχεια, από την πρώη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, το 1981, με την «συγκατοίκηση» του Ανδρέα Παπανδρέου στην Πρωθυπουργία και του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Προεδρία της Δημοκρατίας, αλλά και με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης. 
ΥΓ. Θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον το αποτέλεσμα της διαδικασίας στη Βουλή, αν δεν είχε καταργηθεί η μυστική ψηφοφορία…

Συμβολισμοί και αντιφάσεις της πρώτης μέρας

Ημέρα γεμάτη συμβολισμούς η πρώτη του Αλέξη Τσίπρα μετά την νίκη του κόμματός του στις εκλογές της Κυριακής.

Η ημέρα ξεκίνησε με την επισφράγιση της συμφωνίας με το κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Ένα κόμμα με σαφή εθνικιστικά, αντιευρωπαϊκα, λαϊκιστικά, συντηρητικά και ξενοφοβικά χαρακτηριστικά, που κάποια απ΄αυτά δύσκολα θα ταυτιστούν ή θα συμβαδίσουν με τα χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ. Ήδη η συμφωνία συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ προκαλεί ανησυχία, αν όχι και απογοήτευση- για την ατζέντα, που θα ακολουθηθεί στα εθνικά θέματα, σε θέματα ασφάλειας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων (π.χ των ομοφυλόφιλων) ή στο μεταναστευτικό.

Πριν λάβει την εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης και δώσει ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας τη διαβεβαίωση τήρησης του Συντάγματος και των νόμων, τον «πολιτικό όρκο», ο Α. Τσίπρας έκανε μια -ακατανόητη για πολλούς- επίσκεψη στον Αρχιεπίσκοπο. Του εξήγησε, όπως μάθαμε, την επιλογή του για «πολιτικό όρκο» και τον ακούσαμε να διαβεβαιώνει τον κ. Ιερώνυμο, ότι οι σχέσεις Πολιτείας-Εκκλησίας «θα είναι πιο αναβαθμισμένες και πιο ουσιαστικές απ’ ό,τι ήταν πριν.» Δεν ακούστηκε ούτε μια λέξη για την πάγια θέση της Αριστεράς περί χωρισμού Κράτους-Εκκλησίας, ούτε ένα υπαινιγμός, έστω, για διακριτούς ρόλους μεταξύ τους…

Ο μέγιστος συμβολισμός με αποδέκτη το Βερολίνο, αλλά και τον Περισσό, ήρθε με το προσκύνημα του νέου Πρωθυπουργού στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και την απότιση φόρου τιμής στους 200 αγωνιστές, κομμουνιστές, πατριώτες, που εκτελέστηκαν από τα ΝΑΖΙστικά στρατεύματα κατοχής το 1944.

Αναμφιβόλως, όμως, η πρώτη ημέρα της πρωθυπουργίας του Α. Τσίπρα, χαρακτηρίστηκε από την πρωτοφανή, στα μεταπολιτευτικά χρονικά, συμπεριφορά του απελθόντος πρωθυπουργού. Ο Α. Σαμαράς αιφνιδιάζοντας και σοκάροντας ακόμα και τους πιο φανατικούς οπαδούς του επέδειξε αναξιοπρέπεια, μικροψυχία και παντελή έλλειψη πολιτικού πολιτισμού, όταν αποφάσισε να μην παραδώσει ο ίδιος την πρωθυπουργία στον διάδοχό του!

Περιφρόνησε ο κ. Σαμαράς μ΄αυτή του την αντιδημοκρατική συμπεριφορά τις θεσμικές λειτουργίες και έδειξε ασέβεια και περιφρόνηση στο ποσοστό εκείνο των Ελλήνων, που με την ψήφο τους εμπιστεύτηκαν στον Α. Τσίπρα τη διακυβέρνηση της χώρας. Περιφρόνησε στο σύνολό τους τους Έλληνες, που σέβονται το παχνίδι της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και της εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσία!

Σαν να το έγραψε γι΄αυτόν ο Αναγνωστάκης: «Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε…«!

Είναι στο χέρι μας

Σε πιάνει απελπισία μελετώντας τα ψηφοδέλτια, που παρουσίασαν τα κόμματα εν όψει των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου. Μεταξύ λαμπρών, σοβαρών και καταξιωμένων στην κοινωνία υποψηφίων, περιλαμβάνουν και μια σειρά από λαμπερές «προσωπικότητες» του μόντελινγκ, της δημοσιογραφίας, του αθλητισμού, της σκηνής και του παλκοσένικου με μοναδικό ή, έστω, κυρίαρχο κριτήριο την αναγνωρισιμότητα και την διεισδυτικότητά τους στο εκλογικό σώμα.

Κάθισαν, δηλαδή, σοβαροί άνθρωποι στα κόμματα και διάλεξαν να μας τους προτείνουν και αυτούς ως άξιους και ικανούς να ανταποκριθούν στα καθήκοντα και στις υποχρεώσεις του βουλευτή, που με τη θετική ή την αρνητική ψήφο του κάθε φορά, καθορίζει τη ζωή όλων μας και την πορεία της χώρας ολόκληρης. Και αυτό, μάλιστα, στην δυσκολότερη εποχή για την χειμαζόμενη χώρα και τον δοκιμαζόμενο με πρωτοφανή σκληρότητα ελληνικό λαό!

Πιστεύει κανείς, ότι τα κόμματα, πράγματι, θεωρούν τέτοιας ποιότητας υποψήφιους άξιους και ικανούς ή ότι απλώς χρησιμοποιούν αδιάντροπα τους ανθρώπους αυτούς (πετυχημένους ενδεχομένως στον τεμέα τους) ως κράχτες για να φέρουν ψήφουςστο κόμμα;

Με κάτι τέτοιες επιλογές, σκέφτομαι, ότι τα κόμματά μας προσβάλλουν αφ΄ενός αυτούς τους ίδιους τους υποψήφιους, εκμεταλλευόμενα τη ματαιοδοξία τους, και αφ΄ετέρου το σύνολο των ψηφοφόρων επιδιώκοντας να τους αρπάξουν την ψήφο με ρηχές υποψηφιότητες, εκτιμώντας, προφανώς, ότι αλλιώς δεν θα την έπαιρναν.
Και εδώ είναι, που αναδεικνύεται ο καθοριστικός ρόλος του ψηφοφόρου, που έτσι κι΄αλλιώς την ημέρα των εκλογών έχει την απόλυτη εξουσία να καθορίσει το αύριο το δικό του και της χώρας με την επιλογή, όχι μόνο του κόμματος, στο οποίο επιθυμεί να αναθέσει την διακυβέρνηση του τόπου, αλλά και των υποψηφίων, που θα τον εκπροσωπήσουν επάξια τα επόμενα χρόνια στη Βουλή. Έχει την εξουσία και την μοναδική ευκαιρία με σοβαρότητα, νηφαλιότητα, ορθολογισμό και υπευθυνότητα να επιλέξει αντί των λαμπερών τους λαμπρούς και τους άξιους, που ευτυχώς, υπάρχουν στους συνδυασμούς, και να αποδείξει έτσι στα κομματικά επιτελεία, που κατήρτισαν τα ψηφοδέλτια, ότι αυτός μπορεί να είναι πιο σοβαρός και ώριμος!

