Για τον κοινωνικό φιλελευθερισμό

Σε μια όμορφη κοινωνία δεν υπάρχουν διακρίσεις. Σε μια ελεύθερη κοινωνία υπάρχει σεβασμός στην διαφορετικότητα. Πολλοί μπερδεύουν τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, θεωρώντας τον ασυδοσία και ελευθερία στα όρια της πλήρους διάλυσης του εθνικού μοντέλου ζωής. Δεν είναι, όμως, έτσι. Πάντα μιλάμε για κράτος δικαίου. Για κράτος κανόνων και αρχών, αλλά με ατομική ελευθερία και πρωτοβουλία. Έχουμε δύο περιστατικά που δείχνουν σημάδια μιας συντηρητικής κοινωνίας. Αυτό της εισόδου μελών κόμματος σε σχολείο στο Πέραμα για να διαμαρτυρηθούν για την ενσωμάτωση των παιδιών των προσφύγων και αυτό της δήλωσης πολιτικού ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι μια ασθένεια κολλητική.

Δεν γίνεται να εισβάλεις σε χώρο εκπαίδευσης επειδή διαφωνείς με κάτι. Προφανώς και υπάρχουν προβλήματα με την ενσωμάτωση των παιδιών, είτε μαθησιακά είτε υγειονομικά, αλλά τα πάντα λύνονται με μέριμνα και διάλογο. Ο άκριτη διαφωνία στα όρια της επιθετικότητας είναι προφανώς σημάδια ρατσισμού και έλλειψης κοινωνικού φιλελευθερισμού.

Δεν γίνεται να θεωρείς άρρωστους ανθρώπους με διαφορετική σεξουαλική προτίμηση. Ίσως να θεωρούνταν κάποτε, λόγο έλλειψης γνώσεων. Σήμερα, όμως, είναι αδιανόητο. Με την ίδια λογική, δηλαδή, να θεωρούμε άρρωστο οποιονδήποτε ανήκει σε οποιαδήποτε μειονότητα.

Καλώς ή κακώς υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας με ιδιαιτερότητες, που δεν είναι πλειοψηφία. Όμως, ζουν και υπάρχουν. Δεν είναι κάτι άρρωστο. Ίσως είναι διαφορετικό, αλλά το διαφορετικό δεν είναι πάντα υποδεέστερο.

Ο Γιάννης και ο επιλεκτικός μας θαυμασμός

Τις τελευταίες μέρες ο Έλληνας μπασκετμπολίστας Γιάννης Αντεντοκούνμπο βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Αφενός, είναι από τα φαβορί για να συμμετάσχει στο All star game του πρωταθλήματος του NBA αφετέρου υπέγραψε αυτόγραφα σε Έλληνες φιλάθλους, αρνούμενος μάλιστα να υπογράψει πάνω στην ελληνική σημαία. Οι εκδηλώσεις θαυμασμού είναι μεγάλες. Είναι ο Γιάννης. Ο δικός μας Γιάννης. Ο Έλληνας.
Ο Αντεντοκούνμπο του NBA είναι ο Έλληνας, ο πατριώτης, ο Γιαννάρας. Ο Αντεντοκούνμπο του πλυντηρίου αυτοκινήτων είναι ο αράπης, είναι ο ‘να γυρίσει στη χώρα του’. Βλέπετε, υπάρχει μια επιλεκτική εκδήλωση θαυμασμού. Έχουμε μάθει να σεβόμαστε την εξουσία, που τυχόν να έχει κάποιος, και όχι τον ίδιο τον άνθρωπο.
Θαυμάζουμε τον Γιάννη επειδή έγινε αστέρας του NBA, λόγω του ταλέντου του. Ο Γιάννης, όμως, κάποτε ζούσε στα Σεπόλια. Τότε δεν ήταν τίποτα, παρά ένα παιδί με όνειρα. Αυτοί που τώρα φουσκώνουν εθνική περηφάνια, είναι και αυτοί που τότε καταψήφιζαν τον νόμο για την ιθαγένεια.
Άνθρωποι ξενόφοβοι και συντηρητικοί. Τέτοιοι άνθρωποι εντός και εκτός κοινοβουλίου. Συντηρητικά κόμματα που κραυγάζουν βγάζοντας άνευ αιτίας εθνικούς λόγους και πολίτες φοβισμένοι για το διαφορετικό. Σίγουρα ελλοχεύουν κίνδυνοι. Η τρομοκρατία και η εγκληματικότητα υφίσταται. Όμως, τις περισσότερες φορές υπάρχουν στο άτομο και όχι στην εθνικότητα ή στο χρώμα. Είναι στοιχεία που δεν γεννιούνται, αλλά καλλιεργούνται. Μαντέψτε ποια είναι η καλύτερη λύση για να μην καλλιεργηθούν.

Λαϊκισμός και ατολμία: Τα δύο κακά της πολιτικής

Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ αποφασίζει να δώσει ένα εφάπαξ επίδομα στους συνταξιούχους τα Χριστούγεννα και αυτό είναι αρκετό για να ξεσπάσει και πάλι πολιτικός πόλεμος. Τόσο στα ελληνικά κόμματα, όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο υπάρχουν θέσεις υπέρ και κατά αυτού του εγχειρήματος. Στην Ελλάδα, πάντως, τα δύο μεγάλα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία δείχνουν σημάδια μιας παλιάς Ελλάδας. Μιας Ελλάδας που πρέπει να αφήσουμε πίσω μας. Ενός παλαιοκομματισμού που παρόλο δεν θέλουμε να υπάρχει, φαίνεται ότι είναι ακόμη εδώ.

