Όμορφη χώρα, άσχημο κράτος

Ελλάδα 2015. Προσεχώς 2016. Μία οικονομία με δημοσιονομικά προβλήματα που συνεχίζει να κάνει τα ίδια λάθη. Ξανά και ξανά. Καμία πρόοδος. Κανένα φως στο τούνελ. Μόνη πηγή χρηματοδότησης, στήριξης και ελπίδας η Ευρώπη και οι θεσμοί της. Και όμως, κάποιοι την σνομπάρουν, πιστεύοντας πως αυτή ευθύνεται για την χρεωκοπία και όχι οι κυβερνήσεις του τόπου. Πόσο άσχημο κράτος είναι η Ελλάδα; Είναι δυνατόν πίσω από την τόση φυσική ομορφιά της να κρύβει τέτοια ασχήμια;

Μέχρι το 2011 η ΝΔ ήταν αντιμνημονιακή ενάντια στο μνημονιακό ΠΑΣΟΚ. Μετά έγινε αντιμνημονιακός ο ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα η ΝΔ πουλάει πάλι αντιμνημονιακά φούμαρα. Το αντιμνημονιακό πουλάει. Όλα γίνονται για ψηφοθηρικούς λόγους. Κανένας δεν μπορεί να πάρει την ευθύνη για την οικοδόμηση ενός υγιούς ευρωπαϊκού κράτους, γιατί πρέπει να ξεβολέψει αυτούς που επί χρόνια τάιζε. Η εκάστοτε κυβέρνηση φέρνει τα μέτρα και η αντιπολίτευση κάνει αντιμνημονιακό και ψηφοθηρικό αγώνα. Γιατί δεν βγαίνουν όλες οι ευρωπαϊκές δυνάμεις να πουν ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος; Γιατί λαϊκίζουν; Κατά την γνώμη μου, η μόνη λύση είναι η δημιουργία οικουμενικής κυβέρνησης όλων των δυνάμεων υπέρ της Ευρώπης, έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να κάνει ψηφοθηρική λαϊκίζουσα εκστρατεία. Οι πολιτικοί έχουν εξευτελιστεί. Αφήνουν την εκάστοτε κυβέρνηση να παίρνει όλο το βάρος. Μόνο όταν όλοι συμφωνήσουν σε μεταρρυθμίσεις και κοινή πορεία με την Ευρώπη θα εξελιχθούμε και θα αναπτυχθούμε ως κράτος. Διαφορετικά, οδηγούμαστε αργά προς την έξοδο από την ευρωζώνη και την πλήρη πτώχευση.

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη που έχει κόμπλεξ με το νέο, με την πρόοδο. Η πολιτική του παρελθόντος με διορισμούς και ανούσιες σπατάλες πλούτισε τον κόσμο, αλλά αυτός ο πλούτος δεν ήταν αποτέλεσμα μόχθου και παραγωγής του κράτους, αλλά δανεικών των κακών ευρωπαίων, μέχρι που έφτασε η ώρα να μας πουν να σοβαρευτούμε. Η πολιτική αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί πολύ απλά γιατί δεν έχουμε χρήματα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πουλάνε ακόμα υποσχέσεις. Για να μην πληγωθούν οι ψηφοφόροι τους; Ας πληγωθούν. Ας φτιάξουν όλες οι ευρωπαϊκές και δημοκρατικές δυνάμεις του τόπου ένα ενιαίο μέτωπο εθνικής σωτηρίας. Να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις. Να αντιγράψουμε τον τρόπο λειτουργίας των προηγμένων κρατών. Έχουμε μείνει σε ένα σκοτεινό τούνελ του παρελθόντος με κομματικούς στρατούς και πισώπλατες μαχαιριές. Δεν είμαι αριστερός ή δεξιός. Πάνω απ΄όλα είμαι Έλληνας ευρωπαίος. Ο κοινός στόχος όλων μας θα έπρεπε να είναι το μέλλον της Ελλάδας να ανήκει στην Ευρώπη, στην δημοκρατία, στην παιδεία και στον δυτικό πολιτισμό. Κανένας ευρωπαίος δεν φταίει για τίποτα στην Ελλάδα. Για όλα φταίει ο Έλληνας. Η Ελλάδα είναι τα σύνορα της Ευρώπης. Η Ευρώπη είναι η ευρύτερη πατρίδα μας. Είναι ο σύμμαχός μας. Γιατί όπως έχει πει και ο Χατζιδάκις, «Νιώθω Έλληνας αν αυτό σημαίνει ευρωπαίος. Και ευρωπαίος, αν αυτό συμπεριλαμβάνει την ελληνικότητά μου.»

Ναι, έχουμε δημοκρατία

Με αφορμή την επέτειο της 17 Νοέμβρη, ακούγονται πολλές απόψεις περί δυσφήμισης της δημοκρατίας. Το «η χούντα δεν τελείωσε το 74’, το γιατί τώρα έχουμε δημοκρατία;» ή το «η χούντα έκανε έργα και άφησε μηδενικό χρέος» είναι οι πιο χαρακτηριστικές ατάκες που λέγονται. Πραγματικά νιώθω ντροπή και μόνο που συγκρίνεται η σημερινή πραγματικότητα με την χούντα.

Η χούντα ήταν ένα στρατιωτικό καθεστώς που επιβλήθηκε δια της βίας. Τα όποια καλά που ίσως έγιναν δεν αντικαθιστούν σε καμία περίπτωση την ελευθερία της έκφρασης, την πρωτοβουλία του ατόμου και τα δικαιώματα που περιορίστηκαν. Ανήκω σε μία γενιά που δεν έζησε την χούντα και ούτε ποτέ θέλω. Θλίβομαι να ακούω, όμως, απόψεις υπέρ της χούντας, υπέρ ενός στρατιωτικού μορφώματος.

Σύγκριση μεταξύ χούντας και δημοκρατίας δεν υπάρχει. Προφανώς και έχουμε δημοκρατία σήμερα. Το γεγονός ότι υπάρχουν κάποια προβλήματα, δεν παύει την δημοκρατία. Το γεγονός ότι μπορεί να μην λειτουργεί καλά, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει. Άλλο να προσπαθείς να την βελτιώσεις ή να προσπαθείς να εκδημοκρατίσεις κάποιους θεσμούς και άλλο να λες δεν έχουμε δημοκρατία. Δεν έχουμε χούντα. Δημοκρατία έχουμε. Άλλωστε, αυτή είναι και η μαγεία της δημοκρατίας. Να μπορείς να αποκαλείς την δημοκρατία χούντα επειδή έτσι θέλεις. Άραγε, στην πραγματική χούντα θα υπήρχε μια τέτοια δυνατότητα χωρίς συνέπειες;

Όσο για τα έργα και το μηδενικό χρέος που άφησε η χούντα όχι απλά γελάω, αλλά ξεκαρδίζομαι. Όταν το κακό που σου κάνει κάποιος είναι τόσο μεγάλο που ξεπερνά όλα τα καλά που σου προσφέρει τι να το κάνεις; Την στιγμή που κλονίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, την στιγμή που ο στρατός έχει ηγετικό ρόλο και την στιγμή που η παρρησία είναι περιορισμένη όλα τελειώνουν. Δεν σε νοιάζει κάτι άλλο.