Επιπλέον, φτάνοντας στην κάλπη ας σκεφτούμε, πόσοι και πόσοι από τους 300 της τελευταίας Βουλής, αλλά και προηγούμενων, δεν πήραν ούτε μία φορά τον λόγο στην ολομέλεια, δεν κατέθεσαν ούτε μία ερώτηση κι΄ας προσπαθήσουμε να μην ξαναστείλουμε τους ίδιους ή άλλους παρόμοιους στο Κοινοβούλιο!

Την ίδια τύχη, θα ήταν ευχής έργο, να επιφυλάξει το εκλογικό σώμα και στους γυρολόγους καριερίστες βουλευτές με τις οβιδιακές μεταμορφώσεις, οι οποίοι χωρίς αρχές, αιδώ και συστολή μετακινούνται από το ένα κόμμα στο άλλο για να διασφαλίσουν τον βουλευτικό μισθό και τα όποια προνόμια απολαμβάνουν ακόμα οι εθνοπατέρες και οι εθνομητέρες. Οποιαδήποτε άλλη δικαιολογία κι΄ αν προβάλλουν, απλώς δεν πείθει!
Βεβαίως, στο θέμα αυτό φέρουν τεράστια η ευθύνη οι ηγεσίες των κομμάτων και κυρίως εκείνων του νέου δικομματισμού, που διαγκωνίζονται στο πεδίο των «μετεγγραφών» με ποδοσφαιρικούς όρους και χωρίς προσχήματα θυσιάζοντας στον βωμό της ψηφοθηρίας τη βαθιά πολιτική διαχωριστική γραμμή μεταξύ δεξιάς και αριστεράς αντικαθιστώντας τη με τον ευκαιριακό και αποϊδεολογικοποιημένο διαχωρισμό μνημονιακών- αντιμνημονιακών.

Σ΄αυτές τις εκλογές, που κάποιοι λένε, πως είναι οι κρισιμότερες της μεταπολτευτικής περιόδου, ας τους χαλάσουμε τα σχέδια εμείς οι κυρίαρχοι ψηφοφόροι κι΄ας προσπαθήσουμε να αποδείξουμε, ότι η προηγούμενη Βουλή ήταν η τελευταία χειρότερη! Είναι στο χέρι μας!

Περί συνωμοσιών και αποπροσανατολισμού

Πήραν φωτιά τα κοινωνικά δίκτυα με το που έγινε γνωστή η σύλληψη του …ποδηλάτη, Χριστόδουλου Ξηρού. Τη μερίδα του λέοντος είχαν τα σχόλια για την αεράτη ξανθή κόμμη του με κορυφαίο το σχόλιο «ο Ξηρός συνελήφθη με εντολή Σαμαρά…..Του Τρύφωνα, φυσικά, επειδή είχε άβαφη τη ρίζα»!!!

Εκεί, όμως που οι χρήστες του facebook και του twitter έδωσαν τα ρέστα τους, ήταν οι θεωρίες αποπροσανατολισμού και συνομωσίας, αφού η σύλληψη του βαρυποινίτη έγινε στην αρχή της προεκλογικής περιόδου.

Σταχυολογώ μερικά σχόλια:

«Συνέλαβαν το Ξηρό 20 μέρες πριν τις εκλογές!!! Τυχαίο??? Για ποσο ηλίθιους πια μας περνάνε???», γράφει ένας χρήστης για να πάρει αμέσως την απάντηση από έναν άλλο: «Για όσο ειμαστε!»

«Ο Ξηρός προεκλογικά ή θα «χτύπαγε» ή θα συλλαμβανόταν…
Προτίμησαν το δεύτερο…

«Σαφής ο υπαινιγμός εδώ, ότι ο αρχιτρομοκράτης είναι άνθρωπος του συστήματος ή έστω συνεργάτης της κυβέρνησης. Άποψη, την οποία συμμερίζεται και ο επόμενος χρήστης, που γράφει: «Προσφορά της Ν.Δημοκρατίας , για να κοιμηθούμε ήσυχα τον ύπνο του δικαίου …»

«Παλιό το κόλπο και δοκιμασμένο ! Μα για τόσο μαλάκες μας περνάνε!» Το ότι είμαστε δεν το αμφισβητεί ο συγκεκριμένος χρήστης, απλώς στο πόσο είναι η ένστασή του!

«Λες και δεν ηξεραν που είναι!» Εδώ, βέβαια, υπάρχει ένα δίκιο, αφού οι χειρισμοί των διωκτικών αρχών δημιουργούν πολλά ερωτηματικά. π.χ δεν έχει εξηγήσει ακόμα κανείς, γιατί, ενώ η καταγγελία, πως κάποιος που έμοιαζε με τον Ξηρό κυκλοφορούσε στην περιοχή της Αναβύσσου, είχε γίνει ήδη τον περασμένο Σεπτέμβριο, χρειάστηκε να περάσουν τρείς ολόκληροι μήνες για να εντοπιστεί και να συλληφθεί. Επίσης, πώς κατάφερε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού να δει το τατουάζ στην κνήμη (!) του ενοικιαστή, όταν αυτός εμφανίστηκε με στολή του πολεμικού ναυτικού;

Είναι κάτι τέτοια και άλλα παρόμοια κενά ή ερωτήματα, που αφήνουν περιθώρια για την ανάπτυξη θεωριών συνομωσίας ή αποπροσανατολισμού.

«Πώς το σχεδίασαν για να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο!», γράφει ένας άλλος, που, προφανώς, πιστεύει, ότι οι καθημαγμένοι Έλληνες έχουμε αφήσει τον καναπέ μας και έχουμε λειώσει τα πόδια μας στις διαδηλώσεις!

