Γαλλικός διασκοταδισμός

Μέσα σ’ ένα χρόνο η Γαλλία δέχεται ένα ακόμη χτύπημα. Ένα χτύπημα απρόσωπο, αλλά παρόλα αυτά πολύ προσωπικό.

Πίσω από τις βάναυσες μουσουλμανικές επιθέσεις του Daesh κρύβονται χιλιάδες απαίδευτα άτομα που αγνοούν την σημαντικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η χώρα που γέννησε τα ανθρώπινα δικαιώματα κατακρεουργείται με τον χειρότερο τρόπο.

Ίσως μέρος του μουσουλμανικού κόσμου χρησιμοποιεί αθέμιτα μέσα για να αποτινάξει έναν δήθεν Ευρωπαικο-Χριστιανικο ζυγό που ωστόσο δεν του επιβλήθηκε ποτέ. Σκοτώνει τον λαό για να χτυπήσει την εξουσία. Άκαιρο, άτοπο και ημιτελές σαν σχέδιο δράσης.

Πρώτιστα γιατί η εξουσία πάντα θα βρίσκει τρόπο να υπεκφεύγει και δευτερευόντως γιατί ο λαός δεν είναι αντικείμενο. Είναι μια πληθώρα υποκειμένων. Κάτι που έχει ξεχαστεί όχι μόνο από τους εμπόλεμους ανατολικούς αλλά κι από τους απέχοντες δυτικούς.

Αυτή η σειρά επιθέσεων στην Ευρώπη αναδεικνύει τις λάθος πολιτικές και τις κλυδωνιζόμενες κοινωνίες. Κανένα θεμέλιο, κανένας πυρήνας. Μόνο αντίθετοι, αντιεξουσιαστές κι αντίλογοι. Χωρίς δεύτερη σκέψη για όσους βγήκαν για να γιορτάσουν και γύρισαν στα σπίτια τους σε φέρετρα.

Η Γαλλία γιορτάζει και η Γαλλία πενθεί. Μια ατέρμονη φιλοδοξία για Ελευθερία την κατέστησε ένα σύγχρονο μαυσωλείο. Και οι άνθρωποι πεθαίνουν. Και οι πολιτικές συνεχίζονται.

#PrayForHumanity

Σουλεϊμάν ο Κάπτεν Αμέρικα

Σάλο έχουν προκαλέσει το τελευταίο διάστημα οι ισχυρισμοί του τούρκου ηγέτη, Ταγίπ Ερντογάν, που θέλουν την Αμερική να ανακαλύφθηκε από Ισλαμιστές και όχι από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Η ακραία και σουρεαλιστική προπαγάνδα ήταν ισχυρό όπλο κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα, κάτι που ευελπιστούμε δεν ισχύει στις μέρες μας.

Απροκάλυπτα, χωρίς κανέναν ενδοιασμό απαιτεί από τους Τούρκους εκπαιδευτικούς να το διδάσκουν στα σχολεία αγνοώντας επιδεικτικά την παγκόσμια κοινότητα. Οι ιμπεριαλιστικές τάσεις του Τ. Ερντογάν φαίνεται να μην έχουν τέλος. Έπειτα από το παλάτι δισεκατομμυρίων που έχτισε προς τιμήν του κι ενώ παράλληλα διαταράσσει τις διεθνείς σχέσεις με μικροεπεισόδια στην Κύπρο, άνοιξε ένα νέο μεγάλο κεφάλαιο που θέλει Τούρκο ισλαμιστή αυτόν που ανακάλυψε την Αμερική.

Ο Ταγίπ Ερντογάν ίσως είναι από τους πιο φιλόδοξους και ιμπεριαλιστές ηγέτες των τελευταίων αιώνων, σίγουρα όμως δεν πράττει χωρίς σχέδιο και δίχως έναν απώτερο σκοπό.