Χούντα ήταν και πέρασε. Δεν την έζησα και ούτε θέλω ποτέ να την ζήσω. Μερικοί την δημοκρατία δεν την τιμούν. Την εξευτελίζουν και την υποβαθμίζουν. Εύχομαι να μην ισχύσει ο κανόνας που λέει ότι για να εκτιμήσεις κάτι, πρέπει να το χάσεις.

Τζαμί σε κάθε «Αθήνα»

Αφορμή για το παρόν άρθρο στάθηκε η δήλωση της περιφερειάρχου Αττικής, Ρένας Δούρου για την άμεση ανέγερση τζαμιού στην Αθήνα. Η άποψη αυτή φέρνει θύελλα αντιδράσεων κάθε φορά που γίνεται λόγος γι’ αυτήν, καθώς υπάρχει μεγάλη μερίδα ανθρώπων που θεωρούν απαράδεκτη την ανέγερση τζαμιού στην πρωτεύουσα, γιατί αντιτίθεται στην ορθοδοξία και στον ελληνισμό.

Ύστερα από την τελευταία άποψη, αναρωτιέμαι. Ανήκουμε τελικά στην δύση; Θέλουμε να θεωρούμαστε ένα πολιτισμένο και ανεπτυγμένο κράτος; Αν ναι, πρέπει να σταματήσουμε να κλεινόμαστε στα στενά όρια της παράδοσής μας και των προγόνων μας και να σκεφτούμε τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Όντας μία χώρα, και έχοντας μία πόλη που θεωρείται πρωτεύουσα του πνεύματος, που ανήκει στην δύση και έχει ανεξιθρησκία, δεν μπορούμε να εθελοτυφλούμε απέναντι στους ανθρώπους που έχουν διαφορετικά πιστεύω. Δεν υφίσταται πολιτισμένη πρωτεύουσα που αδιαφορεί για τα δικαιώματα των ανθρώπων. Προσωπικά, πιστεύω ακράδαντα στον διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε όλες τις χώρες, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί κανένας να απαγορεύσει σε κάποιον να έχει τον δικό του τόπο λατρείας, εφόσον το επιθυμεί. Στην Αθήνα, υπάρχουν πολλοί μουσουλμάνοι που ζητούν την ανέγερση τζαμιού. Πρέπει να γίνει. Αυτό σημαίνει σύγχρονη ευρωπαϊκή και πολιτισμένη πρωτεύουσα. Τζαμί, λοιπόν, στην Αθήνα, αλλά και σε κάθε ΄΄Αθήνα΄΄. Σεβασμός στο διαφορετικό, ασχέτως αν συμφωνούμε ή όχι.

Δεν πρόκειται για θέμα θρησκείας. Η Ευρώπη είναι ενιαία και αδιαίρετη. Είναι, θεωρητικά, ο πύργος της ελευθερίας και του πολιτισμού. Η Ελλάδα και η Αθήνα είναι το προπύργιο. Το όραμα της Ευρώπης ήταν η δημιουργία μιας ανοιχτόμυαλης και ισχυρής κοινωνίας, μέσα στην οποία οι άνθρωποι θα ζουν αρμονικά και θα εξελίσσονται. Μπορεί να μην έχει πετύχει απόλυτα και να διακατέχεται από πολλές παθογένειες, αλλά αδιαμφισβήτητα η απαγόρευση στην ανέγερση ενός τόπου λατρείας, για αυτούς που το επιθυμούν, σε μία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα είναι ξεκάθαρο πισωγύρισμα. Ένα πισωγύρισμα σε σκοτεινές στιγμές του παρελθόντος. Δεν θέλουμε σκοτάδι. Θέλουμε φως. Το φως του πολιτισμού και της προόδου.

Το αν οι θρησκείες και τα κτίσματα λατρείας αποτελούν φως, πολιτισμό και πρόοδο, είναι μια άλλη κουβέντα….

 

Επιχειρηματικότητα. Η λύση στην κρίση

Μέχρι πριν λίγα χρόνια το δημόσιο αποτελούσε το παράδεισο για τους πολίτες. Όλοι ήθελαν να δουλέψουν στο δημόσιο, γιατί τους παρείχε μια σταθερότητα, οικονομική και εργασιακή. Πλέον, το δημόσιο έχει χρεοκοπήσει και η χώρα χρειάζεται να μπει σε τροχιά ανάπτυξης. Η ανάπτυξη δεν έρχεται από το δημόσιο, αλλά από τον ιδιωτικό τομέα.

Ο ιδιωτικός τομέας είναι αυτός που παράγει . Το δημόσιο πρέπει να φροντίζει για την καλή λειτουργία του κράτους. Πρέπει να είναι νοικοκυρεμένο και σύγχρονο. Η ανάπτυξη ,όμως , θα έρθει από τον ιδιωτικό τομέα μέσα από διττή διάσταση. Από την μία η κυβέρνηση πρέπει να επιδιώξει να φέρει επενδύσεις και από την άλλη ο κάθε νέος Έλληνας πρέπει να έχει στο μυαλό του την επιχειρηματικότητα για την δημιουργία μιας δικής του καινοτόμας ιδέας. Έτσι, το κράτος ευεργετείται ως εξής. Μειώνεται η ανεργία με τις νέες θέσεις που δημιουργούνται και αυξάνονται τα έσοδα του κράτους μέσω της φορολογίας στις νέες επιχειρήσεις.

Η λύση, λοιπόν, στην κρίση είναι η επιχειρηματικότητα. Οι νέοι πρέπει να κάνουν την αρχή και να σταματήσουν να ονειρεύονται βολέματα. Το δημόσιο είναι άκρως σημαντικό, γιατί εξασφαλίζει την ομαλή λειτουργία του κράτους. Πρέπει να είναι ,όμως, σύγχρονο και ευρωπαικό και όχι προοπτική για όσους θέλουν να πληρώνονται και να κάθονται. Όσοι και να διοριστούν στο δημόσιο, ανάπτυξη δεν πρόκειται να έρθει, πολύ απλά γιατί αυτή είναι δουλειά του ιδιωτικού τομέα. Οι Έλληνες πρέπει να πάνε κόντρα στα ρουσφέτια και στα βολέματα που τους έμαθαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και να μάθουν αυτό που ισχύει σε όλες τις προηγμένες χώρες της Ευρώπης. Ο δημόσιος τομέας συντηρεί και ο ιδιωτικός παράγει. Και οι δύο τομείς είναι εξίσου σημαντικοί, αλλά όταν έχουμε ύφεση τόσα χρόνια, προφανώς πρέπει να δοθεί το βάρος στον ιδιωτικό τομέα.

Επενδύσεις από το εξωτερικό, κίνητρα της πολιτείας σε νέους ανθρώπους για επιχειρηματικές ιδέες και δίκαιη φορολόγηση στις επιχειρήσεις τους, αλλαγή νοοτροπίας των Ελλήνων σχετικά με τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Αυτά είναι τα σημεία που θα οδηγήσουν την οικονομία να κινείται με αναπτυξιακούς ρυθμούς.

