Κυβέρνηση προς αναζήτηση ταυτότητας

Επιτέλους αριστερά. Τέλος στα μνημόνια, τέλος στην λιτότητα. Τέλος στις αυθαίρετες ιδιωτικοποιήσεις. Τέλος στην διαφθορά. Νέα Ελλάδα, νέα Ευρώπη. Η ελπίδα έφτασε.

Αυτά ακριβώς περίμεναν οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ, όταν τον Ιανουάριο και έπειτα τον Σεπτέμβριο του ’15 του έδωσαν τα ηχηρά 36,34% και 35,46%, αντίστοιχα. Όμως, με το ημερολόγιο να δείχνει πλέον ενάμιση χρόνο μετά και την εκλογική ψαλίδα να ανοίγει ξανά υπέρ της ΝΔ, φαίνεται ότι μάλλον κάτι πήγε στραβά.

Και δεν πρόκειται απλά για μία περιστασιακή κωλοτούμπα,  για μία μεμονωμένη πολιτική αναδίπλωση παρά για μία επαναχάραξη πολιτικής πλεύσης, μία εκ βάθρων επανατοποθέτηση. Ή για να το θέσουμε αλλιώς: τι κοινό μπορεί να έχει ο ΣΥΡΙΖΑ του πρώτου ιδρυτικού του συνεδρίου -τον Ιούλιο του ’13- με τον τωρινό ΣΥΡΙΖΑ του 2ου συνεδρίου;

Με την ηλεκτρονική πλατφόρμα syriza.gr/synedrio [url] που δημιούργησε το κυβερνόν κόμμα, δε, πέρασε την σκυτάλη στα μέλη και ψηφοφόρους του. Με βασικό σύνθημα «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δική ΣΟΥ [sic] υπόθεση» και 48 ερωτήσεις επιχειρεί να αφουγκραστεί το αποτύπωμά τους. Πώς δηλαδή αυτοχαρακτηρίζονται πολιτικά, κατά πόσο δραστηριοποιούνται στον κινηματικό χώρο και τι επιζητούν να βελτιώσει το κόμμα. Αρκούν όμως; Αρκεί ένα ερωτηματολόγιο, όταν η πολιτική της κυβέρνησης έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της στους πολίτες της χώρας; Όταν τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους;

Ένα δημοψήφισμα στα χαρτιά

Λίγο μετά από την ανάληψη εξουσίας, όπως ήταν φυσικό, ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε αντιμέτωπος με την χρόνια μνημονιακή πολιτική του δικομματισμού. Μέση οδός δεν υπήρχε. Ή θα προχωρούσε σε σύγκρουση και αλλαγή πορείας ή θα ακολουθούσε την πεπατημένη. Έτσι, τον Ιούλιο του ‘15 κάλεσε τους πολίτες στις κάλπες και αυτήν την φορά για δημοψήφισμα. Το μήνυμα του ελληνικού λαού ήταν ξεκάθαρο: «όχι» στην πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. «Όχι» δηλαδή σε προγράμματα λιτότητας και περικοπών.

Όπως φάνηκε όμως, αυτό δεν εμπόδισε τον Α. Τσίπρα από το να υπογράψει το τρίτο μνημόνιο, μία εβδομάδα μετά, παραγράφοντας την λαϊκή βούληση και δημιουργώντας εσωκομματικό ρήγμα. Σύμφωνα με μετέπειτα αποκαλύψεις του Γ. Βαρουφάκη, οι αποφάσεις ήταν προειλημμένες. Το δημοψήφισμα ήταν μία κάλυψη, μία δικαιολογία σε μία συμφωνία που ήδη είχε γίνει κάτω από το τραπέζι. Όμως το αποτέλεσμα δεν ήταν το αναμενόμενο. Όσο και αν προσπάθησε η κυβέρνηση με τις κλειστές τράπεζες, τα capital controls και την μιντιακή προπαγάνδα δεν μπόρεσε να στρέψει τους πολίτες στο «ναι». Αντίστοιχα στοιχεία έφερε πρόσφατα στην δημοσιότητα και το ντοκιμαντέρ «This is not a coup» του Α. Χατζηστεφάνου, με κεκαλυμμένη βέβαια την ταυτότητα του μάρτυρα.

Έκτοτε η συνέχεια είναι γνωστή και η συνταγή δοκιμασμένη. Το αίτημα για διαγραφή του χρέους κάπου παράπεσε, η 13η σύνταξη ακόμα αγνοείται, ο κατώτατος μισθός δεν αυξήθηκε,  μειώθηκαν επικουρικές και κυρίως συντάξεις, οι ιδιωτικοποιήσεις συνεχίστηκαν, ο ΕΝΦΙΑ αντί να καταργηθεί αυξήθηκε κ. ο. κ. Εν ολίγοις, όλες οι προεκλογικές δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ είτε δεν υλοποιήθηκαν και παρατάθηκαν επ’ αόριστον ή –στην καλύτερη- τροποποιήθηκαν και εφαρμόστηκαν σε μία περιορισμένη τους εκδοχή.

Το μπάλωμα του εκλογικού νόμου

Σε όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης, οι κυβερνήσεις επέμεναν στο θεσμικό εξάμβλωμα της ενισχυμένης αναλογικής. Με πρόσχημα την σταθερότητα της χώρας δεν δίσταζαν να καρπούνται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση το ληστρικό bonus των 50 βουλευτικών εδρών. Ανέκαθεν, από την άλλη, η Αριστερά πρόβαλε σαν αίτημα την απλή αναλογική: ένα εκλογικό σύστημα, δηλαδή, που θα απέδιδε στο κάθε κόμμα ότι ακριβώς του αναλογεί από το ποσοστό των ψήφων που συγκέντρωνε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, στην εξουσία πλέον -συγκυβερνώντας με τους ΑΝΕΛ- κλήθηκε να το ικανοποιήσει. Ερχόμενος, όμως, αντιμέτωπος με το φράγμα των 200 ψήφων άρχισε να τροποποιεί λίγο τις προτάσεις του για να διευρύνει την δεξαμενή του «υπέρ». Ακολούθησε μία σύντομη περίοδος αμφιταλαντεύσεων για τον ΣΥΡΙΖΑ, ψάχνοντας μια μέση οδό. Τελικά, σύμφωνα με την πρόταση που κατατέθηκε και υπερψηφίστηκε, ναι μεν καταργήθηκε το bonus των εδρών, όμως παρέμεινε το πλαφόν του 3% ως απαραίτητη προϋπόθεση για την είσοδο ενός κόμματος στην βουλή, αφήνοντας χωρίς δυνατότητα εκπροσώπησης ένα μέρος των πολιτών. Ταυτόχρονα, δεν άλλαξε τίποτα στην διαίρεση των εκλογικών περιφερειών, διατηρώντας την άνιση εκπροσώπηση που τους χαρακτήριζε ήδη. Ουσιαστικά, δηλαδή, ακόμα και μετά την θεσμική αλλαγή παρέμειναν ερωτηματικά για το κατά πόσο δίκαιη και ίση είναι η διαδικασία του εκλογικού συστήματος.

Το ξεκαθάρισμα (;) του τηλεοπτικού τοπίου

Με τις κυβερνήσεις να διαδέχονται η μία την άλλη και  καμία να μην αναλαμβάνει την ευθύνη για αλλαγή, οι τηλεοπτικοί σταθμοί της χώρας παρέμεναν σε μία κατάσταση ημι-νομιμότητας από το 1995. Πέρα από το έτος 1993, ουσιαστικά, όλοι οι ιδιωτικοί σταθμοί της χώρας λειτουργούσαν χωρίς άδεια από την ίδρυσή τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε πρόσφατα την πρωτοβουλία να αλλάξει άρδην το τηλεοπτικό τοπίο. Κατάφερε όμως να καλύψει το κενό νομιμότητας με διαφανή μέσα και θεμιτό αποτέλεσμα;

Καταρχάς, μείωσε τις τηλεοπτικές άδειες σε τέσσερις. Περιόρισε, έτσι, δραστικά το αριθμητικό εύρος των συχνοτήτων, χωρίς να παρουσιάσει κάποια εύλογη δικαιολόγηση. Αμέσως έγινε λόγος για το κατά πόσο είναι δυνατό να εξασφαλιστεί η πολυφωνία στο νέο τηλεοπτικό φάσμα. Η διαδικασία χαρακτηρίστηκε, δε, ως αντισυνταγματική και αδιαφανή από την αντιπολίτευση και από  ομάδες επικριτών της συγκυβέρνησης. Βασικό τους επιχείρημα –και ορθά- είναι η παραβίαση του άρθρου 15 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο προϋποτίθεται η «σύμφωνη γνώμη του διοικητικού συμβουλίου του ΕΣΡ» για την παραχώρηση άδειας, θέση που δεν λήφθηκε υπ όψιν. Μετά από την τελική αναβολή της διάσκεψης, δύο αντιπρόεδροι του ΣτΕ υπέβαλαν την παραίτησή τους, κλυδωνίζοντας και τον δικαστικό κύκλο.

Εκτός όλων αυτών, λίγο μετά από την πρώτη επιλογή των υπερθερμαστών ξεσπάει σκάνδαλο με τον έναν επιλαχών. Πρόκειται για τον επιχειρηματία Χρ. Καλογρίτσα, που φαίνεται να παρέδωσε εικονικό πόθεν έσχες στον διαγωνισμό και να συνδέεται με την Attica Bank μέσα από δυσθεώρητα δάνεια, εν μέσω μάλιστα κρίσης. Ακόμα και αν ο υπουργός Εσωτερικών Π. Κουρουμπλής προσπάθησε να σπάσει την αμηχανία της κυβέρνησης, προεικάζοντας ποινικές διώξεις, αμέσως ακούστηκε το σενάριο για συμφωνίες κάτω από το τραπέζι μεταξύ του επιχειρηματία και του ΣΥΡΙΖΑ με δίαυλο το τραπεζικό σύστημα.

Στον απόηχο όλων αυτών, μάλιστα, θα μπουν λουκέτα σε στημένους σταθμούς με οργανωμένα προγράμματα ψυχαγωγίας και ενημέρωσης. Άνθρωποι θα βρεθούν στην ανεργία, χωρίς κανένα πλάνο απορρόφησής τους πίσω στον δημοσιογραφικό κλάδο. Μέχρι το σημείο, δε, του οριστικού κλεισίματος του σταθμού τους δεν μπορούν παρά να παραμείνουν στην επαγγελματική τους θέση, με τις πληρωμές τους να εκκρεμούν, ελπίζοντας ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Ακόμα και για τους σταθμούς που τελικά θα καταφέρουν να εξασφαλίσουν την άδειά τους, οι όροι εργασίας και πληρωμής είναι αβέβαιοι. Όταν για την πρώτη δόση οι καναλάρχες κλήθηκαν να καταβάλουν το ποσό των 85,1 εκατ. ενώ το συνολικό κόστος ανέρχεται στα 246 εκατ. ευρώ, τι ακριβώς εξασφαλίζει τις μετέπειτα επενδύσεις τους στο εκάστοτε κανάλι;

Όσο περνάει η περίοδος διακυβέρνησης τόσο περισσότερο φαίνεται να ακροβατεί ο ΣΥΡΙΖΑ, πάνω από βόμβες που είναι έτοιμες να εκραγούν. Μπορεί το σενάριο των εκλογών να μοιάζει μακρινό, όχι όμως απίθανο.