Ο Ταγίπ Ερντογάν ίσως είναι από τους πιο φιλόδοξους και ιμπεριαλιστές ηγέτες των τελευταίων αιώνων, σίγουρα όμως δεν πράττει χωρίς σχέδιο και δίχως έναν απώτερο σκοπό. Μπορεί ο κόσμος να γελάει βλέποντας τον εκπεσόντα ηγέτη να προκαλεί ασύστολα την κοινή γνώμη, η κατάστασή του ωστόσο μαρτυρεί μία επιτακτική ανάγκη του ίδιου για επαναπροσδιορισμό και επανατοποθέτηση της Τουρκίας σε παγκόσμια κλίμακα. Από την άλλη, ίσως να υπάρχει κάπου ανάμεσα και το συναίσθημα της ζηλοφθονίας για την γείτονα χώρα, που αβίαστα ήρθε στο προσκήνιο με την ανακάλυψη ενός ταφικού μνημείου.

Οι αιτίες της συμπεριφοράς αυτής θα μπορούσαν να είναι εκατοντάδες, ο στόχος παρόλα αυτά φαίνεται να είναι ένας. Σε συνδυασμό με τις ακραίες ισλαμικές δράσεις στη Μέση Ανατολή, αχνοφαίνεται μία νέα Ισλαμική Αυτοκρατορία χωρίς σύνορα με ενιαία γλώσσα και θρησκεία που θα επιβάλλεται δια ροπάλου. Έπειτα από μία χρόνια μακρόσυρτη σιωπή η Τουρκία επέστρεψε πιο δυναμική και θρασύς από ποτέ να κατακτήσει τον κόσμο με άγνωστες συνέπειες. Κλυδωνιζόμενη ανάμεσα στο ζενίθ και το ναδίρ, είτε θα καταστρέψει είτε θα καταστραφεί.

Όταν η θρησκεία ξαναγύρισε στη μόδα

Τον τελευταίο καιρό ενημερωνόμαστε όλο και συχνότερα για εκκλησιαστικά και θρησκευτικά ζητήματα που δεν αφορούν μόνο τον Ελλαδικό κόσμο, αλλά την παγκόσμια κοινότητα στο σύνολό της. Από τον ιερό πόλεμο που ξέσπασε στην Μέση Ανατολή μέχρι την συνέντευξη του Μητροπολίτη Άνθιμου σε ψυχαγωγική εκπομπή. Πέρα από τα γεγονότα που αναφέρονται στα μέσα υπάρχει ένας έντονος προβληματισμός για το αν τελικά η θρησκεία ξαναγύρισε στη μόδα.

Τα τελευταία χρόνια η θρησκεία και η πίστη βάλλονται προκαλώντας σωρεία προβλημάτων κυρίως ατομικού χαρακτήρα. Τα άτομα που δηλώνουν άθεοι συνεχώς αυξάνονται, μόνο που ως επί τω πλείστον  υπάρχει άγνοια περί αθεϊσμού. Ο άθεος είναι αυτός που δεν πιστεύει σε τίποτα πέρα από τον εαυτό του, ενώ αντίθετα ο αγνωστικιστής είναι αυτός που αφενός αποδοκιμάζει τις θρησκείες αφετέρου συνεχίζει να πιστεύει σε μία ανώτερη δύναμη. Η συνεχής αύξηση των υλικών τις τελευταίες δεκαετίες άφησε πίσω την ανάγκη του ατόμου να πιστεύει σε οτιδήποτε αντικαθιστώντας την πίστη με την ύλη.

Σε μία οικονομικά και κοινωνικά παρακμάζουσα κοινωνία εν έτη 2014, ο κόσμος στρέφεται στην εκκλησία για να βρει καταφύγιο. Λαοί όπως ο Ελληνικός αναβιώνουν παλιές καλές εποχές όπου η θρησκεία ήταν στη μόδα και πια δε ντρέπονται να κάνουν τον σταυρό τους όταν περνάν έξω από εκκλησίες. Ενώ άλλοι, όπως αυτοί της Μέσης Ανατολής δεν διστάζουν να αποτινάξουν την υποδούλωση στο όνομα ενός ιερού πολέμου. Το να χρησιμοποιεί κανείς την θρησκεία για αγχολυτικούς λόγους ή για να καλύψει τις δολοφονικές του τάσεις είναι το άκρων άωτον της υποκρισίας, ιδιαίτερα για όσους πίστευαν ανέκαθεν και θα συνεχίσουν να πιστεύουν.