Ίδιες ή παρόμοιες είναι σε γενικές γραμμές οι αντιδράσεις και τα σχόλια στις παρέες ή στα κοινωνικά δίκτυα για γεγονότα που «δεν τα χωράει ο νούς» ή που είναι δύσκολο να τα τα κατανοήσουμε και να τα ερμηνεύσουμε ή που φαντάζουν απίθανα, όπως π.χ το να συλληφθεί στην Ελλάδα ένας πρώην υπουργός. Ας θυμηθούμε τί λεγόταν, όταν είχε συλληφθεί ο Τσοχατζόπουλος λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές του Μαΐου του 2012! «Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει» ήταν το συνηθέστερο σχόλιο. Ο πολύς Άκης είναι ακόμα στη φυλακή!

Δεν θέλω να υποστηρίξω, ότι όλα είναι αθώα, όπως μπορεί να παρουσιάζονται ή ότι η εκάστοτε κυβέρνηση δεν επιδιώκει να αξιοποιήσει επικοινωνιακά και να αποκομίσει το μέγιστο δυνατό πολιτικό όφελος από γεγονότα που συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης. Όμως, μένω άναυδη από το πόσο εύκολα ρέπουν στην συνομωσιολογία ένιοι συμπατριώτες μας και πόσο εμμονικά επιμένουν στην άρνηση της πραγματικότητας, υποτιμώντας ταυτοχρόνως τη νοημοσύνη των υπολοίπων πολιτών.

Δεν θέλω να υποστηρίξω, ότι όλα είναι αθώα, όπως μπορεί να παρουσιάζονται, όμως, μένω άναυδη από το πόσο εύκολα ρέπουν στην συνομωσιολογία ένιοι συμπατριώτες μας

Πάντως επιστημονικά ή, έστω, δημοσκοπικά δεν έχει επιβεβαιωθεί, ότι παρόμοια γεγονότα επηρεάζουν καθοριστικά την εκλογική συμπεριφορά των ψηφοφόρων ή ότι αποπροσανατολίζουν τον κόσμο από τα πραγματικά του προβλήματα και ειδικά σε εποχές κρίσης σαν αυτή που βιώνουμε τα τελευταία 5-6 χρόνια.

Προσωπικά, διατηρώ σοβαρές αμφιβολίες για το αν η σύλληψη του Ξηρού θα «σώσει» τη Ν.Δ ή το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, αν μάλιστα συνυπολογίσουμε, ότι ο άνθρωπος αυτός τους έφυγε πέρυσι τέτοιες μέρες μέσα από τα χέρια τους και ότι κυκλοφορούσε επί έναν ολόκληρο χρόνο ελεύθερος, φρόντιζε να εξοπλιστεί σαν αστακός με ό,τι εκρηκτικό κυκλοφορεί στην «αγορά» και προετοίμαζε άλλο ένα θεαματικό χτύπημα. Άλλωστε, η 17Ν εξαρθρώθηκε επί ΠΑΣΟΚ, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την ήττα του στις επόμενες εκλογές.

Προσωπικά, διατηρώ σοβαρές αμφιβολίες για το αν η σύλληψη του Ξηρού θα «σώσει» τη Ν.Δ ή το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Άλλωστε, η 17Ν εξαρθρώθηκε επί ΠΑΣΟΚ, αλλά αυτό δεν εμπόδισε την ήττα του στις επόμενες εκλογές.

Τέλος, πιστεύει κανείς, ότι τα ΜΜΕ και ειδικότερα τα τηλεοπτικά κανάλια δεν θα έκαναν το σώου, που κάνουν αυτές τις ημέρες, αν η σύλληψη του Ξηρού δεν συνέβαινε σε προεκλογική περίοδο; Αλλά και τότε οι αρεσκόμενοι στις θεωρίες συνομωσίας κάτι θα έβλεπαν πίσω της! Κάποια νέα μέτρα, κάποιο ύποπτο νομοσχέδιο κάτι τέλος πάντων, που θα έπρεπε να καλυφθεί ή να φύγει από την επικαιρότητα. Λες και μας έχουν δείξει οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, ότι χρειάζονταν κάποιο φύλλο συκής για να πάρουν τα πιο σκληρά μέτρα, που έχουν παρθεί ποτέ, εις βάρος σχεδόν του συνόλου του ελληνικού λαού…

Δημοσιογραφική ξεφτίλα

Βαρύς τίτλος μα και αληθής: Ήταν μια ξεφτίλα για την ελληνική δημοσιογραφία. Μία συνέντευξη που ατιμάζει τον όρο και τον κλάδο. Μία φαρσοκωμωδία, που δεν είχε άλλο σκοπό από το να σπείρει τον πανικό και το φόβο. Μια επιβεβαίωση ότι η “νέα” δημόσια ραδιοτηλεόραση που έχει στηθεί δεν είναι τίποτα διαφορετικό από την προηγούμενη: μαγαζάκι και φερέφωνο της κάθε κυβέρνησης.

Μιλάω φυσικά για την πολυ-διαφημισμένη “αποκλειστική συνέντευξη” που παρέθεσε ο πρωθυπουργός στην τηλεόραση της ΝΕΡΙΤ και στους πολιτικούς συντάκτες της ΝΔ Γιάννη Τρουπή και Γιώργο Ευθυμίου. Βάζω τη λέξη συνέντευξη σε εισαγωγικά, διότι πραγματικά δεν επρόκειτο για συνέντευξη. Για να την χαρακτηρίσει κανείς συνέντευξη, θα έπρεπε να έχει ένα κύριο συστατικό: τις ερωτήσεις. Γίνομαι άδικος τώρα. Τις ουσιώδεις ερωτήσεις. Εκείνες που θα φέρουν σε ίσως και άβολη θέση τον ερωτηθέντα και θα βγάλει πραγματικές απαντήσεις.

