Πίσω από την αυλαία του πραξικοπήματος

Το πραξικόπημα της 15/7 στην Τουρκία αποτελεί παρελθόν. Το κυβερνόν κόμμα του Ταγίπ Ερντογάν θα συνεχίσει να βρίσκεται στην εξουσία της χώρας, αφού οι πραξικοπηματίες του στρατού απέτυχαν το στόχο τους, αφήνοντας όμως πίσω τους περισσότερους από 250 νεκρούς με πλήθος πολιτών ανάμεσά τους, χιλιάδες τραυματίες και ακόμα περισσότερες συλλήψεις στρατιωτικών.

Από την δεκαετία του ’60 η Τουρκία έχει βιώσει τέσσερα πραξικοπήματα με μόνο το τελευταίο να είναι ανεπιτυχές, για καλή τύχη της χώρας, η οποία το διάστημα αυτό μετρά πλήθος εντάσεων στο εσωτερικό της και πλέον συγκατοικεί με προβλήματα που φαντάζουν να μην έχουν λύση.

Η επομένη του πραξικοπήματος φανέρωσε ένα ήδη γνωστό πρόβλημα, μα ίσως το κυριότερο της χώρας, την υπέρογκη εξουσία που συγκεντρώνει στα χέρια του ο Ερντογάν, ως μόνη αρχή εξουσίας της χώρας.

Οι μέρες που θα έρθουν φαίνεται πως δεν θα αλλάξουν την πολιτική της φίμωσης του Τύπου, των συλλήψεων όσων προσβάλλουν τον Τούρκο πρόεδρο, άσχετα με την ηλικία τους και την ιδιότητά τους, κατηγορώντας τους για προδοσία(!) την κατάχρηση του θεσμικού του ρόλου και τον δεσποτικό του χαρακτήρα.

Στις δηλώσεις του, μετά το πραξικόπημα, ο ίδιος δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο επαναφοράς της θανατικής ποινής για τους προδότες-πραξικοπηματίες, απομακρύνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τόσο τον εαυτό του όσο και τη χώρα από τις Δημοκρατικές και Ευρωπαϊκές αρχές.

Όπως όλα δείχνουν, το μεγαλύτερο πρόβλημα της Τουρκίας είναι η κυβέρνησή της που χρόνια τώρα εμποδίζει την Δημοκρατική ολοκλήρωση της χώρας. Στον απόηχο όλων των παραπάνω, συζητείται ανά τον κόσμο, το ότι ο ίδιος ο Ερντογάν σκηνοθέτησε το πραξικόπημα προς όφελος της δημοτικότητάς του. Πιο συγκεκριμένα, ο Τούρκος πρόεδρος, που υπέδειξε τον Φετουλάχ Γκιουλέν ως υπαίτιο του πραξικοπήματος είδε τον δεύτερο να σηκώνει το γάντι και να απαντά, πως ο μόνος κερδισμένος της στρατιωτικής παρέμβασης είναι ο Ερντογάν, όπως άλλωστε και σε όλες τις άλλες τρομοκρατικές επιθέσεις που έχει υποστεί η Τουρκία, καθώς επίσης και πως οι μονάδες του στρατού λειτουργούσαν σπασμωδικά δίχως σχέδιο (κάτι που σχολίασαν και τα Αμερικανικά Μέσα), με χιλιάδες συλληφθέντες πλέον στρατιωτικούς να ισχυρίζονται ότι δεν είχαν καμία πληροφορία περί πραξικοπήματος.

Πίσω από την αυλαία της παρέμβασης του στρατού στη γειτονική χώρα συνεχίζεται μια σκληρή πραγματικότητα για τους πολίτες, ένα πραξικόπημα στις δημοκρατικές αξίες από την καθεστωτική πολιτική, σκιερών μηχανισμών του Ερντογάν. Εκείνοι που τιμωρούνταν από το κράτος επειδή τον έβρισαν ή τον κατηγόρησαν θα συνεχίσουν να βρίσκονται αντιμέτωποι με μια χώρα που αυτοαποκαλείται δημοκρατία δίχως να σέβεται την ελευθερία έκφρασης.

Το αποτυχημένο όμως εγχείρημα του στρατού φαίνεται πως υπερκάλυψε τις αμαρτίες του προέδρου που επέστρεψε ήρωας και αναμένεται να διευρύνει περισσότερο τις εξουσίες του. Για να υλοποιήσει τον πόθο του, την αλλαγή του Συντάγματος, χρειαζόταν και χρειάζεται τη στήριξη του κόσμου και αν ο λαός του δώσει αυτή τη δύναμη θα καταδικάσει τον εαυτό του να προχωρήσει οπισθοδρομικά.