Τα μέτωπα που ανοίγει η κυβέρνηση γίνονται όλο και περισσότερα, με ίσως επισφαλέστερο όλων την τριβή που προέρχεται από τα εσωτερικά του κόμματος. Οι «53», η πλατφόρμα 2010, η Ενωτική κίνηση, οι ΠΑΣΟΚογενείς και οι κομματικοί καλούνται να βρουν μια τελική κοινή γραμμή πλεύσης και να μοιράσουν την εσωκομματική εξουσία. Ο Τσίπρας, από την άλλη, θέλει να τραβήξει όσο πιο πολύ μπορεί το κόμμα προς το κέντρο, μπας και δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

Η ελπίδα ήρθε, είδε και απήλθε. Πέρασε και δεν άγγιξε, που λένε.

Περί προσευχής στα σχολεία

Έγινε ντόρος, τις τελευταίες μέρες για την προσευχή στα σχολεία.

Φωνές σχετικά με αριστερές ιδεοληψίες, έκαναν την εμφάνισή τους στους δέκτες των τηλεοπτικών καναλιών καθώς και σε διάφορα  blogs και ιστοσελίδες. Όλα αυτά, ώσπου κάποια στιγμή ο αρμόδιος υπουργός Παιδείας να ανακοινώσει σε συνέντευξή του ότι τα σχολεία ξεκινούν με αγιασμό και προσευχή.

Εκ των προτέρων αναφέρω, ότι σε επιχειρήματα υπέρ αλλοίωσης της ελληνικής φυσιογνωμίας δε θα κάνω αναφορά.

Αναρωτήθηκα, εάν ένας άνθρωπος αισθάνεται Χριστιανός και κάνει τέτοια ζωή, η οποία ταιριάζει στο χαρακτηρισμό αυτό, τι έχει να φοβηθεί εάν κάποιος υπουργός Παιδείας από τους τόσους που έχουν αναλάβει καθήκοντα, λάβει ένα τέτοιο μέτρο. Αλοίμονο, εάν η πίστη ενός Χριστιανού κλονίζεται από την κατάργηση της ενός διλέπτου προσευχής στον προαυλιακό χώρο των σχολείων.

Η κοινωνία έμαθε στους τύπους. Έκαναν πολλοί, την πίστη συνήθεια, και τη χριστιανική ζωή τύπους. Στην πραγματικότητα, η ζωή αυτή είναι ένα διαρκές βίωμα, και όχι μία φόρμουλα τυπικών καταστάσεων, ώστε να τρέχει η ζωή του οποιουδήποτε Χριστιανού στον “αυτόματο” πιλότο. Άλλωστε, εάν αυτό ισχύει για την κοινωνία, μία ενδεχόμενη κατάργηση της προσευχής στα σχολεία, θα μπορούσε να γίνει η αφορμή για ένα νέο ξεκίνημα. Κάθε οικογένεια που θα αισθανόταν ότι θίγεται από το συγκεκριμένο μέτρο, θα μπορούσε να κάνει την πρωινή προσευχή στο σπίτι. Ορισμένες φορές, θα θέλαμε να αισθανόμαστε ότι μας θίγουν, αλλά στην πραγματικότητα η ενόχληση πηγάζει από το γεγονός ότι θίγεται η ανεπάρκεια του καθενός.

Θα σας θυμίσω το εξής παράδειγμα: Περί τα μέσα του 2006 καταργείται η δυνατότητα της εξομολόγησης στο χώρο των σχολείων, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που αντέδρασαν. Το μέτρο τελικά εφαρμόστηκε, αλλά αναρωτιέμαι πόσοι γονείς από εκείνους που αντέδρασαν, συνέχισαν να συνοδεύουν τα παιδιά τους για εξομολόγηση εκτός του σχολείου. Εάν τελικά ήταν μικρό το ποσοστό που το έπραξε, τότε μήπως η αντίδραση που υπήρξε, ήταν λόγω της μετατόπισης της ευθύνης από σχολείο στην οικογένεια;

Η πίστη ενός Χριστιανού δεν κλονίζεται, εάν είναι αληθινή, από οποιοδήποτε μέτρο δεν του απαγορεύει να ασκεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα. Ευσεβιστικές απόψεις, κάθε άλλο παρά πραγματική πίστη υποδηλώνουν. Ή καλύτερα η υποκρισία στο συγκεκριμένο θέμα προέρχεται από την τάση πολλών να βάζουν την πίστη σε καλούπια, τα οποία όμως τους κρατούν τελικά μακριά από αυτήν. Σαν ένα αυτοτροφοδοτούμενο σύστημα ανεπάρκειας, το οποίο εν τέλει δε χρησιμεύει πουθενά.

Για τις τηλεοπτικές άδειες

Νέα δεδομένα και πολλά ερωτήματα φέρνει η ολοκλήρωση της διαδικασίας δημοπράτησης των τεσσάρων τηλεοπτικών αδειών πανελλαδικής εμβέλειας.

Τι ξέρουμε:

  • Κανάλια νομίμως πλέον θα κατέχουν για τα επόμενα δέκα χρόνια ο Αλαφούζος, ο Κυριακού, ο Μαρινάκης και ο Καλογρίτσας.
  • Στα ταμεία μπήκαν αισίως 250 εκατομμύρια, λεφτά που ο Τσίπρας ήδη έταξε πως θα μοιράσει σε «ευπαθείς ομάδες».
  • Κανάλι δεν παίρνει αν δεν έχεις γερό πορτοφόλι.

Πιο πολλά είναι όμως αυτά που δεν ξέρουμε:

  • Γιατί δίνονται μόνο τέσσερις άδειες, όταν στο εξωτερικό υπάρχουν χιλιάδες κανάλια;
  • Μπήκε τάξη στο τηλεοπτικό τοπίο;
  • Χτυπήθηκε η διαφθορά;
  • Θα κλείσουν κανάλια;
  • Θα χαθούν θέσεις εργασίας;

Θα τα δούμε όλα αναλυτικά. Ένα ένα.

Γιατί τέσσερις άδειες;

Είναι το ερώτημα που απασχολεί πολλούς.

Η κυβέρνηση, επικαλούμενη έρευνα του πανεπιστημίου της Φλωρεντίας, υποστηρίζει ότι μόνον τέσσερα κανάλια εθνικής εμβέλειας γενικού περιεχομένου, μπορεί να αντέξει η τηλεοπτική αγορά, που έχει συρρικνωθεί στα 200 εκ. ευρώ το χρόνο.

Το αν χωρούν μόνο τέσσερα ιδιωτικά κανάλια εθνικής εμβέλειας, δεν το ξέρουμε. Ίσως και να χωρούν ένα – δύο παραπάνω.

Ξέρουμε όμως ότι σίγουρα δεν χωρούν επτά ή οκτώ, όπως θέλει η Νέα Δημοκρατία, δεσμευόμενη κιόλας πως θα μοιράσει και άλλες άδειες όταν επανέλθει στην εξουσία. Το ξέρουμε από το λουκέτο του Alter και από τα τεράστια θαλασσοδάνεια των ιδιωτικών σταθμών.

Δάνεια, που όπως μάθαμε -επισήμως τουλάχιστον- προχτές, δίνονται με «εγγυήσεις-αέρα». Δάνεια όμως, που χρηματοδοτούταν από τις πολλαπλές ανακεφαλαιοποίησεις των τραπεζών. Άρα, χρήμα δημόσιο.

Η περίπτωση της Βρετανίας

Και εδώ, πολλοί προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν το παράδειγμα της Βρετανικής τηλεόρασης για να αποδείξουν ότι η ελληνική αγορά ‘σηκώνει’ περισσότερα κανάλια. Όμως, κάποιοι είτε εθελοτυφλούν είτε πραγματικά δεν έχουν επίγνωση της πραγματικότητας, παρότι παρουσιάζονται ως ειδήμονες.

Στη Βρετανία, λοιπόν, υπάρχουν πάνω από 60 τηλεοπτικοί σταθμοί εθνικής εμβέλειας, διαθέσιμοι δωρεάν μέσω ψηφιακού σήματος. Αλλά, μόνον πέντε εξ αυτών είναι γενικού περιεχομένου, άρα κύριοι παίκτες της αγοράς. Ούτε τέσσερις που είπε ο υπουργός Ξυδάκης προχτές, ούτε 520 που αφήνει να εννοηθεί ο ΣΚΑΪ.

Πέντε λοιπόν: To BBC One, το BBC Two, το ITV, το Channel 4 και το Channel 5, που μοιράζονται γύρω στο 60% της τηλεθέασης.

Τα υπόλοιπα κανάλια είναι θεματικά, είτε ειδησεογραφικά, είτε ψυχαγωγικά, είτε αθλητικά, είτε κινηματογραφικά, είτε παιδικά. Το καθένα, μετά βίας πιάνει το 1% στην τηλεθέαση και ανήκουν… μαντέψτε που: στο BBC, στο ITV, στο Channel 4 στο Channel 5 και σε άλλα δύο-τρία μεγάλα συγκροτήματα.

Το ITV, το Channel 4 και το Channel 5 δε, δεν παράγουν δικές τους ειδήσεις, αλλά τους τις παρέχει το ΙΤΝ (Independent Television News).

Άρα, στη Βρετανία, που οι πολέμιοι του νέου νόμου χρησιμοποιούν ως παράδειγμα προς μίμηση, υπάρχουν μόλις ΤΡΕΙΣ πάροχοι ειδήσεων, και μάλιστα αν εξαιρέσουμε το δημόσιο BBC, μένουν μόνο δύο ιδιωτικοί, το ITN και το θεματικό ειδησεογραφικό Sky News. Αυτό κι αν είναι λοιπόν ολιγοπώλιο στην ενημέρωση!

Το επιχείρημα περί ολιγοπωλίου στην ενημέρωση λόγω του περιορισμένου αριθμού αδειών, έχει ήδη καταρρεύσει. Κι αυτό διότι η ύπαρξη πολλών ιδιωτικών σταθμών δεν εγγυήθηκε ποτέ την πολυφωνία.

Το βιώσαμε στα έξι χρόνια μνημονίου και το βιώσαμε πιο πολύ όλοι τον Ιούνιο του ’15, που οι ιδιωτικοί σταθμοί πλάσαραν φουλ το ‘ναι’ (άκου σύμπτωση), και η ΕΡΤ μόνη να προσπαθεί να κρατήσει μια ισορροπία.

Αν θες, λοιπόν, να εγγυηθείς την πολυφωνία και την ανεξαρτησία, μπορείς να αντιγράψεις την Βρετανία, αφού τόσο το θες νεοέλληνα, και εισάγεις τον όρο «Δέουσα Αμεροληψία» (Due Impartiality), δημιουργείς ένα πραγματικά ανεξάρτητο και ισχυρό Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, με ουσιαστικό ρόλο. Που να ελέγχει την πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία των καναλιών και του περιεχομένου τους. Όχι απλά να βάζει πρόστιμα επειδή ένας καλεσμένος εκπομπής έβρισε on air.

Αλλά όλα αυτά είναι πολύ μακρινά, σωστά;

Χτυπήθηκε η διαπλοκή με το διαγωνισμό;

Προφανώς και όχι, αφού συχνότητα εν τέλει πήραν οι πιο πορτοφολάτοι εφοπλιστές και εργολάβοι! Άλλωστε, δεν ξέρουμε αν η πάταξη της διαπλοκής ήταν και ο σκοπός της δημοπράτησης ή απλά η δημιουργία μιας νέας διαπλοκής, που θα ευνοεί τον ΣΥΡΙΖΑ αντί των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

Ιδιωτική Τηλεόραση χωρίς διαπλεκόμενα συμφέροντα δεν υπάρχει. Πουθενά στον κόσμο. Μα στη Αγγλία, μα στην Αμερική. Κι αυτό γιατί η τηλεόραση έχει ένα κουσούρι από γεννησιμιού της: είναι ακριβή μπίζνα. Θέλει προσωπικό, στούντιο, μηχανήματα, κτίρια, συνδρομές.