Αντιθέτως, παρακολουθήσαμε έναν ασταμάτητο μονόλογο ενός πολιτικού με δύο δημοσιογράφους-μαριονέτες απέναντί του, να του κάνουν προσχεδιασμένες ερωτήσεις-σπόντες που θα του επέτρεπαν να απαντήσει όπως εκείνος επιθυμούσε. Είδαμε έναν πρωθυπουργό χωροταξικά, μάλλον χαμένο, με το βλέμμα του πότε να στρέφεται προς τους δημοσιογράφους και πότε προς την κάμερα, το οτο-κιού και τις σημειώσεις του, αφού και ο ίδιος ήταν αβέβαιος για τον αν πρόκειται για συνέντευξη ή για διάγγελμα. Έναν πρωθυπουργό τόσο ανάστατο, που στη βιάση του να μην κάνει κάποιο λάθος, δεν θυμήθηκε καν να τηρήσει το τυπικό της διαδικασίας και “έκλεισε” ο ίδιος (!) την “συνέντευξη”, ευχαριστώντας τους δημοσιογράφους για το βήμα που του έδωσαν, κι εκείνους να τον κοιτούν αμήχανα και να τον ευχαριστούν, μην έχοντας τι άλλο να κάνουν…

Παρακολουθήσαμε έναν ασταμάτητο μονόλογο ενός πολιτικού με δύο δημοσιογράφους-μαριονέτες απέναντί του, να του κάνουν ερωτήσεις-σπόντες που θα του επέτρεπαν να απαντήσει όπως εκείνος επιθυμούσε.

Εν ολίγοις, πρακολουθήσαμε τις τελευταίες τηλεοπτικές στιγμές ενός απερχόμενου  πανικόβλητου πρωθυπουργού, που σε μια ύστατη προσπάθεια να αλλάξει τη μοίρα του, παραδόθηκε σε έναν ακατάσχετο μονόλογο λάσπης, εκφοβισμού και χειραγώγησης της κοινής γνώμης και των βουλευτών, ώστε να εκλεγεί πρόεδρος της Δημοκρατίας τη Δευτέρα.

Παρακολουθήσαμε τις τελευταίες τηλεοπτικές στιγμές ενός απερχόμενου  πανικόβλητου πρωθυπουργού, που σε μια ύστατη προσπάθεια να αλλάξει τη μοίρα του, παραδόθηκε σε έναν ακατάσχετο μονόλογο λάσπης, εκφοβισμού και χειραγώγησης

Και δυστυχώς αυτό έγινε γιατί εσείς, αγαπητοί συνάδελφοι, του το επιτρέψατε και γι’ αυτό λυπάμαι.

Λυπάμαι για εσάς, που επιτρέψατε σε έναν άνθρωπο να σας κάνει σκουπίδια, για να περάσει την προπαγάνδα του και να σας εξευτελίσει έτσι. Λυπάμαι που του επιτρέψατε να σας ξαναχρησιμοποιήσει έτσι. Είναι άλλωστε ο ίδιος άνθρωπος που 18 μήνες πριν σας πέταγε στο δρόμο αποκαλώντας σας άχρηστους και «ιερές αγελάδες».

Λυπάμαι, που δικαιώνετε όσους “κράζουν” τη ΝΕΡΙΤ, αποκαλώντας την κυβερνητικό μαγαζάκι, αφού σβήσατε μονοκονδυλιά όποια άξια δουλειά έχουν κάνει τόσο καιρό οι συνάδελφοί σας, υπό πραγματικά αντίξοες συνθήκες.

Λυπάμαι, τέλος, που ατιμάσετε έτσι τη δουλειά μας και θα πρέπει να παλέψω παραπάνω, όπως και πολλοί άλλοι άξιοι συνάδελφοι, για να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι τελικά…

Παρακολουθήστε εδώ τη «συνέντευξη»-διάγγελμα του πρωθυπουργού

Ο απόλυτος ευτελισμός

Μια εξ αρχής υπονομευμένη διαδικασία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, έφτασε στον απόλυτο ευτελισμό και στην γελοιοποίησή της με τις «καταγγελίες» του ηθοποιού-βουλευτή Παύλου Χαϊκάλη περί απόπειρας χρηματισμού του από… τον σύμβουλο του προέδρου του κόμματος, στο οποίο ανήκει ο ίδιος!

Η διαδικασία άρχισε να υπονομεύεται το περασμένο Καλοκαίρι, όταν ο πάλαι ποτέ πρόεδρος του Συνασπισμού (και του Παναθηναϊκού επ΄ ολίγον για να μην ξεχνιόμαστε!), ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, άνοιγε το «θέμα» χρηματισμού βουλευτών εν όψει της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας δηλώνοντας  ότι «γίνονται παρασκηνιακές προσπάθειες για να μη γίνουν εκλογές, με πιέσεις, υποσχέσεις, παροχές και ανταλλάγματα, που θυμίζουν παλιές, αμαρτωλές εποχές».

Ακολούθησε ο Πάνος Σκουρλέτης αναπαράγοντας δημοσίευμα φυλλάδας του Κουρή, ότι, τάχα, επιχειρηματίες έχουν ανοίξει «κουμπαρά» για να μαζέψουν χρήματα, που θα τα δώσουν σε βουλευτές για να μην ψηφίσουν υπέρ κάποιου υποψήφιου ΠτΔ, ώστε να οδηγηθεί η χώρα σε πρόωρες εκλογές!

Στον εισαγγελέα Εφετών, Παναγιώτη Παναγιωτόπουλο, που ανέλαβε να διαλευκάνει την υπόθεση»κουμπαράς», όπως ονομάστηκε έκτοτε, δεν προσκόμισε κανένας κανένα στοιχείο με αποτέλεσμα η υπόθεση να μπεί στο αρχείο.

Αμ δε! Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, που λέει ο λαός μας! Ο εισαγγελέας είχε λογαριάσει χωρίς την Σταυρούλα Ξουλίδου κι έτσι αναγκάστηκε να ανασύρει τον φάκελλο από το αρχείο, αφού η βουλευτής των ΑΝΕΛ κατήγγειλε απόπειρα χρηματισμού της μέσω του facebook (!) και επιπλέον, ότι άλλος συνάδελφός της, ο Παναγιώτης Μελάς, είχε ήδη πάρει, λέει, δυο-τρία εκατομμύρια!

Όλο αυτό το σόου δεν θα μπορούσε να κορυφωθεί παρά με την εμφάνιση στη σκηνή ηθοποιών του μεγέθους του βουλευτή Παύλου Χαϊκάλη και του Λάκη Λαζόπουλου, σε ρόλο πρωταγωνιστή ο πρώτος και τελάλη τε άμα και μοντέρ ο δεύτερος!

