Ψήφος στα 17; Ψήφος για τους Έλληνες του εξωτερικού;

Υπάρχουν σκέψεις για νέο εκλογικό νόμο από την κυβέρνηση με μια βασική πρόταση να είναι η ψήφος από τα 17 χρόνια. Από την άλλη υπάρχει και η αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία προτείνει να ψηφίζουν και οι Έλληνες του εξωτερικού. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι και τα δύο είναι ωραίες προτάσεις και αν πραγματοποιηθούν θα είναι αξιοσημείωτες αλλαγές.

Προσωπικά διαφωνώ και στα δύο. Από την μία η ψήφος στα 17 είναι μια πονηρή κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Οι νεολαίοι και ιδιαίτερα τα παιδιά που πάνε σχολείο, διακατέχονται από αντιλήψεις επαναστατικές και έχουν έντονο το αίσθημα της δικαιοσύνης και της ισοπολιτείας, αυτά ακριβώς που υποτίθεται ότι πρεσβεύει και η αριστερά.

Προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπαιρνε ένα σημαντικό ποσοστό από τα 17χρονα παιδιά, όμως θεωρώ ότι είναι ανέντιμο να εκμεταλλεύεσαι την ορμή και την επαναστατικότητα των νέων για ψηφοθηρικούς λόγους.

Η άποψή μου είναι όχι ότι δεν πρέπει να μειωθεί το όριο ηλικίας για την εκλογική διαδικασία, αλλά αντίθετα να αυξηθεί, για παράδειγμα στα 20 χρόνια. Μια ηλικία που ο άνθρωπος όντας δύο χρόνια ενήλικας και έχοντας ενσωματωθεί στην κοινωνία είτε ως φοιτητής, είτε ως εργαζόμενος, είτε ως και τα δύο, μπορεί να αντιληφθεί καλύτερα την κατάσταση και το τι είναι πραγματικά δίκαιο και επαναστατικό.

Από την άλλη διαφωνώ και με την πρόταση για ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού.

Η ψήφος δεν είναι εθνικό ζήτημα, αλλά κοινωνικό. Οι Έλληνες του εξωτερικού δε ζουν στην Ελλάδα, δεν πληρώνονται, ούτε εργάζονται εδώ, ούτε αφουγκράζονται ακριβώς τον παλμό και το τι επικρατεί. Το γεγονός ότι είναι Έλληνες δεν έχει κάποιο εκλογικό νόημα.

Θα ήταν προτιμότερο και πολύ ηθικότερο να ψηφίζουν οι μετανάστες που έχουν εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα, οι οποίοι ζουν και εργάζονται στο ελληνικό κράτος και ίσως θέλουν με την ψήφο τους να συμμετέχουν και αυτοί σε κάποια αλλαγή στο πολιτικό γίγνεσθαι ή στην ανάπτυξη της κοινωνίας όπου ζουν.

Είμαι υπέρ των αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων, αλλά μόνο όταν αυτές έχουν σκοπό την βελτίωση μιας κατάστασης. Το να γίνει μια αλλαγή απλά για να γίνει δεν έχει νόημα. Το ζητούμενο είναι οι μεταρρυθμίσεις να κάνουν τους ανθρώπους να ζουν καλύτερα, δικαιότερα και να προσβλέπουν στην οικονομική, στην κοινωνική και στην πνευματική ανάπτυξη.

Με το χρέος τι γίνεται;

Λένε πολλοί πως το πρόβλημα της Ελλάδας είναι το χρέος αυτό καθαυτό. Πως δεν γίνεται να το ξεπληρώσουμε και ότι θα χρωστάνε μέχρι και τα δισέγγονά μας. Η αλήθεια είναι ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ο τρόπος λειτουργίας του κράτους, γιατί παράγει συνεχώς χρέος και η αναλογία του με το ΑΕΠ της χώρας.

Ένα κούρεμα χρέους θα ήταν κάτι θετικό για την οικονομία. Ακόμα και μια αναδιάρθρωση του χρέους θα είχε θετικές συνέπειες. Συμφωνώ. Όμως, σε μία οικονομία χρειάζεται να γίνουν πρώτα άλλα πράγματα, ώστε να αποκτήσει νόημα μια συμφωνία για το χρέος. Αν, για παράδειγμα, γινόταν το 2009 ένα κούρεμα, σε λίγα χρόνια από τότε, θα αντιμετωπίζαμε πάλι πρόβλημα χρέους, γιατί το βασικό ζητούμενο είναι να αλλάξει ο μηχανισμός που παράγει το χρέος.

Η πορεία είναι η εξής: Δημοσιονομική προσαρμογή και μεταρρυθμίσεις, οικονομική σταθερότητα, επενδύσεις, κούρεμα χρέους. Αυτά είναι σαν μια αλυσίδα και πρέπει να γίνουν με την συγκεκριμένη σειρά. Όταν προσπαθούμε να παρακάμψουμε κάποιο, η αλυσίδα σπάει. Το κούρεμα χρέους θα έχει νόημα και θα δώσει ώθηση στην οικονομία, μόνο όταν έχουν υλοποιηθεί τα προηγούμενα. Κούρεμα χρέους χωρίς μεταρρυθμίσεις και χωρίς επενδύσεις, για να μπει καινούριο χρήμα στην οικονομία, δεν έχει νόημα.

Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να θεωρούμε το χρέος μας πρόβλημα. Υπάρχουν χώρες που έχουν μεγαλύτερο χρέος. Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε μεγάλα ελλείμματα, δεν έχουμε επενδύσεις και κίνητρα για επιχειρηματικότητα και δεν παράγουμε τόσο ΑΕΠ όσο θα έπρεπε για να καταστήσουμε το χρέος μας μη προβληματικό.

Η λύση στην κρίση είναι οι μεταρρυθμίσεις για να φτιάξουμε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, οι επενδύσεις και η επιχειρηματικότητα. Η Ελλάδα στα χρόνια της κρίσης έχει προσπαθήσει, όχι όσο θα έπρεπε, αλλά αρκετά. Με την ολοκλήρωση της αξιολόγησης ήρθε η ώρα να υπάρξει και μια συμφωνία για το χρέος. Τώρα ήρθε η ώρα και όχι πριν μερικούς μήνες που το ζητούσε η κυβέρνηση χωρίς καμία δημοσιονομική προσαρμογή και χωρίς καμία μεταρρύθμιση.

Όταν ο διεκδικητής γίνεται απεργολάγνος

Πόσο ωραίες είναι οι απεργίες όταν αυτές φέρνουν αποτελέσματα;

Πόσο ωραίες είναι οι ανθρώπινες και εργατικές διεκδικήσεις που έχουν γίνει στο παρελθόν; Η ιστορία μας είναι γεμάτη από νίκες των εργαζομένων και της ανθρωπότητας γενικά, που κατοχυρώθηκαν από πορείες, διεκδικήσεις και μαζικές κινητοποιήσεις.