Μπίζνα ακριβή, αλλά δίνει εξουσία, που επηρεάζει το λαό.

Κι εδώ προκύπτει αυτή η υπέροχη σχέση που δημιουργείται στο αμαρτωλό τρίγωνο μεταξύ τραπεζικού-μιντιακού-πολιτικού συστήματος. Όταν έχεις επιρροή, μπορείς να ασκήσεις πίεση. Πολιτική και οικονομική.

Αν θες να δημιουργήσεις πραγματικά ανεξάρτητη ενημέρωση, στηρίζεις τη δημιουργία μιας πραγματικά αυτόνομης και ισχυρής δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και ενισχύεις τη δημιουργία ανεξάρτητων τηλεοπτικών σχημάτων από τοπικές κοινωνίες και συνεταιρισμούς δημοσιογράφων.

Είπαμε, μακρινά πράγματα….

Οι ‘καλοί’ καναλάρχες

Οι τηλεοπτικοί σταθμοί έχουν επιδοθεί σε έναν μαραθώνιο τηλεοπτικών spot, στα οποίο διατρανούν περήφανα τα ποσά που έχουν πληρώσει όλα αυτά τα χρόνια σε φόρους, μισθούς και εργοδοτικές εισφορές. Άρα, έξοδα που πληρώνει κάθε επιχείρηση!

Ηθελημένα, τα κανάλια παρουσίαζαν τις υποχρεώσεις τους ως προσφορά στο κοινωνικό σύνολο! Δεν εξηγούν όμως πόσα κέρδη απέφεραν στους καναλάρχες τους, ούτε λένε ξεκάθαρα πόσο φθηνά χρησιμοποιούσαν δημόσιες συχνότητες αυτά τα χρόνια.

Επί παραδείγματι, όσα χρήματα προσέφερε το STAR για μια συχνότητα δεκαετούς διάρκειας προχτές, λίγο παραπάνω πλήρωσε σε δικαιώματα χρήσης συχνοτήτων τα τελευταία 23 χρόνια. Συγκεκριμένα, για κάθε χρόνο εκπομπής του, το STAR πλήρωνε για χρήση δημόσιας συχνότητας 760.000 ευρώ το χρόνο. Κατά άλλους, ποσό ικανοποιητικό, κατά άλλους ποσό γελοίο.

Δεν μας λένε επίσης ότι τα περισσότερα ιδιωτικά κανάλια λειτουργούν με το εξής δόγμα: Πέντε-δέκα εκλεκτές τηλεπερσόνες και διευθυντικά στελέχη παίρνουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ το χρόνο, ενώ το υπόλοιπο προσωπικό παίρνει 600 ευρώ το μήνα, και δεν πληρώνεται και στην ώρα του (υπάρχουν βέβαια σταθμοί εξαιρέσεις σε αυτό).

Οπότε το να προτάσσεται από τις ιδιοκτησίες των σταθμών το επιχείρημα για απώλεια θέσεων εργασίας, είναι τουλάχιστον προκλητικό.

Το ενδεχόμενο να χαθούν θέσεις εργασίας ωστόσο είναι πολύ σοβαρό και σημαντικό και πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο μπορούν να περιοριστούν οι απώλειες θέσεων εργασίας στον ήδη κατεστραμμένο χώρο των ΜΜΕ.

Το μέλλον

Εκτίμησή μου όμως είναι ότι δεν θα ‘κλείσουν’ σταθμοί. Μην ξεχνάμε ότι δύο από τους τέσσερις καναλάρχες της νέας τηλεοπτικής εποχής (Καλογρίτσας και Μαρινάκης) δεν έχουν κανάλια. Ταυτόχρονα, τέσσερα υπάρχοντα κανάλια (Epsilon, Mega, Star και Alpha) δεν έχουν πάρει άδεια μέχρι στιγμής. Δύο από αυτά θα μπορούσαν να αγοραστούν από τους Καλογρίτσα και Μαρινάκη όπως είναι επιπλωμένα.

Θεωρώ επίσης πιθανή την μεταφορά κάποιων εκ των σταθμών σε άλλες πλατφόρμες, όπως αυτές του OTE TV και της NOVA ή και μέσω νέων καλωδιακών μέσων. Οι υπάρχοντες καναλάρχες δύσκολα θα παραδώσουν τα όπλα, ακόμη και αν δεν δικαιωθούν από το ΣτΕ και τα ευρωπαϊκά δικαστήρια.

Τυχόν εκπομπή τους σε εναλλακτική πλατφόρμα θα πρέπει φυσικά να πάρει την έγκριση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης (αν και όποτε επιτρέψει η ΝΔ να συσταθεί).

Δεδομένη θα πρέπει επίσης να θεωρείται η μετατροπή κάποιων υπαρχόντων τηλεοπτικών σταθμών σε «θεματικών», όταν ξεκινήσει η διαδικασία αυτή. Τέτοια άδεια θα μπορούσε να διεκδικήσει π.χ. το Epsilon, που έτσι κι αλλιώς πέρα από ένα 45λεπτό δελτίο την ημέρα με πλάνα κλεμμένα από άλλα κανάλια και τον Ευαγγελάτο, όλη μέρα παίζει κουτσομπολιά, μέντιουμ, τελεμάρκετινγκ και κολλαγόνο.

Εν κατακλείδι, από όλη τη διαδικασία, τρία είναι τα συμπεράσματα:

  • Η κυβέρνηση είναι -επικοινωνιακά- ο νικητής, αφού φαίνεται να χτυπά τη διαπλοκή, άσχετα αν το έκανε ή όχι.
  • Οι καναλάρχες επένδυσαν σε μία ρητορική που δεν έκανε γκελ στον κόσμο. Δεν τον ενδιαφέρει, καναλάρχη μου, τον κόσμο αν εσύ συγκεκριμένα θα χάσεις την άδειούλα σου, αρκεί στο ‘4’ του τηλεκοντρόλ να βλέπει κάτι που του αρέσει.
  • Η ελληνική τηλεόραση, χωρίς τις ριζικές τομές που χρειάζονται στην ΕΡΤ και στο ΕΣΡ, δεν θα είναι τίποτα παραπάνω από ένα μέσο άσκησης πίεσης του εκάστοτε βαρόνου, για να επιτύχει τα υπόλοιπα επιχειρηματικά του συμφέροντα. Όλα τα άλλα είναι τρίχες κατσαρές. Αλλά ο Έλληνας δεν αναζήτησε ποτέ και τίποτα διαφορετικό στην οθόνη του. Οπότε, ίσως αυτή να είναι και η τηλεόραση που του αξίζει…

Ένα αλλιώτικο πραξικόπημα

Από τη νύχτα της Παρασκευής 15 Ιουλίου οι εξελίξεις στη γειτονική χώρα τρέχουν αφηνιασμένες. Λίγο πολλοί όλοι μας παρακολουθήσαμε τη ροή των γεγονότων άλλοι με περισσότερο ενδιαφέρον, άλλοι πιο επιφανειακά.

Η επιτομή τους συγκεντρώνεται στο εξής: Η απόπειρα πραξικοπήματος απέτυχε, με τη συνοδεία εκατοντάδων νεκρών, χιλιάδων τραυματιών και πολλών χιλιάδων συλληφθέντων, των οποίων το μέλλον αγνοείται. Ο Ρεζέπ Ταγίπ Ερντογάν μετά την επιτυχή αντιμετώπιση της κοινωνικοπολιτικής κρίσης προχωρά σε αναδιοργάνωση του στρατού καθώς της δικαστικής εξουσίας.

Τα μεγαλύτερα ειδησεογραφικά πρακτορεία ανά τον κόσμο αναπαράγουν την είδηση ότι ο Τούρκος πρόεδρος, στρέφεται στην επαναφορά της θανατικής ποινής με σκοπό την τιμωρία των πραξικοπηματιών. Η επιμονή και το θάρρος πολιτών που βγήκαν στο δρόμο σε συνδυασμό με τη στήριξη κομματιού του τούρκικου στρατού το βράδυ της εκείνης της Παρασκευής, έδειξαν τη νίκη της Δημοκρατίας απέναντι στην επιβολή ενός εναλλακτικού καθεστώτος.

Η επαναφορά της θανατικής ποινής θα γράψει μία μαύρη σελίδα στην ιστορία της χώρας. Ορισμένες φορές ανθρώπινα χάνουμε την ουσία σε διαδοχικά γεγονότα αντικρύζοντας το δέντρο και χάνοντας το δάσος. Η απόπειρα ενός πραξικοπήματος στέλνει ένα μήνυμα στους κυβερνώντες ότι η Δημοκρατία δε βαδίζει σε σωστά μονοπάτια ή ίσως και να μην εφαρμόζεται σωστά, ίσως και να μη γίνεται αντιληπτό πως εν τέλει εφαρμόζεται.

Από την άλλη η επαναφορά της θανατικής ποινής σε μία χώρα στέλνει το μήνυμα ότι η Δημοκρατία ηττάται. Το σφάλμα και το λογικό αδιέξοδο φανερώνεται στο ότι η νομοθεσία συγκρούεται με το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου στη ζωή.

Γιατί το δικαίωμα στη ζωή είναι αδιαπραγμάτευτο για τον κάθε άνθρωπο. Ίσως όλο αυτό να ακούγεται σα συλλογισμός υπερβολικά ρομαντικό και ειδικότερα περί ανθρώπων που σκότωσαν ή επιχείρησαν την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος, όμως, ανέκαθεν ήλπιζα ότι η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, έχει προβλήματα και λύσεις γι’ αυτά. Άνθρωποι που εκτελούνται υπό τη συνταγματική πρόβλεψη αποτελούν θύματα της αδυναμίας του κράτους να τους σωφρονίσει. Αναδεικνύουν αν μη τι άλλο μια δικαίωση ανούσια.

Η δημοκρατική δικαίωση αντικατοπτρίζεται όχι στην εκτέλεση ενός ανθρώπου αλλά στο σωφρονισμό του. Κι αν το πλήθος των πραξικοπηματιών διαφαίνεται μεγάλο και ο σωφρονισμός επομένως έχει να εφαρμοστεί σε ένα ογκωδέστατο αριθμό ατόμων, οπότε φαντάζει δύσκολος στην εφαρμογή η απάντηση είναι μια: Αν χρειαστεί να σωφρονίσεις ακόμα και ένα ολόκληρο έθνος, θα βρεις τον τρόπο να το κάνεις. Αυτό προστάζει η δημοκρατική αντίληψη των πραγμάτων, και παράλληλα αυτή είναι μία πρόκληση που οι πολιτικοί θα πρέπει να συγκαταλέγουν στους εσωτερικούς τους ρόλους.