Παρατήρηση πρώτη: Οι πρώτοι αόριστοι υπαινιγμοί προέρχονται, δυστυχώς,  από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Παρατήρηση δεύτερη: Αντικείμενο της «επιχείρησης χρηματισμού» φέρονται, παραδόξως, μόνον βουλευτές των ΑΝΕΛ, των και «ψεκασμένων» καλούμενων…

Παρατήρηση τρίτη: Τα υπονοούμενα ή τις υποψίες περί πιθανής συναλλαγής τα τροφοδότησε, αναμφιβόλως, και η μέχρι πρόσφατα βεβαιότητα της κυβερνητικής πλευράς, ότι υπάρχουν οι αναγκαίες 180 ψήφοι, που χρειάζονται στην τρίτη ψηφοφορία.

Παρατήρηση τέταρτη: Η σπουδή της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αξιολογήσει ως σοβαρές τις «καταγγελίες» του Χαϊκάλη, προκαλεί εντύπωση και απορίες, πολύ δε περισσότερο, αφού το κόμμα των ΑΝΕΛ θεωρείται ο πιο πιθανός κυβερνητικός εταίρος σε μια ενδεχόμενη κυβέρνηση με βασικό κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και επειδή ο εμπλεκόμενος Λαζόπουλος όχι απλώς είναι φίλα προσκείμενος, αλλά προοριζόταν και για επικεφαλής του ευρωψηφοδελτίου του κόμματος.

Παρατήρηση πέμπτη: Με το απίθανο σόου Χαϊκάλη-Λαζόπουλου (μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αδυνατώ να το πάρω στα σοβαρά, συγχωρέστε με!) πήγε οριστικά περίπατο κάθε πιθανό ή απίθανο σενάριο, που θα προέβλεπε εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή, με αποτέλεσμα να φαντάζουν ήδη ως παρωδία οι άλλες δύο ψηφοφορίες στις 23 και στις  29 Δεκεμβρίου.

Πλέον, κάθε πιθανή ψήφος υπέρ του υποψηφίου, Σταύρου Δήμα, θα θεωρηθεί α πριόρι αποτέλεσμα συναλλαγής ή χρηματισμού.

Υπ΄αυτές τις βορβορώδεις και συνάμα γελοίες συνθήκες, όμως, δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς, ότι ισχύει το ίδιο ακριβώς και για την αντίστροφη στάση βουλευτών;

Δηλαδή, γιατί να μην υποθέσει κανείς, ότι και όσοι βουλευτές δεν θα ψηφίσουν τον Σταύρο Δήμα, δεν έχουν δεχτεί πιέσεις ή δεν έχουν μπει σε διαδικασία συναλλαγής με την πλευρά, που δεν επιθυμεί εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την σημερινή Βουλή αλλά άμεση προσφυγή στις κάλπες

γιατί να μην υποθέσει κανείς, ότι και όσοι βουλευτές δεν θα ψηφίσουν τον Σταύρο Δήμα, δεν έχουν δεχτεί πιέσεις ή δεν έχουν μπει σε διαδικασία συναλλαγής με την πλευρά, που δεν επιθυμεί εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από την σημερινή Βουλή αλλά άμεση προσφυγή στις κάλπες;

Κάθε κακόβουλος, λοιπόν, θα δικαιούται την επαύριο της εκλογής ή της μη εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας να ισχυρίζεται, ότι, όπως κι αν ψήφισε ο κάθε βουλευτής, που δεν ανήκει σε κομματικό στρατό, αυτό ήταν απόρροια της συναλλαγής του με τα κόμματα εξουσίας με αντάλλαγμα είτε κάποια εκατομμύρια είτε κάποιες θέσεις σε ψηφοδέλτια.

Κι όλο αυτό, σε συνδυασμό με τις κατηγορίες για αποστασίες, όταν βουλευτές φεύγουν από το κόμμα τους και πάνε σε άλλο, αλλά όχι στο «δικό μας», είναι έργο και αποτέλεσμα ορισμένων εκ των πολιτικών μας, που στον βωμό του κομματικού τους οφέλους επιτρέπουν τον απόλυτο ευτελισμό και την στρέβλωση του Συντάγματος, που θέλει τον βουλευτή να ψηφίζει ελεύθερα κατά την κρίση και την συνείδησή του: «Οι βουλευτές έχουν απεριόριστο το δικαίωμα γνώμης και ψήφου κατά συνείδηση» (άρθρο 60 παράγραφος 1).

Σ΄αυτή την άθλια και αηδιαστική κατάσταση καταβαράθρωσης κάθε ίχνους κύρους και αξιοπρέπειας του πολιτικού μας κόσμου, το πόπολο παρακολουθεί αποχαυνωμένο τα έργα και τις ημέρες των εκλεκτών του, ενώ αν κάποιος τρίβει τα χέρια του, αυτή είναι η Χρυσή Αυγή, που βάλλει συστηματικά εναντίον του.

Γι’ άλλη μια φορά τα «πολιτικά» μας πράγματα κατέλαβαν τα πρωτοσέλιδα διεθνώς και ξαναγινόμαστε ρεζίλι των σκυλιών ως γελοίοι,  και αντιδημοκράτες, αφού η Βουλή μας αδυνατεί να φέρει πολιτισμένα εις πέρας μια τυπική διαδικασία, όπως είναι αυτή για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας…»

Υ.Γ.: Εννοείται, πως η Δικαιοσύνη, που ήδη έχει έτσι κι΄αλλιώς τον λόγο, θα αποφανθεί, αν έχει νομική βάση ή όχι η καταγγελία του Παύλου Χαϊκάλη, όπως επίσης και αν έχουν διαπραχθεί κάποιες αξιόποινες πράξεις και από ποιους.

Επιλέγουν την φυγή…

Και να, λοιπόν, που λίγα μόλις 24ωρα μετά την επίσπευση των διαδικασιών και την ανακοίνωση του Σταύρου Δήμα ως κοινού υποψήφιου της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ για την διεκδίκηση της Προεδρίας της Δημοκρατίας, η δημόσια συζήτηση ήδη αναφέρεται στην επομένη της 27ης Δεκεμβρίου, στις πρόωρες εκλογές και στην κυβέρνηση που θα προκύψει απ΄αυτές.

Ήδη, δηλαδή, φαίνεται πως θεωρείται βέβαιο, ότι Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν θα εκλεγεί από την διαδικασία, που ξεκίνησε με πρωτοβουλία της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και προεξοφλείται, ότι η προσφυγή στις κάλπες είναι αναπόφευκτη. Όπως αναπόφευκτη θεωρείται από όσους διαβάζουν τις δημοσκοπήσεις, και η ήττα της ΝΔ από τον ΣΥΡΙΖΑ, έστω κι΄αν αυτός δεν καταγράφει ρεύμα θριάμβου.