Από την μία ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ δίνει ένα επίδομα, χωρίς να ενημερώσει τους εταίρους και τους θεσμούς, θέλοντας να δείξει ότι είμαστε ανεξάρτητη χώρα. Προφανώς και είμαστε. Αλλά όταν βρισκόμαστε σε ένα πρόγραμμα δανειοδότησης, μάλλον χρειάζεται να ενημερώνουμε για τις δαπάνες μας. Επίσης, τα χρήματα αυτά ίσως να μπορούσαμε να τα διανείμουμε καλύτερα. Σε ανέργους και σε νέους ανθρώπους. Το ζητούμενο στην Ελλάδα δεν είναι μόνο να έχει καλή σύνταξη ο παππούς, αλλά κυρίως να έχει δουλειά με υψηλό μισθό το εγγόνι. Οι συνταξιούχοι είναι μια κοινωνική ομάδα που δεν παράγει στην κοινωνία. Το βάρος πρέπει να δοθεί στους νέους επιστήμονες και στον ιδιωτικό τομέα. Αυτοί παράγουν και από αυτούς θα έρθει η οποιαδήποτε ανάπτυξη.

Από την άλλη, η Ν.Δ  που φοβάται να εκφράσει την άποψή της. Επιλέγει το ΠΑΡΩΝ σε μία ψηφοφορία, όντας κόμμα εξουσίας. Αν φοβάται το πολιτικό κόστος σε μία ψηφοφορία και δεν παίρνει ξεκάθαρη θέση, μπορούμε να της εμπιστευτούμε την διακυβέρνηση της χώρας και να κάνει ριζικές μεταρρυθμίσεις στο κράτος; Αν φοβάται το πολιτικό κόστος σε μία ψηφοφορία, σημαίνει ότι, ούσα φοβισμένη, θα δειλιάσει μπροστά σε οποιαδήποτε αλλαγή και μεταρρύθμιση.

Λαϊκισμός από την μία, ατολμία από την άλλη. Πάντα αυτά ήταν τα αγκάθια στην ελληνική πολιτική. Άνθρωποι που έταζαν, δημαγωγούσαν και μοίραζαν ψεύτικο πλούτο και άνθρωποι που φοβόντουσαν να εκφέρουν την γνώμη τους μήπως και κακοχαρακτηριστούν από τον κόσμο. Τελικά, προτιμάμε τα όμορφα ψέματα παρά τις σκληρές αλήθειες.

Μαμά, ήρθαν οι Τούρκοι

Σε μια Ελλάδα που αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και προσφυγικές ροές, προστέθηκε ένα επιπλέον πρόβλημα. Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας. Διεκδικήσεις που λίγο-πολύ είναι πάγιες, απλά τώρα τονίστηκαν περισσότερο δια στόματος Ερντογάν. Η Ελλάδα δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, παρόλες τις φωνές που υπάρχουν. Υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση και Διεθνές δίκαιο.

Τα σύνορα της Ελλάδας, λοιπόν, δεν είναι απλώς τα σύνορα του συγκεκριμένου κράτους ονόματι Ελλάς, αλλά είναι ταυτόχρονα τα ευρωπαϊκά σύνορα. Η Ελλάδα δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μπει σε μια διαδικασία διμερών επαφών με την Τουρκία. Πρέπει να υψώνεται μπροστά πάντα το τείχος που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπό αυτή την λογική δεν τίθεται καμία περίπτωση αμφισβήτησης και διεκδίκησης. Η Τουρκία μπορεί να φωνάζει όσο θέλει, όμως υπάρχει μία σταθερά. Υπάρχουν διεθνές δίκαιο και διεθνείς κανόνες και τα σύνορα είναι καθορισμένα.

Από την άλλη, προφανώς και η κυβέρνηση Ερντογάν γνωρίζει πολύ καλά πως δε μπορεί να αξιώσει κάτι από αυτά που λέει. Ο σκοπός είναι διπλός. Αφενός να συντηρεί μία κατάσταση και σε περίπτωση διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μπορεί να διεκδικήσει με καλύτερες προοπτικές και από την άλλη ο Ερντογάν προσπαθεί να παρουσιαστεί ως ηγέτης και να κατευθύνει τον τουρκικό λαό. Πάντα τα εθνικά θέματα και τα εθνικιστικά παραληρήματα ήταν σαγηνευτικά για μερίδες λαών. Ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος και τις χιλιάδες φυλακίσεις από τον Ερντογάν, ο ίδιος επιδιώκει να γίνει ηγέτης στα μάτια του λαού του.

Το σίγουρο είναι ένα. Η Τουρκία είχε και θα έχει αξιώσεις από την Ελλάδα. Πάντα θα θέλει να κερδίσει κάτι από το Αιγαίο. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να μπει σε κανένα παιχνίδι της Τουρκίας. Γιατί όσο το συζητάει, τόσο αμφισβητείται και αναπαράγεται. Η Τουρκία πρέπει να μιλάει με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να της δίνονται απαντήσεις μέσω Διεθνούς δικαίου. Γιατί οι εθνικές διεκδικήσεις είναι για τους εθνικιστές και ο εθνικισμός είναι το προσάναμμα για τις πολεμικές συρράξεις.