Την ιστορία πρέπει να την σέβεσαι, αλλά χρειάζεται να αντιλαμβάνεσαι και το παρόν, δηλαδή τον πραγματικό υπαρκτό κόσμο.

Έχω την εντύπωση ότι στην Ελλάδα η απεργία έχει γίνει περισσότερο επάγγελμα, παρά πραγματικές διεκδικήσεις. Δεν είμαι κατά των απεργιών, απλά θεωρώ ότι αυτές πρέπει να είναι μαζικές και αγνές και όχι αποτέλεσμα επιρροής μερικών ατόμων.

Ακόμα και η συχνότητα των απεργιών στην χώρα μας έχει εξευτελίσει το νόημα τους και τις έχουν καταστήσει μια καθημερινότητα χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Δε γίνεται να οργανώνονται απεργίες κάθε βδομάδα. Δε γίνεται να συμμετέχουν σε αυτές ένα μικρό ποσοστό κλείνοντας δρόμους και να εμποδίζουν τους υπόλοιπους στις μετακινήσεις τους.

Δέχομαι ότι κάθε κινητοποίηση έχει και το τίμημά της, αλλά και από την άλλη είμαι υπέρμαχος της άποψης ότι η ελευθερία μου σταματάει εκεί που ξεκινάει η ελευθερία του άλλου.

Θα ήθελα να γίνονται απεργίες μόνο για θέματα που χρειάζεται. Θα ήθελα να είναι μαζικές. Θα ήθελα να συμμετέχουν νέοι, ηλικιωμένοι, φοιτητές και εργαζόμενοι. Όταν, όμως, ο διεκδικητής γίνεται απεργολάγνος δημιουργείται ένας ατέρμονος κύκλος.

Καμία φωνή δεν ακούγεται και επίσης όσες απεργίες και να γίνουν το κράτος δε μπορεί να κάνει δεκτά τα αιτήματα καθώς είναι αδύνατο οικονομικά. Οι απαιτήσεις των ανθρώπων έχουν μείνει σε παλαιότερα χρόνια, όπου τα χρήματα σκορπιζόντουσαν σε ανθρώπους χωρίς να το αξίζουν. Για να διεκδικήσεις κάτι, πρέπει πρώτα να παράξεις.

Ο δημοσιονομικός εκτροχιασμός της χώρας χρήζει μεταρρυθμίσεις, μείωση δαπανών και επενδυτικότητα. Όσο πολεμάμε αυτά ή όσο δεν τα κάνουμε, ο κύκλος των μνημονίων θα συνεχιστεί για πολύ ακόμα ή στο χειρότερο σενάριο θα οδηγηθούμε στην δραχμή.

Ως ανθρώπινη οντότητα είμαι εκ φύσεως υπέρ των ανθρωπίνων και εργασιακών διεκδικήσεων και κινητοποιήσεων. Όμως, ως έλλογο ον είμαι υπέρ της εργασίας, της επιστήμης και της επιχειρηματικότητας, τα οποία θα δημιουργήσουν τις απαραίτητες συνθήκες, ώστε να μη χρειάζονται αυτές διεκδικήσεις. Τροφή για σκέψη.

Λίγο περισσότερη κοινωνική πολιτική

Η κοινωνική πολιτική είναι από τους σημαντικότερους τομείς για την καλή λειτουργία ενός κράτους. Η απουσία της μπορεί να οδηγήσει σε κοινωνικές εκρήξεις, καθώς υπάρχουν άτομα στην κοινωνία που έχουν περισσότερες ανάγκες από άλλους. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα της κρίσης, η κοινωνική πολιτική και το κράτος πρόνοιας είναι απαραίτητα συστατικά για να λειτουργήσει η κοινωνία χωρίς μεγάλα προβλήματα, μέχρι η χώρα να μπει σε μία κανονικότητα.

Η δωρεάν παιδεία και υγεία είναι κλισέ και επιβάλλεται να υπάρχουν. Προσωπικά σε αυτούς τους δύο τομείς είμαι υπέρμαχος στο να παρέχονται δωρεάν. Δεν είμαι κατά των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά στους συγκεκριμένους τομείς έχω ενδοιασμούς. Τι γίνεται, όμως, με τους ανέργους, με τους φτωχούς και με αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη;

Η κοινωνική πολιτική πρέπει να ενισχυθεί. Είναι αδύνατον άνθρωποι να τρώνε από τα σκουπίδια ή να κοιμούνται στα παγκάκια. Είναι αδύνατον ευρωπαϊκή χώρα του 2016 να αδιαφορεί για τους ανθρώπους της. Η πολιτεία χρειάζεται να δημιουργήσει περισσότερα συσσίτια. Περισσότερους χώρους στέγασης για ανθρώπους που κοιμούνται στον δρόμο. Τείνει να χαθεί η έννοια του ανθρωπισμού. Η οικονομική κρίση, όμως, δεν συνεπάγεται απαραίτητα και ανθρωπιστική κρίση. Ίσα- ίσα που πρέπει να ενισχύεται σε τέτοιες περιόδους. Τα μνημόνια, με τα οποία συμφωνώ, είναι αλήθεια ότι επιβάλλουν περικοπές σε όλους τους τομείς, όμως η πολιτεία πρέπει να μεριμνά ανεξαρτήτως χρημάτων. Οι ιδιωτικές πρωτοβουλίες, οι εθελοντικές οργανώσεις και οι κοινωνικές δράσεις, θεωρώ, ότι πρέπει να είναι στο dna μας.

Ένα κράτος είναι υγιές όχι μόνο όταν έχει ισοσκελισμένα δημοσιονομικά, όχι μόνο όταν έχει επενδύσεις και επιχειρηματικότητα, μα πάνω απ΄όλα όταν έχει κοινωνικά υγιείς ανθρώπους. Η επαιτεία είναι ταπείνωση και κανείς δεν ζητιανεύει από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Ο ρόλος της πολιτείας έγκειται στο να ενισχύσει την κοινωνική πολιτική. Τρόποι υπάρχουν. Άλλωστε, αυτός είναι και ο ρόλος της πολιτείας. Να βρίσκει λύσεις στα προβλήματα.

Το ευρώ και η Ευρώπη είναι φετίχ;

Λόγω δημοσιονομικής κρίσης στην Ελλάδα, ακούγονται απόψεις ότι το ευρώ και η Ευρώπη φταίνε. Όποτε ακούω αυτή την άποψη, μου έρχονται στο μυαλό χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία και αναρωτιέμαι ποια χώρα έχει ο καθένας στο μυαλό του ως πρότυπο.

