Το αύριο και το χθες

Τις τελευταίες ημέρες η Ελλάδα κινείται στους ρυθμούς της εκλογής ή όχι του ΠτΔ. Η κυβέρνηση προσπαθεί να εκλέξει τον κύριο Δήμα και η αντιπολίτευση κάνει τα πάντα για να το αποτρέψει. Σε τί αποσκοπεί η αντιπολίτευση, γιατί δεν θέλει τον Δήμα και ποιες είναι οι βλέψεις της κυβέρνησης; Όλα αυτά είναι τα ερωτήματα που στροβιλίζουν στο μυαλό των πολιτών βλέποντας την χώρα του να βρίσκεται σε ένα ατέρμονο κύκλο.

Από την μία μεριά η υπάρχουσα κυβέρνηση θέλει, με την εκλογή ΠτΔ, να συνεχίσει την θητεία της και το πρόγραμμά της. Πιστεύει πως η χώρα βαδίζει στον σωστό δρόμο και η ανάκαμψη ,μέσω της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που ασκεί, δεν θα αργήσει να έρθει. Από την άλλη, η αντιπολίτευση διαφωνεί σε όλα με την κυβέρνηση, ζητά εκλογές και θεωρεί πως η ανάκαμψη θα έρθει μέσω μιας εντελώς διαφορετικής πολιτικής. Τα πάντα είναι δεκτά και γίνεται αντιληπτό πως είναι πολύ φυσιολογικό αντίθετες ιδεολογίες και παρατάξεις να ακονίζουν τα ξίφη τους. Αυτό που δεν είναι φυσιολογικό είναι πώς γίνεται σύγχρονοι άνθρωποι να μην μπορούν να συμπράξουν έστω και για τα τυπικά.

Αυτό ακριβώς αποδεικνύει και το γεγονός ότι στην Ελλάδα έχουμε πρώτα ανθρωπιστική και κοινωνική κρίση και ύστερα οικονομική. Τις τελευταίες μέρες γίνεται ένα πολιτικό «Βατερλό» με δωροδοκίες, εξαγορά ψήφων και αποστασίες. Έτσι θίγεται η Δημοκρατία και το σύνταγμα της χώρας. Δεν είναι δυνατόν κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι, που κανονικά ο βουλευτής είναι η ύψιστη τιμή γιατί εκπροσωπείς τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των υπολοίπων, να φέρονται σαν ανθρωπάκια που ο μόνος στόχος τους είναι η καρέκλα τους και το εγώ τους. Λέγεται πως ζούμε στην χώρα της διαφθοράς και της λαμογιάς. Εγώ δεν το πιστεύω. Αλλά δεν γίνεται και τίποτα για να αποδειχθεί το αντίθετο. Όταν οι βουλευτές συμπεριφέρονται με τέτοιο τρόπο, έτσι θα συμπεριφερθούν και οι υπόλοιποι. Όσο κυβερνώντες είναι αυτοί που θέσπισαν την λαμογιά  και την έκαναν εθνικό μας σπορ δεν θα αλλάξει τίποτα σε αυτή την χώρα. Βάλαμε τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα που λέει και ο λαός. Η χώρα χρειάζεται νέους ανθρώπους(όχι σε ηλικία) με όραμα και ιδέες. Πάνω απ’ όλα  χρειάζεται ανθρώπους μορφωμένους που να γνωρίζουν πως οι βουλευτές πρέπει να εκτελούν τις εντολές του λαού. Βαρεθήκαμε τις οικογενειοκρατίες, βαρεθήκαμε τις μίζες, βαρεθήκαμε την διαφθορά των βουλευτών. Το πρόβλημα της οικονομίας λύνεται. Δεν είναι το μείζον αυτό για μένα. Το κυριότερο πρόβλημα μας είναι το ανθρωπιστικό και το κοινωνικό. Εκεί χωλαίνουμε και αυτό είναι η πηγή των όλων προβλημάτων. Όσο στην βουλή κάνουν κουμάντο μερικές οικογένειες και μερικοί καναλάρχες (καταλαβαίνετε ποιες και ποιους εννοώ) , η Ελλάδα θα παραμένει ζωντανή με μάσκα οξυγόνου. Ας δώσουμε λοιπόν την ευκαιρία σε νέους ανθρώπους, ας αλλάξουμε σελίδα, ας ατενίσουμε την θάλασσα με χαμόγελο, αρκεί να είμαστε όλοι μαζί παραγκωνίζοντας τα σκοτεινά αντικείμενα του παρελθόντος.