Η πίστη βασίζεται σε αρχέγονα συναισθήματα και σε μία οξύμωρη σχέση εμπιστοσύνης με το άγνωστο που ακολουθεί το κάθε άτομο ξεχωριστά. Αυτή η ουσιαστική πίστη δεν αποπροσανατολίζεται από προσωπικά συμφέροντα ή από την εκάστοτε μόδα που επιτάσσει η εποχή. Την πίστη την ενέχει το κάθε άτομο μέσα του και δεν κλυδωνίζεται ή ενισχύεται από κοινωνικούς παράγοντες που χρήζουν επίδειξης. Είναι σημαντική για τον καθένα ξεχωριστά ακόμα κι αν δεν υπόκεινται σε καθιερωμένες νόρμες. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο πως οι άνθρωποι που δεν πιστεύουν σε τίποτα παρουσιάζουν καταθλιπτικές τάσεις. Καλό είναι, λοιπόν, η θρησκεία και η πίστη να μην χρησιμοποιούνται ως mainstream καταστάσεις γιατί τα καλά και ωφέλιμα δεν είναι πάντα καλά ή δεν είναι πάντα ωφέλιμα.

Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;

Το τελευταίο διάστημα τα εγχώρια αλλά και διεθνή μέσα καλύπτουν με υπερβάλλοντα ζήλο τη νέα αρχαιολογική ανακάλυψη του τύμβου της Αμφιπόλεως. Υπάρχουν διφορούμενες απόψεις σχετικά με το περιεχόμενο, και αυξημένο ενδιαφέρον από την πλειονότητα των πολιτών. Ωστόσο, μέσα από αυτή την ανακάλυψη εγείρονται -πέρα από τις ευκαιρίες που προκύπτουν- και πολλά ερωτήματα.

Σε μία χώρα οικονομικά και κοινωνικά κακοποιημένη, η ανασυγκρότηση και ο επαναπροσδιορισμός της στη διεθνή κοινότητα βασίζεται στη νοητική νεκρανάσταση του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Μπορεί, άραγε, ένας τάφος να αναστήσει ένα ολόκληρο κράτος; Ηγετικές προσωπικότητες και πολίτες έχουν παραμερίσει προσωρινά την ανεργία, τους υψηλούς φόρους και τους χαμηλούς μισθούς και επικεντρώνονται στην εκμάθηση της ιστορίας της τρίτης δημοτικού, ούτως ώστε να μπορούν να εκφέρουν γνώμη σχετικά με τον τάφο, εάν και όταν βρεθεί ο Μέγας Αλέξανδρος.

Μέσα από τον τάφο αναδύονται παρομοίως η σάπια παιδεία και η ετεροχρονισμένη διαφθορά που διέπει την ελληνική κάστα. Οι κάτοικοι της περιοχής ανησυχούν όχι μόνο για το ποιο μυστικό κρύβει ο τύμβος, αλλά και για τα μυστικά που θα πλάσουν οι ιθύνοντες για να ξεπουλήσουν, να αμαυρώσουν ή να παρατήσουν επιμελώς την αρχαιολογική ανακάλυψη. Εάν όντως μέσα στον τάφο βρίσκεται ο βασιλιάς Αλέξανδρος, είναι σίγουρο πως θα τρίζουν τα κόκαλα του. Στον αντίποδα των δικών του φιλοδοξιών, η Ελλάδα του σήμερα υφίσταται ραγδαία σμίκρυνση λόγω κακοδιαχείρισης.