ΗΠΑ, Γερμανία, Αγγλία, Ζάμπια και Πακιστάν είναι κάποιες ενδεικτικές χώρες με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Αν τεθεί το ερώτημα σε ποια από αυτές τις χώρες θα ήθελες να ζήσεις, 9 στους 10 ανθρώπους θα επιλέξουν κάποια από τις 3 πρώτες. Γιατί; Γιατί είναι ανεπτυγμένες χώρες με ισχυρή οικονομία και ένα ισχυρό νόμισμα. Αντίθετα η Ζάμπια έχει για νόμισμα το κουάτσα και το Πακιστάν την ρουπία. Οπότε ο συνδυασμός ανίσχυρου νομίσματος και μικρής βιομηχανίας έχει ως αποτέλεσμα την ανάδειξη μιας φτωχής χώρας. Η Ελλάδα, εφόσον δεν έχει την βιομηχανία των ΗΠΑ, Αγγλία και Γερμανία, εύκολα θα μπορούσε να γίνει μια πολύ φτωχή χώρα αν γυρνούσε σε εθνικό νόμισμα. Γιατί, λοιπόν, αφού δεν επιλέγουν να ζήσουν οι περισσότεροι σε κάποια από τις τελευταίες , λένε πως στην περίπτωση της Ελλάδας φταίει το ευρώ και πρέπει να επιστρέψουμε σε ένα ανίσχυρο νόμισμα;

Η Ευρώπη είναι σκληρή και προσπαθεί με σκληρά οικονομικά μέτρα να καλύψει τα δημοσιονομικά κενά και ελλείμματα των μελών της. Σίγουρα έχει κάνει λάθη, αλλά δεν ευθύνεται κανένας ευρωπαίος για την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Η Ελλάδα δανειζόταν εκατομμύρια για πολλά χρόνια μέχρι που έφτασε ο καιρός που η Ευρώπη έβαλε φρένο. Με πολύ απλά λόγια αυτό είναι το πρόβλημα και βρίζουμε τους ευρωπαίους εταίρους μας γιατί δεν συνεχίζουν να μας δανείζουν άνευ όρων.

Πρέπει να μείνουμε στο ευρώ και να προσπαθήσουμε να φέρουμε επενδύσεις και να ενισχύσουμε την επιχειρηματικότητα. Τότε θα ανακάμψει η ελληνική οικονομία και θα γίνει πραγματικά δυνατή και ισχυρή. Το ευρώ και η Ευρώπη δεν είναι φετίχ. Συμφωνώ. Απλά όπως είναι δομημένος ο κόσμος γύρω μας, ισχυρές είναι οι χώρες που έχουν και ισχυρά νομίσματα. Χρειάζεται να βλέπουμε το κοινό καλό και όχι τις προσωπικές επιδιώξεις ή τις προσωπικές διαφωνίες. Η Ελλάδα του ευρώ είναι μια χώρα που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των πολλών, ενώ η Ελλάδα της δραχμής εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων.

Αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο, η Ευρώπη είναι το πιο δημοκρατικό και ελεύθερο κομμάτι του κόσμου και αυτό που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Κανείς δεν πιστεύω ότι επιθυμεί θανατικές ποινές, μπούρκες, πολέμους, φτώχεια, κακοποίηση παιδιών, υποβάθμιση γυναικών και δουλεία ανθρώπων. Αυτά συμβαίνουν και είναι τάση ζωής για χώρες στην Αφρική και στην Ασία. Συμβαίνουν, αλλά όχι στην Ευρώπη.

Έχει κάνει λάθη η Ευρώπη. Έχει προβλήματα. Χρειάζεται κάποιες αλλαγές, όπως περισσότερη κατανόηση και αλληλοβοήθεια. Χωλαίνει σε ζητήματα ανθρωπισμού. Το σίγουρο, όμως, είναι ένα. Αν μου έλεγαν πώς φαντάζομαι την ιδεατή κοινωνία, η Ευρώπη θα ήταν ότι πιο κοντινό θα υπήρχε στις υπαρκτές κοινωνίες.

 

Η ακροδεξιά του τίποτα

Με αφορμή το νεοσύστατο κόμμα του Καρατζαφέρη και του Μπαλτάκου, το οποίο θα κινείται προφανώς στον χώρο της ακροδεξιάς, θα μπορούσε να γίνει μια εκτενής αναφορά για την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη.

Στην Ελλάδα η Χρυσή Αυγή έχει υψηλά ποσοστά τα τελευταία χρόνια, αλλά και στο παρελθόν υπήρχαν κόμματα όπως το ΛΑΟΣ. Στην Ευρώπη σε πολλές χώρες τα ακροδεξιά κόμματα παρουσιάζουν άνοδο σημαντική με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα το κόμμα της Λεπέν. Στην Σουηδία το κόμμα των Σουηδών Δημοκρατών δείχνει πιο ισχυρό από ποτέ. Αλλά και στην Γερμανία και την Ολλανδία, τα ακροδεξιά κόμματα έχουν ανεβάσει πολύ τα ποσοστά τους. Ίδιο σκηνικό υπάρχει και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στην Αυστρία υπάρχει το ‘’freedomparty’’ και στην Ιταλία η σκληρή δεξιά της Λίγκας του Βορρά.

Τα ακροδεξιά κόμματα προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την οικονομική κρίση στην Ευρώπη, καθώς και το προσφυγικό. Οι προτάσεις της ακροδεξιάς ουσιαστικά περιστρέφονται γύρω από τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και την διατήρηση των εθνών-κρατών. Φυσικά, τέτοιες απόψεις ελοχεύουν κινδύνους και οδηγούν τους ανθρώπους στο να μη ζουν ελεύθερα. Η Ευρώπη δεν πρέπει να αφήσει κανένα περιθώριο στην ακροδεξιά, γιατί αντιτίθεται στις αξίες της.

Όλοι οι μουσουλμάνοι δεν είναι τζιχαντιστές. Όλοι οι έγχρωμοι δεν είναι κακοποιοί. Προφανώς μπορεί να υπάρχουν κάποιοι ανάμεσά τους, αλλά δεν είναι όλοι. Μια ακόμα πιο ενισχυμένη ευρωπαϊκή ακροδεξιά θα είναι ένα τεράστιο πισωγύρισμα. Θα σημαίνει τον κίνδυνο για την δημοκρατία και την ελευθερία.

Άλλωστε αναρωτιέμαι. Τι ευεργετικό έχει να προσφέρει η ακροδεξιά; Η απάντηση είναι τίποτα. Είναι η ακροδεξιά του τίποτα. Μπορεί να προσφέρει μόνο φόβο για το διαφορετικό. Μπορεί, όμως, ο άνθρωπος να ζήσει με τον φόβο;

ISIS-Ισλαμικό Kράτος: Σκέψεις και απαντήσεις

Οι τζιχαντιστές είναι η σύγχρονη ομάδα τρομοκρατών που πλήττουν την υφήλιο. Δρουν οργανωμένα και γι΄αυτό  υπάρχουν πολλά ερωτήματα γύρω από την φήμη τους, όμως κάθε πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπίζεται χωρίς υπερβολές και  φανατισμό, αλλά με λογική.