Εάν αύριο γινόταν ένα δημοψήφισμα στην Τουρκία για την επαναφορά της θανατικής ποινής τι ποσοστό πιστεύετε ότι θα έπαιρνε η άποψη υπέρ αυτής; Ακόμα και αυτό θα αναδείκνυε την ανάγκη σωφρονισμού, στην αντίθετη κατεύθυνση. Η παθογένεια της τούρκικης κοινωνίας αναδεικνύει ένα ανώριμης αντίληψης έθνος και ένα παράλληλα βαδίζον πολιτικό προσωπικό. Κι αυτό διότι, πολιτικοί που επιδιώκουν τη συνταγματική επαναφορά μίας ποινής τέτοιας, δρουν σπασμωδικά, με σκοπό να αποκαλύψουν την αναποτελεσματικότητά τους στην εφαρμογή στοιχειωδών δημοκρατικών ιδεών.

21 Ιουλίου 2004, η Τουρκιά ψηφίζει υπέρ της κατάργησης της θανατικής ποινής, σπάζοντας ταμπού αιώνων και θέτοντας το ιστορικό “είναι” της απέναντι στον εκσυγχρονισμό και στο σεβασμό απέναντι στον άνθρωπο. Δώδεκα χρόνια μετά κινδυνεύει να γκρεμίσει αυτό το βήμα προσποιούμενη μια δημοκρατική δικαίωση, μα στην πραγματικότητα κλοτσώντας την ευκαιρία της να αποδείξει τη σταδιακή πρόοδο του εκσυγχρονισμού της. Βάζει με αυτόν τον τρόπο την ταφόπλακα της ευρωπαϊκής της ένταξης.

Εάν ο Τούρκος πρόεδρος προωθήσει τη θανατική ποινή, θα μιλάμε για ένα ανθρωπιστικά συνταγματικό πραξικόπημα. Εάν πετάξει το γάντι στο λαό θα αναφερόμαστε σε λαϊκισμό επικίνδυνο για τη δημοκρατία της χώρας. Γιατί ο λαϊκισμός είναι το μεγαλύτερο αφάνες πραξικόπημα της δημοκρατίας
Ο εκδημοκρατισμός του λαού δεν επιβάλλεται, αλλά εμπνέεται.

Οι πολίτες της οποιασδήποτε δημοκρατικής χώρας επιλέγουν τη δημοκρατία όχι από φόβο ότι θα θανατωθούν εάν επιχειρήσουν το εναλλακτικό καθεστώς, αλλά από πίστη στην ιδεολογική της βάση.

Ένας εκφοβισμός δε μπορεί να αποτελέσει κάτι διαφορετικό από μία αναίτια εσωτερικής μορφής casus belli, δε μπορεί να οδηγήσει παρά σε μία αναπόφευκτη σύγκρουση.

Πίσω από την αυλαία του πραξικοπήματος

Το πραξικόπημα της 15/7 στην Τουρκία αποτελεί παρελθόν. Το κυβερνόν κόμμα του Ταγίπ Ερντογάν θα συνεχίσει να βρίσκεται στην εξουσία της χώρας, αφού οι πραξικοπηματίες του στρατού απέτυχαν το στόχο τους, αφήνοντας όμως πίσω τους περισσότερους από 250 νεκρούς με πλήθος πολιτών ανάμεσά τους, χιλιάδες τραυματίες και ακόμα περισσότερες συλλήψεις στρατιωτικών.

Από την δεκαετία του ’60 η Τουρκία έχει βιώσει τέσσερα πραξικοπήματα με μόνο το τελευταίο να είναι ανεπιτυχές, για καλή τύχη της χώρας, η οποία το διάστημα αυτό μετρά πλήθος εντάσεων στο εσωτερικό της και πλέον συγκατοικεί με προβλήματα που φαντάζουν να μην έχουν λύση.

Η επομένη του πραξικοπήματος φανέρωσε ένα ήδη γνωστό πρόβλημα, μα ίσως το κυριότερο της χώρας, την υπέρογκη εξουσία που συγκεντρώνει στα χέρια του ο Ερντογάν, ως μόνη αρχή εξουσίας της χώρας.

Οι μέρες που θα έρθουν φαίνεται πως δεν θα αλλάξουν την πολιτική της φίμωσης του Τύπου, των συλλήψεων όσων προσβάλλουν τον Τούρκο πρόεδρο, άσχετα με την ηλικία τους και την ιδιότητά τους, κατηγορώντας τους για προδοσία(!) την κατάχρηση του θεσμικού του ρόλου και τον δεσποτικό του χαρακτήρα.

Στις δηλώσεις του, μετά το πραξικόπημα, ο ίδιος δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο επαναφοράς της θανατικής ποινής για τους προδότες-πραξικοπηματίες, απομακρύνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τόσο τον εαυτό του όσο και τη χώρα από τις Δημοκρατικές και Ευρωπαϊκές αρχές.

Όπως όλα δείχνουν, το μεγαλύτερο πρόβλημα της Τουρκίας είναι η κυβέρνησή της που χρόνια τώρα εμποδίζει την Δημοκρατική ολοκλήρωση της χώρας. Στον απόηχο όλων των παραπάνω, συζητείται ανά τον κόσμο, το ότι ο ίδιος ο Ερντογάν σκηνοθέτησε το πραξικόπημα προς όφελος της δημοτικότητάς του. Πιο συγκεκριμένα, ο Τούρκος πρόεδρος, που υπέδειξε τον Φετουλάχ Γκιουλέν ως υπαίτιο του πραξικοπήματος είδε τον δεύτερο να σηκώνει το γάντι και να απαντά, πως ο μόνος κερδισμένος της στρατιωτικής παρέμβασης είναι ο Ερντογάν, όπως άλλωστε και σε όλες τις άλλες τρομοκρατικές επιθέσεις που έχει υποστεί η Τουρκία, καθώς επίσης και πως οι μονάδες του στρατού λειτουργούσαν σπασμωδικά δίχως σχέδιο (κάτι που σχολίασαν και τα Αμερικανικά Μέσα), με χιλιάδες συλληφθέντες πλέον στρατιωτικούς να ισχυρίζονται ότι δεν είχαν καμία πληροφορία περί πραξικοπήματος.

Πίσω από την αυλαία της παρέμβασης του στρατού στη γειτονική χώρα συνεχίζεται μια σκληρή πραγματικότητα για τους πολίτες, ένα πραξικόπημα στις δημοκρατικές αξίες από την καθεστωτική πολιτική, σκιερών μηχανισμών του Ερντογάν. Εκείνοι που τιμωρούνταν από το κράτος επειδή τον έβρισαν ή τον κατηγόρησαν θα συνεχίσουν να βρίσκονται αντιμέτωποι με μια χώρα που αυτοαποκαλείται δημοκρατία δίχως να σέβεται την ελευθερία έκφρασης.

Το αποτυχημένο όμως εγχείρημα του στρατού φαίνεται πως υπερκάλυψε τις αμαρτίες του προέδρου που επέστρεψε ήρωας και αναμένεται να διευρύνει περισσότερο τις εξουσίες του. Για να υλοποιήσει τον πόθο του, την αλλαγή του Συντάγματος, χρειαζόταν και χρειάζεται τη στήριξη του κόσμου και αν ο λαός του δώσει αυτή τη δύναμη θα καταδικάσει τον εαυτό του να προχωρήσει οπισθοδρομικά.

Κατά τον Αριστοτέλη, η ανοχή και η απάθεια είναι χαρακτηριστικά μιας παρακμάζουσας κοινωνίας. Στην Τουρκία, η ανοχή σε έναν δεσποτικό ηγέτη, που πλουτίζει από το πετρέλαιο της Ισλαμικής οργάνωσης που τρομοκρατεί τη χώρα του, σκοτώνοντας τους πολίτες της δεν θα μπορούσε παρά να δείχνει την απόσταση της χώρας από τη Δημοκρατία –ένα πολίτευμα που δεν γνώρισε ποτέ και που όσο ο Τούρκος πρόεδρος βρίσκεται στην εξουσία, δεν θα γνωρίσει.

Υπάρχουν και χειρότερα

Τέτοια πολιτική κρίση η Βρετανία έχει να ζήσει εδώ και πολλά χρόνια. Είναι όμως η πρώτη φορά που τα δύο μεγάλα κόμματα της χώρας αντιμετωπίζουν προβλήματα ηγεσίας.

Οι Συντηρητικοί ζουν όσο ποτέ τον εσωτερικό εμφύλιο που μαίνεται στο κόμμα εδώ και σαράντα χρόνια γύρω από την Ευρώπη. Μόνο που τώρα έχουν σκορπίζει χάος και στη χώρα.

Οι Εργατικοί προσπαθούν με μανία να ανατρέψουν τον δικό τους ηγέτη, κατηγορώντας τον ότι δεν έκανε αρκετά στην εκστρατεία για την παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ.

Και μπορεί ο ηγέτης των Εργατικών, Τζέρεμι Κόρμπιν, να μην είναι ο πιο ένθερμος υποστηρικτής της ΕΕ, παρ’όλα αυτά, ήταν ο μόνος ηγέτης μεγάλου κόμματος στην Αγγλία, του οποίου η εκστρατεία του στρεφόταν γύρω από τα θετικά της παραμονής στην ΕΕ, εν αντιθέσει με την ‘εκστρατεία φόβου’ των Συντηρητικών.

172 βουλευτές του Εργατικού κόμματος υπερψήφισαν την πρόταση μομφής κατά του Κόρμπιν, ωστόσο ο ίδιος τονίζει ότι δεν παραιτείται. Ο Κόρμπιν μπορεί να ανατραπεί -σύμφωνα με το καταστατικό του κόμματος- μόνο αν βρεθεί νέος υποψήφιος με την στήριξη 50 βουλευτών. Οι βουλευτές του τώρα φαίνεται να στηρίζουν την άλλοτε στενή συνεργάτιδα του Κόρμπιν, Άντζελα Ίγκλ, ώστε να ανατρέψουν τον καρεκλο-μανή, όπως τον χαρακτηρίζουν, ηγέτη τους.

Ο Κόρμπιν όμως δεν είναι καθόλου καρεκλο-μανής. Εξελέγη τον Οκτώβρη με 60% από τη βάση του κόμματος. Οι βουλευτές που «επαναστατούν» και εξελέγησαν το Μάη του 2015, όταν το κόμμα έχασε τις εκλογές, ανήκουν στο κίνημα «New Labour», που χαρακτηρίζεται ως νεοφιλελεύθερο.

Αυτό ακριβώς το κίνημα καταψήφισε η βάση του κόμματος τον Οκτώβρη. Η βάση απέρριψε τη νεοφιλελεύθερη στροφή του κόμματος που αγνοεί τις εργατικές περιοχές της χώρας εδώ και 20 χρόνια, από την εποχή του Τόνι Μπλέρ.

Η ανατροπή του Κόρμπιν φαντάζει δύσκολη, αφού νέος αρχηγός του κόμματος θα εκλεγεί εν νέου από τη βάση του κόμματος, η οποία ακόμη στηρίζει ένθερμα τον Κόρμπιν.

Τυχόν ανατροπή του Κόρμπιν όμως θα οδηγήσει πολύ κόσμο της εργατικής τάξης στο δήθεν «αντισυστημικό», αλλά σίγουρα ακροδεξιό και νεοφιλελεύθερο, UKIP του Νάιτζελ Φάρατζ.