Παρόλα αυτά, μέσα από αυτή τη νέα ιστορία, υπάρχει η ελπίδα η Ελλάδα να καταφέρει να επαναπατρίσει ένα μέρος των φιλελλήνων που τελευταία άρχισε να φθίνει. Αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσα από την αποκοπή του Έλληνα από τον ιμπεριαλιστικό και αλαζονικό γόρδιο δεσμό του πρόσφατου και μακρινού παρελθόντος. Το παρελθόν χρίζει ανασκόπησης μόνο για διδακτικούς λόγους και μόνο όταν πρόκειται για αρχαιολογικό μνημείο. Θα πρέπει καλώς ή κακώς να αποτινάξουμε τα μειονεκτήματα που κουβαλάμε στο ελληνικό μας DNA, για να μπορέσει οποιοδήποτε εύρημα να λειτουργήσει καταλυτικά στην ουσιαστική αναδιάρθρωση του κράτους σε όλους τους τομείς. Κι για όσους ισχυρίζονται πως δεν μπορούν να το κάνουν, ο Μέγας Αλέξανδρος προτείνει: Ό,τι δεν λύεται κόπτεται.

Η Κατάρα της Αργεντινής

Εμβρόντητη έχει μείνει η κοινή γνώμη έπειτα από την ανακοίνωσης της τρίτης κατάρρευσης της Αργεντινής. Ποιοι είναι οι παράγοντες που επέδρασαν καταλυτικά για την κατάρρευση τη εν λόγω χώρας και ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες σε διεθνές επίπεδο;

Σε διάστημα δεκατριών ετών η χώρα της Αργεντινής βρίσκεται μπροστά σε άλλη μία οικονομική κατάρρευση. Διεθνείς ερευνητές αναλογίζονται εάν το πρόβλημα βρίσκεται σε λανθασμένη εσωτερική διαχείριση ή εάν όλα αυτά συσχετίζονται με εξωτερικούς παράγοντες. Η Αμερική βρίσκεται στο στόχαστρο εφόσον φέρεται να είναι ηθικός αυτουργός της οικονομικής εξαθλίωσης της χώρας. Έχοντας τον ρόλο του διαιτητή υποτίθεται πως θα έπρεπε να κρατά τις ισορροπίες και να φροντίσει να αποφευχθεί μία επικείμενη οικονομική κρίση. Εν αντιθέσει, έχει προκαλέσει τρία μεγάλα οικονομικά κραχ σε μία μόνο χώρα. Είναι άξιο περιέργειας πως από όλες τις χώρες της Αμερικής η Αργεντινή είναι η μόνη χώρα που βρίσκεται τρίτη φορά στην ίδια δυσμενή θέση. Εικάζεται πως έχει μετατραπεί σε θησαυροφυλάκιο επιτήδειων Αμερικανών που μπορούν να πλουτίζουν και να ξεχρεώνουν μέσω της Αργεντινής.

Παλαιότερα σενάρια αναφέρουν πως κυκλοφορούν ανάμεσά μας οικονομικοί δολοφόνοι που τοποθετούν στο στόχαστρο χώρες με ρευστή οργάνωση και μηδενική κοινωνική δομή για να πλουτίζουν οι τράπεζες. Σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή πραγματικότητα; Το μόνο σίγουρο είναι πως όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Είναι μαθηματικά, σχεδόν, αδύνατο να χρεοκοπήσει η ίδια χώρα τρεις φορές σε  διάστημα μίας δεκαετίας, παρόλα αυτά συνέβη.

Το πλέον ανησυχητικό για την παγκόσμια αγορά είναι η αλυσιδωτές επιδράσεις που δύναται να προκληθούν σε χώρες που είναι ευάλωτες σε μία οικονομική κατάρρευση. Οι μετοχές, αλλά και οποιαδήποτε οικονομική και εμπορική συναλλαγή, θα επηρεαστούν από την πτώχευση της Αργεντινής. Οι Ευρωπαϊκές χώρες είναι από τις πρώτες που τείνουν να  επηρεαστούν, εφόσον έχουν καταστεί ευάλωτες τα τελευταία χρόνια. Ενώ η Ευρώπη παλεύει να διατηρήσει την ισχύ του ευρώ έχει κληθεί να αντιμετωπίσει έναν ακόμη κίνδυνο, αυτόν της Αργεντινής. Η Ελλάδα κλυδωνίζεται επικίνδυνα ανάμεσα στην επιβίωση και την κατάρρευση. Ας ελπίσουμε πως η πτώση της Αργεντινής θα αφήσει ανεπηρέαστη την ελληνική οικονομία.