Ελληνοαμερικανική τρέλα

Επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα και αναμφίβολα πρόκειται για μία πολύ σημαντική επίσκεψη δεδομένων των συνθηκών της χώρας και του γεγονότος ότι Αμερικανός πρόεδρος είχε να έρθει στην Ελλάδα από την εποχή Κλίντον το 1999. Η κυβέρνηση Τσίπρα έδωσε το βάρος της επίσκεψης στο να υπάρξουν εξαγγελίες σχετικά με τη ρύθμιση χρέους. Είναι για την κυβέρνηση ένα ζήτημα πρώτης τάξεως. Την τελευταία εβδομάδα, όμως, υπήρξαν γεγονότα τρέλας προερχόμενα από πολλές και διαφορετικές μεριές. Μέρες Ομπάμα, εκλογών, πολυτεχνείου, αλλά και γενικότερης τρέλας.

Οι Η.Π.Α  έβγαλαν επόμενο πρόεδρο τον Τράμπ, όμως στους δρόμους των Η.Π.Α υπάρχουν πορείες και διαμαρτυρίες, γιατί δεν τον θέλουν. Ταυτόχρονα, στην Ελλάδα θεωρούμε ότι μόνο εδώ έχουμε διαμαρτυρίες και τυχόν επεισόδια και ότι σε όλες τις άλλες χώρες του δυτικού κόσμου επικρατεί η τάξη.

Έρχεται ο Ομπάμα και ασχολούμαστε με το ότι ο Τσίπρας έβαλε τα χέρια στις τσέπες ή ότι δε ξέρει να σταθεί και να κινηθεί στο χώρο. Προφανώς και μετράνε τα πάντα και είμαι υπέρ της καλής αισθητικής και εμφάνισης, όμως παρατήρησε κανείς τα λάθη του Ομπάμα και τα δικά του χέρια στις τσέπες; Αλήθεια αν είχαμε ανάπτυξη, υψηλούς μισθούς και κανένα απολύτως οικονομικό πρόβλημα, θα κριτικάραμε την εμφάνιση και τις κινήσεις του Τσίπρα; Αν ο Τσίπρας ήταν Ρώσος πρωθυπουργός, μήπως τον θαυμάζαμε κιόλας επειδή είναι χύμα και ξεχωριστός;

Μπαίνει στο νοσοκομείο με σοβαρό πρόβλημα πρώην βουλευτής κι εμείς δείχνουμε ευαισθησία με κριτήριο αν συμφωνούμε ή όχι με την ιδεολογική του θέση. Το γεγονός ότι είναι απλά ένας άνθρωπος δεν μας περνάει από το μυαλό;

Γίνονται επεισόδια στο πολυτεχνείο και βρίζουμε τον Σύριζα που ανέχτηκε την κατάσταση αυτή. Δηλαδή παλαιότερα με κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ δεν γινόντουσαν επεισόδια τέτοια μέρα; Βρίζουμε τους μετανάστες που ενεπλάκησαν στα επεισόδια με την δικαιολογία ότι αυτοί τα προκαλούν. Δηλαδή πριν 10-20 χρόνια που δεν υπήρχαν μετανάστες ή υπήρχαν σε μικρό αριθμό, δεν γινόντουσαν επεισόδια;

Τελικά, πάντα κάποιος μας φταίει. Πάντα θέλουμε να έχουμε έναν αντίπαλο. Κάποιον να βρίζουμε. Να συνεργαστούμε σε αυτή τη χώρα δεν το έχουμε σκεφτεί ακόμα.

Ανασχηματισμός. Ε και;

Υπάρχει μία παροιμία που λέει άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τους ανασχηματισμούς. Η εκάστοτε κυβέρνηση όταν βρίσκεται σε αδιέξοδο ή όταν πέφτει δημοσκοπικά δημιουργεί ένα νέο κυβερνητικό σχήμα. Τι είναι, όμως, ο ανασχηματισμός; Γιατί υπάρχει τέτοια συμπάθεια στο να αλλάξουν κάποιες υπουργικές θέσεις; Φέρνουν αποτελέσματα οι ανασχηματισμοί ή γίνονται απλά για να δημιουργηθεί η εντύπωση της αλλαγής και της ανανέωσης;

Ο ανασχηματισμός είναι ένα επικοινωνιακό τέχνασμα που κάνουν οι κυβερνήσεις προσπαθώντας να κρύψουν την πολιτική τους πτώχευση ή την κοινωνική τους κατάρρευση. Δεν δίνει σημαντικές λύσεις, ούτε πρόκειται να αλλάξουν σημαντικά κάποια πράγματα. Συμφωνώ πως ίσως μερικές φορές χρειάζονται κάποιες αλλαγές. Συμφωνώ πως ίσως χρειαστεί να γίνει αλλαγή ενός προσώπου που είναι ανεπαρκής. Συμφωνώ πως ίσως χρειαστεί να μπει ένα διακεκριμένο πρόσωπο στην κυβέρνηση. Όμως, ένα ανακάτεμα της τράπουλας με αλλαγή θέσεων δεν έχει κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Ένας ανασχηματισμός δεν φέρνει θέσεις εργασίας. Ένας ανασχηματισμός δεν λύνει προβλήματα. Ένας ανασχηματισμός δεν δημιουργεί προοπτική. Η χώρα έχει ανάγκη από πολιτική σταθερότητα, γενναίες πολιτικές αποφάσεις και επενδύσεις. Αυτά πρέπει να είναι πάγια πολιτική της χώρας και όχι να υπόκεινται στην εκάστοτε άποψη του εκάστοτε πολιτικού.