Κατά τον Αριστοτέλη, η ανοχή και η απάθεια είναι χαρακτηριστικά μιας παρακμάζουσας κοινωνίας. Στην Τουρκία, η ανοχή σε έναν δεσποτικό ηγέτη, που πλουτίζει από το πετρέλαιο της Ισλαμικής οργάνωσης που τρομοκρατεί τη χώρα του, σκοτώνοντας τους πολίτες της δεν θα μπορούσε παρά να δείχνει την απόσταση της χώρας από τη Δημοκρατία –ένα πολίτευμα που δεν γνώρισε ποτέ και που όσο ο Τούρκος πρόεδρος βρίσκεται στην εξουσία, δεν θα γνωρίσει.

Σκέψεις γύρω από ένα ντοκουμέντο: «Ψυχολογικά, η Ελλάδα κοστίζει ακριβά»

Φαντάζει σχεδόν αδύνατον να αρνηθεί κανείς, ότι οι βιοτικές συνθήκες που παρέχει η Ελλάδα, ήταν και είναι ο πρωταρχικός λόγος μετανάστευσης των Ελλήνων. Είτε για λόγους οικονομικούς είτε για εκπαιδευτικούς, το κατώφλι της χώρας μας έχει περαστεί τόσες φορές, ώστε να αποτελεί ειδησεογραφικό γεγονός πλέον, και  όχι πρόσφατη είδηση. Η μετανάστευση ως ελληνική πραγματικότητα δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο και αυτό αποδεικνύεται από τις ελληνικές κοινότητες ανά τον κόσμο (Αυστραλία, ΗΠΑ, Νότιος Αφρική κ.α.), οι οποίες δημιουργήθηκαν από δεκάδες γενιές Ελλήνων προσφύγων και μεταναστών. Εκεί οι κοινότητες σχηματίζουν μια μικρή «γεύση» πατρίδας με σκοπό να καλύπτουν το «κενό» της απούσας πατρίδας.

Διαβάζοντας τις αμέτρητες συνεντεύξεις των ομογενών που ζουν και εργάζονται πλέον στο εξωτερικό, πάντα κάπου φωναχτά ανάμεσα στις προτάσεις, θα αναφερθούν στον ήλιο, στον καθαρό ουρανό, στο γέλιο, στο φαγητό, σε αυτό το οτιδήποτε που είναι ελληνικό. Ο λόγος αναφοράς τους σε αυτού του είδους τα στοιχεία είναι απλός. Τα στοιχεία αυτά αποτελούν τον συνδετικό κρίκο με την δική τους ταυτότητα, την πατρίδα τους. Για τους ίδιους, αυτό είναι κάτι ανεκτίμητο.

Την ίδια κουβέντα θα ακούσεις συχνά από στόματα ανθρώπων, οι οποίοι ζουν στην Ελλάδα. «Ο ήλιος δεν αγοράζεται» θα πουν. Πράγματι, δεν αγοράζεται, ούτε ο ήλιος ούτε οι υπόλοιποι Έλληνες… κοστίζουν όμως. Ο όρος «νεοέλληνας» αποτελεί συχνά κεντρικό θέμα συζήτησης στις κοινωνίες μας, αλλά ο κοινωνικός πολιτισμός μας είναι βαθύτερα «σκαμμένος» από ότι εμπεριέχει ο παραπάνω όρος. Ο Έλληνας σήμερα είναι κακότροπος, μίζερος, καχύποπτος. Δεν έγινε. Δεν έπλασε η κρίση αυτές τις ιδιότητες, απλώς τις φανέρωσε καθώς ο νεοέλληνας ως λέξη προϋπήρχε αυτής.  Αυτός ο έλληνας, ο χωρίς ίχνος αισθητικής, που τζογάρει, που φτύνει, που αφήνει τα ίχνη του σε δημόσιους χώρους,  που δεν σχηματίζει προτεραιότητες, που φθονεί, που γνωρίζει το οτιδήποτε και ας μην το σπούδασε –πολλώ δε μάλλον και ας μην το απασχόλησε ποτέ, που θα λερώσει δίχως ποτέ να καθαρίσει, είναι η πραγματικότητα μιας χώρας, που ψάχνει να βρει εξαιρέσεις σε αυτή την απειροπληθή μάζα, ώστε να μπορέσει να μην τον κοιτά.

Στη χώρα των πολιτικών που ψεύδονται θα σταθεί πρώτος να τους κρίνει χυδαία ολιμερής και με την ίδια χυδαιότητα θα δηλώσει ψέμματα στην εφορία. Είναι εκείνος που θα αποφύγει να κάνει μια μικροδουλειά, ακόμα και για το ίδιο του το σπίτι. Είναι εκείνος που θα καπνίσει σε κλειστό χώρο και θα διαμαρτυρηθεί στον ίδιο χώρο, ότι ο πρόσφυγας θα αλλοιώσει τον πολιτισμό μας. Είναι εκείνος που δεν θα σεβαστεί το φανάρι, που θα καπνίσει κοντά σε μικρά παιδία, που τον απασχολούν τα κοσμικά… Είναι εκείνος που στέκεται δίπλα μας, μπροστά μας, πίσω μας… πολλές φορές ταυτίζεται στο άτομό μας. Δεν είναι ο «νεοέλληνας» που όλοι τινάζουν από πάνω τους, μα  λιθάρια του ελληνικού κοσμικού κράτους.