Δημοκρατία και Κόμματα

Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή την κρίση που μαστίζει την Ελλάδα, έχουν ακουστεί πολλές απόψεις περί δημοκρατίας. Λέγεται ότι η χώρα που  «γέννησε»  τη δημοκρατία, φέρεται τώρα τόσο αντιδημοκρατικά. Το αντιδημοκρατικό της πρόσωπο η Ελλάδα το δείχνει, σύμφωνα με το λαό, με τους κυβερνητικούς εκπροσώπους της. Ο κάθε Έλληνας πολίτης εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για το πολιτικό σύστημα καταδικάζοντας τα κόμματα που άφησαν μετέωρο το λαό. Στην πραγματικότητα, τα κόμματα δε νοιάζονται καθόλου για τη δημοκρατία της χώρας. Τα κόμματα είναι αντίθετα με τη δημοκρατία. Όλοι αποσκοπούν στην εξουσία και δεν αποτελούν κυβερνητικούς εκπροσώπους, καθώς τα συμφέροντά τους διαφέρουν από εκείνα του λαού. Πρόκειται δηλαδή για κάποιο είδος ολιγαρχίας, όπου οι λίγοι αποφασίζουν και ανακοινώνουν τις αποφάσεις τους στους πολλούς, οι οποίοι τις δέχονται άκριτα. Για δημοψήφισμα, πλέον, ούτε λόγος. Από μικρή ηλικία κιόλας μαθαίναμε ότι δημοκρατία σημαίνει δήμος= λαός + κράτος, δηλαδή ότι η εξουσία ανήκει στο λαό. Στην αρχαία Αθήνα η δημοκρατία ήταν άμεση, καθώς οι Αθηναίοι πολίτες έβαζαν τα θέματα επί τάπητος και προχωρούσαν στις ανάλογες κινήσεις. Κάτι τέτοιο σήμερα δεν είναι εφικτό για προφανείς λόγους. Οι σημερνοί πολίτες αποφασίζουν έμμεσα με τους κυβερνητικούς εκπροσώπους. Η πρακτική του δημοψηφίσματος εμφυτεύει, έστω και σε περιορισμένο βαθμό, στοιχεία άμεσης στην έμμεση δημοκρατία. Δημοψήφισμα, όμως, δεν εφαρμόζεται ποτέ. Τα κόμματα, λοιπόν , δε νοιάζονται για τη δημοκρατία .Δεν πρόκειται να εφαρμόσουν ποτέ τη δημοκρατία γιατί αν γίνει αυτό αναιρούν τον εαυτό τους. Το μόνο που θυμίζει δημοκρατία είναι οι εκλογές. Αλλά και ο θεσμός αυτός έχει χαλιναγωγηθεί από τα κόμματα με την εξαγορά ψήφων και τις πελατειακές σχέσεις. Τελευταία ,όμως , τα κόμματα δείχνουν να συμμορφώνονται από το πολιτικό βατερλό που είχε προηγηθεί. Πρόκειται άραγε για πραγματική αλλαγή ή μόλις κοπάσει η μπόρα θα ξαναεμφανιστούν τα πολιτικά πρόσωπα ως  «από μηχανής θεοί»  και θα συνεχίσουν το έργο τους για την ικανοποίηση των προσωπικών τους φιλοδοξιών; Αυτά ,βέβαια , δεν αφορούν μόνο την Ελλάδα. Σε παγκόσμιο επίπεδο τα κόμματα θέλουν να έχουν το λαό υποχείριό τους , ώστε να παίρνουν μόνοι τους τις αποφάσεις και να μη λογοδοτούν πουθενά και σε κανένα. Πρόκειται για έναν άγραφο νόμο. Τα κόμματα δεν είναι αντίπαλοι μεταξύ τους όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν για αυτό. Δεν έχουν διαφορετικές αντιλήψεις και ιδεολογίες αλλά στη πραγματικότητα είναι οι καλύτεροι συνεργάτες αφού αυτοσκοπός τους είναι να πλουτίσουν από την επιχείρησή τους που ονομάζεται κοινοβούλιο. Στο μόνο πράγμα που έρχονται σε σύγκρουση είναι στο ποιος θα αναλάβει την εξουσία. Αυτό τους ενδιαφέρει και τίποτα άλλο. Η εξουσία ισοδυναμεί με ακόμα μεγαλύτερο οικονομικό όφελος και αυτός , άλλωστε , είναι και ο στόχος τους.

Τα κόμματα , λοιπόν , δεν έχουν διαφορές παρά μόνο το ποιος θα «διευθύνει» την επιχείρηση. Όλες τις διαφορές , δηλαδή , τις κατασκευάζουν για να έχουν λόγο ύπαρξης τα διαφορετικά κόμματα. Πρέπει να βρουν έναν τρόπο ώστε να ψηφίζουμε υπέρ του ενός ή του άλλου κόμματος. Διαφορές ιδεολογικές. Διαφορές ως προς το βιοτικό επίπεδο. Διαφορές ως προς τον πατριωτισμό. Είναι αρκετοί λόγοι για να αμφιταλαντευτούν οι πολίτες και να κατασταλάξουν σε ένα κόμμα. Όποιο κόμμα , όμως, και να αναλάβει την εξουσία δεν θα υπάρχουν και πολλές διαφορές από την προηγούμενη τετραετία , όπου μεσουρανούσε κάποιο άλλο κόμμα με διαφορετική ιδεολογία από το τωρινό.