Η Ελλάδα δεν έχει χρόνο για δοκιμές, αλλά έχει ανάγκη από λύσεις. Ο ανασχηματισμός δεν είναι λύση. Είναι απλά μία ακόμη δοκιμή. Δεν είναι ένα καινούριο όπλο στην φαρέτρα, αλλά ένα χρησιμοποιημένο που απλά το είχαμε αφήσει για καιρό και το χρησιμοποιούμε ξανά. Όμως χωρίς πολιτική βούληση και πολιτική γενναιότητα όλες οι δοκιμές θα πέσουν στο κενό.

Η ανάπτυξη έχει διττή έννοια

Ακούμε τον τελευταίο καιρό ότι έρχεται η ανάπτυξη ή το πότε θα έρθει η ανάπτυξη. Λογικό είναι. Ο κόσμος επιδιώκει, όπου και όπως και αν ζει,  να βρει το κάτι καλύτερο. Τι είναι, όμως, η ανάπτυξη και πότε θα έρθει στην πραγματικότητα;

Η κυβέρνηση, και η κάθε κυβέρνηση, θεωρεί ότι ανάπτυξη είναι οι αριθμοί. Ισοσκελίζουμε τον προϋπολογισμό μας ή καταφέρνουμε και έχουμε κάποια πλεονάσματα ή φτάνουμε το πλεόνασμα στο 3% και βγαίνουμε στις αγορές, άρα έχουμε ανάπτυξη. Από την μία σκοπιά, ναι, με αυτές τις προϋποθέσεις, μπορούμε να πούμε ότι έχουμε κάποιου είδους ανάπτυξη. Όμως, αυτό είναι αρκετό;

H πραγματική ανάπτυξη είναι αυτή που γίνεται αντιληπτή από τον μέσο άνθρωπο. Από τον εργαζόμενο, από τον μισθωτό, από τον συνταξιούχο. Σίγουρα, και η τεχνητή ανάπτυξη, με την προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής είναι μία απαραίτητη διαδικασία, όμως είναι μία τεχνητή ανάπτυξη ή καλύτερα μια ανάπτυξη που αφορά τους αριθμούς. Ο κόσμος δεν την καταλαβαίνει, γιατί αντιλαμβάνεται την ανάπτυξη μόνο όταν αυτή προσαρμόζεται με την τσέπη του.

Ανάπτυξη, λοιπόν, δεν έρχεται επειδή μπορεί να έχουμε κάποιο πλεόνασμα, μέσω της λιτότητας που ακολουθούμε ως πολιτική. Ανάπτυξη θα έχουμε μόνο όταν δημιουργήσουμε πλούτο μέσω της επιχειρηματικότητας και της επενδυτικότητας και αυτή η ανάπτυξη να γίνει αντιληπτή στην τσέπη του κόσμου. Μόνο τότε θα έχουμε πραγματική ανάπτυξη. Το πώς μπορεί να δημιουργηθεί αυτός ο πλούτος είναι μια άλλη συζήτηση.

Τράμπ-Χίλαρι, όπως Τσίπρας-Μητσοτάκης

Εκλογές έρχονται στις Η.Π.Α με τους Τράμπ και Χίλαρι να διεκδικούν την προεδρία. Μια θέση, αυτή του πλανητάρχη, που χρειάζεται έναν άνθρωπο που να μπορεί να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα. Έναν μετριοπαθή και συνάμα αποφασιστικό. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν φαίνεται να αποδίδεται στην κοινή γνώμη για κάποιον από τους υποψηφίους. Οι περισσότεροι, θεωρούν και τους δύο μέτριους , έως λίγους, τόσο ως πολιτικούς, όσο και ως ανθρώπινες προσωπικότητες. Η επιλογή, όπως φαίνεται, θα γίνει όχι με κριτήριο το ποιος είναι καλύτερος, αλλά το ποιος είναι λιγότερο κακός.

Κάτι ανάλογο φαίνεται να συμβαίνει και στην Ελλάδα. Τσίπρας και Μητσοτάκης είναι οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι, όμως κανένας δεν αποτελεί κάποια ιδανική επιλογή. Μεγάλες μερίδες ανθρώπων βρίσκουν πολλά αρνητικά και στους δύο. Είτε ως πολιτικοί, είτε ως προσωπικότητες, είτε με βάση την ιστορία και το παρελθόν που έχουν, κανένας και κυρίως το κόμμα κανενός δε μπορεί να δώσει την απαραίτητη ώθηση που χρειάζεται η Ελλάδα σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.