Καθώς οι νέοι έφευγαν και φεύγουν, χτίζοντας καινούργιες πραγματικότητες για τους ίδιους, στηρίζοντας με την πρόσθεσή τους στην κοινότητα του εξωτερικού, το ελληνικό στοιχείο, εκείνος ο έλληνας μένει εδώ, να παρασιτεί  στα όσα οι λίγοι που κοπιάζουν, του προσφέρουν. Όταν ο κόσμος αποχαιρετά μόνιμα την Ελλάδα προφέροντας συχνά την φράση «δεν αξίζει να μείνω», δεν αφήνει μονάχα την κρίση, αλλά και την ελληνική κοινωνική πραγματικότητα, που πλέον είναι δυσβάσταχτη και κοστίζει ακριβά, σε υπομονή, χαμόγελα, θέληση και πίστη. Μια πραγματικότητα  που χτίσαμε εμείς, με τα όσα τόσο καιρό κρύβαμε κάτω από το χαλί και τώρα βρίσκονται ενοχλητικά μπροστά μας, να ακούνε την αγανάκτησή μας, που… δεν μετακινούνται από μόνα τους.

Οι Έλληνες φεύγουμε, οι Έλληνες μένουμε, κουρασμένοι, αγανακτισμένοι, πλέον απαθείς και με τόσα άλλα επίθετα στους όμως μας, αλλά ίδιοι. Πεισματικά αυτές οι καταστάσεις μένουν ακλόνιτες εδώ και πολλά χρόνια, και στα ίδια χρόνια ο λαός μας μεταναστεύει διότι δεν του αξίζει να ιδρώνει τόσο για μια χώρα που δεν αγαπά τα παιδιά της ή ορθότερα, δεν ξέρει πια παιδιά της να αγαπήσει.

«Σώπασε Ευρώπη και μην πολυδακρύζεις»

Άκουσα πρόσφατα έναν ιδιαίτερα ενδιαφέρον (λαθεμένο ωστόσο) ορισμό της «τρομοκρατίας». Αναφερόταν σε εκείνον, που «κρατά» τον τρόμο στα χέρια του. Συνεπώς και εκείνον που μπορεί να τον κατευθύνει.

Βαδίζοντας από τον εννοιακό χώρο των λέξεων, σε μια πιο ρεαλιστική τους απόδοση, ίσως είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς αν «αυτός που κρατά τον τρόμο» διέθεται πάντοτε αυτή τη δύναμη, διαφορετικά, από ποιον την έλαβε;

Το φαινόμενο της τρομοκρατίας, όπου ο πλανήτης μας  βιώνει βίαια το τελευταίο διάστημα, βρίσκεται στις επικεφαλίδες των ειδησεογραφιών μέσων σχεδόν καθημερινά.

Όχι άδικα. Ευρωπαϊκές και μη πόλεις έχουν γίνει μάρτυρες αυτής της φρενοβλαβείας , περισσότερες από μια φορά και όσο δυστυχές και αν φαντάζει, μπορεί να προβλέψει κανείς ότι περισσότερες επιθέσεις σχεδιάζονται και είναι πιθανό να συμβούν.

Ποιος όμως επιτίθεται σε ποιον;

Από τα ακροδεξιά μορφώματα, από τα οποία νοσεί η Ευρώπη στην παρούσα χρονική στιγμή, η απάντηση είναι ότι «το Ισλάμ επιτίθεται στην Ευρώπη και τα ιδανικά της, θέλοντας να σπείρει τον ιερό του πόλεμο». Το βέβαιο είναι ότι το ζήτημα είναι λεπτό και η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως και τώρα, θα κληθεί να αντιμετωπίσει τον εαυτό της, σε ένα μελλοντικό ζήτημα, όπου θα είναι η «ακραιοποίηση» του Ισλάμ.

Δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδωμένη η άποψη, ότι η ΕΕ φέρει υψηλό μερίδιο ευθύνης στα τρομοκρατικά χτυπήματα. Όμως είναι αληθές. Μέσα στο χώρο του εμπορίου, η Ένωσή μας μεταξύ άλλων, εξάγει και όπλα(!) όπου κύριοι αγοραστές αυτών, δεν είναι άλλοι παρά η Σαουδική Αραβία και οι γύρω χώρες αυτής.

Μέσω αυτών, τα όπλα αυτά φτάνουν -ως φυσικό- και στα χέρια του Daesh (ISIS), όπου έχει αναλάβει τον μεγαλύτερο αριθμό των τρομοκρατικών χτυπημάτων στην Ευρώπη.