Είμαι σίγουρος πως αν κάποιος μείνει σε μία χώρα για δύο ή και παραπάνω τετραετίες, όπου δε του πουν τι είδους κυβέρνηση υπάρχει , ούτε μπορεί να ενημερωθεί από εφημερίδες και από τηλεόραση , δεν θα καταλάβει σημαντικές διαφορές όταν τα κόμματα διαδέχονται το ένα το άλλο στην εξουσία. Και αυτό γιατί , πλέον , έχουν χαθεί οι ιδεολογίες τύπου φιλελεύθερο κόμμα , σοσιαλιστικό κόμμα , δεξιό , αριστερό κλπ. Τα κόμματα συμφωνούν σε όλα. Εκτός από το ποιος θα έχει την εξουσία και για τα μέτρα και τη διαχείριση του κράτους , στα οποία διαφωνούν , δεν έχουν κάτι άλλο για να διαφωνήσουν. Εξάλλου σε αυτά τα θέματα αναγκαστικά διαφωνούν για να έχουν λόγο ύπαρξης . Είναι υποχρεωμένα να διαφωνήσουν για τα ΄ θαμπώσουν ΄ τα μάτια μας.

Στο σημείο αυτό θα ήταν καλό να εξετάσουμε τη δημοκρατία μεμονωμένα. Δημοκρατία είναι για άλλους ένα πολίτευμα και για άλλους μία έννοια. Ως έννοια δημοκρατία είναι πολιτισμός ψυχής. Δημοκρατία σημαίνει ήθος. Δημοκρατία σημαίνει παιδεία. Δημοκρατία σημαίνει ελευθερία στην επιλογή. Γιατί όπως λέει ο Σαρτρ ΄ ελεύθερος είναι όποιος μπορεί να επιλέγει ΄. Ως πολίτευμα είναι κατά πολλούς το ιδανικότερο από όλα τα άλλα. Είναι το πολίτευμα της ατομικής και συλλογικής ευθύνης. Να μπορείς δηλαδή να λες εγώ αλλά και εμείς. Αδιαμφισβήτητα η δημοκρατία ως πολίτευμα είναι ένα πολίτευμα ποιότητας.

Αν μπορούσε να ρωτηθεί μία μεγάλη μερίδα ανθρώπων για το ποιο πολίτευμα είναι καλύτερο μεταξύ της δημοκρατίας , της ολιγαρχίας και της μοναρχίας , σίγουρα η συντριπτική πλειοψηφία θα απαντούσε η δημοκρατία. Σίγουρα η άποψη να αποφασίζουν όλοι μαζί οι πολίτες ενός κράτους για τα σοβαρά ζητήματά του αποτελεί μια πάγια θέση την οποία όλοι ενστερνίζονται. Αυτό σημαίνει δημοκρατία θεωρητικά και αυτή ισχύει στις περισσότερες χώρες. Πρακτικά , όμως , εφαρμόζεται; Μήπως ονειρευόμαστε μία ιδεατή κοινωνία και νομίζουμε πως ζούμε μέσα σε αυτή; Γιατί αν δούμε την πραγματικότητα δημοκρατία δεν υπάρχει. Αυτό , βέβαια , για αρκετούς μπορεί να μην είναι και αρνητικό. Για παράδειγμα, ο Αριστοτέλης έλεγε πως άριστο είναι εκείνο το πολίτευμα όπου δεν αποφασίζουν οι πολλοί, αλλά μέσα από το οποίο ευνοούνται οι πολλοί. Αυτό δηλαδή που αποσκοπεί στο να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα όλων. Τον Αριστοτέλη δεν τον ενδιέφερε αν θα εξουσιάζουν ένας , λίγοι ή πολλοί αλλά να ευνοούνται μέσω της διαχείρισης της εξουσίας όλοι. Έτσι διέκρινε τα πολιτεύματα σε φαύλα και άριστα. Καταλαβαίνουμε , όμως, πως διαφορετική η εποχή που αναφέρεται ο Αριστοτέλης και διαφορετική η σημερινή.