Το αντάρτικο των βουλευτών επίσης συμπίπτει χρονικά με την δημοσίευση της Έκθεσης Τσίλκοτ (“The Chilcot Enquiry”) την επόμενη εβδομάδα, για το ρόλο της Βρετανίας στον Πόλεμο στο Ιράκ και αναμένεται να καταδικάσει την απόφαση της Βρετανίας να συμμετάσχει στον πόλεμο. Πάρα πολλοί από τους βουλευτές που τώρα “επαναστατούν” είτε βρίσκονταν στην κυβέρνηση, είτε στήριξαν με την ψήφο τους την εισβολή στο Ιράκ…

Και όλα αυτά ενώ η χώρα έχει βυθιστεί σε έναν ατέλειωτο κύκλο αστάθειας, οικονομικής και γεωπολιτικής. Τη στιγμή που οι Συντηρητικοί ψάχνουν να βρουν τη νέα τους ταυτότητα, οι Εργατικοί θα μπορούσαν συσπειρωμένοι να τους αντιμετωπίσουν.

Αποφάσισαν όμως να μην το κάνουν.

Όχι στα μέτρα, ναι στις μεταρρυθμίσεις

Μας λένε συνέχεια να γίνουν μεταρρυθμίσεις, να γίνουν μεταρρυθμίσεις, αλλά κανείς δεν μας λέει τι να μεταρρυθμίσουμε πια. Μας το λένε από το 2009, μας το λένε μέχρι και σήμερα.

Οι πολίτες κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν μειώσεις που δυσκολεύουν τη διαβίωση και αναγκάσθηκαν  να περικόψουν και οι ίδιοι δικές τους δαπάνες.

Και παρά το γεγονός πως η αγοραστική αξία των πολιτών μειώθηκε αισθητά μήνα με το μήνα παρατηρείται το φαινόμενο το κόστος διαβίωσης να αυξάνεται(!).

Με λίγα λόγια, ενώ κανείς θα περίμενε η αγορά να ακολουθήσει την καταναλωτική δύναμη των πολιτών -άλλωστε εξαρτάται άμεσα αν όχι σχεδόν αποκλειστικά από αυτή- εκείνη χαράζει την δική της πορεία και ανεβάζει το επίπεδο των τιμών και των υπηρεσιών , αλλά και περικόπτει και την ποιότητα των τελευταίων.

Και κοίτα να δεις, δεν δούλεψε! Τα ποσοστά της ανεργίας αυξάνονται καθημερινά και ιδιαίτερα στη νεολαία και έχουν φτάσει στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων δεκαετιών ∙ και εννοείται πως δεν ξέρουμε τα πραγματικά νούμερα… Οι προσλήψεις έχουν παγώσει για να μην μιλήσουμε για το νέο βασικό μισθό.

Αυτό είναι το πρόβλημα όμως. Ότι έχουμε μπερδέψει τις μεταρρυθμίσεις με τα μέτρα. Όταν ακούμε μεταρρυθμίσεις λέμε «ά, πόσο θα μας κόψεις τώρα» και βγάζουμε σπυράκια. Και είναι λογικό να βγάζουμε.

Αυτό το πράγμα είναι ασύλληπτο. Ασύλληπτο (εντάξει όχι τόσο αν αναλογιστεί κανείς ότι οι πολιτικοί είναι ψιλοάχρηστοι και δεν είναι εκπαιδευμένοι να λύνουν προβλήματα).

Πως είναι δυνατόν να κόβεις  κατευθείαν συντάξεις κατά 25-50%, να κάνεις ακριβές τις εισφορές, ενώ  π.χ. ο υπάλληλος σε μια δημόσια υπηρεσία έχει φούλ το κλιματιστικό, ανοικτό το παράθυρο; Ενώ όλοι οι διευθυντάδες της ΔΕΗ, της ΕΥΔΑΠ, παίρνουν 10.000-20.000 ευρώ; Ενώ ο ΕΛΠΕς παίρνει 170.000 για πλάκα;

Ενώ υπάρχουν πάνω από 100 υπηρεσίες του δημοσίου Χωρίς Αντικείμενο.

Ενώ ο Τραινοσέ, ενώ είναι μονοπώλιο, λες πως σε βάζει μέσα 2 δισ. το χρόνο. Είναι δυνατόν; Είσαι μονοπώλιο και μπαίνεις και μέσα; Έλα τώρα, ξέρουμε όλοι πως μπαίνεις μέσα. Δεν χρειάζεται να τον ιδιωτικοποιήσεις για να μην μπαίνεις μέσα. Ξέρουμε πως είναι ελλειμματικός.

Ενώ οι βουλευτικές αποζημιώσεις είναι υπέρογκες και μας λένε ότι «δεν βγαίνουν» και η αποζημίωση του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι εξευτελιστικά μεγάλη, το ίδιο και των Ευρωβουλευτών;

Με λίγα λόγια πως γίνεται να οδηγείς την οικονομία προς μια κατάσταση «ζόμπι» ενώ υπάρχουν ακόμα τεράστιες σπατάλες στο δημόσιο;

Επειδή θέλω να σας κουράσω λίγο ακόμα θα δώσω ένα παράδειγμα.

Έστω ότι έχετε πολύ μεγάλο οικονομικό πρόβλημα. Μένετε σπίτι με το σκύλο σας όπου

  • τρώτε/πίνετε
  • πληρώνετε ρεύμα
  • έχετε μια Mercedes
  • βγαίνετε στα μπουζούκια 4  φορές το μήνα
  • παραγγέλνετε απ’ έξω.

Τι θα πάτε να κάνετε πρώτα για να εξοικονομήσετε χρήματα, θα κόψετε 50% το φαϊ που τρώτε, που στο κάτω κάτω δεν είναι τεράστιο έξοδο, αλλά θα συνεχίσετε να πηγαίνετε μπουζούκια στην ίδια συχνότητα; (καλά σχηματικά το λέω, δεν ξέρω ποιος πάει μπουζούκια πια). Μετά θα κόβατε από τις ώρες που χρησιμοποιούσατε το ρεύμα στο σπίτι, αλλά θα κάνατε άσκοπες βόλτες με την Mercedes; Είναι εξαιρετικά απλά πράγματα.

Πέντε χρόνια τώρα, κόβουμε ζωτικής σημασία πράγματα που δεν πρέπει να κόψουμε, μισθούς και συντάξεις, ανεβάζουμε ασφαλιστικές εισφορές, ενώ θα έπρεπε να γίνει εξορθολογισμός δαπανών του δημοσίου πρώτα, για να είναι ελαφρύ και βιώσιμο.

Και το κάνουμε καλά αυτό. Το κάνουμε τόσο πολύ που οι πολίτες έχουν μπερδέψει τις μεταρρυθμίσεις με τα μέτρα.

Μέχρι και σήμερα, η τωρινή πρόταση της κυβέρνησης κινείται πάλι στο ίδιο μοτίβο. Κόβει από το φαΐ και αφήνει τα μπουζούκια απέξω. Ακριβώς όπως οι προηγούμενες κυβερνήσεις.  Ανεβάζει ΦΠΑ, ανεβάσει εισφορές, ανεβάζει φόρους. Αφήνει το κλιματιστικό στην εφορία ανοικτό, αφήνει τον ΟΣΕ ελλειμματικό, αφήνει τη ΔΕΗ ελλειμματική (και άλλο μονοπώλιο), δεν πειράζει τίποτα από το «κακό κράτος» .

Φαύλος κύκλος; Μοιραίο παρεπόμενο; Τι να σας πω.

Φανταστείτε να εξοικονομήσουμε 1 δισ. από δαπάνες του κράτους, από εξορθολογισμό δαπανών (που δεν είναι τόσο, έτσι το λέω). Μειώνουμε αυτόματα κατά 50% περίπου τον ΕΝΦΙΑ.

Για Όλους. Μπορούμε να τα καταφέρουμε, μέσα στο σκληρό νόμισμα που λέγεται ευρώ, χωρίς λιτότητα.

ΝΑΙ στις μεταρρυθμίσεις. ΟΧΙ στα μέτρα.

Από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης στη δήθεν ανάπτυξη

Πολύ ευαίσθητο ζήτημα να έχει χάσει κανείς την αξιοπιστία του. Πως μπορεί αν γίνει αυτό; Είτε προδίδοντας καταφανώς τα πιστεύω του, είτε αλλεπάλληλα αερολογώντας και αραδιάζοντας ασάφειες, ανακρίβειες και ψέματα.

Φαίνεται πως ο τωρινός πρωθυπουργός, ο κ. Τσίπρας, έχει επιλέξει να κάνει και τα δύο. Κατάφερε και άδραξε την εξουσία υποτίθεται για να «σώσει τη χώρα» και να ανακουφίσει τα κατώτερα στρώματα, διαμηνύοντας κατάργηση της δυσβάσταχτης φορολογίας, πάταξη της διαφθοράς και προστασία  της δημόσια περιουσίας.

Πλέον ζούμε κωμικοτραγικές στιγμές, καθώς μέσα σε περίπου ένα χρόνο, έχει ξεχάσει όλες τις υποσχέσεις του, έχει ολόκληρο το πρόγραμμα για το οποίο εκλέχθηκε (και της Θεσσαλονίκης και του Σεπτεμβρίου) και έχει εξελιχθεί (γοργά) στον μεγαλύτερο (αδέξιο) λαϊκιστή και αναξιόπιστο πρωθυπουργό.

Το χειρότερο είναι πως ακόμα και τώρα, προσπαθεί -και όλη η κυβέρνηση (βλ. Κατρούγκαλος)- να μας πείσει όχι με επιχειρήματα, αλλά με συνθηματολογία, πως όλα σχεδόν τα μέτρα που έχουν παρθεί  έχουν κοινωνικό πρόσημο, επιβαρύνουν τα υψηλότερα στρώματα και πως είναι δίκαια!

Γύρισα το ρολόι λοιπόν ένα μήνα πίσω και ξεδιάλεξα επτά μέτρα προσπαθώντας να διαπιστώσω εάν πράγματι μπορεί να ξεγελασθεί ο οποιοσδήποτε.

Αύξηση ΦΠΑ

Πριν από ένα μήνα ο υψηλός συντελεστής ΦΠΑ ήταν 23% και πλέον είναι 24%. Εάν πάω ένα χρόνο πιο πίσω θα βρω πως ο ΦΠΑ σε πολλά προϊόντα πρώτης ανάγκης ήταν 13%  και σκαρφάλωσε στον τότε υψηλό συντελεστή 23%. Θα είμαι δίκαιος όμως, πήγα το ρολόι μόνο ένα  μήνα πίσω.

Ο ΦΠΑ είναι ένας φόρος ο οποίος μετακυλίεται συνήθως στην κατανάλωση, δηλαδή με την αγορά του προϊόντος τον πληρώνεις, χωρίς να υπάρχει κριτήριο σε ποιο κοινωνικό στρώμα ανήκεις. Προϊόντα όπως μακαρόνια, ρύζι, αλεύρι και καφές είναι ταξικά προϊόντα κύριε Τσίπρα; Για τα ανώτερα λαϊκά στρώματα;

Αύξηση του ΕΝΦΙΑ

Έως και 25% θα είναι η αύξηση στους συντελεστές υπολογισμού του ΕΝΦΙΑ, ενώ πλέον αύξηση θα επιβληθεί και στα αγροτεμάχια. Θα έλεγε κανείς «Ναι, αυτός που έχει περιουσία θα πρέπει να φορολογείται». Κατανοητό, όταν όμως η περιουσία δεν αποδίδει; Όταν αποδίδει μισθώματα τότε φορολογούμαστε στα μισθώματα.