Το ζήτημα τούτο είχε πρωτο-βγει στην επιφάνεια όταν ο Φρανσουά Ολάντ, ύστερα από την τρομοκρατική επίθεση στο γαλλικό θέατρο, εξοπλίστηκε το εθνικό του φρόνημα και βομβάρδισε αεροπορικώς θέσεις του DAESH στη Συρία.

Τότε, δημοσιογράφοι της Γαλλίας έκαναν λόγο για υποκρισία από τον Γάλλο πρόεδρο, ο οποίος εξόπλιζε οπλικά το «Ισλαμικό κράτος».  Την ίδια υποκρισία παρατηρούμε και στην Ευρωπαϊκή μας Ένωση από τότε έως σήμερα, καθώς οι πρωτοστάτες της αξιοκρατίας, Γαλλία και Γερμανία είναι από τις πρώτες, σε εξαγωγή όπλων, χώρες παγκοσμίως. (Με το πρόσφατα χτυπημένο Βέλγιο να απολαμβάνει και αυτό ένα μικρό μερίδιο)

Η πολιτική ελίτ της γηραιάς ηπείρου, θα πρέπει εν τέλει να αντιμετωπίσει την πολιτική της. Είναι η ίδια που τρέφεται από τη σάρκα της και η ίδια ο πρώτος εχθρός της. Το εμπόριο όπλων της, ως δράση επέφερε την αντίδραση των προσφυγικών ροών, όπου βρίσκεται απροετοίμαστη να διαχειριστεί.

Η πολιτική γραμμή της, ωφελεί την ολοένα αυξανόμενη εμφάνιση και ενδυνάμωση ακροδεξιών κομμάτων, που χρησιμοποιούν προς συμφέρον τους, τα δρώμενα των ημερών. Στο τέλος της ημέρας, «θερίζεις ότι σπέρνεις» και η ΕΕ έχει πολλά ανοικτά μέτωπα αυτό τον καιρό.

Το εμπόριο των όπλων δεν έχει σταματήσει και η ΕΕ δεν θα ανακοινώσει σύντομα κάτι τέτοιο. Καθώς, όπως πολλοί διατυπώνουν, η μεγαλύτερη «μπίζνα» είναι ο πόλεμος.

Απέναντι σε αυτά, εμείς έχουμε καθήκον να αφήσουμε το «σπίτι» μας, κληρονομιά στις επόμενες γενιές. Δεν θα το κάνει κάποιος άλλος για εμάς.

«Για να ανακαλύψεις τι κρύβεις μέσα σου, θα πρέπει να βαδίσεις έξω.»

Μόλις είχε τελειώσει το ταξίδι του στη Βουδαπέστη, όταν συστηθήκαμε στο σπίτι που θα μας φιλοξενούσε για τη διαμονή μας στην Κωνσταντινούπολη. Εκείνον για 5 μέρες, εμένα για μερικούς μήνες. Αρχίσαμε να ανταλλάσουμε τις ιστορίες μας στο κατώφλι του σπιτιού και από ότι φάνηκε γρήγορα, η δίκη του ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσα.

Ο Tom είναι ένας πολίτης του κόσμου. Και η ιστορία του είναι μια υπενθύμιση, ότι τα όλα όνειρα προορίζονται για να πραγματοποιηθούν.

 Me - Italy -ΙΤΑΛΙΑ

Σε τι θα απέδιδες την έναρξη του ταξιδιού σου;

Προτού ξεκινήσει το οτιδήποτε, εργαζόμουν σε μια Οικονομική εταιρία, όπου δούλευα με μεγάλο ωράριο. Θα ξεκινούσα τη δουλειά στις 8 το πρωί και θα έφευγα τα μεσάνυχτα, ή μερικές φορές στις 2 το πρωί, αναλόγως με τη δουλειά που θα έπρεπε να τελειώσουμε στο γραφείο. Αλλά το πραγματικό «πρόβλημα» δεν ήταν οι ώρες, –δεν με απασχολούσαν ιδιαίτερα. Ήταν το συναίσθημα, ότι κάνω κάτι που δεν με ανταμοίβει ψυχολογικά που με έπεισε να φύγω. Κάτι μέσα μου ένιωθε ανικανοποίητο. Σίγουρα δεν έφταιγαν τα χρήματα. Ήταν η λαχτάρα μου για ελευθερία, για περιπέτεια, για το άγνωστο. Κάθησα πολλές φορές στο γραφείο και σκέφτηκα, πώς θα ήταν να βρίσκομαι έξω, να βλέπω τοπία και να γνωρίζω ανθρώπους, να δοκιμάζω φαγητό που δεν είχα δοκιμάσει πιο πριν. Η καθημερινότητα και η ρουτίνα της αστικής ζωής του Σύδνεϊ, έπνιγε σταδιακά και το τελευταίο καταφύγιο της λογικής μου.