Όλοι οι μουσουλμάνοι είναι τζιχαντιστές;

Όχι. Τζιχαντιστές είναι οι φανατικοί μουσουλμάνοι που προσπαθούν να επιβάλουν την ιδεολογία τους και αντιτίθενται σε οτιδήποτε διαφορετικό. Είναι ακραίο και ρατσιστικό να αντιμετωπίζουμε όλους τους μουσουλμάνους ως τρομοκράτες. Είναι σαν να λέμε ότι όλοι οι αστυνομικοί είναι γουρούνια επειδή κάποιοι ίσως να είναι βίαιοι ή ότι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες επειδή κάποιοι είναι αργόσχολοι ή ότι όλοι οι φίλαθλοι είναι χούλιγκαν επειδή κάποιοι κάνουν επεισόδια. Το γεγονός ότι κάποια άτομα από κάποια κοινωνική ομάδα ολισθαίνουν σε παραπτώματα, δε σημαίνει ότι ολόκληρη η κοινωνική ομάδα ολισθαίνει. Το γεγονός είναι περισσότερο ατομικό και όχι συλλογικό.

Πρέπει να κλείσουν τα ευρωπαϊκά σύνορα;

Αν κλείσουν τα σύνορα, θα σημαίνει ότι ο φόβος για νέο χτύπημα ή γενικότερα η ξενοφοβία νίκησε. Το ευρωπαϊκό όραμα δεν συγκροτήθηκε με την σκέψη ότι όλα θα κυλούν για πάντα όμορφα. Αν με την πρώτη δυσκολία γυρίσουμε πολλές δεκαετίες πίσω, αυτό σημαίνει πως η Ευρώπη ηττήθηκε. Άρα όχι δεν πρέπει να κλείσουν τα σύνορα, ούτε να απομονωθούν κάποιες χώρες ή η Ευρώπη από τον υπόλοιπο κόσμο. Η λύση θα είναι ευρωπαϊκή.

Πρέπει να ταυτίζουμε τις τρομοκρατικές επιθέσεις με το προσφυγικό;

Μα και στην Συρία θύματα τρομοκρατικών επιθέσεων είναι. Γι’ αυτό φεύγουν. Το να ταυτίσουμε τα δύο γεγονότα είναι σα να κλείνουμε τα μάτια στο πρόβλημα. Η λύση είναι να υπάρξει ταυτοποίηση των όσων έρχονται και αυστηρός έλεγχος, γιατί τα μεταναστευτικά κύματα δεν είναι όλοι από την Συρία, αλλά και από άλλες χώρες που δεν πλήττονται από τρομοκρατία ή πόλεμο καθώς στους λεγόμενους πρόσφυγες μπορεί να υπάρχουν και τζιχαντιστές.

Κινδυνεύει η Αθήνα;

Προφανώς, όπως και κάθε μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη. Πολλοί λένε ότι η Αθήνα δεν κινδυνεύει γιατί είναι η πύλη εισόδου. Ίσως να ισχύει αυτό τώρα, αλλά όταν η Ελλάδα αναγκαστεί να σκληρύνει την στάση της στο θέμα υποδοχής προσφύγων, κάτι που θα γίνει, τότε ίσως να υπάρξει αντίδραση. Άλλωστε, δεν νομίζω ότι στην τρομοκρατία υπάρχουν ηθικές αξίες του τύπου ΄΄μην χτυπήσω αυτόν γιατί μας βοηθάει΄΄. Αν είναι να τον χτυπήσω, θα τον χτυπήσω. Μία σοβαρή χώρα και οι επίσημοι θεσμοί δεν μπορούν να βασιστούν σε αστεία επιχειρήματα και καφενειακού τύπου συζητήσεις.

Η Τουρκία έχει ευθύνη για τα προσφυγικά ρεύματα;

Ναι. Έχω την εντύπωση ότι το μόνο που ενδιαφέρει την Τουρκία είναι να κερδίσει όσα περισσότερα μπορεί από την Ευρώπη και δεν ενδιαφέρεται για τους πρόσφυγες. Άλλωστε, στους πρόσφυγες, με βάση τους κανόνες, παρέχεται άσυλο στην πρώτη ασφαλή χώρα που θα πάνε. Η Τουρκία δεν θεωρείται ασφαλής χώρα;

Ποιες χώρες είναι στόχοι; 

Όλες οι χώρες μπορεί να θεωρηθούν επόμενοι στόχοι, αλλά οι ανεπτυγμένες χώρες του δυτικού κόσμου πιστεύω πως είναι οι πρώτοι στόχοι, λόγω μεγάλης ιδεολογικής διαφοράς μεταξύ τους.

Πού στηρίζεται οικονομικά το ISIS και πού βρίσκει όπλα;

Το Isis κάνει εμπόριο ανθρώπων και λαθρεμπόριο πετρελαίου. Πήρε όπλα από την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, καθώς και από τα στρατόπεδα που κατέλαβε σε Συρία και Ιράκ.

Ποια είναι η λύση για τον ISIS;

Η λύση θα δοθεί μέσα από την βοήθεια του δυτικού κόσμου στις κυβερνήσεις της Συρίας και του Ιράκ, ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν την τρομοκρατία. Οι στρατιωτικές παρεμβάσεις το μόνο που κάνουν είναι να γίνεται αντιπαθητική η δύση και να θεωρείται από όλο και περισσότερους μουσουλμάνους εχθρός με αποτέλεσμα να τάσσονται στο πλευρό του ISIS.

Η Τουρκία θέλει. Το αξίζει όμως;

Στη συζήτηση για το προσφυγικό η Τουρκία έχει σημαντικό ρόλο, καθώς από εκεί προέρχεται το κύμα των προσφύγων. Για να περιορίσει τον αριθμό, η Τουρκία ζητάει αρκετά. Ζητάει χρήματα, αλλά πάνω απ΄όλα ζητάει να εισχωρήσει περισσότερο στην Ευρώπη. Το να εισέλθει η Τουρκία στην ευρωπαϊκή ένωση είναι πάγιο αίτημά της, αλλά σε τι μπορεί να συγκριθεί η Τουρκία με την Ευρώπη;

Η Ευρώπη διακατέχεται από οικονομική ελευθερία και ελεύθερη αγορά. Από ελευθερία του τύπου. Από ανεξιθρησκία. Σίγουρα δεν λειτουργούν όλα τέλεια, αλλά η κουλτούρα της Τουρκίας έχει όλα αυτά που απεχθάνεται η ευρωπαϊκή ιδεολογία. Το τουρκικό κράτος επιβάλλει πολλά στον λαό της και προσπαθεί να τον κατευθύνει. Από την άλλη ο λαός της είναι ένας παρωχημένος λαός, εθνικιστικός σε αρκετό βαθμό και φανατικά θρησκευόμενος. Όλα αυτά φυσικά και ισχύουν και στην Ευρώπη, αλλά αφορούν κάποιον μικρό αριθμό σε κάποιες χώρες και δεν αφορούν ολοκληρωτικά κάποια χώρα. Μάλιστα, τα εθνικιστικά και θρησκευτικά παραληρήματα, η Ευρώπη προσπαθεί να τα εξοντώσει.