Η κατοχή ή όχι ενός ακινήτου, ερειπίου στο χωριό (σημειωτέον, πως η πενιχρή έκπτωση στα μη ηλεκτροδοτούμενα ακίνητα εξαφανίσθηκε) πως χτίζει την φορολογική μου ικανότητα κατά το Σύνταγμα, του νόμους και την κοινή λογική; Ήδη ο ΕΝΦΙΑ είναι ένας άδικος φόρος καθώς επιβάλλεται επί του κεφαλαίου, πως είναι δυνατόν να παραμένει και ενισχυμένος;

Αύξηση φόρων στις επιχειρήσεις , μείωση αφορολόγητου, κατάργηση ΕΚΑΣ

Όλες οι  επιχειρήσεις  με απλογραφικό σύστημα (ΟΕ και ΕΕ) φορολογούνται με 29% για το σύνολο των κερδών τους αντί για τους δύο συντελεστές 26% μέχρι τα 50.000 ευρώ και 33% από αυτό το ποσό και πάνω. Με μια απλή μαθηματική πράξη οι επιχειρήσεις των 20.000 ευρώ επιβαρύνονται κατά 600 ευρώ και οι επιχειρήσεις των 100.000 ευρώ κερδίζουν 500 ευρώ. Το αφορολόγητο από 9.545 ευρώ «έφτασε» τα 8.636 ευρώ. Το ΕΚΑΣ απευθύνεται σε χαμηλοσυνταξιούχους , καταργήθηκε. Αυτά είναι γεγονότα.

Αύξηση της τιμής των εισιτηρίων στα ΜΜΜ

Το εισιτήριο των μέσων που χρησιμοποιούν τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα αυξήθηκε από 1,20 ευρώ στα 1,40 ευρώ.

Αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης

Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης αυξήθηξε από 2,6 σε 5 ευρώ ανά 100 λίτρα στην μπύρα, τον καφέ και τα καύσιμα.

Μείωση εθνικής σύνταξης

Από 360 ευρώ για 15 έτη ασφάλισης πλέον η βασική σύνταξη θα είναι 345 ευρώ για τα αυτά 15 έτη ασφάλισης.

Μείωση των επικουρικών συντάξεων κατά 33-35%.

Πλέον, τα μερίσματα των συνταξιούχων του Δημοσίου θα εισπράττονται ανά τρίμηνο και μάλιστα μειωμένα στα 1/3.

Ξαναλέω όλα αυτά είναι γεγονότα, τα οποία κατά τον πρωθυπουργό, θα φέρουν δίκαιη ανάπτυξη και είναι δικαίως κατανεμημένα στα κοινωνικά στρώματα. Πως γίνεται να υποστηρίζει κάτι τέτοιο; Πως γίνεται καν να το σκέφτεται; Να μιλάει για επενδύσεις και όλα τα σχετικά; Πως γίνεται να ξεχνάει κοινή λογική, αλήθειες, πως γίνεται να ξεπουλά το πλούτο της χώρας, πως γίνεται να συνεχίζει; Πως δεν καταρρακώνεται η πιο αδύναμη τάξη;

Πως γίνεται να είναι ακόμα πρωθυπουργός;

Γιατί να είμαστε συνέχεια τα θύματα μεγάλων λόγων; Χωρίς αμφισβήτηση, χωρίς δυσπιστία, χωρίς αποδείξεις, χωρίς στοιχεία, μόνο με τα λόγια του.

Όταν ο διεκδικητής γίνεται απεργολάγνος

Πόσο ωραίες είναι οι απεργίες όταν αυτές φέρνουν αποτελέσματα;

Πόσο ωραίες είναι οι ανθρώπινες και εργατικές διεκδικήσεις που έχουν γίνει στο παρελθόν; Η ιστορία μας είναι γεμάτη από νίκες των εργαζομένων και της ανθρωπότητας γενικά, που κατοχυρώθηκαν από πορείες, διεκδικήσεις και μαζικές κινητοποιήσεις.

Την ιστορία πρέπει να την σέβεσαι, αλλά χρειάζεται να αντιλαμβάνεσαι και το παρόν, δηλαδή τον πραγματικό υπαρκτό κόσμο.

Έχω την εντύπωση ότι στην Ελλάδα η απεργία έχει γίνει περισσότερο επάγγελμα, παρά πραγματικές διεκδικήσεις. Δεν είμαι κατά των απεργιών, απλά θεωρώ ότι αυτές πρέπει να είναι μαζικές και αγνές και όχι αποτέλεσμα επιρροής μερικών ατόμων.

Ακόμα και η συχνότητα των απεργιών στην χώρα μας έχει εξευτελίσει το νόημα τους και τις έχουν καταστήσει μια καθημερινότητα χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Δε γίνεται να οργανώνονται απεργίες κάθε βδομάδα. Δε γίνεται να συμμετέχουν σε αυτές ένα μικρό ποσοστό κλείνοντας δρόμους και να εμποδίζουν τους υπόλοιπους στις μετακινήσεις τους.

Δέχομαι ότι κάθε κινητοποίηση έχει και το τίμημά της, αλλά και από την άλλη είμαι υπέρμαχος της άποψης ότι η ελευθερία μου σταματάει εκεί που ξεκινάει η ελευθερία του άλλου.

Θα ήθελα να γίνονται απεργίες μόνο για θέματα που χρειάζεται. Θα ήθελα να είναι μαζικές. Θα ήθελα να συμμετέχουν νέοι, ηλικιωμένοι, φοιτητές και εργαζόμενοι. Όταν, όμως, ο διεκδικητής γίνεται απεργολάγνος δημιουργείται ένας ατέρμονος κύκλος.

Καμία φωνή δεν ακούγεται και επίσης όσες απεργίες και να γίνουν το κράτος δε μπορεί να κάνει δεκτά τα αιτήματα καθώς είναι αδύνατο οικονομικά. Οι απαιτήσεις των ανθρώπων έχουν μείνει σε παλαιότερα χρόνια, όπου τα χρήματα σκορπιζόντουσαν σε ανθρώπους χωρίς να το αξίζουν. Για να διεκδικήσεις κάτι, πρέπει πρώτα να παράξεις.

Ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της χώρας χρήζει μεταρρυθμίσεις, μείωση δαπανών και επενδυτικότητα. Όσο πολεμάμε αυτά ή όσο δεν τα κάνουμε, ο κύκλος των μνημονίων θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα ή στο χειρότερο σενάριο θα οδηγηθούμε στην δραχμή.

Ως ανθρώπινη οντότητα είμαι εκ φύσεως υπέρ των ανθρωπίνων και εργασιακών διεκδικήσεων και κινητοποιήσεων. Όμως, ως έλλογο ον είμαι υπέρ της εργασίας, της επιστήμης και της επιχειρηματικότητας, τα οποία θα δημιουργήσουν τις απαραίτητες συνθήκες, ώστε να μη χρειάζονται αυτές διεκδικήσεις. Τροφή για σκέψη.

Η κουλτούρα της συνεργασίας

Στην σύνοδο κορυφής για το προσφυγικό που πραγματοποιήθηκε, Τσίπρας και Μητσοτάκης παρουσιάστηκαν ως ενιαίο μέτωπο κατά του κλεισίματος των συνόρων. Και οι δύο τάχθηκαν υπέρ της άποψης ότι η λύση στο προσφυγικό δεν είναι η απομόνωση, αλλά η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Σημάδι θετικό. Σημάδι που δείχνει ότι δεν είμαστε έρμαια των κομματικών φανατισμών και ότι μπροστά στο εθνικό συμφέρον, μπορεί να υπάρξει ταύτιση απόψεων. Παρόλα αυτά, το γεγονός αυτό ήταν μεμονωμένο. Η Ελλάδα δεν διαθέτει κουλτούρα συνεργασίας και αυτό ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τον οικονομικό εκτροχιασμό της χώρας.

Στα χρόνια της κρίσης, αντί να δημιουργηθεί ένα ενιαίο μέτωπο για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, όχι μόνο τα πολιτικά κόμματα δεν συνεργάστηκαν, αλλά εξαπέλυαν πυρά, όπως δεν είχε συμβεί ποτέ στο παρελθόν. Η εκάστοτε κυβέρνηση έφερνε μέτρα και προσπαθούσε να κάνει κάποιες μεταρρυθμίσεις και η αντιπολίτευση φώναζε και έκανε αντιμνημονιακό αγώνα. Έναν αγώνα, όμως, που ήταν μόνο για ψηφοθηρικούς λόγους και δεν είχε καμία άλλη ουσία, καθώς η μόνη λύση για την αντιμετώπιση της κρίσης και για την συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας ήταν το μνημόνιο. Σίγουρα τα μέτρα δεν είναι ευχάριστα, αλλά η αντιμνημονιακή προπαγάνδα είναι κάτι ανήθικο, καθώς κοροϊδεύουν  τον κόσμο με ψέματα, λες και τα χρήματα έρχονται από τον ουρανό ή λες και υπάρχει ένα αόρατο χέρι που ρυθμίζει την οικονομία δια μαγείας.

Αν από την αρχή της κρίσης τα ευρωπαϊκά κόμματα είχαν συνεργαστεί και έλεγαν την αλήθεια στον κόσμο, τώρα η χώρα θα βρισκόταν σε ανάπτυξη. Αν δημιουργούσαν μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και έκαναν τις μεταρρυθμίσεις που έπρεπε από την αρχή, χωρίς να διαμαρτύρονται και χωρίς να φωνάζουν, σίγουρα τα πράγματα σήμερα θα ήταν πολύ θετικά. Δεν φταίει το ευρώ, ούτε η Ευρώπη. Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει άλλες δύο φορές στις οποίες είχε εθνικό νόμισμα.  Δεν φταίει το νόμισμα, αλλά η αδυναμία, η απροθυμία και η δειλία των κυβερνήσεων να οικοδομήσουν ένα ισχυρό ευρωπαϊκό κράτος κάνοντας μεταρρυθμίσεις που ισχύουν σε όλα τα προηγμένα κράτη της δύσης. Καμία κυβέρνηση μόνη της δεν μπορεί να σηκώσει αυτό το βάρος γιατί είναι τόσο βαρύ που πρέπει να ξεβολέψει κάποιους και έτσι το βάρος αυτό πέφτει και την πλακώνει. Αυτός είναι και ο λόγος που στα χρόνια της κρίσης έχουν αλλάξει τόσες κυβερνήσεις και τόσοι πρωθυπουργοί.

Η Ελλάδα χρειάζεται οικουμενική κυβέρνηση με κοινό στόχο την οικοδόμηση σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους και κάνοντας μεταρρυθμίσεις αγνοώντας για τις κραυγές διαμαρτυρίας. Μόνο μία οικουμενική κυβέρνηση μπορεί να σηκώσει ένα τέτοιο βάρος, απλά στην Ελλάδα δεν έχουμε την κουλτούρα της συνεργασίας και ο καθένας προσπαθεί να πάρει την εξουσία πιστεύοντας πως θα αλλάξει τα πάντα μόνος του και ένα ολόκληρο έθνος θα τον δοξάζει.  Αυτή είναι η άποψή μου, αλλά ίσως και να κάνω λάθος.

 

Ένα (βαθειά θρησκευόμενο) κοσμικό κράτος

Από τη δημιουργία μέχρι και τη χρήση του, το Ορθόδοξο δόγμα αποβλέπει στην αυτοκριτική και την «αυτό-χαλιναγώγηση».  Τίποτα περισσότερο. Όταν η Θρησκεία τοποθετείται από τους πιστούς, ως εργαλείο κριτικής αυτόκλητων κοινωνικών νομοθετών του «τι μέλει γενέσθαι», τότε και το ίδιο το δόγμα χρησιμοποιείται λαθεμένα και ο εκάστοτε κριτής μάλλον υπερεκτιμά το λειτουργικό του ρόλο στην κοινωνία.