Οικονομία-Παιδεία σημειώσατε διπλό

Αφορμή για το παρόν άρθρο στάθηκε ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την Ινδία. Τι γνώμη έχει ο κόσμος άραγε για την Ινδία; Σκέφτονται οι άνθρωποι πώς είναι η ζωή πέρα από την Ευρώπη; Η Ινδία, λοιπόν, έχει την δεύτερη ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία στον κόσμο, αλλά η πλειοψηφία των Ινδών ζει με λιγότερο από 1 ευρώ την μέρα. Απίστευτο ε;  Το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων είναι πολύ χαμηλό. Οι Ινδοί ζουν πραγματικά πολύ φτωχά και η οικονομία τους δεν συνάδει με τίποτα με την ζωή στην χώρα.

Η παιδεία αποτελεί την βάση του κάθε κράτους, αλλά και την βάση της παγκόσμιας κοινωνίας μας. Είναι το αγαθό εκείνο που κάνει το άνθρωπο σοφότερο, πολιτισμένο και ένα όν που καταλαβαίνει και διεκδικεί τα δικαιώματά του. Ο κόσμος δεν θα γίνει σήμερα ή αύριο καλύτερος, αλλά θα γίνει όταν η παιδεία γίνει η μητέρα της κοινωνίας μας και όταν η βαρύτητα θα δίνεται σε αυτήν και όχι στην οικονομία. Τότε θα σταματήσει η κάθε χώρα να κερδοσκοπεί εις βάρος της πιο αδύνατης και ο διαχωρισμός του κόσμου σε ισχυρούς και πολιτισμένους και σε ανίσχυρους. Δεν υπάρχουν άνθρωποι πολιτισμένοι και απολίτιστοι από ιδεολογία, αλλά από τύχη καθώς γεννήθηκαν σε κάποιο συγκεκριμένο τμήμα του κόσμου. Η παιδεία και η μόρφωση είναι εκείνες οι αρετές που θα δημιουργήσουν έναν πραγματικά ανεπτυγμένο κόσμο. Η παιδεία δεν αγοράζεται, ούτε πληρώνεται για να αποκτηθεί. Πρέπει να παρέχεται σε όλους άνευ όρων. Όπως έλεγε και ο Νέλσον Μαντένα, η εκπαίδευση είναι το πιο ισχυρό όπλο που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος για να αλλάξει τον κόσμο. Καλή σας μέρα!

 

Υ.Γ   Ας σταματήσουμε να γκρινιάζουμε όλοι μας για το ότι δεν λειτουργεί τίποτα στην Ελλάδα και ότι έχουμε οικονομική κρίση. Αν κοιτάξουμε παραέξω θα δούμε πως υπάρχουν άνθρωποι που ζουν πραγματικά φτωχά. Πεθαίνουν κάθε μέρα και δεν έχουν καμία πρόσβαση σε παιδεία και υγεία. Όλοι αυτοί θα ήθελαν πολύ να ζουν όπως ζούμε εμείς στην Ελλάδα. Συμφωνώ πως έχουμε αρκετά προβλήματα, αλλά άλλο να προσπαθείς να τα διορθώσεις και να αναπτύξεις περαιτέρω την οικονομία σου και άλλο να τα ισοπεδώνεις όλα.

Η ψευδαίσθηση του μνημονιακού και του αντιμνημονιακού

-Φίλε, πρέπει να μείνουμε στο ευρώ πάση θυσία.

-Τι λες ρε; Θα κάτσουμε να μας κάνουν ότι θέλουν οι Γερμανοί; Καλά το είχα καταλάβει εγώ ότι είσαι μνημονιακός και γερμανοτσολιάς.

-Α ρε δραχμολάγνε. Όλοι εσείς οι αντιμνημονιακοί εξυπηρετείτε το λόμπι της δραχμής. Σας μάθαμε πλέον.  

Ένας τυπικός διάλογος σε κάποια καφετέρια ή κάποιο καφενείο μεταξύ δύο ανδρών. Ενός μνημονιακού και ενός αντιμνημονιακού.

Τι είναι τελικά το μνημόνιο; Είναι καλό ή κακό; Γιατί έχουμε μνημόνιο; Γίνεται να είσαι υπέρ ή κατά του μνημονίου; Γιατί να μην έχουμε μια ενιαία γραμμή και μια ενιαία πολιτική; Ουφ κουράστηκα. Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ας πούμε μια ιστορία για μια παράξενη και όμορφη χώρα. Αλήθεια, πόσο όμορφη είναι αυτή η χώρα, αλλά και πόσο παράξενη. Την λένε Ελλάδα.

Ας μπούμε στην μηχανή του χρόνου. Μπήκαμε όλοι; Ας ξεκινήσουμε το ταξίδι μας. Η ιστορία, λοιπόν, ξεκινάει κάπως έτσι:

Κάπου σε ένα χωριό της Λακωνίας.

-Ελένη άντε ετοιμάσου. Ντύσου όμορφα. Πρέπει να κάνεις καλή εντύπωση.

-Ρε μπαμπά σου είπα βαριέμαι. Δεν μπορείς να πας μόνος σου;

-Τι λες Ελένη; Είναι τιμή μας που ο βουλευτής της περιοχής, μας δέχεται στο γραφείο του. Τον άνθρωπο τον ξέρω καλά. Του έχω μιλήσει για σένα. Εγώ ό,τι ήταν να κάνω το έκανα. Καιρός είναι να σε βολέψει και εσένα πουθενά σε κανα δημόσιο. Άντε ετοιμάσου.

Η Ελένη διορίστηκε. Μεγάλη χαρά στην οικογένεια. Επιτέλους να ανοίξει το δικό της σπιτικό. Και δεν ήταν μόνο η Ελένη. Πολύς κόσμος έμπαινε σε ένα βουλευτικό γραφείο και έβγαινε δημόσιος υπάλληλος. Μα τι χαρά. Η χώρα βρισκόταν σε μεγάλη ευημερία. Είχαμε μπει άλλωστε και στην Ευρώπη. Όχι γεωγραφικά, αλλά κάπως πολιτικά είχε γίνει. Εντάξει, ο κυρ Μπάμπης δεν πολυήξερε από αυτά. Μια μέρα ο μικρός γιος του Μπάμπη τον ρώτησε.

-Μπαμπά, που τα βρίσκεις τα λεφτά;

-Μου τα δίνει το κράτος γιέ μου επειδή δουλεύω γι αυτό.

-Τι είναι κράτος;

-Είναι ένας κύριος πολύ καλός που μας δίνει λεφτά. Ανδρέα τον λένε. Είναι ο πρωθυπουργός. Είναι τόσο καλός που μου διπλασίασε και τον μισθό μου. Λέγε, τι δώρο θες να σου κάνω;

Ο μικρός γιός μετά από λίγα χρόνια είχε μεγαλώσει λίγο. Ο πατέρας του ο Μπάμπης ήταν αγρότης και τώρα δεν πιανόταν. Είχε πάρει κάτι δάνεια για να μεγαλώσει λίγο την αγροτική παραγωγή του. Χρειάζεται να πάρουμε δάνειο; ρώτησε μια μέρα η γυναίκα του. Τούλα πολλά λες, είπε με αυστηρό ύφος. Δηλαδή ο Μάρκος ο βοσκός που πήρε πιο έξυπνος από εμάς είναι;  Εντάξει ο Μάρκος ο βοσκός ήταν και λίγο πιο προχωρημένος. Είχε πάρει και μετοχές στο χρηματιστήριο. Εκεί στο καφενείο που πήγαινε, όλοι έπαιζαν στον χρηματιστήριο. Μάρκοοοοοοοοο του φώναζαν όλοι. Ξύπνα. Ανήκουμε στην δύση. Εξυγχρονίσου. Αυτή την λέξη για κάποιο λόγο την έλεγαν όλοι. Νομίζω κάποιος την είχε πει και μετά την έλεγαν όλοι. Ε τι να κάνει και ο Μάρκος, έπαιξε. Νομιζώ ότι είχε χάσει στο χρηματιστήριο. Ναι, ναι τωρα που το σκέφτομαι καλύτερα είμαι σίγουρος. Είχε χάσει. Ένα εκατομμύριο ήταν νομίζω. Το 1999. Ωραία χρονιά. Αλλάζαμε millenium.