Κάθε χώρα έχει κάποια κουλτούρα και κάποιο πολιτισμό. Είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει φυσιογνωμία οποιαδήποτε χώρα, αλλά μερικές φορές επιβάλλεται. Η Τουρκία με το παρόν προφίλ της δεν έχει καμία θέση στην ευρώπη. Οι μπούρκες, τα χαρέμια, ο εθνικισμός και ο ισλαμικός φανατισμός δεν έχει καμία θέση στην Ευρώπη. Δεν έχει καμία θέση στο όραμα πάνω στο οποίο βασίστηκε η ιδέα την συμμαχίας. Αν επιθυμεί η Τουρκία να μπει στην ευρωπαϊκή ένωση πρέπει να κάνει μεταμόσχευση ιδεολογίας και κουλτούρας. Είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο, καθώς η συνήθεια είναι η μεγαλύτερη δύναμη. Ο λαός έτσι συνήθισε και αυτό δεν αλλάζει γιατί αυτά που πιστεύει θεωρεί ότι είναι και τα σωστά.

Δεν είμαι εναντίον της Τουρκίας σαν χώρα. Είμαι ενάντια σε αυτά που πρεσβεύει η Τουρκία. Είμαι εναντίον του φανατισμού και των εξτρεμιστικών ιδεολογιών. Είμαι εναντίον του εθνικισμού. Είμαι εναντίον του ισλαμικού φανατισμού, όπως και όλων των άλλων θρησκειών. Η ευρώπη δεν είναι καλύτερη επειδή έχει ανώτερης φύσης ανθρώπους, αλλά επειδή προσφέρει τα ερείσματα για να υπάρξουν ανώτερης κουλτούρας άνθρωποι. Προσφέρει κοινωνική, θρησκευτική και οικονομική ελευθερία. Η Τουρκία, από την άλλη, χωλαίνει. Μία ένταξή της, λοιπόν, θα αποτελεί έναν νάνο σε μια παρέα με γίγαντες. Θα είναι έξω από τα νερά της και δεν είμαι σίγουρος αν θα μπορεί να δεχτεί την ευρωπαϊκή κουλτούρα και να κάνει προοδευτικές αλλαγές. Από την άλλη, οι λαοί όλου του κόσμου πρέπει να προοδεύουν και να εκσυγχρονίζονται με την βοήθεια αυτών που ξέρουν και όχι να παραγκωνίζονται. Το σίγουρο είναι ένα:

O νάνος πρέπει να ψηλώσει.

Η έννοια της Ευρώπης ολισθαίνει;

Ευρώπη σημαίνει Σένγκεν και γεωπολιτική ασφάλεια και κυριαρχία. Όταν αυτά τα δύο απειλούνται κάτι γίνεται λάθος. Έχει δοθεί το βάρος στην οικονομία και έχει μετατραπεί η Ευρώπη ως μια νομισματική ένωση, όπου όλοι ασχολούνται με δημοσιονομικές προσαρμογές. Προφανώς και η οικονομία είναι ουσιώδες ζήτημα, αλλά η έννοια της Ευρώπης εμπεριέχει μια γενική συνεργασία των χωρών με στόχο την δημιουργία μιας πολιτισμένης και δημοκρατικής κοινωνίας. Αντιμέτωπη με το προσφυγικό, η Ευρώπη δείχνει σημάδια αδυναμίας και μοιάζει απροετοίμαστη με ενέργειες που αντιτίθενται στην κουλτούρα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Δεν γίνεται η Αυστρία να κλείνει τα σύνορα και να λέει δεν δέχεται πρόσφυγες. Δεν γίνεται η Αλβανία, η οποία την δεκαετία του 90 ήταν η χώρα από την οποία ήρθαν στην Ελλάδα χιλιάδες οικονομικοί μετανάστες, να κλείνει τα μάτια στο προσφυγικό. Οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει να δεχτούν εκείνον τον αριθμό προσφύγων τον οποίο αντέχουν. Το να κλείνεις τα μάτια σε ένα πρόβλημα δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Η Ευρώπη οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της και κυρίως να προφυλάξει το μέλος της, το οποίο είναι τα σύνορά της, την Ελλάδα. Η ιστορία πρέπει να γράψει για την βοήθεια και την προστασία των προσφύγων και όχι για την αδιαφορία και την εκμετάλλευση.

Η Ευρώπη ολισθαίνει, αλλά οι απόψεις περί απομόνωσης και αντιευρωπαϊσμού δεν αποτελούν ορθολογικές λύσεις. Η λύση για όλα τα ζητήματα θα δοθεί εντός Ευρώπης. Τόσο το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, όσο και το προσφυγικό είναι μείζονα προβλήματα, τα οποία θα λυθούν μέσα στην Ευρώπη και όχι στην απομόνωση. Η οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας, καθώς και η γεωπολιτική μας ασφάλεια εξαρτάται από την συνεργασία μας με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Η Ευρώπη δεν πρόκειται να διαλυθεί, όπως ακούγεται, αντιθέτως θα δυναμώσει. Το ζητούμενο, όμως, είναι να υπάρξει περισσότερη και ποιοτικότερη Ευρώπη για όλους .

Η κουλτούρα της συνεργασίας

Στην σύνοδο κορυφής για το προσφυγικό που πραγματοποιήθηκε, Τσίπρας και Μητσοτάκης παρουσιάστηκαν ως ενιαίο μέτωπο κατά του κλεισίματος των συνόρων. Και οι δύο τάχθηκαν υπέρ της άποψης ότι η λύση στο προσφυγικό δεν είναι η απομόνωση, αλλά η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Σημάδι θετικό. Σημάδι που δείχνει ότι δεν είμαστε έρμαια των κομματικών φανατισμών και ότι μπροστά στο εθνικό συμφέρον, μπορεί να υπάρξει ταύτιση απόψεων. Παρόλα αυτά, το γεγονός αυτό ήταν μεμονωμένο. Η Ελλάδα δεν διαθέτει κουλτούρα συνεργασίας και αυτό ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τον οικονομικό εκτροχιασμό της χώρας.

Στα χρόνια της κρίσης, αντί να δημιουργηθεί ένα ενιαίο μέτωπο για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, όχι μόνο τα πολιτικά κόμματα δεν συνεργάστηκαν, αλλά εξαπέλυαν πυρά, όπως δεν είχε συμβεί ποτέ στο παρελθόν. Η εκάστοτε κυβέρνηση έφερνε μέτρα και προσπαθούσε να κάνει κάποιες μεταρρυθμίσεις και η αντιπολίτευση φώναζε και έκανε αντιμνημονιακό αγώνα. Έναν αγώνα, όμως, που ήταν μόνο για ψηφοθηρικούς λόγους και δεν είχε καμία άλλη ουσία, καθώς η μόνη λύση για την αντιμετώπιση της κρίσης και για την συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας ήταν το μνημόνιο. Σίγουρα τα μέτρα δεν είναι ευχάριστα, αλλά η αντιμνημονιακή προπαγάνδα είναι κάτι ανήθικο, καθώς κοροϊδεύουν  τον κόσμο με ψέματα, λες και τα χρήματα έρχονται από τον ουρανό ή λες και υπάρχει ένα αόρατο χέρι που ρυθμίζει την οικονομία δια μαγείας.