Ταυτοχρόνως διαγράφεται σαφέστατα ένα κλίμα αβεβαιότητας εντός και εκτός συνόρων και τρανή απόδειξη γι΄αυτό, είναι π.χ το πρωτοφανές κραχ στο Χρηματιστήριο Αθηνών την περασμένη Τρίτη και η επιστροφή της χώρας μας ως μαύρο πρόβατο στα προτοσέλιδα των ξένων ΜΜΕ με την λέξη Grexit να ξαναβρίσκει χώρο σ΄αυτά και στα σενάρια που εξυφαίνονται.

Ήδη, δηλαδή, φαίνεται πως θεωρείται βέβαιο, ότι Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν θα εκλεγεί από την διαδικασία, που ξεκίνησε με πρωτοβουλία της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και προεξοφλείται, ότι η προσφυγή στις κάλπες είναι αναπόφευκτη.

Έτσι, η ανακοίνωση της απόφασης για επίσπευση των διαδικασιών εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας λίγες ώρες μετά την συμφωνία στο Γιούρογκρουπ για δίμηνη «τεχνική» παράταση του τρέχοντος μνημονίου δεν πρόλαβε καν να λειτουργήσει ως πλεονέκτημα για την κυβερνητική πλειοψηφία, αφού φάνηκε πολύ γρήγορα, ότι ο πολυπόθητος αριθμός των 180 βουλευτών, μάλλον, δεν πρόκειται να συγκεντρωθεί ποτέ. Φυσικά, πάντα εκτός συγκλονιστικού απροόπτου…

Γιατί προχώρησαν σε αυτή την κίνηση μεγάλου πολιτικού ρίσκου οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος;

Οπότε, αναρωτιέται κανείς, γιατί προχώρησαν σε αυτή την κίνηση μεγάλου πολιτικού ρίσκου οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος;

Μπορεί να πει κανείς, ότι ενδεχομένως θέλησαν, έτσι, να κερδίσουν κάποιον χρόνο παρατείνοντας την εκκρεμότητα της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές και μεταθέτοντας γι΄αργότερα (ή για άλλους) τις αποφάσεις για νέα μέτρα κι΄ενδεχομένως για νέο μνημόνιο, έστω και με την μορφή της προληπτικής γραμμής πίστωσης.

Ή ότι θέλησαν να παραδώσουν την καυτή πατάτα της επόμενης μέρας από την λήξη του μνημονίου στον ΣΥΡΙΖΑ, που θα πρέπει εν θερμώ και εν κενώ να βρει πηγές και τρόπους για την χρηματοδότηση της χώρας με την ταυτόχρονη αναζήτηση λύσης για το χρέος.

Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, που εδώ και δύο χρόνια ζητούσε «εκλογές χθες», ουσιαστικά χαιρέτησε, μεν, την δρομολόγηση πρόωρων εκλογών, δεν μπορεί να κρύψει, δε, μια κάποια αμηχανία γνωρίζοντας καλύτερα από τον καθένα τις πραγματικές δυνατότητές του, το εφαρμόσιμο ή μη των διακηρυγμένων θέσεών του, αλλά και τα όριά του, ενώ βλέπει και την ώρα της κρίσης και της ευθύνης να βρίσκεται πλέον σε απόσταση αναπνοής.

Πάντως, δεν είναι λίγοι εκείνοι που στην τελευταία κυβερνητική πρωτοβουλία βλέπουν μια νέα εκδοχή των εξελίξεων του Αυγούστου του 2009, τότε που ο Καραμανλής, ο νεώτερος, προκήρυσσε πρόωρες εκλογές εν μέσω των φονικών πυρκαγιών στην Ηλεία και στην Εύβοια επιλέγοντας τον δρόμο της φυγής.

Έτσι, λένε, οι Σαμαράς και Βενιζέλος προτιμούν να «λακίσουν» από την υπογραφή μιας νέας επώδυνης συμφωνίας με τους δανειστές, ελπίζοντας ότι, όπως συνέβη και τότε, μόλις μια νέα κυβέρνηση έρθει αντιμέτωπη με την πραγματική κατάσταση και την ανάληψη της ευθύνης των δύσκολων αποφάσεων, θα ξεχαστούν οι δικές τους ευθύνες, όπως ξεχάστηκαν εκείνες του Κ. Καραμανλή το 2010-11 κι έφτασε να θεωρείται σήμερα από κάποιους «εθνικό κεφάλαιο»!

Άσε, που μπορεί να θεωρούν, πως προλαμβάνουν έτσι τις όποιες κινήσεις του Γ.Α. Παπανδρέου ο ένας, του Τ. Μπαλτάκου ο άλλος… Ο πρώτος δεν πρόλαβε, αφού εκδηλώθηκε ήδη η «πρωτοβουλία του Παπανδρέου»…

Feminism or “Equalism”

Το οποιοδήποτε συμβάν παίρνει μορφή στον πλανήτη που ζούμε, βρίσκεται εντός των κόλπων αυτού που ονομάζουμε κοινωνία. Και ουκ ολίγα από τα συμβάντα αυτά, ασχολούνται με το πώς θα έπρεπε να δομείται η κοινωνία αυτή.

Από το βήμα της διεθνούς συνδιάσκεψης για τα δικαιώματα των γυναικών, την οποία διοργάνωσε η Ένωση Γυναικών για τη Δημοκρατία, στην πόλη της Κωνσταντινούπολης, ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν υποστήριζε πως είναι αδύνατον η φύση του άνδρα να θεωρηθεί ίδια με αυτή της γυναίκας. «Η θρησκεία μας έχει καθορίσει μια θέση για τις γυναίκες στην κοινωνία: τη μητρότητα», είπε μεταξύ άλλων. «Δεν μπορείς να ζητήσεις από μια γυναίκα να κάνει τις ίδιες δουλειές με έναν άνδρα, όπως έκαναν τα παλιά κομμουνιστικά καθεστώτα». «Κάποιοι άνθρωποι μπορούν να το κατανοήσουν, κάποιοι άλλοι όχι. Δεν μπορεί κανείς να το εξηγήσει στις φεμινίστριες γιατί αυτές δεν δέχονται ούτε καν την ιδέα της μητρότητας».

erdogan-kemal

Το βέβαιο είναι, πως ο φεμινισμός βιώνει μια έξαρση τούτη την περίοδο, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Ρωσία και τις ΗΠΑ, με, στη μεν χώρα του προέδρου Πούτιν, οι κινητοποιήσεις των αυτοαποκαλούμενων «φεμινιστριών» να είναι συχνότερες και από ρωσική χιονόπτωση, στη δε χώρα της NASA, να σημειώνεται η πιο πρόσφατη λεκτική και ψυχολογική επίθεση, στον επιστήμονα Matt Taylor από μια «φεμινίστρια» εξαιτίας ενός… ρούχου.