Η Ελλάδα έχει βρεθεί στο πάτο και δε ξέρουμε, όσο περνάει ο καιρός , πού θα καταλήξει. Το πρόβλημα , βέβαια , δεν είναι τωρινό αλλά κρατάει χρόνια. Πελατειακές σχέσεις πολιτικών και πολιτών , εξαγορά ψήφων , μίζες είναι μόνο ένα δείγμα από το τι συνέβαινε στην Ελλάδα τόσα χρόνια. Ποιος θα αρνιόταν να μπει το παιδί του να δουλέψει στο δημόσιο με αντάλλαγμα μία ψήφο; Η απάντηση είναι προφανής. Κανείς. Όχι μόνο  «στα χρόνια της διαφθοράς» , αλλά και σήμερα. Το δημόσιο αποτελεί ένα παραδεισένιο τόπο εργασίας. Αν με άκουγε ένας Άγγλος , ένας Γερμανός ή οτιδήποτε άλλο θα ρωτούσε εύλογα. Μα γιατί; Το να δουλεύεις στο δημόσιο είναι δύσκολο καθώς το έργο που σου έχει ανατεθεί είναι βαρύ και η προσπάθεια για να μη σε διώξουν είναι μεγάλη. Αν έχεις συγγενή βουλευτή , υπουργό , δήμαρχο ή τέλος πάντων κάποιον που να γνωρίζει έναν από αυτούς τίποτα δεν είναι δύσκολο , θα απαντούσα.

Τόσα χρόνια στην Ελλάδα τίποτα δε λειτουργούσε δημοκρατικά. Όχι ότι πιο πριν στα χρόνια της χούντας όλα ήταν ρόδινα. Αλλά υπάρχει μία ουσιώδης διαφορά. Στη μία περίπτωση το θηρίο το έχεις μπροστά σου , το βλέπεις , το αναγνωρίζεις και προσπαθείς να το αντιμετωπίσεις. Στην άλλη περίπτωση έχεις ένα ήρεμο ζωάκι που φοράει προσωπείο. Δεν καταλαβαίνεις ότι κρύβεται το θηρίο πίσω από τις καλοκάγαθες πράξεις του , ώσπου να φτάσει η μέρα να μην αντέχει να κρύβεται άλλο και να φανερωθεί. Όμως τόσα χρόνια έχεις αγαπήσει όλα όσα σου προσέφερε και δε μπορείς να το διώξεις , για αυτό το συντηρείς αναπολώντας τις παλιές καλές εποχές. Τα κόμματα δεν έχουν μάθει , λοιπόν , τη δημοκρατία στο λαό. Γιατί δεν είναι δημοκρατικό να παίρνει τη θέση στη δουλειά αυτός που έχει το μέσο και να μένει άνεργος ο πραγματικά ικανός. Γιατί δεν είναι δημοκρατία η μισή νεολαία να είναι άνεργη. Γιατί δεν είναι δημοκρατικό να μπει η Ελλάδα στο μνημόνιο χωρίς να γίνει δημοψήφισμα. Γιατί δεν είναι δημοκρατικό να είναι ο μισθός του πολιτικού πολλαπλάσιος από το μισθό ενός οποιοδήποτε εργαζομένου. Γιατί δεν είναι δημοκρατικό να υπάρχουν πολυθεσίτες με τόση ανεργία. Γιατί δεν είναι δημοκρατικό να παίρνουν πρώην βουλευτές δύο και τρείς συντάξεις και να κόβουν τη σύνταξη του κύριου Κώστα , πρώην πυροσβέστη. Γιατί δεν είναι δημοκρατικό να στέλνονται χρήματα από την Ευρώπη για κατασκευή έργων και να γίνονται παροχές. Γιατί δεν είναι δημοκρατικό να φοροδιαφεύγει όλη η χώρα και να την πληρώνει ο περιπτεράς της γειτονιάς. Γιατί δεν είναι δημοκρατικό να σπας τη τζαμαρία στη διαδήλωση της οικογένειας Παπαδοπούλου με είδη υγιεινής. Γιατί δεν είναι δημοκρατικό…….

Βέβαια , δεν έχω αυταπάτες. Δεν φταίνε μόνο τα κόμματα , αλλά και οι πολίτες. Ο λαός είναι διεφθαρμένος και σάπιος όπως ακριβώς και το σύστημα. Λες και υπάρχει κάποια αρρώστια και μεταδίδεται από τα ανώτερα στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Όπως λέει και ο λαός μας ΄ το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι ΄ . Είχε ακουστεί μία φράση μέσα στο κοινοβούλιο από κάποιο κυβερνητικό εκπρόσωπο.  «Μαζί τα φάγαμε». Πιστεύω είναι μεγάλη αλήθεια και αν υπήρχε η δυνατότητα θα συνεχίζαμε να τα τρώμε ακόμη. Βέβαια, το μερίδιο ευθύνης δεν είναι ίδιο για όλους. Άλλο για τα κόμματα και άλλο για τους πολίτες.