Είναι αλήθεια ότι χωλαίνουν. Σε θέματα πολιτικής, καθώς λογομαχούν με ανταλλαγή ύβρεων και χαμηλού επιπέδου επιχειρήματα. Διχάζουν τον κόσμο. Φοβούνται και οι δύο τις μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Φοβούνται το πολιτικό κόστος. Έχουν διαφορές είναι η αλήθεια, αλλά από την άλλη ακούγονται από το στόμα τους μερικές αλήθειες και ορισμένα σοβαρά πράγματα. Όμως κάτι λείπει. Είναι αυτό που σε κάνει να ψηφίζεις όχι τον καλύτερο, αλλά τον λιγότερο κακό. Είναι αυτή η λεπτή γραμμή που χωρίζει τις δύο περιπτώσεις.

Όμως στην Ελλάδα, όπως και σε όλο τον κόσμο, πρέπει να επιδιώκεται το καλύτερο. Πρέπει να επιδιώκεται η πολιτική και οι πολιτικοί που συμφέρουν όλους, και όχι μεμονωμένα κάποιες κοινωνικές ομάδες. Γιατί το μέτριο είναι για τους μέτριους.

 

Δυστυχώς επτωχεύσαμεν;

Χαμηλό επίπεδο στην βουλή. Τσίπρας και Μητσοτάκης εξαπολύουν επιθέσεις ο ένας στον άλλον με φράσεις δημοτικού σχολείου. Κόμματα και άνθρωποι μέσα στη βουλή, με ελάχιστες εξαιρέσεις, που δεν έχουν να πουν τίποτα. Ο Ερντογάν αμφισβητεί τα ελληνικά νησιά και η αντίδραση είναι μηδαμινή. Άνθρωποι που θα βρίσουν τους κακούς ξένους, που θα βρίσουν του πρόσφυγες, που θα παρκάρουν μπροστά από ειδικά διαμορφωμένη ράμπα για Α.Μ.Ε.Α. Άνθρωποι που θα πετάξουν με μεγάλη ευκολία στο δρόμο ένα χαρτί ή ένα μπουκάλι.

Πτώχευση πολιτική. Πτώχευση κοινωνική. Περί τέτοιου είδους πτώχευσης πρόκειται. Γιατί τα οικονομικά προβλήματα ή οι οικονομικές δυσκολίες δεν συνεπάγονται πολιτική και κοινωνική κατάρρευση. Ζητείται έμπνευση, ζητείται ελπίδα. Θεωρούμε Ευρώπη και πολιτισμό μόνο τα χρήματα. Έχουμε οικονομικά προβλήματα, άρα φταίνε οι κακοί ευρωπαίοι. Όμως, Ευρώπη, με την έννοια του πολιτισμού, σημαίνει προτάσεις και καινοτόμες θέσεις μέσα στο κοινοβούλιο. Σημαίνει συνεργασία και διάλογος και όχι διχόνοια και ύβρεις. Σημαίνει επιστήμη και τεχνολογία. Σημαίνει σεβασμός στο περιβάλλον, σεβασμός σε οποιαδήποτε μειονότητα μέσα στην κοινωνία.

Όλα αυτά δεν έχουν σχέση με την υπερφορολόγηση. Ούτε με τις επενδύσεις ή το κόψιμο των μισθών. Είναι κάτι ανώτερο. Κάτι που σε κάνει να ξεχωρίζεις προς το καλύτερο από χώρες του τρίτου κόσμου. Τα οικονομικά προβλήματα έρχονται και παρέρχονται. Σίγουρα είναι πολύ σημαντικό, όμως μην επιτρέψουμε μία πολιτική και κοινωνική πτώχευση. Γιατί εκεί δεν θα υπάρχει επιστροφή.

 

 

Εκπαίδευση: Ένα προνόμιο για όλους

Υπήρξε μεγάλη ένταση τις τελευταίες μέρες με την ανακοίνωση του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του Ωραιοκάστρου. Στην ανακοίνωση λένε πως δεν θέλουν τα παιδιά προσφύγων να είναι συμμαθητές με τα δικά τους παιδιά. Αυτό ερμηνεύτηκε από πολλούς ως ρατσιστικό παραλήρημα, ενώ κάποιοι άλλοι έδωσαν άλλοθι σε αυτή την ανακοίνωση, παρουσιάζοντας υγειονομικούς λόγους.

Δεν θα εξετάσω αν οι λόγοι της ανακοίνωσης ήταν ρατσιστικοί ή υγειονομικοί, αλλά χρησιμοποιώ την ανακοίνωση ως αφορμή για κάποιες θέσεις γενικές για την εκπαίδευση.

Η εκπαίδευση είναι δικαίωμα. Κανείς δε μπορεί να την στερήσει από τον άλλον. Σε βασικά δικαιώματα του ανθρώπου δεν υπάρχουν φυλετικές, θρησκευτικές ή ιδεολογικές διακρίσεις. Το εκάστοτε κράτος οφείλει να παρέχει δωρεάν εκπαίδευση σε όλους τους πολίτες της και σε όλους όσους εγκαθίστανται στην εδαφική περιοχή του.

Προφανώς και μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να δημιουργηθούν προβλήματα. Προφανώς και μπορεί να υπάρξουν δυσλειτουργίες. Όμως πρέπει να γνωρίζουμε ότι η ελευθερία ξεκινάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Καμία άποψη και καμία ιδεολογία δε μπορεί να επιβληθεί εις βάρος κάποιου ή μιας κοινωνικής ομάδας, ούτε να καταπατά κάποιο δικαίωμά του.