Σε μία δεκαετία όπου υποτίθεται πως στη δύση κυριαρχεί ένα εξελιγμένο μοντέλο οικονομίας και οικονομικής διαχείρισης είναι ανεπίτρεπτο και ευλόγως ανεξήγητο το πώς μία χώρα χρεοκοπεί για τρίτη συνεχή φορά. Οι ιθύνοντες θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να βρουν νέους τρόπους να εξελίξουν τις καπιταλιστικές κοινωνίες, αποφεύγοντας τις επεκτάσεις των σκλαβοπάζαρων σε Ευρώπη και Αμερική. Εκτός κι αν το τίμημα του καπιταλισμού είναι οι κοινωνίες ειλώτων.

Η ISIS της Κρίσης

Στις αρχές Ιουνίου οι τζιχαντιστές του Ιράκ και Λεβάντε (ISIS) ανακοίνωσαν την ίδρυση χαλιφάτου που θα έχει την μορφή ισλαμικού πολιτικού καθεστώτος. Ως αρχηγό τους, και συνεπώς αρχηγό των απανταχού μουσουλμάνων, όρισαν τον Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, ο οποίος αποδέχθηκε τον τίτλο. Η κρίση αυτή της Μέσης Ανατολής έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις και ταλανίζει τις εξωτερικές πολιτικές, όχι μόνο των γειτονικών χωρών, αλλά και των Ευρωπαίων και Αμερικανών ηγετών.

Η ISIS επανέφερε στο προσκήνιο τους ιερούς πολέμους, οι οποίοι τείνουν να ευνουχίζουν το κράτος και να εγκαθιδρύουν νόμους και νόρμες σύμφωνα με την εκάστοτε θρησκεία. Ποιοι είναι, όμως, οι ηθικοί αυτουργοί και ποιες θα είναι οι συνέπειες ενός ιερού πολέμου; Πολλοί έσπευσαν να επιρρίψουν ευθύνες σε Αμερικανούς και Βρετανούς ηγέτες για την λαθεμένη εξωτερική πολιτική που ακολούθησαν και για τα σημάδια που αγνόησαν. Οι συνεχείς πολεμικές συγκρούσεις που πραγματοποιούνταν στη Μέση Ανατολή εξήγειραν ακόμα περισσότερο τα συναισθήματα των εξτρεμιστών μουσουλμάνων με αποτέλεσμα να θέλουν να αναλάβουν οι ίδιοι τα ηνία ενός νέου θρησκευτικού κράτους.

Πολλές είναι και οι ευθύνες των ηγετών τις Μέσης Ανατολής που παρά τις παρατεταμένες προσπάθειες τις CIA και των ξένων πρέσβεων αγνοούσαν τους εμφανείς κινδύνους που είχαν αρχίσει να διαφαίνονται από πολύ νωρίς. Ο Αλ Μαλίκι έχει βρεθεί στο στόχαστρο των τελευταίων ημερών φερόμενος ως ηθικός αυτουργός, παραβλέποντας και εκνευρίζοντας τους τζιχαντιστές.

Πολλοί θα έλεγαν πως είναι κάτι που δεν αφορά άμεσα την Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο. Οι τζιχαντιστές όμως έχουν αντίθετη άποψη, καθώς η χώρα μας συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα σε αυτές που ευελπιστούν να την προσαρτήσουν στον χάρτη του νέου Ισλαμικού τους κράτους. Ανάμεσά τους βρίσκονται πολλές ακόμα χώρες των Βαλκανίων, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Οι συνέπειες από την προσπάθειά τους και μόνο θα ήταν καταστροφικές για την παγκόσμια οικονομία και για τον κάθε λαό ξεχωριστά. Οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις, η κατάλυση του καπιταλιστικού συστήματος, το μπλοκάρισμα του εμπορίου και η κατάλυση, ουσιαστικά, της δημοκρατίας θα άλλαζαν δια παντός την παγκόσμια ισορροπία. Διακόσια περίπου χρόνια μετά, η Ελλάδα βρίσκεται πάλι στο στόχαστρο αλλόθρησκων δυνάμεων. Η ιστορία μας έχει μάθει πως μία οικονομική κρίση συνοδεύεται πάντα από έναν «ιερό» ή «ψυχρό» πόλεμο. Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά θα διαψευσθεί.