Έπειτα, απολύθηκα. Μου ανακοινώθηκε ότι δεν με υπολόγιζαν ποτέ στην εταιρία, για τη θέση του οικονομικού αναλυτή. Επομένως, από την οπτική μου, δεν είχα δουλειά, δεν είχα χρήματα, παρά μόνο μερικές οικονομίες στην άκρη και όλους τους απέραντους δρόμους να ξανοίγονται μπροστά μου, με όλα τα σύννεφα να είναι ραμμένα από ασήμι. Έτσι άρχισα να σημειώνω στο χάρτη τα μέρη που ήθελα να πάω. Το επόμενο πράγμα που ξέρω, είναι ότι πούλησα ένα μέρος των επενδύσεών μου, στο χρηματηστήριο και έκλεινα βαλίτσες.

Cappadocia -ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ

Πόσο μεγάλη είναι η απόσταση, μεταξύ του να δουλεύεις και μια μέρα να βρίσκεσαι άνεργος και να ταξιδεύεις;

Μπήκα στο αεροπλάνο ένα μήνα αφότου έφυγα από τη δουλειά μου. Ακόμα δεν μπορώ να κατανοήσω την «απόσταση», ένιωσα μόνο την απελευθέρωση. Την ίδια στιγμή όμως και φόβο. Περιστρεφόμουν μέσα σε αυτό,  που επιθυμούσα μέχρι πριν λίγο καιρό –το άγνωστο! Ήταν η πρώτη μου φορά που ταξίδευα μόνος μου, με το σακίδιό μου, σε νέες χώρες με μόνο εφόδιο τις λίγες  ιστορικές μου γνώσεις για αυτά τα μέρη. Θα σου έλεγα ψέματα, αν δεν παραδεχόμουν ότι όλο αυτό με έκανε να νιώθω άγχος. Αλλά ο ενθουσιασμός και η βαθιά μου επιθυμία να περιπλανηθώ τα παραγκώνισε όλα.

 

Τι σε έκανε να επιλέξεις αυτά τα σημεία του χάρτη;

Μεγαλώνοντας στο Βιετνάμ, (τώρα εξελισσόμενη χώρα, μα μέχρι πρότινος φτωχή) συχνά αναρωτιόμουν πώς μοιάζει η Ευρώπη. Το φαγητό, η Ιστορία, οι άνθρωποι, η κουλτούρα. Ήταν κάτι εξοτικό για μένα. Ακόμα και όταν μετακόμισα στην Αυστραλία, η ίδια περιέργεια για την Ευρώπη με στοίχειωνε. Μερικές φορές, έψαχνα εικόνες στο Google, της Βενετίας, της Ρώμης, του Παρισιού και αναλογιζόμουν πως είναι να αισθάνεσαι να βρίσκεσαι εκεί. Αλλά την ίδα στιγμή, δεν επιθυμούσα πολυταξιδεμένα και τουριστικά μέρη μόνο, οπότε επέλεξα την Ανατολική Ευρώπη, όπου ένιωθα ότι υπάρχουν πολλά να ανακαλύψει κανείς. Και σίγουρα είμαι ευτυχισμένος που το έκανα. 

Το σχήμα του ταξιδιού μου, έχει ως εξής: Ρώμη-Φλωρεντία-Βενετία-Βιέννη-Πράγα-Βουδαπέστη-Κωνσταντινούπολη-Καππαδοκία-Λονδίνο 

Me - Istanbul -ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

 

Περιέγραψέ μου τον παλμό κάθε πόλης

Είναι στα αλήθεια δύσκολο να περιγράψω μερικά από τα μέρη που βρέθηκα, αλλά θα προσπαθήσω να περιγράψω τα πιο αξέχαστα –παρ’ όλο που η προσπάθειά μου μπορεί να είναι χάλια.

Ρώμη:  Αδιαμφισβήτητα ενδιαφέρουσα με το δικό της τρόπο. Εκτός από τη Ρώμη, δεν έχω βρεθεί ποτέ σε καμιά πόλη, όπου μπορεί να περπατάς ένα μικρό χαοτικά πολυσύχναστο δρομάκι, με μικρά café σε κάθε πλευρά του πεζοδρομίου, ερειπωμένα κτήρια, βρώμικα σοκάκια και μόλις στρίψεις στη γωνία, μπροστά στα μάτια σου, βρίσκεται ένα αρχαίο κτήσμα, χρονολογιμένο χιλιάδες χρόνια πριν. «Δεινόσαυροι» πολιτισμού που αργοπεθαίνουν, τα κειμήλια που ο χρόνος φαίνεται να ξέχασε να πάρει, στέκονται ακόμα εκεί, μετά από τόσες γενιές και ιστορικά γεγονότα. Με έπιασε δέος και κατά κάποιο τρόπο συγκίνηση. Ήθελες να ρωτήσεις τον εαυτό σου, «Πώς γίνεται να είναι αυτό εδώ μετά από τόσα χρόνια?» 