Αντίθετες απόψεις ή ακραίες αντιδράσεις πάντα θα υπάρχουν. Όμως το κράτος, αν θέλει να θεωρείται σοβαρό και δημοκρατικό, πρέπει να προσπαθεί να μεριμνεί για όλους. Γιατί πολιτική δεν είναι απλά να κραυγάζεις για κάτι, αλλά να πράττεις.

Το κράτος, λοιπόν, οφείλει να μεριμνήσει για την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων. Είτε αυτό λέγεται ενσωμάτωση στα υπάρχοντα σχολεία, είτε λέγεται κατασκευή ειδικά διαμορφωμένων σχολείων. Γιατί στην Ελλάδα είμαστε πολύ καλοί στα λόγια. Στις πράξεις, όμως,  χωλαίνουμε.

Το ζητούμενο της αμερόληπτης δημοσιογραφίας

Τηλεοπτικές άδειες. Πολύ  θόρυβος, αρκετοί υποψήφιοι και χορός εκατομμυρίων.

Οι τέσσερις τηλεοπτικές άδειες τελικά δόθηκαν προκαλώντας ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία υπήρξε ένα αίσθημα δικαιοσύνης και από την άλλη μία καχυποψία για τον περιορισμένο αριθμό αδειών.

Πέρα από τις κομματικές σκοπιμότητες και το κοινό αίσθημα, το σημαντικότερο είναι να λειτουργήσουν τα κανάλια ως μοχλοί πραγματικής ενημερώσης χωρίς μεροληπτική στάση υπέρ του ενός ή του άλλου κόμματος.

Η παραπληροφόρηση και η προσπάθεια χειραγώγησης ή ετεροκατεύθυνσης είναι ζητήματα που μαστίζουν την κοινωνία μας.

Μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά το κύριο θέμα στα νέα διαμορφωθέντα κανάλια εθνικής εμβέλειας είναι να παρουσιάζουν πρώτα την είδηση και μετά την θέση ή το σχόλιο.

Μία πολιτεία που χρησιμοποιεί προς όφελός της τα ΜΜΕ ή προσπαθεί να τα χαλιναγωγήσει είναι μία κοινωνία αυταρχική. Ο πλουραλισμός είναι η επιτομή της Δημοκρατίας και  τα αδέσμευτα  ΜΜΕ είναι αυτά που διαμορφώνουν μία σφαιρική άποψη. Φυσικά  και το σε ποιους πήγαν οι άδειες είναι άξιο συζητήσης.

Φυσικά  και τα έσοδα της διαδικασίας είναι σημαντικά. Φυσικά και ο αριθμός των αδειών χρήζει έρευνας και σκέψης. Όμως το σημαντικότερο είναι να προστατευτεί και να ενισχυθεί η ελευθεροτυπία.

Γιατί η δημοκρατία και η ελευθεροτυπία δεν είναι δεδομένα. Χρειάζεται συνεχώς να τα διεκδικείς και να μάχεσαι για αυτά. Ίσως όταν τα χάσεις να τα εκτιμήσεις, αλλά θα είναι πλέον πολύ αργά.

Περί πραξικοπήματος

Γη 2016. Χώρα που επιθυμεί να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και κάνει απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος. Υπάρχει, βέβαια, και η θεωρία που λέει ότι ήταν στημένο από τον Ερτογάν για να μπορέσει να δυναμώσει και να γίνει ο απόλυτος ηγέτης της Τουρκίας. Όπως και να χει, όμως, η Τουρκία αποτελεί μία τριτοκοσμική χώρα με πολιτισμένο φερετζέ.

Στην πρώτη προσέγγιση, αυτή της απόπειρας πραξικοπήματος και ανατροπής του Ερντογάν με αντιδημοκρατικά μέσα, η Τουρκία δείχνει να είναι μία χώρα πολλά χρόνια πίσω, όπου κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας. Δείχνει έλλειψη δημοκρατίας, κουλτούρας και πολιτισμικού υπόβαθρου. Βέβαια, και στην δεύτερη προσέγγιση, αυτή του στημένου πραξικοπήματος, τα πράγματα είναι κάπως παρόμοια. Ο Ερντογάν κάνει πραξικόπημα με πλάγιο τρόπο. Προσπαθεί να γίνει ο μόνος κυρίαρχος όχι παίρνοντας τον κόσμο μαζί του ευεργετώντας και εκσυγχρονίζοντας την Τουρκία, αλλά κατεδαφίζοντας τους αντιπάλους του. Γιατί μπορεί να πήρε την εξουσία με δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά το να προσπαθεί να την κρατήσει κάνοντας άνισο πόλεμο, αποτελεί και αυτό εξίσου ένα πραξικόπημα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μόνο χρήματα και επιδοτήσεις. Πάνω απ΄όλα είναι μια προσπάθεια δημιουργίας πολιτισμένων και δημοκρατικών κοινωνιών. Αυτά εξασφαλίζει και στην Ελλάδα. Την διασφάλιση της δημοκρατίας και της ειρήνης. Η Τουρκία έχει έλλειμμα αυτών των αξιών και το αποδεικνύει με κάθε ευκαιρία. Το πραξικόπημα, λοιπόν, δεν ήταν έκπληξη, γιατί δείχνει ακριβώς το ποιόν της κουλτούρας της. Το ποιός το προκάλεσε δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι η Τουρκία, ως μεγάλη χώρα, έχει ανάγκη από αλλαγή νοοτροπίας, εκδημοκράτιση θεσμών και περισσότερη παιδεία.