Οι παραπάνω σειρές, βεβαίως και αναφέρονται στο σύμφωνο συμβίωσης και τη στάση της ελληνικής πατριαρχικής κοινότητας γύρω από θέμα αυτό.

Εκκινώντας από τα «βασικά», η Ελλάδα πρέπει να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά της, από βαθειά θρησκευόμενο κοσμικό κράτος, σε ένα από τα δύο. Δεν μπορεί κανείς να επιθυμεί να βαδίζει στα ίχνη της παράδοσης αλλά στην τροχιά του μέλλοντος, διότι το μέλλον από μόνο του σηματοδοτεί κάποιου είδους και μεγέθους ανατροπή του παρελθόντος. Ο συνδυασμός επομένως των δύο, συνιστά φρενοβλάβεια.

article25789.w_l

Έπειτα, η εκκλησία δεν νοείται να λαμβάνει αποφάσεις για το τι θα γίνει στην κοινωνία. Ούτε βέβαια το πώς θα ζει ο καθένας. Και όπως είναι φυσικό, εμμέσως να νομοθετεί στη χώρα μας.  Το δικαίωμα της έξω του θρησκευτικού γάμου συζυγικής ζωής είναι πρόσφατο χρονικά. Το ομοφυλοφιλικό σύμφωνο συμβίωσης μόλις γεννήθηκε. Βαδίζουμε σε ένα μονοπάτι, όπου στο τέλος του η εκκλησία θα ασχολείται μόνο με τα «τω Κυρίω» και τούτο είναι επιτυχία για ένα Ευρωπαϊκό κράτος, διότι εκείνος που ασκεί λειτούργημα δεν μπορεί να μεροληπτεί με τα κοσμικά.

Όσον αφορά τα επιχειρήματα της κοινωνίας πάνω στον «παρά φύσιν» έρωτα και στο ότι η ομοφυλοφιλία «χαλά την αισθητική» ας μην ξεχνάμε, ότι στη φύση δεν ανήκουν οι περισσότερες από τις ενέργειες του σήμερα, καθώς ούτε λίγο ούτε πολύ, το να δένεις τα κορδόνια σου δεν ανήκει στη φύση. Πολύ δε περισσότερο, κοπέλες έχουν βιασθεί, επειδή χαλούσαν την αισθητική του βιαστή τους. Ας προσέξουμε τι φράσεις χρησιμοποιούμε.

Κλείνοντας, θα ήθελα να μοιραστώ ένα φόβο. Κάποτε, οι Αφροαμερικανοί διώκονταν βίαια τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά από την κοινωνία και την εκκλησία. Σήμερα, οι διώκτες τους και οι ιδέες αυτών, φαντάζουν απολιθώματα. Και η υστερικά γυμνή μισανθρωπία τους, ανήκει στο παρελθόν. Και από εκεί ανυψώνει τους αγώνες των μαύρων. Η εκκλησία συμβιβάστηκε. Εύχομαι συμπολίτες μου να μην καταλήξουν έτσι.

9440920922_64169343c2_o

blogger-image--858774579

Υ.Γ. : Αργά ή γρήγορα, μέσα στον αιώνα που διανύουμε, οι ομοφυλόφιλοι θα αποκτήσουν τα δικαιώματα που τους αντιστοιχούν. Δεν μπορούμε να αντισταθούμε σε ένα καζάνι που βράζει για το αυτονόητο και η στάθμη του ανεβαίνει. Αυτό είναι το μέλλον που έχουμε εμπρός μας και ούτε μπορούμε να συλλάβουμε, εάν πρόκειται να είναι καλό ή κακό. Για την ώρα είναι το μέλλον.

«Ρήγμα», «θεσμική δυσαρμονία», «διαφορετικότητα» ή διάσπαση προ των πυλών;

Η διάσταση μεταξύ των “προεδρικών”, του Αλέξη Τσίπρα, των «αντιμνημονιακών/δραχμιστών», του Παναγιώτη Λαφαζάνη και την ειδική περίπτωση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ λόγω του τρίτου μνημονίου, που μοιραία ήρθε να πλήξει και την ενότητα του μεγαλύτερου κυβερνητικού κόμματος, αν και επιφανειακά φαίνεται ελεγχόμενη, αναμφιβόλως δοκιμάζει τόσο το κόμμα όσο και την κυβερνητική συνοχή και μάλιστα σε μια περίοδο κρίσιμων και καθοριστικών αποφάσεων για τη χώρα και τον λαό.

Μετά και την ψηφοφορία τα ξημερώματα της Πέμπτης, το ρήγμα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα, και κατ΄επέκτασην στο κόμμα, αποτελεί κοινή παραδοχή και στον ΣΥΡΙΖΑ συνυπάρχουν πλέον, τουλάχιστον, δύο κόμματα με διαμετρικά αντίθετη πολιτική στόχευση.

Στην πιο δεινή θέση της πολιτικής του σταδιοδρομίας, ο Α. Τσίπρας μετράει ήδη σοβαρές απώλειες στην Κ.Ο με 36 διαφοροποιημένους βουλευτές (ψήφισαν “όχι” ή “παρών”), μετράει απώλεις στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, όπου οι «αντιμνημονιακοί» φαίνεται, πως έχουν πάρει το πάνω χέρι (109 στους 200), η Πολιτική Γραμματεία την Πέμπτη το απόγευμα διέκοψε τη συνεδρίασή της πριν καν ξεκινήσει, ενώ φαίνεται, πως έχει χάσει και τη νεολαία.

Οι συνιστώσες, που είχαν σωπάσει εν όψει της ανάληψης της κυβερνητικής εξουσίας, ξανακάνουν την εμφάνισή τους με πρώτη και πιο δυναμική την ΚΟΕ, που θέτει ευθέως θέμα ηγεσίας στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο επικεφαλής της, Ρούντι Ρινάλντι, παραιτήθηκε από την ΚΠΕ, δημοσιοποιώντας το δικό του “κατηγορώ” κατά του Α. Τσίπρα και της ηγετικής ομάδας.

Κι αν κάποτε στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν κανόνας και καμάρι οι συνιστώσες, οι τάσεις, η διαφορετικότητα και η πολυφωνία, σήμερα, που το κόμμα βρίσκεται στην Κυβέρνηση, αυτές αποτελούν βαρίδι για τον Πρωθυπουργό, που καλείται εκ των πραγμάτων να λάβει αποφάσεις, που επηρεάζουν τη ζωή 11 εκατομμυρίων Ελλήνων.

Θα ήταν σίγουρα αδιάφορα για τον περισσότερο κόσμο τα του “οίκου” του ΣΥΡΙΖΑ, αν είχαν καταφέρει, ως κυβερνητικό κόμμα, να έχουν ενιαία φωνή, άποψη και γραμμή κατά την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής. Αυτό, βέβαια, προϋποθέτει έναν ισχυρό ηγέτη στο κόμμα και στην Κυβέρνηση, ο οποίος θα συνέθετε τις διαφορετικές τάσεις/απόψεις και θα χάρασε την καλύτερη και αποτελεσματικότερη γραμμή και πολιτική υπέρ της χώρας και του λαού. Και αυτό τον ηγέτη, δύσκολα θα τον έβλεπε κανείς στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος παρά την λαϊκή αποδοχή, εμφανίζεται περισσότερο άβουλος, άτολμος, αναποφάσιστος και αναβλητικός.

Με τη δεδηλωμένη να έχει χαθεί ουσιαστικά ήδη από την πρώτη “μνημονιακή” ψηφοφορία, στη Χάβρα του ο όλος ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να παραβλέπει ή να υποτιμά το γεγονός, ότι η μειοψηφική κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, εξακολουθεί να υπάρχει και να “κυβερνά” μόνο χάρη στην στήριξη, που της παρέχουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης Ν.Δ, ΠΟΤΑΜΙ και ΠΑΣΟΚ, αφού ο άτολμος ανασχηματισμός, πέρα από την απομάκρυνση των υπουργών της Αριστερής Πλατφόρμας, όχι μόνο δεν προσέθεσε καμία νέα δυναμική στην κυβέρνηση, αλλά αντίθετα εδραίωσε την πεποίθηση, ότι είναι πλέον περιορισμένης δράσης, έχει ημερομηνία λήξης και απώτερο σκοπό της τη διενέργεια εκλογών, ίσως, στις αρχές του Φθινοπώρου, αν δεν έχουν επέλθει ήδη δραματικές αλλαγές στο συνέδριο του Σεπτεμβρίου.

Στην απόηχο των εξελίξεων αυτών στο εσωτερικό, θα πρέπει να προστεθεί και ο αντίκτυπος στο εξωτερικό, αφού για τους εταίρους/δανειστές το μείζον δεν είναι να ψηφιστούν τα προαπαιτούμενα και τα μνημόνια, αλλά να εφαρμοστούν! Και είναι το άπαν γι΄αυτούς, αν τον Σεπτέμβρη θα υπάρχει στην Αθήνα μια ισχυρή κυβέρνηση, που θα τρέξει το πρόγραμμα και θα πάρει τα σκληρά μέτρα, που έχει συμφωνήσει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στην αρχή της δικής του μνημονιακής εποχής ζει εκείνο, που έζησε το ΠΑΣΟΚ με το πρώτο μνημόνιο και η Ν.Δ με το δεύτερο: διασπάσεις και δραματική πτώση στην εκλογική τους επιρροή. Το αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει την ίδια μοίρα, αν θα διασπαστεί και αν θα φυλλορροήσει, δεν θα αργήσουμε να το δούμε.

Σουρεαλισμός στου Μνημονίου τα προαπαιτούμενα

Πρωτοφανείς και σουρεαλιστικές καταστάσεις ανεβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στην εγχώρια πολιτική σκηνή με τον κυβερνητικό θίασο να αποδίδει άριστα τους κύριους πρωταγωνιστικούς ρόλους στο έργο «ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΤΑ ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ».

Σε μια παράσταση, που θα τη ζήλευε κι΄ο Ιονέσκο, βλέπουμε τον Πρωθυπουργό να ερμηνεύει δραματικά τον ρόλο «αμάρτησα για την πατρίδα στο Ευρώ της» και έναν αλλοπρόσαλλο χορό βουλευτών από διάφορες τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και από τη μονομπλόκ ομάδα των ΑΝΕΛ να καταθέτει σπονδή στο ΝΑΙ, που μέχρι πρότινος ήταν απαγορευμένη λέξη.

Βλέπουμε σε μια πλατφόρμα τον Λαφαζάνη, ως καρικατούρα επαναστάτη, έτοιμο να μπουκάρει με το ασκέρι του στο Νομισματοκοπείο, να επιμένει στο ΟΧΙ του αλλά να μην εγκαταλείπει τον υπουργικό θώκο και ταυτοχρόνως να ομνύει στη στήριξη του Πρωθυπουργού! Ενός Πρωθυπουργού, που λέει ΝΑΙ σ΄εκείνο, το οποίο ο Λαφαζάνης το ξορκίζει! Μαζί του στην πλατφόρμα ένα τσούρμο αντιευρωπαϊστών/δραχμιστών, με κάποιους εξ αυτών να σπρώχνονται να βγούν μπροστά, δίπλα στον αρχηγό και -γιατί όχι;- σιγά σιγά να λάμψουν αυτοί στη θέση του.