Το αμερικανικό κακέκτυπο του Bond

Λίγες μέρες πριν συνελήφθη πράκτορας της Γερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών BND κατηγορούμενος πως συνεργαζόταν με άλλη μυστική υπηρεσία και διέρρεε πληροφορίες. Αρχικά θεωρήθηκε πως η δράση του υποκινούνταν από Ρωσικά συμφέροντα εν τέλει, ωστόσο, ομολόγησε πως κατασκόπευε για να δίνει τις πληροφορίες στις ΗΠΑ.

Μείναμε να παρακολουθούμε στους δέκτες μας ένα αμερικανικό κακέκτυπο του Bond που αναδύεται από την περίοδο του Ψυχρού πολέμου. Η κατασκοπεία ήταν το μεγαλύτερο και ισχυρότερο όπλο που γεννήθηκε εκείνη την περίοδο και κατάφερε να δημιουργήσει αναίμακτες διαμάχες. Παρόλα αυτά οι Αμερικανοί ηγέτες μάλλον ξέχασαν πως η Ευρωπαϊκή πολιτική αρένα δεν είναι Χόλυγουντ και πως ακόμα κι αν είσαι άρτια εκπαιδευμένος, είναι δύσκολο να είσαι Bond. Από πότε άρχισαν να ανατροφοδοτούνται τέτοιου είδους στρατηγικές για την εκμαίευση πληροφοριών;

Εν έτη 2014, θεωρώντας πως έχουμε αφήσει πίσω τον εφιάλτη του πολέμου και της κατασκοπείας οι Αμερικανοί ηγέτες όχι μόνο το επαναφέρουν, αλλά φροντίζουν να το κάνουν και λάθος. Τα μέτωπα που έχουν αφήσει ανοιχτά είναι πολλά και θα πρέπει να αρχίσουν να ανησυχούν. Πρώτα η εμπλοκή τους στην Κριμαία, μετά οι Τζιχαντιστές και τώρα οι διπλοί πράκτορες στη Γερμανία. Είναι προφανές πως η Αμερικανική κυβέρνηση και οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ έχουν αρχίσει να χάνουν τον έλεγχο. Σε μία κρίσιμη καμπή της παγκόσμιας ιστορίας οι Αμερικανοί φαίνονται ανίσχυροι και άπειροι. Ο δήθεν πλανητάρχης μοιάζει πλέον ως καρικατούρα και όχι ως ο υπέρ-ήρωας που παρουσιαζόταν όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του.

Oι Αμερικανοί πράκτορες κατάφεραν να μετουσιωθούν σε κομπάρσους  από πρωταγωνιστές . Το ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό μας δίνει την εντύπωση πως οι ισορροπίες αλλάζουν ραγδαία, κι από κει που ξέραμε τις ΗΠΑ για υπερδύναμη,  κατάντησαν περίγελος της παγκόσμιας κοινότητας. Η προσπάθεια να μιμηθούν στον Bond  με αξιοπρέπεια δεν στέφθηκε από επιτυχία, ίσως γιατί παρέβλεψαν το γεγονός πως αυτή ή σπουδαία μορφή της κατασκοπίας,  γεννήθηκε στην Ευρώπη υπό συνθήκες σκληρού πολέμου. Η υψηλή Ευρωπαϊκή διανόηση σε συνδυασμό με την επίγνωση πως χρειάζεται υπεύθυνη πολιτική   από τους υπάρχοντες  ηγέτες είναι, δυστυχώς, το μοναδικό αντίδοτο στην Αμερικανική ανικανότητα. Η πρώτη και η τελευταία μου σκέψη σε σχέση με την Αμερική είναι μία: God bless America!