Πόση δημοκρατία υπάρχει; Δημοψηφίσματα και απλή αναλογική στο μικροσκόπιο

Από την μία δημοψηφίσματα στην Μεγάλη Βρετανία, πέρυσι στην Ελλάδα και να ψιθυρίζεται να γίνει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και από την άλλη η απλή αναλογική που είναι στο επίκεντρο στην χώρα μας με τον νέο εκλογικό νόμο.

Αναμφίβολα είναι δύο ενέργειες που θεωρούνται άκρως δημοκρατικές, όμως μερικές φορές σημασία έχει το αποτέλεσμα και όχι η διαδρομή μέχρι αυτό.

Τα δημοψηφίσματα προφανώς και είναι η επιτομή της δημοκρατίας ως διαδικασία, αλλά έχω την εντύπωση πως δεν πρέπει να γίνονται για πολύ σημαντικά ζητήματα ή θέματα που χρήζουν εξειδίκευσης. Τα δημοψηφίσματα για ευρώ ή όχι πρέπει να είναι απαγορευτικά. Για θέματα που αφορούν το εθνικό συμφέρον ή την οικονομία υπάρχουν αρμόδιοι εκλεγμένοι για να παίρνουν τις αποφάσεις.

Ο κόσμος πολλές φορές δεν είναι καταρτισμένος κατά πλειοψηφία και ψηφίζει με οργή, θυμό ή αγανάκτιση. Δεν γίνεται η κυβέρνηση να ρίχνει τις ευθύνες στον λαό για τόσο σημαντικά θέματα, αλλά αντίθετα η ίδια η πολιτική εξουσία πρέπει να λέει ξεκάθαρα ποιο είναι το σωστό και ποιο όχι και να ενημερώνει τον λαό. Τα δημοψηφίσματα θα ήταν καλό να υπάρχουν για πιο απλά θέματα, αυτά που είναι περισσότερο κοινωνικά και λιγότερο εξειδικευμένα.

Για παράδειγμα για το αν θέλει ο λαός την ψήφο στα 17. Όποιο αποτέλεσμα και να βγει σε αυτό το ερώτημα, οι συνέπειες δεν θα είναι και τόσο σημαντικές, αλλά θα έχει υπερισχύσει δημοκρατικά η επιλογή του λαού. Για σημαντικά θέματα, όμως, η επιλογή του λαού μπορεί να είναι καταστροφική.

Όσον αφορά την απλή αναλογική υπάρχει και εδώ μια διττή διάσταση. Από την μία, είναι θετικό η θέληση του λαού να ανταποκρίνεται και στο κοινοβούλιο με τις αντίστοιχες έδρες χωρίςbonus, αλλά από την άλλη υπάρχει και η άποψη της ακυβερνησίας στην περίπτωση ισχύος της απλής αναλογικής.

Η τελευταία άποψη είναι θεμιτή, αλλά έχει έρθει η στιγμή να σταματήσουμε να πιστεύουμε σε εθνοσωτήρες και να μπούμε σε μια περίοδο συνεργασιών. Το αν τα βρίσκουν ή όχι προσωπικά λίγο με αφορά.

Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα εθνικό σχέδιο σωτηρίας και όχι από κυβερνήσεις που θα φέρνουν μέτρα και η αντιπολίτευση να βρίζει. Εξάλλου, υπάρχει και η οπτική γωνία της διαφθοράς και των ρουσφετιών που υπέπεσαν τόσα χρόνια οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Η απλή αναλογική ισχύει σε όλη την Ευρώπη. Σκοπός δεν είναι να είμαστε ευρωπαίοι μόνο ως προς τα ΕΣΠΑ και τις επιδοτήσεις, αλλά κυρίως να είμαστε κοινωνικά και οργανωτικά.

Η ουσιαστική δημοκρατία, λοιπόν, δεν είναι κατά την γνώμη μου μόνο μια τυφλή συμμετοχή του λαού στα κοινά, αλλά πάνω απ΄όλα είναι η προσπάθεια για γενική ευημερία. Γιατί το σωστό είναι αυτό που φέρνει την περισσότερη δημοκρατία και το λάθος είναι αυτό που καταδικάζει τους ανθρώπους, ακόμα και αν έχει επιλεχτεί απο τους ίδιους απο άγνοια.

Εθνικισμός: Μία ιδεολογία που δεν ταιριάζει στην Ε.Ε

Brexit τελικά και ο ευρωσκεπτικισμός νίκησε στην Μεγάλη Βρετανία. Ένας ευρωσκεπτικισμός που πηγάζει κυρίως από τα ακροδεξιά και εθνικιστικά κόμματα που υποστηρίζουν την επιστροφή των εθνών-κρατών μαχόμενοι την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Έχω την εντύπωση ότι η Μ.Βρετανία δεν ξέρει τί ακριβώς ψήφισε, αλλά είναι θύμα του εθνικιστικού λαϊκισμού. Γιατί ο εθνικισμός είναι μια ιδεολογία που μάχεται την συνεργασία, τα ανοιχτά σύνορα, την οικονομική ανάπτυξη μέσω επενδύσεων και την διεύρυνση των ανθρωπίνων οριζόντων μέσω των εύκολων ταξιδιών στο εσωτερικό της Ε.Ε.