Budapest -ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ

Βουδαπέστη:  Κάποιος μου είπε κάποτε, ότι η Βουδαπέστη είναι ότι θα ήταν η Βιέννη, εάν είχε πέσει στο κομμουνιστικό μπλοκ. Η Βουδαπέστη είναι ένα μανιφέστο εναλλακτικής ιστορίας για να το πω απλά. Μακριά από την πολιτική, πιστεύω ότι αυτή η δήλωση έχει μια δόση ειλικρίνειας. Η αρχιτεκτονική σίγουρα κουβαλά μια ομοιότητα αλλά τα κτήρια στη Βουδαπέστη δεν είναι τόσο καλοδιατηρημένα όσο στη Βιέννη. Οι άνθρωποι, παρ’ όλα αυτά, ήταν πολύ εγκάρδιοι και είχαν μια ζωντανή υπόγεια υποκουλτούρα. Μου φαινόταν, σαν τουρίστας, ότι οι Ούγγροι κατάφερναν να περνάνε πολύ καλά, πέρα από τα εσωτερικά τους προβλήματα και τις πολιτικές αναταράξεις. Οι πόλη και οι άνθρωποι, ήταν μια διαθήκη ανθρωπιάς κατά κάποιο τρόπο.

Κωνσταντινούπολη: Το κλισέ ότι η Ανατολή συναντά τη δύση μου προκαλούσε σύγχυση. Η πιο ζωντανή μου ανάμνηση από την Κων/πολη,  ήταν όταν έτρωγα το δείπνο μου κοντά στην γέφυρα του Γαλατά. Τότε άκουσα δυνατές προσευχές από ένα κοντινό τζαμί, γαλήνιο και εκωφαντικό μαζί! Και ο ήχος από τις προσευχές ανακατεύτηκε από τη μουσική του δρόμου. Σαν να μην ήταν αρκετό, η Πόλη αποφάσισε να τα ανακατέψει όλα αυτά με το διαρκές ήχο των αυτοκινήτων και τις φωνές των   καταστηματαρχών που σε προσκαλούν. Ήταν σουρεαλιστικό! Ήταν πραγματικά μια αποτυχία κάθε αρμονίας αλλά ταυτόχρονα μυστήριο, ολοζώντανο τόσο συναρπαστικό. 

Καππαδοκία: Θα μπορούσα να πω, ότι αν φανταζόμουν έναν εξωγήινο πλανήτη, αυτός θα ήταν η Καππαδοκία. Οι πολλές αλλόκοτες πέτρινες κοιλάδες και οι αλλόκοτες μορφές των πέτρινων κτησμάτων, οι φιλικοί ντόπιοι κάτηκοι, τα αερόστατα, μου πήραν το μυαλό. Η Καππαδοκία είναι το πιο όμορφο μέρος που έχω πάει όλη μου τη ζωή και σίγουρα θα επέστρεφα.. 

Istanbul -ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

 

Τι ήθελες να πετύχεις;

Εκτός από τα ικανοποιησω την περιέργειά μου, ήθελα επίσης να μάθω περισσότερα για μένα. Οι άνθρωποι τείνουν να κοιτούν προς τα έξω και να προβάλουν τον εσωτερικό τους εαυτό στον κόσμο σε μια απόπειρα να τον κατανοήσουν. Όμως, πιστεύω ότι αυτό το λάθος εδώ είναι ότι οι άνθρωποι δεν κοιτούν και δεν εξερευνούν εσωτερικά. Και αυτό είναι το δυσκολότερο κομμάτι –να μπορέσεις να κατανοήσεις ποιος είσαι εσύ, πριν αποπειραθείς να κατανοήσεις τον κόσμο. Διότι νομίζω κάθε γνώση για τον κόσμο δίχως γνώση του ποιος είσαι, είναι ληψή γνώση.

 

Ποια βασικά –μη υλικά αγαθά θα πρέπει να έχει ένας ταξιδιώτης  μαζί του;

Ένα ανοιχτό μυαλό είναι αρκετό. Και να μην εμπιστεύεσαι το τι λένε τα media για την κάθε χώρα. 

Me - London 2 -ΛΟΝΔΙΝΟ

Είναι ο Tom ένας κανούργιος άνθρωπος σήμερα;

Δεν είμαι βέβαιος ακόμα. Είμαι «υπαρξιστής» οπότε είμι διαρκώς απορροφημένος από την ιδέα του θανάτου. Η σκέψη ότι μια μερα, θα σταματήσω να υπάρχω, μηδενίζει το οτιδήποτε κάνω τώρα. Έχω προσπαθήσει να αποδεχτώ την πραγματικότητα, και είμαι ευγνώμων που είμαι ζωντανός. Και ένα κομμάτι της δυσφορίας μου αυτής με το θάνατο, είναι ότι δεν θα μπορώ να ζω συνέχεια αυτό που κάνω τώρα. Επομένως δεν ξέρω αν βλέπω τα πράγματα διαφορετικά. Σίγουρα όμως, είμαι ευγνώμων που είμαι ζωντανός.