Δεν είναι καιρός για στενοχώριες. Η Ελλάδα αλλάζει σελίδα. Μπαίνουμε στο ευρώ. Ήταν τότε στα πράγματα ένας κοντούλης. Τι καλός άνθρωπος; Θυμάμαι είχε βγάλει και το πρώτο νέο χαρτονόμισμα. Ένας φίλος μου από το πολιτικό του γραφείο μου είχε πει ότι αυτός ο κυριούλης είχε δώσει σε κάτι ξένους κάτι πλαστά στοιχεία. Πάς καλά του λέω του φίλου μου; Και τι με νοιάζει εμένα;

Kάτι άσχετο. Πού θα γίνουν οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2016; Α, τώρα που είπα ολυμπιακοί αγώνες, οι δικοί μας ήταν οι καλύτεροι. Μπορεί να δώσαμε κάτι παραπάνω , αλλά δε πειράζει. Άξιζε τον κόπο. Όλοι στο καφενείο είναι πολύ περήφανοι. Ο ένας κερνάει τον άλλον, αλλά υπάρχουν και στιγμές έντασης. Κυρίως όταν μιλάνε για πολιτικά. Μέσα στο καφενείο όταν ανάβουν τα αίματα ακούγονται λέξεις που ο μικρός γιος του Μάρκου δεν καταλάβαινε. Μετά στο σπίτι όμως ήθελε να λύσει τις απορίες του.

-Μπαμπά τι είναι το ρουσφέτι; Tί είναι οι μίζες;

-Mήπως είναι αργά για σένα νεαρέ; Γρήγορα στο κρεβάτι σου.

-Θα έρθεις να μου πεις καληνύχτα;

-Θα έρθω.

Ο μικρός κοιμήθηκε. Ονειρεύτηκε ότι ήταν μεγάλος πια και είχε γίνει δικηγόρος. Του είχαν πει ότι οι δικηγόροι σώζουν τους ανθρώπους και ήθελε να γίνει ένας πετυχημένος δικηγόρος. Το πρωί ξύπνησε χαρούμενος. Ήθελε το όνειρό του να γίνει πραγματικότητα. Θα γίνει;

Η ιστορία της Ελλάδας στον κόσμο του παρελθόντος τελείωσε. Ας μπούμε και πάλι στην μηχανή του χρόνου για να ταξιδέψουμε σε έναν άλλο κόσμο. Στο κόσμο της πραγματικότητας.

Πραγματικότητα 2015. Η χώρα μας, η Ελλάδα, είναι χρεοκοπημένη. Μην εμπιστεύεστε σωτήρες γιατί δεν υπάρχουν. Μην εμπιστεύεστε ανθρώπους που υπόσχονται πολλά γιατί λαικίζουν. Δεν υπάρχει μνημόνιο και αντιμνημόνιο. Υπάρχει μόνο το σωστό και το λάθος. Υπάρχει ο δρόμος των μεταρρυθμίσεων και ο δρόμος της καταστροφής. Το μνημόνιο επιβάλλεται από τους Ευρωπαίους γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι ανίκανες να δημιουργήσουν ένα δικό τους πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων γιατί φοβούνται μήπως χαλάσουν τις σχέσεις τους με το διεφθαρμένο κράτος που οι ίδιες δημιούργησαν. Για να ορθοποδήσει η χώρα μας, χρειάζεται να μην υπάρχει Ελένη, Μπάμπης, Μάρκος, Ανδρέας, ο άλλος ο κοντούλης, μίζες, ρουσφέτια, πελατειακό κράτος. Ο μικρός γιός είχε ένα όνειρο. Αναρωτήθηκα αν θα πραγματοποιηθεί. Του το έκλεψαν όλοι οι παραπάνω. Το όνειρο έχει μείνει κλειδωμένο σε εκείνο το καφενείο του χωριού. Χωρίς να φταίει. Κλείδωσαν κάποιοι και πέταξαν το κλειδί. Μπορείς να βοηθήσεις τον μικρό με το να υποστηρίζεις τις μεταρρυθμίσεις που θα μεταμορφώσουν το πελατειακό και διεφθαρμένο κράτος σε σύγχρονο, ευρωπαικό και κράτος δικαίου. Δεν χρειάζεται να βρεις αντικλείδι. Σπάσε την πόρτα και άσε τον μικρό να πάρει από μέσα το όνειρό του.

Μήπως τελικά για την χρεοκοπία της χώρας μας δεν φταίνε οι ξένοι, που κάθε μέρα βρίζουμε, αλλά ο κακός μας εαυτός;

Πόσο όμορφη χώρα η Ελλάδα, αλλά και πόσο παράξενη.

Θα συνεργαστούμε επιτέλους;

Εκλογές ξανά και το ζητούμενο είναι ένα. Θα συνεργαστούν οι ευρωπαικές δυνάμεις της χώρας ή θα συνεχίσουν να λογομαχούν σε έναν άκαρπο πόλεμο; Συνεργασία δεν σημαίνει να δημιουργηθεί κυβέρνηση απλά για να έχει την δεδηλωμένη. Συνεργασία σημαίνει τα κόμματα του ευρωπαικού τόξου να βάλλουν στην άκρη τις διαφορές τους και να κάνουν τις απαραίτητες κινήσεις για την επανεκκίνηση της οικονομίας.

Ο κόσμος ζητάει λύση. Βλέπει τις θυσίες του τα τελευταία πέντε χρόνια να πηγαίνουν χαμένες. Λες και έχουμε έναν κουβά που ρίχνουμε μέσα χρήματα, αλλά στο κάτω μέρος είναι τρύπιος και έτσι όλα τα χρήματα χάνονται. Αυτό γίνεται γιατί οι κυβερνήσεις δεν επιθυμούν την αλλαγή. Λένε συνεχώς ψέματα και δεν προωθούν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις γιατί δεν θέλουν να χαλάσουν το πελατειακό και διεφθαρμένο κράτος που έχει δημιουργηθεί. Ως πότε θα συνεχιστεί αυτό; Με τα λόγια δεν αλλάζει τίποτα. Χρειάζονται ριζικές αλλαγές με στόχο την δημιουργία ενός σύγχρονου και δίκαιου κράτους. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει όλες οι δυνάμεις υπέρ της Ευρώπης να συνεργαστούν πραγματικά. Τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει οι διαφορές των κομμάτων. Ζούμε ακόμα στο πελατειακό κράτος που μας έφερε στην χρεοκοπία και ακόμα δεν το αλλάζουμε. Πολλοί άνθρωποι βολεύονται, αλλά για το καλό της χώρας πρέπει να ενωθούν όλα τα κόμματα, να κλείσουν τα αυτιά τους και να καταπολεμήσουν τις παθογένειες της χώρας μας. Φτάνει πια με τον πόλεμο του ενός κόμματος στο άλλο. Ή συνεργαζόμαστε, κάνουμε μεταρρυθμίσεις και σώζουμε την οικονομία ή βουλιάζουμε. Τα πράγματα είναι απλά. Όσοι εθελοτυφλούν ή δεν γνωρίζουν ή βολεύονται από την κατάσταση.

Πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε περαστικοί από αυτόν τον τόπο. Εδώ μένουμε και εδώ είναι η χώρα μας. Η χώρα που θα παραδώσουμε στις επόμενες γενιές θα πρέπει να είναι μία σύγχρονη ευρωπαική χώρα.     Δεν φταίνε πάντα οι άλλοι. Ούτε οι Γερμανοί μας φταίνε, ούτε οι εταίροι μας έτσι αόριστα. Ο κακός μας εαυτός φταίει. Για την επανεκκίνηση, οι πολιτικοί πρέπει να δώσουν το έναυσμα με την συνεργασία και την δημιουργία οικουμενικής κυβέρνησης εθνικού σκοπού και οι πολίτες να ακολουθήσουν. Οι μεγάλες αλλαγές δεν γίνονται με καταλήψεις ή θεωρίες, αλλά με πραγματικές συνεργασίες και ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Όπως είπε και ο Καζαντζάκης, μια αστραπή είναι η ζωή μας, μα προλαβαίνουμε.

Δεν μένουμε Ευρώπη, είμαστε η Ευρώπη

Η Ελλάδα δεν είναι το τελευταίο βαγόνι του τρένου, ούτε της έγινε ως χάρη η παραμονή της στην ευρωζώνη. Πώς γίνεται να απουσιάζει η Ελλάδα και πόσο ίδια θα ήταν η ευρωζώνη χωρίς την χώρα μας; Λέξεις συναισθηματικά φορτισμένες, όπως Ευρώπη και δημοκρατία είναι αλληλένδετα συνδεδεμένες με το όραμα της Ευρώπης και αυτές προέρχονται από την ελληνική γλώσσα.

Κανείς δεν έχει δικαίωμα να αμφισβητήσει την ευρωπαική ταυτότητα της χώρα μας και να αποτελέσει τροχοπέδη σε αυτήν την πορεία της είτε στο εξωτερικό είτε στο εσωτερικό της χώρας. Ευρώπη σημαίνει ανάπτυξη, σημαίνει αλληλεγγύη. Δεν υπάρχει κάποιο τέρας όπως φαντάζονται μερικοί που προσπαθεί να μας υποδουλώσει. Για την χρεωκοπία της χώρας μας δεν φταίει κανένας άλλος παρά οι ίδιοι οι Έλληνες και το πολιτικό σύστημα της χώρας. Η δημιουργία ενός διεφθαρμένου κράτους, βασισμένο σε πελατειακές σχέσεις και έλλειψη μεταρρυθμίσεων οδήγησε στην οικονομική κρίση. Απλά οι πρωθυπουργοί και οι πολιτικοί της χώρας έριξαν τις ευθύνες στους δανειστές για να μην καταδικαστούν οι ίδιοι από τον λαό και από την δικαιοσύνη. Οι δανειστές έχουν κάνει πολλά λάθη και παρουσιάζονται απαιτητικοί γιατί είναι τεχνοκράτες, όμως σε καμία περίπτωση δεν ευθύνονται αυτοί για την χρεωκοπία της Ελλάδας. Μένουμε στην Ευρώπη όχι γιατί μας απείλησε κάποιος, αλλά γιατί είναι η μόνη λύση να αναπτυχθεί η Ελλάδα, μέσω των σωστών μεταρρυθμίσεων, αλλά και γιατί έτσι εξασφαλίζεται η γεωπολιτική ασφάλεια της χώρας μας καθώς και η διατήρηση της δημοκρατίας.

Δεν μένουμε Ευρώπη, λοιπόν, ως αναγκαστική λύση, αλλά μένουμε ως επιτακτική λύση. Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα δεν υφίσταται. Το όραμα των ευρωπαικών λαών έχουν ως πρώτη ύλη την Ελλάδα. Ο ελληνικός πολιτισμός αποτελεί τις βάσεις πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η υπόλοιπη Ευρώπη. Χαίρομαι, λοιπόν, που η χώρα μας θα παραμείνει στην ζώνη του ευρώ. Αλλά, για μένα, Ευρωπαίος δεν είναι μόνο αυτός που έχει στο πορτοφόλι του ευρώ. Είναι αυτός που όταν πίνει χυμό στον δρόμο, δεν θα πετάξει το κουτάκι κάτω, αλλά σε κάδο ανακύκλωσης. Είναι αυτός που όταν οδηγάει δεν θα ανοίξει το παράθυρο να πετάξει το χαρτί που χρησιμοποίησε. Είναι αυτός που δεν θα γράψει τους δημόσιους τοίχους, ούτε θα καταστρέψει τους δημόσιους χώρους. Η Ευρώπη είναι βασισμένη ιδεολογικά στην Ελλάδα, αλλά ήρθε ο καιρός να σταματήσουμε να είμαστε περήφανοι μόνο για την ιστορία μας και να δημιουργήσουμε τα θεμέλια όπου θα στεγαστεί η περηφάνια του μέλλοντος.

 

Λέμε όχι στον εθνικό διχασμό, λέμε ναι στις μεταρρυθμίσεις

Οι πολιτικές εξελίξεις είναι ραγδαίες. Ο πρωθυπουργός αποφάσισε δημοψήφισμα για το αν ο λαός συμφωνεί ή όχι στην πρόταση των δανειστών για περεταίρω συνεργασίας των θεσμών με την Ελλάδα. Έχουν ακουστεί απόψεις, όπως ότι ο πρωθυπουργός ρίχνει το μπαλάκι στον λαό ή ότι έπαιξε και έχασε. Προσωπικά διαφωνώ. Το δημοψήφισμα, όσο και να μην έχει ο απλός κόσμος εξειδικευμένες γνώσεις, είναι η επιτομή της δημοκρατίας. Το ζητούμενο, όμως, είναι άλλο. Να μην επιτρέψουμε έναν διχασμό, που θα μας διασπάσει κοινωνικά.

Δεν χρειάζεται να έχουμε και εμφύλιο πρόβλημα. Μας αρκεί το οικονομικό. Πρέπει να δεχτούμε το αποτέλεσμα με δημοκρατικό τρόπο, όπως ακριβώς αρμόζει στην ένδοξη ιστορία μας. Και οι δύο εκδοχές, του ναι και του όχι, έχουν θετικά στοιχεία, αλλά εμπεριέχουν και κινδύνους. Ο καθένας θα ψηφίσει με βάση τα δικά του δεδομένα. Το σίγουρο, όμως είναι ένα. Με οποιαδήποτε κυβέρνηση, με οποιοδήποτε νόμισμα, η χώρα μας χρειάζεται μεταρρυθμίσεις. Μεταρρυθμίσεις με στόχο την ανάπτυξη και την περικοπή άσκοπων δαπανών. Το κράτος πρέπει να νοικοκυρευτεί. Το νόμισμα δεν καθορίζει από μόνο του την οικονομία μιας χώρας. Το πάν είναι οι πολίτες και οι πολιτικοί που απαρτίζουν αυτό το κράτος. Όταν θα αλλάξουμε εμείς, θα αλλάξει και το κράτος. Σε αυτή την προσπάθεια, όμως, χρειάζεται να είμαστε όλοι οι Έλληνες ενωμένοι και όχι διχασμένοι. Το χειρότερο σενάριο θα ήταν αυτή την στιγμή ένας εθνικός διχασμός. Το κράτος ξαναφτιάχνεται, αλλά οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων δύσκολα ξαναγίνονται όπως ήταν πριν διχαστούν.