Όλα αυτά κάνουν τον άνθρωπο ένα όν δημιουργικό, ειρηνικό και πολιτισμένο. Τα κλειστά σύνορα και η δημιουργία κρατών με την μορφή των εθνών, μας γυρίζουν πολλά χρόνια πίσω, τότε που οι λαοί της Ευρώπης ενεπλάκησαν σε πολέμους εχθρεύοντας ο ένας τον άλλον. Γιατί ακριβώς αυτό πρεσβεύει και ο εθνικισμός. Να μάχεσαι για κάτι που τυχαία είσαι ή να μάχεσαι κάτι που τυχαία δεν είσαι. Άλλο να είσαι περήφανος και άλλο να μάχεσαι δίχως λόγο και να θεωρείς τους άλλους λαούς κατώτερους.

Η Σκωτία και η Β.Ιρλανδία, που ψήφισαν υπέρ της Ευρώπης, ήδη προσπαθούν να μείνουν στην Ε.Ε παρόλο το γενικό αποτέλεσμα. Η Ε.Ε δεν θα πάψει να υπάρχει, ίσα-ίσα θα δυναμώσει. Προφανώς και έχει προβλήματα, προφανώς και έχουν γίνει λάθη. Όμως οι αξίες, ο πολιτισμός, η συνεργασία, η οικονομική δυνατότητα και η ειρήνη που πρεσβεύει και παρέχει δεν συγκρίνονται με την εναλλακτική λύση του εθνικισμού που περιμένει στην γωνία να καπηλευτεί την διάλυση της Ε.Ε.

Το ζητούμενο είναι να υπάρξει περισσότερη και ποιοτικότερη Ευρώπη και όχι ένα οδυνηρό πισωγύρισμα με έθνη-κράτη, κλειστά σύνορα, υπανάπτυκτες χώρες και έλλειμμα δημοκρατίας. Μπορεί τους τελευταίους μήνες να αποσυντέθηκαν μερικά κομμάτια λόγω αστάθειας και λαθών, όπως στην φωτογραφία, όμως το πάζλ θα το ξαναφτιάξουμε.

Περί εθνικής ανεξαρτησίας

Υπάρχει στην Ελλάδα της κρίσης μια άποψη, η οποία λέει ότι έχουμε εκχωρήσει την εθνική μας κυριαρχία με τα μέτρα που λαμβάνονται και με τις ιδιωτικοποιήσεις που γίνονται. Αυτό θα μπορούσε επιφανειακά να θεωρηθεί αληθές, όμως μερικές φορές το επιφανειακό δεν είναι απαραίτητα και το σωστό.

Το να δανείζεις κάτι δε σημαίνει ότι δεν είναι δικό σου. Ειδικά όταν πρόκειται για έδαφος. Το να δίνεις προς αξιοποίηση μια εταιρία ή ένα κομμάτι γης σε κάποιον που μπορεί να το συντηρήσει επειδή εσύ δεν έχεις την οικονομική δυνατότητα δεν είναι κάτι μεμπτό. Απλά στην Ελλάδα παίζουμε με τους όρους, τις έννοιες και τις ιδεολογίες, ξεχνώντας πολλές φορές τι είναι σωστό ή λάθος. Γιατί θεωρείται ξεπούλημα το να δοθεί κάποιο λιμάνι, αεροδρόμιο ή μια έκταση σε ξένη εταιρία και όχι αξιοποίηση. Γιατί αφού εγώ δε μπορώ να το συντηρώ οικονομικά, να μην το δώσω σε κάποιον που μπορεί;

Καμία εθνική κυριαρχία δεν χάνεται, ίσα-ίσα που το ελληνικό κράτος μόνο κερδισμένο βγαίνει από τέτοιου είδους ενέργειες. H εθνική κυριαρχία δεν έγκειται στο τι ανήκει σε σένα και σε τι όχι. Η εθνική κυριαρχία έγκειται στο να μπορεί το κράτος να προστατεύει τους πολίτες του και να τους κάνει να ζουν όσο το δυνατόν καλύτερα με δικές του δυνατότητες και όχι ζητιανεύοντας από άλλες χώρες. Η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει τον πλούτο και να παράγει τόσο, ώστε να καλύπτει μόνη της τις ανάγκες της, κάτι που δεν το κάνει. Εκεί χάνεται η εθνική ανεξαρτησία.

Η εθνική ανεξαρτησία, λοιπόν, δεν χάθηκε τώρα επειδή αξιοποιούμε το ελληνικό ή επειδή ιδιωτικοποιούμε σε ξένες εταιρίες αεροδρόμια και λιμάνια. Χάθηκε τότε που δανειζόμασταν για να πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις, χωρίς να είναι δικός μας πλούτος. Οι ιδιωτικοποιήσεις και οι ξένες επενδύσεις είναι ένα μέσο για να γίνει ανταγωνιστική η ελληνική οικονομία, να αυξήσουμε το ΑΕΠ μας και να γίνουμε αυτάρκεις στα έξοδα του κράτους μας, χωρίς να δανειζόμαστε. Γιατί η εθνική ανεξαρτησία συνεπάγεται οικονομική αυτάρκεια και όχι απλή περιουσία.