 

Για τους αναγνώστες του Hashmag, μα και για όλους εμάς, ο Τομ ήθελε να αφήσει μια σημείωση:

-«Tom Waits was my companion during my journey (along with Jack Kerouac’s On The Road) and I did listen to his “Diamonds In Your Mind” a lot so as a recap, I would like to quote it here:»

“Always keep a diamond in your mind

Wherever you may wander

Wherever you may roam

You gotta always keep a diamond in your mind” 

Me - London 1 -ΛΟΝΔΙΝΟ

 

 

Ένα (βαθειά θρησκευόμενο) κοσμικό κράτος

Από τη δημιουργία μέχρι και τη χρήση του, το Ορθόδοξο δόγμα αποβλέπει στην αυτοκριτική και την «αυτό-χαλιναγώγηση».  Τίποτα περισσότερο. Όταν η Θρησκεία τοποθετείται από τους πιστούς, ως εργαλείο κριτικής αυτόκλητων κοινωνικών νομοθετών του «τι μέλει γενέσθαι», τότε και το ίδιο το δόγμα χρησιμοποιείται λαθεμένα και ο εκάστοτε κριτής μάλλον υπερεκτιμά το λειτουργικό του ρόλο στην κοινωνία.

Οι παραπάνω σειρές, βεβαίως και αναφέρονται στο σύμφωνο συμβίωσης και τη στάση της ελληνικής πατριαρχικής κοινότητας γύρω από θέμα αυτό.

Εκκινώντας από τα «βασικά», η Ελλάδα πρέπει να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά της, από βαθειά θρησκευόμενο κοσμικό κράτος, σε ένα από τα δύο. Δεν μπορεί κανείς να επιθυμεί να βαδίζει στα ίχνη της παράδοσης αλλά στην τροχιά του μέλλοντος, διότι το μέλλον από μόνο του σηματοδοτεί κάποιου είδους και μεγέθους ανατροπή του παρελθόντος. Ο συνδυασμός επομένως των δύο, συνιστά φρενοβλάβεια.

article25789.w_l

Έπειτα, η εκκλησία δεν νοείται να λαμβάνει αποφάσεις για το τι θα γίνει στην κοινωνία. Ούτε βέβαια το πώς θα ζει ο καθένας. Και όπως είναι φυσικό, εμμέσως να νομοθετεί στη χώρα μας.  Το δικαίωμα της έξω του θρησκευτικού γάμου συζυγικής ζωής είναι πρόσφατο χρονικά. Το ομοφυλοφιλικό σύμφωνο συμβίωσης μόλις γεννήθηκε. Βαδίζουμε σε ένα μονοπάτι, όπου στο τέλος του η εκκλησία θα ασχολείται μόνο με τα «τω Κυρίω» και τούτο είναι επιτυχία για ένα Ευρωπαϊκό κράτος, διότι εκείνος που ασκεί λειτούργημα δεν μπορεί να μεροληπτεί με τα κοσμικά.

Όσον αφορά τα επιχειρήματα της κοινωνίας πάνω στον «παρά φύσιν» έρωτα και στο ότι η ομοφυλοφιλία «χαλά την αισθητική» ας μην ξεχνάμε, ότι στη φύση δεν ανήκουν οι περισσότερες από τις ενέργειες του σήμερα, καθώς ούτε λίγο ούτε πολύ, το να δένεις τα κορδόνια σου δεν ανήκει στη φύση. Πολύ δε περισσότερο, κοπέλες έχουν βιασθεί, επειδή χαλούσαν την αισθητική του βιαστή τους. Ας προσέξουμε τι φράσεις χρησιμοποιούμε.

Κλείνοντας, θα ήθελα να μοιραστώ ένα φόβο. Κάποτε, οι Αφροαμερικανοί διώκονταν βίαια τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά από την κοινωνία και την εκκλησία. Σήμερα, οι διώκτες τους και οι ιδέες αυτών, φαντάζουν απολιθώματα. Και η υστερικά γυμνή μισανθρωπία τους, ανήκει στο παρελθόν. Και από εκεί ανυψώνει τους αγώνες των μαύρων. Η εκκλησία συμβιβάστηκε. Εύχομαι συμπολίτες μου να μην καταλήξουν έτσι.

9440920922_64169343c2_o

blogger-image--858774579

Υ.Γ. : Αργά ή γρήγορα, μέσα στον αιώνα που διανύουμε, οι ομοφυλόφιλοι θα αποκτήσουν τα δικαιώματα που τους αντιστοιχούν. Δεν μπορούμε να αντισταθούμε σε ένα καζάνι που βράζει για το αυτονόητο και η στάθμη του ανεβαίνει. Αυτό είναι το μέλλον που έχουμε εμπρός μας και ούτε μπορούμε να συλλάβουμε, εάν πρόκειται να είναι καλό ή κακό. Για την ώρα είναι το μέλλον.