Όσο και να προσπαθούμε να πείσουμε τον διπλανό μας για το τι να ψηφίσει δεν αλλάζει κάτι. Οι άνθρωποι ακούνε αυτά που θέλουν να ακούσουν. Ο καθένας θα ψηφίσει ακριβώς με τον τρόπο που σκέφτεται και με βάση τα συμφέροντά του. Ας ψηφίσει, λοιπόν, ο καθένας ότι θεωρεί σωστό χωρίς γκρίνιες και χωρίς διχασμούς και όλα αυτά μέχρι την 5η Ιουλίου. Από την επομένη δεν χαλαρώνουμε. Έχουμε να οικοδομήσουμε ένα υγιές και σύγχρονο κράτος.

«Οι ωραίοι έχουν χρέη»

Όλοι μιλούν για το χρέος της Ελλάδος και για το γεγονός ότι είναι τόσο μεγάλο που έχει καταστεί μη βιώσιμο. Χρωστάμε τόσα πολλά, που θα πληρώνουν μέχρι και τα δισέγγονά μας, λένε χαρακτηριστικά κάποιοι. Πόσο ισχύουν όλα αυτά και πόσο κοντά βρίσκονται στην πραγματικότητα;

Η Ελλάδα σαφώς και έχει ένα μεγάλο χρέος, αλλά αυτό από μόνο του δεν αποτελεί πρόβλημα. Υπάρχουν χώρες ,όπως οι ΗΠΑ, όπου έχουν πολύ μεγαλύτερο χρέος από αυτό της Ελλάδας, ίσως και πολλαπλάσιο. Δημόσιο χρέος έχουν οι πλούσιες χώρες. Είναι λανθασμένη η αντίληψη ότι δημόσιο χρέος έχουν οι φτωχές χώρες. Τα δημόσια χρέη στις πλούσιες χώρες διπλασιάστηκαν την περίοδο 1980-2008, όπου ήταν και η περίοδος της μεγάλης ανάπτυξής τους. Το πρόβλημα , λοιπόν, της Ελλάδας δεν είναι το χρέος αυτό καθαυτό, αλλά η αναλογία του σε σχέση με το ΑΕΠ της χώρας. Έχουμε μία άκρως οικονομική και δημοσιονομική κρίση, την οποία μάλιστα την έχει ξαναζήσει η Ελλάδα άλλες δύο φορές στην ιστορία της.

Το ζητούμενο στην Ελλάδα είναι η ανάπτυξη και όχι η προσπάθεια αποπληρωμής του χρέους. Το χρέος δεν αποπληρώνεται, με τον ίδιο τρόπο που δεν αποπληρώνεται και σε πλούσιες χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Γερμανία. Χρειαζόμαστε αναπτυξιακό πρόγραμμα και όχι λιτότητα. Η κρίση στην Αμερική το 1930 αντιμετωπίστηκε με ανάπτυξη και όχι με ύφεση. Είναι η θεωρία του Κέινς για να μην είναι πρόβλημα τα ελλείμματα, η οποία έμεινε γνωστή ως η θεωρία της ζήτησης. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι η χώρα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις, με στόχο την ανάπτυξη. Το χρέος πάντα θα υπάρχει, όπως υπάρχει σε όλες τις χώρες και πολύ περισσότερο στις πλούσιες χώρες. Δεν υπάρχουν πλεονασματικοί προυπολογισμοί, όπως φαντάζονται μερικοί, αλλά αντίθετα όλες οι χώρες έχουν ελλειμματικούς προυπολογισμούς. Η διαφορά είναι ότι από αυτές τις χώρες άλλες έχουν δυνατή οικονομία και άλλες όχι. Αυτό είναι το ζητούμενο και αυτό δεν είναι θέμα χρέους.

O μονόδρομος της παραμονής στην Ευρωζώνη

Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή κυριαρχούν δύο απόψεις για την πορεία της χώρας μας. Η μία είναι η ρήξη με τους δανειστές μας, η αποχώρηση από την ζώνη του ευρώ και η επιστροφή στην δραχμή και η άλλη άποψη είναι συμφωνία με τους εταίρους. Η αλήθεια είναι κάπου στην μέση, καθώς και οι δύο εκδοχές ελοχεύουν κινδύνους που ο απλός ο κόσμος δεν γνωρίζει.

Ας αναλύσουμε πρώτα την πρώτη εκδοχή. Κατά την γνώμη μου η επιστροφή στην δραχμή θα είναι καταστροφική και αυτό το λέω όχι απλώς ως προσωπική μου άποψη, άλλα βάση στοιχείων. Η έξοδος από το ευρώ θα φτωχοποιήσει τον λαό, ενώ ταυτόχρονα θα κάνει τους πλούσιους, πλουσιότερους. Πώς θα γίνει αυτό; Με την επιστροφή μας στην δραχμή, το νόμισμα θα υποτιμηθεί και τα κεφάλαια του καθενός στις τράπεζες θα μειωθούν με την μετατροπή κατά πολύ και ταυτόχρονα οι τιμές στα ακίνητα θα πέσουν πάρα πολύ. Έτσι, όσοι έχουν χρήματα στο εξωτερικό, θα τα φέρουν στην Ελλάδα και θα μπορέσουν να αγοράσουν ακίνητα σε εξευτελιστικές τιμές. Μέχρι να ανακάμψει η οικονομία, η χώρα μας θα περάσει πολύ δύσκολες καταστάσεις, που οι νεότεροι δεν νομίζω να έχουν ξαναζήσει.

Η παραμονή μας, λοιπόν, στο ευρώ αποτελεί μονόδρομο. Και ειλικρινά χαίρομαι που η κυβέρνηση έχει αυτό ως σκοπό. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι η κυβέρνηση είναι τόσο αφελής που να συζητάει το ενδεχόμενο ενός grexit. Πρέπει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα μπορεί να βγει από το ευρώ μόνο με δική της πρωτοβουλία. Όλα τα άλλα είναι σενάρια για λαοπλάνους. Πρέπει, λοιπόν να μείνουμε στο ευρώ, γιατί καλώς ή κακώς εκεί αναπτυχθήκαμε ως χώρα, αλλά διαφωνώ με την θεραπεία των τελευταίων χρόνων για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Η λιτότητα και τα υφεσιακά μέτρα δεν οδηγούν πουθενά, απλά λύνουν το πρόβλημα βραχυπρόθεσμα. Μακροπρόθεσμα, όμως, το πρόβλημα βαθαίνει. Η λύση είναι οι ουσιώδεις μεταρρυθμίσεις και να δωθούν χρήματα για επενδύσεις και την πραγματική ανάπτυξη.