Αν από την αρχή της κρίσης τα ευρωπαϊκά κόμματα είχαν συνεργαστεί και έλεγαν την αλήθεια στον κόσμο, τώρα η χώρα θα βρισκόταν σε ανάπτυξη. Αν δημιουργούσαν μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας και έκαναν τις μεταρρυθμίσεις που έπρεπε από την αρχή, χωρίς να διαμαρτύρονται και χωρίς να φωνάζουν, σίγουρα τα πράγματα σήμερα θα ήταν πολύ θετικά. Δεν φταίει το ευρώ, ούτε η Ευρώπη. Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει άλλες δύο φορές στις οποίες είχε εθνικό νόμισμα.  Δεν φταίει το νόμισμα, αλλά η αδυναμία, η απροθυμία και η δειλία των κυβερνήσεων να οικοδομήσουν ένα ισχυρό ευρωπαϊκό κράτος κάνοντας μεταρρυθμίσεις που ισχύουν σε όλα τα προηγμένα κράτη της δύσης. Καμία κυβέρνηση μόνη της δεν μπορεί να σηκώσει αυτό το βάρος γιατί είναι τόσο βαρύ που πρέπει να ξεβολέψει κάποιους και έτσι το βάρος αυτό πέφτει και την πλακώνει. Αυτός είναι και ο λόγος που στα χρόνια της κρίσης έχουν αλλάξει τόσες κυβερνήσεις και τόσοι πρωθυπουργοί.

Η Ελλάδα χρειάζεται οικουμενική κυβέρνηση με κοινό στόχο την οικοδόμηση σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους και κάνοντας μεταρρυθμίσεις αγνοώντας για τις κραυγές διαμαρτυρίας. Μόνο μία οικουμενική κυβέρνηση μπορεί να σηκώσει ένα τέτοιο βάρος, απλά στην Ελλάδα δεν έχουμε την κουλτούρα της συνεργασίας και ο καθένας προσπαθεί να πάρει την εξουσία πιστεύοντας πως θα αλλάξει τα πάντα μόνος του και ένα ολόκληρο έθνος θα τον δοξάζει.  Αυτή είναι η άποψή μου, αλλά ίσως και να κάνω λάθος.

 

Όλοι θέλουν αλλαγή, αλλά κανείς δεν θέλει να αλλάξει.

Τις τελευταίες μέρες, με αφορμή το ασφαλιστικό και το φορολογικό έχει υπάρξει μια μεγάλη αναστάτωση και ένας μεγάλος ξεσηκωμός κάποιων κοινωνικών ομάδων. Προφανώς και δεν είναι ευχάριστο να επιβαρύνεται κάποιος οικονομικά, αλλά όταν η χώρα αντιμετωπίζει δημοσιονομικά προβλήματα, αναγκαστικά πρέπει να παρθούν σκληρά μέτρα.

Οι αγρότες πρέπει να καταλάβουν ότι η περίοδος όπου δεν πλήρωναν τίποτα και έπαιρναν τις επιχορηγήσεις πέρασε και δεν πρόκειται να ξαναέρθει. Οι ελεύθεροι επαγγελματίες πρέπει να καταλάβουν ότι χρειάζεται να κόβουν αποδείξεις. Ο καθένας νοιάζεται για την τσέπη του και αδιαφορεί για το σύνολο ,όμως, αυτή η αδιαφορία μας έφτασε στο σημείο της χρεοκοπίας. Δεν είμαι υπέρ της υπερφορολόγησης στον ιδιωτικό τομέα, καθώς αυτός παράγει και είναι ο αρμόδιος για την ανάπτυξη της χώρας. Είμαι υπέρ μιας σταθερής κλιμακωτής φορολογίας και πολέμιος της φοροδιαφυγής.

Οι θυσίες είναι απαραίτητες. Κάποιοι θα ξεβολευτούν, κάποιοι θα πληρώσουν παραπάνω. Δεν γίνεται, όμως, κάθε φορά να υπάρχουν βίαιες και παράλογες αντιδράσεις. Το κράτος δεν έχει να τα δώσει. Όταν τα είχε, τα έδινε και με το παραπάνω. Άρα, όσο και να φωνάζουν κάποιοι δεν αλλάζουν κάτι, απλά δημιουργούν θόρυβο.

Το συμπέρασμα, λοιπόν, είναι ότι το κράτος χρειάζεται λεφτά. Τόσα χρόνια όσα μας έλειπαν τα δανειζόμασταν από την Ευρώπη, αλλά από το 2009 που σταμάτησαν τα δανεικά ψάχνουμε τρόπους να βρούμε τα χρήματα που λείπουν. Άλλοι προσπαθούν να ρίξουν τα βάρη στον δημόσιο τομέα, με μειώσεις μισθών, συντάξεων και γενικά των δημόσιων δαπανών. Άλλοι προσπαθούν να ρίξουν το βάρος στον ιδιωτικό τομέα με υπερφορολόγηση. Σε όλες τις περιπτώσεις, υπάρχουν πάντα αυτοί που φωνάζουν. Κανείς δεν θέλει να πληρώσει. Κανείς δεν θέλει να μεταρρυθμιστεί ο τομέας του. Όλοι θέλουν αλλαγή, αλλά κανείς να ξεβολευτεί.

Η αλήθεια, λοιπόν, είναι κάπου στην μέση. Η χώρα χρειάζεται μείωση των περιττών δημόσιων δαπανών και νοικοκύρεμα του δημοσίου από την μία και κλιμακωτή φορολογία ανάλογα με το εισόδημα από την άλλη. Πάνω απ΄όλα, όμως, χρειάζεται να μεγαλώσει η πίτα. Χρειάζονται επενδύσεις, ώστε μέσω της φορολογίας να αυξηθούν τα έσοδα του κράτους. Χρειάζεται, δηλαδή, να μπει καινούριο χρήμα στην χώρα. Μόνο τότε θα ορθοποδήσει η οικονομία. Για να γίνει αυτό χρειάζεται μια σταθερότητα, γιατί διαφορετικά επενδύσεις και νέες επιχειρήσεις δεν έρχονται στην Ελλάδα. Η σταθερότητα αυτή θα προκύψει μέσω των μεταρρυθμίσεων που πρέπει να γίνουν. Η λύση στην κρίση, λοιπόν, είναι η επιχειρηματικότητα, η επίτευξη της οποίας θα πραγματοποιηθεί μέσω των μεταρρυθμίσεων ως επιβράβευση. Οι βίαιες αντιδράσεις μόνο κακό προκαλούν, πολύ απλά γιατί όσα και να ζητάνε κάποιοι, το κράτος δεν μπορεί να τα δώσει γιατί δεν τα έχει. Ειλικρινά,  δεν ξέρω πόσοι το έχουν καταλάβει αυτό.