Βλέπουμε την αντιπολίτευση, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, στον ρόλο της δούλας, να δίνει το ‘ναι’ της σ΄εκείνον, που στο παρελθόν δεν της επέτρεψε να υποθέσει, ότι μπορεί να της έδινε ούτε καν μια ανοχή ή ένα ίσως, έτοιμη να ξανακάνει τη βρώμικη δουλειά και να «βάλει πλάτη» στο 3ο, στο αριστερό μνημόνιο.

Βλέπουμε και τους φερέλπιδες του Ποταμιού πανευτυχείς στον ρόλο του θα-μπούμε-κι΄-εμείς-στην-πρωταγωνιστική-ομάδα να μη χάνουν ευκαιρία να πουν το δικό τους ‘ναι’.

Βλέπουμε στον ρόλο της Ιέρειας τη Ζωή να τα δίνει όλα σ΄αυτή τη σουρεαλιστική παράσταση και μέσα σε γενική χλεύη να βρίσκει στήριξη μόνο από τους υπόδικους ΧρυσΑυγίτες. Γνωρίζοντας, δε, ότι ίσως δεν της μένουν πολλές συμμετοχές ακόμα σ΄αυτόν το ρόλο, ήδη έχει αρχίσει το κάστινγκ για να στήσει δικόν της θίασο.

Βλέπουμε τον πρωταγωνιστή Πρωθυπουργό να μένει ενεός μπροστά σε όλο αυτό το παράλογο σκηνικό, αδύναμος να υποστηρίξει με σθένος την επιλογή του. Αδύναμος να απαντήσει στο ‘όχι’ και στο ‘παρών’ των 39 συντρόφων του. Αδύναμος να αντικαταστήσει τους υπουργούς του, που καταψηφίζουν τα μέτρα που προτείνει, αλλά δεν παραιτούνται. Αδύναμος να πει ένα ευχαριστώ σ΄αυτούς που του προσφέρουν τη στήριξη, που χρειάζεται. Αδύναμος να ζητήσει μια συγγνώμη απ΄όσους λοιδόρησε και υπονόμευσε στο παρελθόν.
Βλέπουμε ένα λαό σαστισμένο, διχασμένο, απελπισμένο στις ουρές των τραπεζών να παρακολουθεί την παράσταση, για την οποία ξέρει, ότι πληρώνει πανάκριβο εισιτήριο.

Βλέπουμε στο βάθος της σκηνής, στο ημίφως, έναν κυριούλη σε αναπηρικό καροτσάκι να κραδαίνει ένα πλακάτ, να μονολογεί ρυθμικά Gree-xit Gre-xit και να τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση για τους απρόσμενους εγχώριους υποστηρικτές του σχεδίου του!

Ένας Διχασμός για το τίποτα

Η αντίστροφη μέτρηση για τη λήξη της πιο σύντομης προεκλογικής περιόδου στη χώρα μας πλησιάζει στο τέλος της, και την Κυριακή απαντάμε με “ΝΑΙ” ή “ΟΧΙ” σ΄ένα ερώτημα, που εκτός από δυσνόητο για την πλειονότητα του εκλογικού σώματος, έχει πλέον εκπέσει. Το έχουν αποσύρει από το τραπέζι της πάλαι ποτέ σκληρής και υπερήφανης διαπραγμάτευσης οι ίδιοι εκείνοι, που το έθεσαν με την περίφημη πρόταση.

Προκηρύχθηκε το δημοψήφισμα στην εκπνοή του μνημονίου, άρα και της ομπρέλας χρηματοδοτικής προστασίας της Ελλάδας, έστω κι αν η χρηματοδότηση έρρεε με το σταγονόμετρο και είχε τεράστιο κόστος για τον ελληνικό λαό, και θα διεξαχθεί σ΄ένα πολωτικό κλίμα με τις τράπεζες κλειστές και έλληνες συνταξιούχους και μη να στενάζουν στα γκισέ και στα ΑΤΜ χωρίς τη δυνατότητα ελέυθερηςπρόσβασης στις συντάξεις ή στις αποταμιεύσεις τους.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός στο τελευταίο του “διάγγελμα” μας πληροφόρησε, ότι «έπεσαν στο τραπέζι καλύτερες προτάσεις» μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος. Άρα, παραδέχτηκε δημοσίως, ότι το αντικείμενο του δημοψηφίσματος όχι μόνο έχει εκλείψει, αλλά και ότι ο ίδιος έχει καταθέσει νέο σχέδιο συμφωνίας που αγγίζει τα 30 δισεκατομμύρια. Εν τούτοις, καλεί το εκλογικό Σώμα να αποφασίσει επί της χειρότερης πρότασης/memo!

Γιατί, λοιπόν, επιμένει σε μια διαδικασία, που έχει εξελιχθεί σε παρωδία και που έχει καταλήξει να αμφισβητείται η εγκυρότητα και το αδιάβλητό της; Μια διαδικασία, η συνταγματικότητα της οποίας κρίνεται από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας και που, τί ντροπή, προκάλεσε την αντίδραση του Συμβουλίου της Ευρώπης. Ας θυμηθούμε, ότι η τελευταία φορά, που το όργανο αυτό ασχολήθηκε με την Ελλάδα, ήταν το 1969 μεσούσης της χούντας των συνταγματαρχών για να την αποβάλλει.
Παρ΄όλα αυτά επιμένει ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στη διεξαγωγή ενός δημοψηφίσματος, το οποίο το μόνο που επιτυγχάνει πλέον είναι να πολώνει το κλίμα σε μια εποχή, που η επιδίωξη θα έπρεπε να είναι η σύγκλιση και η συνεννόηση, και να διχάζει βαθιά την ελληνική κοινωνία.

Κάθε δημοψήφισμα από τη φύση του έχει διλημματικό χαρακτήρα, αφού ο ψηφοφόρος καλείται να επιλέξει μεταξύ δύο ζητούμενων. Όμως στην προκειμένη περίπτωση ο διχασμός καλλιεργείται συστηματικά, δυστυχώς και κυρίως, από τους υποστηρικτές του “ΟΧΙ”.

Μάλιστα, ο ίδιος ο κ. Τσίπρας σε μια πρωτοφανή διχαστική κίνηση, χαρακτήρισε “συνενόχους των δανειστών”, εκείνους που θα ψηφίσουν την Κυριακή “ΝΑΙ”! Αλήθεια, αν έτσι τα βλέπει τα πράγματα, γιατί δίνει εν τέλει, στους ψηφοφόρους κι΄άλλη επιλογή εκτός από την αρεστή στον ίδιο;

Επιπλέον, όλη η προπαγάνδα της Κυβέρνησης, των δικών της ΜΜΕ και των “ταλιμπάν” της στα social media, χαρίζουν προκλητικά και αυθαίρετα τους πολίτες, που επιλέγουν το «ΝΑΙ» στη Ν.Δ , στους δανειστές, στους εκβιαστές, στους τοκογλύφους, στους Γερμανούς… Τους αποκαλούν γερμανοτσολιάδες, προσκυνημένους, προδότες, ελληνάκους… Και εκείνοι με τη σειρά τους απαντούν επισείοντας τη συμπόρευση της Χρυσής Αυγής με τα κόμματα του “ΟΧΙ”.

Άνευ αντικειμένου και σημασίας, λοιπόν, το δημοψήφισμα, και διχαστικό!

Διχαζόμαστε για το τίποτα, αφού την επόμενη ημέρα τα προβλήματα με τους εταίρους/δανειστές, με τη χρηματοδότηση της χώρας, με το χρέος θα είναι εδώ και επαυξημένα, και θα είμαστε εμείς, οι πολίτες, που θα κληθούμε ξανά να καταβάλουμε το τίμημα του “ΝΑΙ” ή του “ΟΧΙ”, όποιο κι΄αν θα έχει επικρατήσει!

Θα έχουμε, όμως, και ένα κέρδος: Θα έχουμε καταμετρηθεί, επιτέλους, και θα γνωρίζουμε επακριβώς, πόσοι είμαστε με τη Δύση και τον πολιτισμό της, ο οποίος, επαιρόμεθα, ότι γεννήθηκε στην Ελλάδα, και πόσοι με τα Βαλκάνια και την Ανατολή.-

Αυτοδιαψεύσεις

Αναρωτιέται κανείς, μήπως η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αρέσκεται στην ακύρωση και αυτοακύρωση, στη διάψευση και αυτοδιάψευση και εν τέλει στη γελοιποίησή της από τον υπόλοιπο κόσμο.

Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς το ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός εμφανίζεται κάθε τρείς και λίγο, από το εσωτερικό ή από το εξωτερικό, και επιχειρεί να δημιουργήσει κλίμα ευφορίας και αισιοδοξίας για τάχα επικείμενη επιτυχή έκβαση της διαπραγμάτευσης και υπογραφή συμφωνίας. Ένα κλίμα, που έρχεται να στραβώσει, πριν προλάβει καν να δημιουργηθεί, με τις απανωτές δηλώσεις αξιωματούχων των εταίρων/δανειστών, οι οποίες κινούνται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση ή με εκθέσεις, σαν αυτή της ΕΚΤ, που μιλάει ξανά για αυξημένο κίνδυνο χρεοκοπίας.

Μάλιστα αυτή η διελκυνστίδα δηλώσεων και αντιδηλώσεων, αισιοδοξίας και απογοήτευσης έχει επαναληφθεί τους τελευταίους μήνες τόσο συχνά και κάθε φορά, που πλησιάζει μια ημερομηνία σταθμός, μιά σύνοδος κορυφής, ένα γιούρογκρουπ ή μια συνεδρίαση της τρόϊκας/θεσμών, ώστε στο εξωτερικό να αποδομούν εν ριπή οφθαλμού τις ελληνικές εκτιμήσεις/προσδοκίες ή απλώς να γελάνε μαζί μας και στο εσωτερικό οι πολίτες ή να αδιαφορούν και να μην πιστεύουν τίποτα ή παραζαλισμένοι να αδειάζουν τα ΑΤΜ μεταφέροντας στα στρώματα όσα Ευρώ τους έχουν απομείνει.
Συχνά πυκνά ο Πρωθυπουργός μας διαβεβαιώνει, ότι «βρισκόμαστε στην τελική ευθεία». Έλα, όμως, που η ευθεία, ακόμα και η τελική, εκτείνεται στο άπειρο;

Αλήθεια, υπάρχει ίχνος υπερηφάνειας, ίχνος αξιοπρέπειας σε τέτοια φερσίματα μιάς κυβέρνησης, που με τις πράξεις και τις ανεδαφικές δηλώσεις της χάνει κάθε αξιοπιστία απέναντι στους εταίρους/δανειστές της χώρας, υπονομεύει και ξοδεύει κάθε διαπραγματευτικό της πλεονέκτημα και, τελικά, γελοιοποιείται στα μάτια ξένων και δικών;

Εκτός… εκτός κι αν η αισιοδοξία του Πρωθυπουργού, της κυβέρνησής του και του επικοινωνιακού επιτελείου αναφέρεται και απορρέει από σημάδια και βήματα συμφωνίας με την διαρκώς διευρυνόμενη και …Ζωηρή εσωκομματική της αντιπολίτευση.

Εκτός αν επιθυμούν τόσο πολύ μια συμφωνία, που νιώθουν σα να την έχουν πετύχει στην πραγματικότητα ή εκτός αν έχουν αποδεχτεί τις υποχωρήσεις, τα επώδυνα μέτρα και τους συμβιβασμούς, που θα υποχρεωθούν να κάνουν και, όντως, θα ήθελαν αύριο κιόλας να έχει τελειώσει το μαρτύριο.