Η αλλαγή και η ανάπτυξη δεν έρχονται από την μία μέρα στην άλλη. Η χώρα μας είναι η τρίτη φορά στην ιστορία της που αντιμετωπίζει την ίδια οικονομική κρίση και στάθηκε στα πόδια της. Τι σας κάνει, λοιπόν, να νομίζετε ότι δεν θα σταθούμε και τώρα;

 

Περί Μεταρρυθμίσεων Λόγος

Μεταρρυθμίσεις ακούμε και μεταρρυθμίσεις δεν βλέπουμε. Η κυβέρνηση έχει κάνει πολλές εξαγγελίες, πολλές από τις οποίες επικροτούνται από τον λαό. Μέχρι τώρα ,όμως, δεν έχουμε κάτι χειροπιαστό. Δ          εν τω καταδικάζω. Σίγουρα η κυβέρνηση χρειάζεται χρόνο, ειδικά από την στιγμή που εμπλέκονται ευρωπαϊκοί θεσμοί. Το σίγουρο ,όμως, είναι ότι οι μεταρρυθμίσεις στην χώρα μας είναι απαραίτητες.

Μεταρρυθμίσεις δημοκρατικές και με γνώμονα το κοινό καλό. Δίκαιη φορολόγηση, προσαρμοσμένη σε κλίμακα ανάλογα με το εισόδημα. Καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της φοροαπαλλαγής. Αξιοκρατία και διαφάνεια. Δικαστές αμερόληπτοι και αντικειμενικοί. Κατάργηση των διπλών και τριπλών συντάξεων ,καθώς και της πολυθεσίας. Αποδέσμευση των ανθρώπων της βουλής με τους παχυλούς μισθούς ,διορισμένους με κομματικά κριτήρια. Η γραφειοκρατία πρέπει να περιοριστεί. Ανάγκες επιτακτικές. Το κράτος πρέπει να νοικοκυρευτεί. Κάποτε λέγαμε  «ανήκομεν εις την δύσιν». Πρέπει κάποια στιγμή να γίνει πραγματικότητα. Οι απολύσεις και οι περικοπές δεν αποτελούν ευεργετικές μεταρρυθμίσεις. Η λιτότητα δεν αποτελεί τρόπο ανάπτυξης, αλλά αντίθετα εξαντλεί τους μικρομεσσαίους και εξασθενεί την οικονομία της χώρας ,καθώς το χρήμα δεν κινείται μέσα στην αγορά.

Πάνω απ’ όλα, χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας. Τέλος στις πελατειακές σχέσεις, τέλος στην διαφθορά κομμάτων και καναλιών. Η κατάσταση είναι ρευστή γιατί στο παιχνίδι βρίσκονται και οι εταίροι. Πρέπει, όμως, να κοιτάξουμε πρώτα τα του οίκου μας. Η Ελλάδα δεν είναι ο τελευταίος τροχός της ευρωζώνης, όπου αν αποκοπεί δεν θα γίνει τίποτα. Αν σπάσει το ένα βαγόνι, όλο το τρένο θα εκτροχιαστεί. Αν δεν ίσχυε αυτό δεν θα γινόταν μάχη να κρατηθούμε στην ευρωζώνη. Η αλλαγή πρέπει να έρθει πρώτα από τους ίδιους μας τους εαυτούς. Η Ελλάδα αποτελείται από τον καθένα μας προσωπικά. Εμείς είμαστε το κράτος. Ο δρόμος της επιτυχίας είναι πάντα δύσκολος, αλλά η ηθική ικανοποίηση στο τέλος είναι τόσο γλυκιά που ξεχνάς τα πάντα. Εύχομαι οι μεταρρυθμίσεις που θα γίνουν να είναι ουσιαστικές και υπέρ του λαού και όχι της ελίτ γιατί σε περίπτωση αποτυχίας δεν θα καταστραφεί μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η όλη Ελλάδα.

«Τι θέλει ο ελληνικός λαός;»

Επιστρέφω γράφοντας ένα άρθρο με το αγαπημένο μου θέμα. Τι θέλει ο ελληνικός λαός; Τι ζητά από την κυβέρνηση; Αξιοπρέπεια, λεφτά ή κάτι άλλο; Ο ελληνικός λαός ήταν από τα παλιά χρόνια ένας υπερήφανος λαός, εμποτισμένος με αισθήματα ειρήνης, δημοκρατίας και πολιτισμού. Αυτό που ζητά, λοιπόν, είναι η καταπολέμηση της διαφθοράς, η οποία τον έχει ταπεινώσει τα τελευταία χρόνια.

Για μένα είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα μας. Κουμάντο κάνουν οι καναλάρχες και οι μεγαλοεπιχειρηματίες. Έχει δημιουργηθεί ένα πελατειακό κράτος στη βάση του οποίου βρίσκονται τα μεγάλα συμφέροντα. Δεν είναι κρυφό ότι τα κανάλια χρωστούν εκατομμύρια στο ελληνικό κράτος με αντάλλαγμα να προπαγανδίζουν και να παρουσιάζουν τις ειδήσεις σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα. Από την άλλη μεριά βρίσκονται οι μεγαλοεπιχειρηματίες, οι οποίοι φοροδιαφεύγουν ή φοροαπαλάσσονται συνεχώς. Τόσα χρόνια αυτοί κρατούσαν σημαντικό μέρος των ηνίων του κράτους με την ανοχή των πολιτικών. Πλούτιζαν και δρούσαν στις πλάτες του λαού. Η επιτομή της διαφθοράς και της λαμογιάς. Επίσης, μάστιγα αποτελεί και το λαθρεμπόριο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το λαθρεμπόριο καυσίμων, όπου κάποιοι πλουτίζουν χωρίς να εισπράττει το κράτος τίποτα.

Όλα αυτά είναι γνωστά εδώ και χρόνια. Έχει δημιουργηθεί ένα διεφθαρμένο κράτος με την ανοχή των πολιτικών. Η χρεωκοπία ήταν αναπόφευκτη. Το ήξεραν όλοι και παρόλα αυτά το πάρτι δεν σταμάτησε. Η κυβέρνηση, λοιπόν, που θα καταφέρει να τα βάλλει με τα μεγάλα συμφέροντα και να ΄χτυπήσει΄ την διαφθορά, θα μείνει στην εξουσία για πολλά χρόνια. Αυτή είναι η εκτίμησή μου. Αυτό περιμένει ο ελληνικός λαός. Εύχομαι να γίνει σύντομα.

 

Η επόμενη μέρα, μέσα από τα μάτια μου

Οι επόμενες μέρες είναι αναμφισβήτητα κρίσιμες για το μέλλον  της χώρας μας. Τα Eurogroup δεν δίνουν λύσεις και ο ελληνικός λαός συνεχίζει να περιμένει με αγωνία τις εξελίξεις.