Τελειώνοντας, θέλω να αναφερθώ και σε αυτούς που πιστεύουν ότι φταίει το χρέος και ότι ένα κούρεμα θα λύσει το πρόβλημα και μάλιστα βρίζουν τους ευρωπαίους που δεν το κάνουν. Πολύ απλά, κούρεμα χρέους χωρίς μεταρρυθμίσεις είναι ένα τίποτα. Και να γίνει κούρεμα, με τον τρόπο που λειτουργεί το κράτος σε λίγα χρόνια θα έχουμε πάλι πρόβλημα χρεοκοπίας. Το κούρεμα θα έρθει ως επιβράβευση για τις μεταρρυθμίσεις. Αυτές είναι το ζητούμενο, και για τις επενδύσεις και για το κούρεμα, αλλά όπως προείπα κανείς δεν θέλει να αλλάξει, αλλά όλοι φωνάζουν ότι κάτι πρέπει να αλλάξει .

 

 

 

Σένγκεν-Προσφυγικό: σημειώσατε Χ

Σε απειλούν ότι θα βγεις από την συνθήκη Σένγκεν, αν δεν υλοποιήσεις τα αναγκαία για την υποδοχή των προσφύγων. Προφανώς και στην Ευρώπη δεν επιθυμούν μια ανεξέλεγκτη εισροή προσφύγων, ειδικά μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι. Βγαίνεις από την συνθήκη, κλείνουν τα σύνορά σου και γίνεσαι αποθήκη ψυχών ή φτιάχνεις τα hot spot, γίνονται οι ταυτοποιήσεις και αρκετοί πρόσφυγες πηγαίνουν στη χώρα αρεσκείας τους; Η αλήθεια είναι κάπου στην μέση και υπάρχει μια διττή διάσταση στο φλέγον ζήτημα.

Από την μία, η έξοδος από την Σένγκεν είναι μια εθνική ήττα. Δεν γίνεται να απομονώνεσαι με οποιαδήποτε μορφή από την Ευρώπη. Δεν γίνεται να θεωρείς εχθρό σου την Ευρώπη, πολύ απλά γιατί δεν είναι. Η ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων κερδίθηκε βάζοντας τα θεμέλια της υλοποίησης για το όραμα της Ευρώπης. Για τον λόγο αυτό, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι τα ελληνικά σύνορα είναι τα ευρωπαϊκά σύνορα. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί χρειάζεται να μεριμνήσουν περισσότερο, καθώς η χρηματική βοήθεια δεν αρκεί. Η ελληνική κυβέρνηση είτε από απροθυμία, είτε από δειλία, είτε από ανικανότητα, δείχνει να μην μπορεί ή να μην ξέρει να διαχειριστεί το προσφυγικό ζήτημα. Η λύση της Ευρώπης δεν πρέπει να είναι ούτε τα τελεσίγραφα, ούτε οι απειλές, αλλά η άμεση βοήθεια για την επίλυση.

Από την άλλη, οι πρόσφυγες δεν κάνουν τουρισμό. Καθημερινά άνθρωποι πνίγονται. Προσπαθούν να ζήσουν λίγο καλύτερα. Προσπαθούν να γευτούν λίγο ευρωπαϊκό πολιτισμό, λίγο καλύτερες συνθήκες ζωής. Το να κλείσεις τα σύνορα ή να τους γυρνάς πίσω δεν αποτελεί λύση. Απλά με αυτόν τον τρόπο κλείνεις τα μάτια στο πρόβλημα. Το ότι τα κλείνεις, όμως, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει. Κάποτε η ιστορία θα γράψει γι΄αυτό. Πρέπει να γράψει για τις προσπάθειες υποστήριξης των ευρωπαϊκών θεσμών προς τους πρόσφυγες και όχι για την περιφρόνηση.

Σε μια Ελλάδα με οικονομικά προβλήματα και σε μια Ευρώπη υπό αμφισβήτηση, ξαφνικά σκάει και αυτό το πρόβλημα. Θα ήταν ουτοπικό να ευχηθώ να λυθούν γρήγορα τα προβλήματα, γι΄αυτό όντας πραγματιστής θα πω πως οι δυσκολίες, συνήθως, σε κάνουν πιο δυνατό. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωζώνη και η συνθήκη Σένγκεν θα συνεχίσουν να υπάρχουν και θα δυναμώσουν με την παρέλευση των προβλημάτων αστάθειας και κρίσης. Το ζήτημα είναι να βρίσκεται και η Ελλάδα εκεί, όχι ως ουραγός, αλλά ως ισότιμο μέλος.

 

 

 

Ένας επαναστατημένος άνθρωπος

Υπάρχουν τόσοι μουσάτοι και ούτε μια επανάσταση. Μία φράση που κυκλοφορεί μεταξύ σοβαρού και αστείου. Η κοινωνία μας έχει ανάγκη από επανάσταση, αλλά αυτή η λέξη μπορεί να ερμηνευθεί διαφορετικά από τον κάθε άνθρωπο. Τι σημαίνει επανάσταση στις μέρες μας και ποιος θεωρείται επαναστάτης;

Σίγουρα δεν είναι αυτός που καίει αμάξια και μαγαζιά. Ούτε αυτός που συγκρούεται με την αστυνομία ή ανήκει σε κάποια αντιεξουσιαστική ομάδα. Μπορεί να αυτοαποκαλούνται επαναστάτες, αλλά δεν είναι. Η επανάσταση γίνεται για να βελτιώσεις μια κατάσταση και να αλλάξεις άρδην κάποια πράγματα στην κοινωνία. Η βία και οι καταστροφές προφανώς και δεν αποτελούν επανάσταση. Η Ελλάδα χρειάζεται ανάπτυξη και όραμα. Οι άνθρωποι που μπορούν να τα φέρουν αυτά, για μένα είναι επαναστάτες.

Επαναστάτης είναι ο νέος που θα ανοίξει μια επιχείρηση στην Ελλάδα. Επαναστάτης είναι αυτός που θα προσπαθήσει να αποκτήσει τα εφόδια ώστε να επιτύχει μόνος του και όχι με τις πλάτες άλλων. Επαναστάτης είναι αυτός που αντιτίθεται και λέει όχι στην διαφθορά, στο πελατειακό και κομματικό κράτος και στα ρουσφέτια. Αυτά χρεοκόπησαν την Ελλάδα και θεωρώ επαναστάτη όποιον τα μάχεται και οραματίζεται μια δικαιότερη και πιο μορφωμένη Ελλάδα.

Πολλοί πιστεύουν πως κάθε επανάσταση είναι μια ουτοπική κατάσταση. Προσωπικά διαφωνώ. Το κράτος δεν είναι κάτι αόρατο, αλλά απαρτίζεται από τον καθένα ξεχωριστά. Όταν εμείς οι ίδιοι αλλάξουμε και επικροτούμε ή ζητάμε τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν, τότε θα γίνουμε επαναστάτες.

Μόνο ένας επαναστατημένος λαός μπορεί να μετατρέψει ένα διεφθαρμένο και κομματικό κράτος χωρίς όραμα σε σύγχρονο, ευρωπαϊκό κράτος δικαίου.