Ποιος είναι όμως ο άνθρωπος αυτός;

Συνοπτικά, ο Matt Taylor είναι ίσως η πιο άξια επιλογή για το Νόμπελ φυσικής για το 2014, μετά την επιτυχή προσγείωση του δορυφόρου «ROSETTA» στην επιφάνεια του κομήτη Charyumov Gerasimenko, αμέτρητα χιλιόμετρα μακριά από τη γη. Εγχείρημα που η ανθρωπότητα καταφέρνει για πρώτη φορά.

o-MATT-TAYLOR-facebook

 

Η αποστολή του βέβαια και η επιτυχία της δεν έδειξε να ενδιαφέρει ένα αριθμό «φεμινιστριών» οι οποίες επιτέθηκαν λεκτικά στον Matt εξαιτίας της μπλούζας που φορούσε, διότι ήταν «προκλητική» και «δεν έδειχνε σεβασμό στις γυναίκες». Βέβαια την ίδια ακριβώς χρονική περίοδο με το συμβάν αυτό, προβάλλονταν στα διεθνή μέσα τα οπίσθια της Kim Kardashian.

Kim-Kardashian-3

Ήταν πιο προκλητικό το ρούχο του Matt και παρουσίαζε το γυναικείο φύλο, μονάχα ως μέσο ικανοποίησης του «πρωτεύοντος ενστίκτου», από μια διασημότητα, που προβάλει η ίδια το σώμα της κατά αυτόν τον τρόπο;

Ακόμη και αν υποθέσουμε, ότι όντως ήταν, δεδομένου ότι «μια γυναίκα μπορεί να φοράει ότι θέλει», σύμφωνα και με τις πεποιθήσεις της οργάνωσης των FEMEN, τότε, με ποιο σκεπτικό οι ίδιες αυτές κοπέλες, προτρέπουν τις γυναίκες όλου του κόσμου, να μην ντύνονται προκλητικά, αφήνοντας έτσι εκτεθειμένο το σώμα τους; Και αν θέλει κανείς να γνωρίσει το σύνορο της υποκρισίας, αρκεί να αναρωτηθεί, γιατί όλες αυτές οι «φεμινίστριες» που μάχονταν για να ζητήσει ο Matt συγνώμη για ένα ρούχο, δεν έβγαλαν μιλιά ποτέ, για τους αμέτρητους βιασμούς κοριτσιών στην Ινδία και τις εκατοντάδες δολοφονίες γυναικών; Στη χώρα αυτή της Ασίας που περισσότερο από οτιδήποτε κοινωνικά, υπάρχει ανάγκη –σοβαρού– φεμινιστικού κινήματος.

-

Ίσως επειδή ασχολούνται αποκλειστικά με τα θέματα και με τρόπους που θα τους παρέχουν προβολή.

Η ιστορία αυτή έσβησε με τον Matt Taylor να ζητά συντετριμμένος και με δάκρια στα μάτια, δημόσια συγνώμη, αναφέροντας, πως δεν ήθελε να κάνει κακό σε κανέναν. Τη συγνώμη του συνοδοιπόρησαν δεκάδες χιλιάδες μηνύματα συμπαράστασης στο διαδίκτυο και στην τηλεόραση.

1415980764848_Image_galleryImage_Matt_Taylor_Rosetta_Proje

Γιατί γίνεται όμως λόγος για φεμινισμό και τι ακριβώς είναι το φεμινιστικό κίνημα; Γιατί αποκαλείται feminism και όχι “equalism”; Το βέβαιο είναι, πως εάν κάποιος δεν αισθάνεται ίσος με την υπόλοιπη κοινωνία, δεν θα καταφέρει ποτέ να ενταχθεί ως ίσος σε αυτή.

Όταν το ημερολόγιο έδειχνε την 20η ημέρα του Σεπτέμβρη που μας πέρασε, από την πόλη της Νέας Υόρκης και από το κεντρικό κτήριο του οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, διατυπωνόταν η ομιλία της ηθοποιού Emma Watson, σχετικά με την ισότητα των δύο φύλων στα πλαίσια της καμπάνιας “He For She” (He for She campaign)

319730_1280x720

«Για την επίτευξη της κοινωνικής ισότητας μεταξύ των δύο φύλων, χρειάζεται να βοηθήσουν όσο περισσότεροι άνδρες γίνεται και να γίνουν συνήγοροι της κατάστασης». Είπε μεταξύ άλλων και συνέχισε: «Τοποθετήθηκα έξι μήνες πριν σε αυτή τη θέση και όσο περισσότερο ασχολούμουν με το θέμα του φεμινισμού, τόσο περισσότερο ερχόταν στην αντίληψή μου, ότι οι αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών πολλές φορές καταλήγουν συνώνυμα του μίσους κατά των ανδρών».

Όταν γίνεται λόγος για το ότι ένα μέρος της κοινωνίας πλήττεται, αφορά το σύνολο αυτής και όχι την πληγείσα περιοχή. Για αυτό και η ομιλία της ηθοποιού, διέρχεται μέσω του ότι, το ζήτημα της φυλετικής ισότητας, μεταξύ ανδρών και γυναικών, επιζητά τη στήριξη της ανδρικής κοινότητας, περισσότερο από ότι της γυναικείας. Ακριβώς επειδή η απάθεια χτίζει και μονιμοποιεί καταστάσεις.

Και όσο περισσότερο η απάθεια αυτή, εξακολουθεί να υφίσταται, τόσο περισσότερο, άνθρωποι σαν τον Matt Taylor θα στιγματίζονται και εμείς θα συναντάμε το ρητό του υπέροχου George Carlin: «Ποτέ μην υποτιμάς τη δύναμη των ηλίθιων σε μεγάλα γκρουπ».

Η ουτοπία, μιας φυλετικά δίκαιης αντιμετώπισης, μεταξύ των δύο φύλων, σε οικουμενικό επίπεδο, είναι στο χέρι μας.

ΟΧΙ άλλη Αμφίπολη!