Το καλύτερο σενάριο θα ήταν μία Ελλάδα μέσα στο ευρώ και χωρίς λιτότητα. Ας μην γελιόμαστε. Μέσα στην ευρωζώνη αναπτυχθήκαμε ως χώρα. Μέσα στην ευρωζώνη έγιναν τα όποια έργα έχουν γίνει στην Ελλάδα. Από την άλλη, όμως, το πρόγραμμα της λιτότητας έχει αποτύχει. Δεν το διαπραγματεύομαι καν. Τάσσομαι ξεκάθαρα υπέρ του λαού και όχι υπέρ των τραπεζών. Οι εταίροι μας μιλούν με αριθμούς. Έτσι έχουν μάθει. Είναι τεχνοκράτες. Κάποια στιγμή όμως, πρέπει να ληφθεί υπόψη και ο ανθρώπινος παράγοντας. Δεν είναι ένα παιχνίδι. Οι άνθρωποι πονούν και πεινάνε στ΄αλήθεια.

Η εκδοχή της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, προσωπικά; δεν θα ήταν καταστροφική, όπως θέλουν να μας πείσουν. Σίγουρα δεν την προτιμώ, ούτε την εύχομαι, αλλά δεν θα καταστραφεί η χώρα μας επειδή θα αλλάξουμε νόμισμα. Τα νομίσματα από μόνα τους δεν έχουν αξία. Την αξία την δίνουν οι άνθρωποι σε αυτά. Σίγουρα θα χρειαστούν 1-2 χρόνια για να ορθοποδήσει η οικονομία μας με την δραχμή . Από εκεί και πέρα όμως εξαρτάται από τους εαυτούς μας αν θα είμαστε οικονομικά δυνατοί ή όχι. Διαθέτουμε σαν χώρα, όλα όσα χρειαζόμαστε για μια σταθερή και δυνατή οικονομία. Δεν τα έχουμε εκμεταλλευτεί και εξαρτιόμαστε συνέχεια από τους άλλους. Μήπως είναι καιρός να εκμεταλλευτούμε τα προνόμια που έχουμε ως χώρα;

Προσωπικά εύχομαι στην κυβέρνηση να πετύχει το καλύτερο αποτέλεσμα. Όχι επειδή είμαι «συριζαίος», αλλά επειδή είμαι Έλληνας. Τυχόν αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κάνει κακό μόνο στον ΣΥΡΙΖΑ,αλλά σε όλους τους Έλληνες. Ιστορικά οι Έλληνες έχουν ενωθεί στις δύσκολες καταστάσεις. Έτσι πρέπει να γίνει και τώρα. Δεν είμαι ούτε δεξιός, ούτε αριστερός. Πρωτίστως είμαι κάτοικος αυτής της χώρας και θέλω το καλύτερο γι΄αυτήν. Εύχομαι ,λοιπόν, στην κυβέρνηση καλή δύναμη, υπομονή και πίστη πως όλα θα πάνε καλά. Αναμένουμε….

Η ελπίδα έρχεται;

Το βασικό προεκλογικό σλόγκαν του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το  «η ελπίδα έρχεται». Τελικά η ελπίδα ήρθε, έρχεται ή δεν θα έρθει ποτέ; Ρωτώντας τους ανθρώπους, οι απόψεις είναι πολλές και ποικίλες. Κυριαρχεί η αισιοδοξία, αλλά και ο φόβος. Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα. Θα τα βρούμε με την τρόικα; Θα συνεχίζουν να μας δανείζουν; Θα μείνουμε στο ευρώ; Πολλά τα ερωτήματα και οι απαντήσεις δεν μπορεί να είναι σίγουρες. Μόνο εικασίες υπάρχουν. Θα προσπαθήσω, λοιπόν, από την δική μου σκοπιά να κάνω έναν απολογισμό των εκλογών και βέβαια της νέας κυβέρνησης.

Το δίλημμα των εκλογών, όσον αφορά τα δύο κόμματα που διεκδικούσαν την εξουσία, ήταν σταθερότητα και συνέχιση των μέτρων του μνημονίου ή προσπάθεια για μια καινούρια αρχή με δικαιοσύνη, αλλά χωρίς σίγουρα θετικά αποτελέσματα. Συνέχιση της λιτότητας και της μέχρι τώρα πολιτικής δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Ο κόσμος το φώναζε και στην πρώην κυβέρνηση είχαν βάλλει ωτοασπίδες. Η πολιτική του μνημονίου ήταν καταστρεπτική. Ανεργία, μειώσεις μισθών και συντάξεων και απολύσεις. Αυτές ήταν οι μεταρρυθμίσεις που προσπάθησαν να μας πουν ότι ήταν για καλό. Καμία μεταρρύθμιση δεν έγινε επί κυβέρνησης Σαμαρά. Και αυτό γιατί προσπάθησε να βρει λύσεις στο χρέος παίρνοντας τα λεφτά από τα μεσαία και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Δεν πείραξε καθόλου την ελίτ, η οποία συνέχιζε να πλουτίζει. Η τακτική ήταν γνωστή από τα παλαιότερα χρόνια. Οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Όταν, λοιπόν, ένας άνθρωπος είναι τόσο συνυφασμένος με την ελίτ και τα μεγάλα συμφέροντα, πώς μπορεί να ευεργετήσει τον λαό;

Το αποτέλεσμα για την Ν.Δ ήταν απολύτως φυσιολογικό. Εκπροσωπούσε τους πλούσιους και ο λαός την τιμώρησε. Έτσι, εμπιστεύτηκε τον ΣΥΡΙΖΑ , ο οποίος έταξε και υποσχέθηκε πολλά που ήταν υπέρ του λαού. Είπε αυτά ακριβώς που ήθελε να ακούσει ο μέσος Έλληνας και γιαυτό το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν υπέρ του. Αυτή η κυβέρνηση θα κριθεί εν καιρώ. Το να κάνεις κριτική από τώρα δεν έχει νόημα. Ο μεγάλος νικητής, λοιπόν, ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν ήταν μόνο αυτός. Ο λόγος για την Ένωση Κεντρώων του Βασίλη Λεβέντη, ενός ανθρώπου που έχει αποκλειστεί όλα τα προηγούμενα χρόνια από τα ΜΜΕ επειδή έλεγε αλήθειες  και ήταν κατά των συμφερόντων των καναλιών και των μεγαλοεπιχειρηματιών. Κατάφερε να πάρει ένα ποσοστό της τάξης του 1.8 με το τίποτα. Μόνο με την φωνή του και την χρόνια προσπάθειά του.

Όπως άρχισα, έτσι και θέλω να τελειώσω, με το σλόγκαν του ΣΥΡΙΖΑ. Είμαι σίγουρος ότι το σκέφτηκαν πολύ καλά για το ποιο θα είναι το σλόγκαν τους. Πολύ πετυχημένο και χτυπάει ακριβώς στο συναίσθημα του μέσου  Έλληνα. Ο Έλληνας έχει ανάγκη από αισιοδοξία. Πρέπει να σταματήσει η μιζέρια. Αν χαμογελάσουμε πρώτα εμείς, όλα θα φτιάξουν. Δεν εύχομαι στη νέα κυβέρνηση να κάνει όλα όσα υποσχέθηκε, ούτε να μοιράζει χρήματα. Εύχομαι να φέρει μια πιο δημοκρατική πολιτική μακριά από τα ρουσφέτια, τις μίζες και τις λαμογιές, όπως συνέβη τα τελευταία 40 χρόνια επί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Τα χρόνια της διαφθοράς πρέπει να σταματήσουν. Η ελπίδα πρέπει να έρθει και όχι επειδή το είπε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά επειδή το απαιτεί ο ελληνικός λαός!