Ιδεολογίες μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Από την δημιουργία της ευρωπαϊκής ένωσης και έπειτα, υπάρχουν κάποιες κατευθυντήριες ιδεολογικές γραμμές. Το όραμα της Ευρώπης ήταν η δημιουργία μιας ανοιχτόμυαλης και φιλελεύθερης κοινωνίας. Ως ένα βαθμό πέτυχε, καθώς οι περισσότερες χώρες ασκούν φιλελεύθερη πολιτική με ιδιωτικές πρωτοβουλίες και αναπτυξιακά προγράμματα που ενισχύουν το επιχειρηματικό δαιμόνιο του κάθε ανθρώπου και λειτουργούν ως έρεισμα. Προφανώς, μέσα στα πλαίσια της Ευρώπης δεν ενστερνίζονται όλοι τον φιλελευθερισμό. Τι γίνεται, λοιπόν, με τις πολιτικές ομάδες που έχουν άλλες απόψεις περί οικονομίας και κράτους;

Αυτές οι ομάδες, είτε ασπάζονται τον κομμουνισμό, είτε τον σοσιαλισμό, είτε τον εθνικισμό, είτε οτιδήποτε άλλο, έχουν σαφές πρόβλημα με την ευρωπαϊκή ένωση που από την φύση της είναι μια καπιταλιστική ένωση με φιλελεύθερο οικονομικό προσανατολισμό. Κανείς δεν μπορεί να απαγορέψει σε κάποιον να διαφωνεί με την ιδεολογία της ένωσης, απλά είναι παράλογο να προσπαθεί να την ανατρέψει. Όποια χώρα δεν επιθυμεί την συγκεκριμένη ευρωπαϊκή πολιτική απλά φεύγει από την ένωση και την ευρωζώνη και ασκεί την πολιτική που επιθυμεί αναλογιζόμενη και τις όποιες συνέπειες. Δεν είναι κακό, αλλά δεν γίνεται να ακούγονται φωνές όπως ότι η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει και να μετακινηθεί προς τα αριστερά, προς τα δεξιά ή προς τον κομμουνισμό ή τον εθνικισμό. Η Ευρώπη και οι θεσμοί της έχουν την ιδεολογία που αποδέχεται η πλειοψηφία του κόσμου. Δεν μπορεί να μετατοπιστεί προς μια ιδεολογία μειοψηφική, καθώς θα πρόκειται για κάτι αντιδημοκρατικό.

Όποια χώρα είναι υπέρ της ευρωπαϊκής ένωσης και των θεσμών της πρέπει να προσαρμοστεί αυτή στις απαιτήσεις της Ευρώπης και όχι να προσπαθεί να αλλάξει ιδεολογικό προσανατολισμό στην Ευρώπη. Σίγουρα δεν εκθειάζω την ευρωπαϊκή ένωση και την ευρωζώνη και σίγουρα δεν αποτελεί μονόδρομο για τις ευρωπαϊκές χώρες, καθώς υπάρχουν χώρες εκτός ευρωπαϊκής ένωσης ή ευρωζώνης που ακμάζουν. Αυτό που υποστηρίζω είναι ότι αν αποφασίσεις ότι θες να μπεις στον χορό και να χορέψεις, πρέπει να συμβαδίσεις με τους άλλους ώστε να κάνετε τα ίδια βήματα και όχι να χορεύεις όπως θες εσύ, γιατί σε αυτή την περίπτωση θα φαίνεσαι αστείος και απροσάρμοστος. Από την άλλη, αν δεν σου αρέσει ο συγκεκριμένος χορός, υπάρχουν και άλλοι χοροί ,είτε ομαδικοί, είτε ατομικοί, που μπορείς να χορέψεις εξίσου ωραία.

Είναι ο εξτρεμισμός ηλίθιε

Δανειζόμενος τον τίτλο του βιβλίου του Νίκου Μπογιόπουλου “είναι ο καπιταλισμός ηλίθιε”, προσπαθώ να ερμηνεύσω το φαινόμενο των πολιτικών αντιπαραθέσεων που αγγίζουν τα όρια του φανατισμού και της βίας.

Πολιτικοί και ιδεολογικοί χώροι θα υπάρχουν παντού, καθώς θα υπάρχουν πάντα και άνθρωποι που ανήκουν σε αυτούς και θα τους υπερασπίζονται. Άκρως δημοκρατικό, άκρως πλουραλιστικό. Μία υγιής κοινωνία επιβάλλεται να έχει ποικίλες φωνές για να προοδέψει και να αναπτυχθεί. Κάποιος πρέπει να κάνει εποικοδομητική αντιπολίτευση στην εκάστοτε κυβέρνηση. Μέχρι εδώ όλα καλά. Τι γίνεται, όμως, όταν αυτές οι φωνές φεύγουν από τα όρια της αντιπαράθεσης και του διαλόγου και πηγαίνουν στα όρια του φανατισμού και της επίθεσης;

Το πρόβλημα της σημερινής πολιτικής σκηνής είναι ο εξτρεμισμός. Ακούγονται απόψεις ότι η τάδε ιδεολογία φταίει. Λάθος. Δεν φταίει η ιδεολογία, φταίνε οι εξτρεμιστές της ιδεολογίας. Οι άνθρωποι που προσπαθούν να περάσουν τις ιδέες τους με την βία. Τα παραδείγματα πολλά. Η εθνικιστική ιδεολογία υπήρχε και θα υπάρχει. Το πρόβλημα είναι οι εξτρεμιστές  χρυσαυγίτες και οι χρυσαυγίτες κάθε χώρας. Άνθρωποι ενάντια στην εξουσία υπήρχαν και θα υπάρχουν. Το πρόβλημα είναι οι τύποι που σπάνε και καίνε τις περιουσίες συνανθρώπων τους με φασιστικό τρόπο. Ακόμα και στους κόλπους των θρησκειών. Όλοι οι μουσουλμάνοι δεν είναι τζιχαντιστές. Δεν κατακρίνω το Ισλάμ που κάποιοι ενστερνίζονται, αλλά τους εξτρεμιστές μουσουλμάνους που προσπαθούν να επιβάλλουν την ιδεολογία τους.

Είναι ο εξτρεμισμός, λοιπόν, αυτός που ευθύνεται. Αυτός που κάνει τους ανθρώπους να μάχονται ο ένας τον άλλον, όχι η ιδεολογία. Η ιδεολογία υπάρχει. Δεν αλλάζει αυτό. Όταν η παγκόσμια κοινωνία καταφέρει να περιορίσει τους εξτρεμιστές, σίγουρα θα γίνει καλύτερη. Όταν η παιδεία έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, σίγουρα οι εξτρεμιστές θα λιγοστευόσουν. Άλλωστε, το έχει πει και ο Νέλσον Μαντένα. “Το μεγαλύτερο όπλο που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για να αλλάξεις τον κόσμο είναι η παιδεία”.