Ξέρω, ήδη έχεις νευριάσει με την ανάγνωση του τίτλου, εσύ, φανατικέ αμφιπολιακέ. Γιατί, μη ξεχάσω να σημειώσω: πλέον έχει σχηματιστεί μια νέα κάστα ανθρώπων, οι περίφημοι αμφιπολιακοί.
 
Σε αυτή λοιπόν την «περισπούδαστη» κοινωνική ομάδα, ανήκει  ένα εκτενές μερίδιο του ελληνικού πληθυσμού. Τα μέλη της συνδέει ένα κοινό γνώρισμα: η εμμονή με την Αμφίπολη. Θεωρίες, ευρήματα, φωτογραφίες, πόστερς, αφίσες του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μινιατούρες του Βουκεφάλα, μακέτες του τύμβου Καστά και άλλα πολλά αποτελούν τη ραχοκοκαλιά των ασχολιών τους.
 
Η Αμφίπολη, καλώς ή κακώς, μονοπωλεί το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης τον τελευταίο καιρό. Το μυστήριο του νεκρού έχει λάβει πλέον διαστάσεις συνομωσίας, με τα σενάρια που γράφονται κατά καιρούς να προκαλούν αυθόρμητο γέλιο. Οι Λιακοπουλίζουσες (κατοχυρώνω τα δικαιώματα της λέξης) θεωρίες δίνουν και παίρνουν, με τη Νικολούλη να καλείται να ρίξει φως στο τούνελ της Αμφίπολης.
 
Τελευταία, ψάχνοντας μια διέξοδο από τη βαρετή καθημερινότητα μου, συμμετέχω φανατικά σε ένα καινούριο παιχνίδι που ο ίδιος δημιούργησα και μπορείς να ακολουθήσεις – ονομάζεται «Αμφίπολη challenge».  Οι κανόνες είναι απλοί: για όσο διάστημα λείπεις από το σπίτι για οποιοδήποτε λόγο, μετράς πόσες φορές ακούς να γίνεται σχετική κουβέντα με την Αμφίπολη. Αν το κοντέρ γράψει κάτω από τρεις, είναι μια ευτυχισμένη μέρα. Αν όχι, έχεις πέσει στα δίχτυα των αμφιπολιακών και καλείσαι να ξεφύγεις από την πλύση εγκεφάλου, με ό,τι μέσο διαθέτεις. Κρύο ντους, αυτο-μαστίγωμα, χτύπημα κεφαλιού στην πόρτα.
u03C6u03C9u03C4u03BF1
«Δε μπορεί.. Είσαι και εσύ αμφιπολιακός;»
Παρένθεση: για να προλάβω τα σχόλια του τύπου «καλά φίλε άστο, τράβα ασχολήσου με showbiz και μπάλα αν δε μπορείς να καταλάβεις το πολιτιστικό μεγαλείο της Αμφίπολης» ή «είσαι ανίδεος, ανθέλληνας και ανιστόρητος (γιατί έτσι)», να τονίσω ότι ναι, αντιλαμβάνομαι την αξία των ευρημάτων.
 
Δύο όμως είναι τα προβλήματα μου. Το ένα εντοπίζεται στην υπερπροβολή· η Αμφίπολη είναι αναμφίβολα πλέον ένα media event. Έχει κατακλύσει τόσο τα κοινωνικά δίκτυα, όσο και τα μμε, γιατί πουλάει. Πουλάει γιατί ενδυναμώνει την «εθνική συνείδηση». Χρησιμοποιείται πλέον φανερά ως μέσο αποπροσανατολισμού και ετεροκατεύθυνσης. Η καθημερινή νοικοκυρά, γνωρίζει περισσότερα για την Αμφίπολη παρά για τη δημοσιονομική πολιτική της χώρας.
 
Για το δεύτερο πρόβλημα, είναι αναγκαίο να επανέλθω σε κάτι που προανεφέρθη· στα σχόλια των αμφιπολιακών. Το κλασικό επιχείρημα «ασχολήσου με showbiz και μπάλα αν δε σε ενδιαφέρει η Αμφίπολη» λαμβάνει πλήρως εκνευριστικές προεκτάσεις όταν συνειδητοποιείς ότι το ίδιο άτομο που το επιστρατεύει, έχει ακριβώς αυτές τις ενασχολήσεις.
 
Ας περιγράψω τον μέσο αμφιπολιακό. Ο κύριος αυτός που με τόσο πάθος υπεραμύνεται των θεωριών του για το ποιος είναι θαμμένος στον τάφο, πιθανότατα πριν πραγματοποιήσει την καθιερωμένη του ενημέρωση περί Αμφίπολης, έβλεπε Σεφερλή και διάβαζε για το νέο σύστημα του Μίτσελ.
 
Μια συνήθης κουβέντα μεταξύ αμφιπολιακών πάει κάπως έτσι:    
       Καλά, τα ‘μαθες για Αμφίπολη ε; Το ένα μάτι του αλόγου είναι γαλάζιο, στάνταρ είναι ο Βουκεφάλας.
       Ναι ρε, μου τα ‘λεγε και ο Κώστας πριν. Ο Μέγας Αλέξανδρος είναι στον τάφο, αλλά οι Αμερικάνοι δεν επιτρέπουν τη δημοσιοποίηση.
       Προφανώς, αφού μας φοβούνται. Να σου πω, ο Μήτρογλου θα παίξει σήμερα ή πάλι πάγκο;
u03C6u03C9u03C4u03BF2
Κάποιες απαραίτητες προϋποθέσεις για να γίνεις και εσύ αμφιπολιακός και κομμάτι του προβλήματος μου: να μην έχεις διαβάσει ποτέ ούτε μισή σελίδα ιστορία, να βλέπεις «κλεμμένα όνειρα» και να έχεις εθνικιστικές και ρατσιστικές τάσεις.
 
Υπερβολές; Μπορεί, κάποιοι δε βλέπουν «κλεμμένα όνειρα».
 
Θα ασχοληθώ εκτενώς με την Αμφίπολη, όταν βγουν οι τελικές ανακοινώσεις με τα πορίσματα της ανασκαφής. Εκείνη τη στιγμή, θα είμαι ο πρώτος που θα υπερθεματίσει σχετικά με την ιστορική και πολιτιστική αξία μιας τέτοιας ανακάλυψης.
 
Μέχρι τότε όμως, μόνο μια σκέψη κυκλοφορεί στο μυαλό μου: OXI άλλη Αμφίπολη.