Από εκείνους τους νέους που αναζητούν και πλάθουν την τέχνη στο χαρτί

Από την πρώτη στιγμή της γέννησής του, θέσαμε το hashmag ως και βάθρο ιδεών, αναζητήσεων και στόχων. Στους νέους ανθρώπους που αφιερώνονται, σε πείσμα της εποχή μας, σε αυτό που υπάρχει μέσα τους, δείχναμε ιδιαίτερη συμπάθεια.

Ο Γιώργος Μπελαούρης είναι ένας από αυτούς. Στα 25 του χρόνια, πάντα μοναχικός μα όχι μόνος, δίνει μορφή σε κόσμους μέσα από τη συγγραφή του. Άλλοτε κοντινούς, άλλοτε μακρινούς και άλλοτε «υπόγειους». Σαν τον κόσμο της Λενόρ*.

Η συνάντησή μας επιδιώξαμε να γίνει η αφορμή για να γνωρίσουμε τι σημαίνει να θέλεις να αποκτήσεις τον τίτλο του συγγραφέα μέσα από την Τέχνη.

Kωνσταντίνος Κορυζής: Η συγγραφή προσέγγισε εσένα ή εσύ εκείνη;

Γιώργος Μπελαούρης: Σαν μικρό παιδί, λίγο μετά το σχολείο, με έπαιρνε ο ύπνος ακούγοντας τη μάνα μου να γράφει στη γραφομηχανή. Με νανούριζε η γραφομηχανή. Μια ημέρα τη ρώτησα, πριν το νηπιαγωγείο, «τι κάνεις εκεί μαμά» και μου απάντησε πως γράφει ιστορίες. Μπορώ να σου πω ότι είναι περισσότερο κομμάτι της μίμησης ενός παιδιού. Μεγαλώνοντας, οι γονείς μου ήταν υπερπροστατευτικοί. Έτσι περνούσα πολλές ώρες μέσα στο σπίτι με αποτέλεσμα να εξελιχθεί σε ανάγκη. Πλέον είναι ταυτότητα.

Κ. Κ.: Πώς αφουγκράζεσαι την τέχνη;

Γ. Μπ.: Από όλα τα μέσα και μέσω της διαρκής πολιορκίας. Πιστεύω ότι αυτό που θα σου δώσει το στίγμα σου, από τη στιγμή που δεν υπάρχει παρθενογένεση είναι να πλάσεις όλα τα ερεθίσματα και να βγάλεις κάτι που θα αντιπροσωπεύει εσένα.  Εγώ με «πολιορκώ».  Με εικόνες με βιβλία με βίντεο. Όλα αυτά μέσα σου αλέθονται και στο χαρτί βγαίνει κάτι αν όχι καινούργιο, σίγουρα πρωτότυπο.  Εμένα η «τέχνη» μου είναι το Dark Fantasy σε ένα χώρο του σήμερα. Όπου ο ήρωας είναι ένας δημόσιος υπάλληλος.

Κ. Κ.: Τη βιώνεις ως συναίσθημα;

Γ. Μπ.: Ο πυρήνας της είναι συναίσθημα. Ο Πιέρ Ωγκύστ Ρενουάρ είχε πει πως, «δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς εκατό τόμους για να καταλάβει το έργο μου, αν βάλεις ένα πιτσιρίκι μπροστά από ένα πίνακα και γελάσει ή κλάψει, αυτό είναι τέχνη». Οπότε πιστεύω και εγώ, ότι πέρα από οποιαδήποτε δομή ή τεχνική, το ωμό συναίσθημα  που προσπαθείς να μεταφέρεις  πρέπει να είναι και το συναίσθημα του δημιουργού.

12144747_981600291862093_2684721657843944093_n

Κ. Κ.: Η ιδανική σχέση σου με την τέχνη στο μέλλον ποια θα ήταν;

Γ. Μπ.: Βέβαια κάποια αναγνώριση μέσα από αυτή, για να δω ότι δεν ήταν εις μάτην όλο αυτό. Θέλω να εξελίξω το έργο μου για να το δω σε κάποια format αλλά σίγουρα θα ήθελα συνεργασίες. Αυτό θα μου άρεσε. Δίχως να έχω τα τρελά όνειρα, θα ήθελα να μπορέσω να εκδώσω τα βιβλία μου. Εγώ το βλέπω σαν δουλειά. Και αν δεν αποδώσει χρηματικά που δεν με καίει, θέλω να αποδώσει ηθικά.

Κ. Κ.: Υπάρχει κάτι να σε στενοχωρεί στη μορφή της τέχνης σήμερα;

Γ. Μπ.: Γενικά δεν καταλαβαίνω την τέχνη σήμερα. Έχει χωριστεί πάλι σε δύο τομείς. Στην ελιτίστικη και στη μαζική. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει διαχωρισμός. Θα έπρεπε να υπάρχει μόνο η τέχνη. Ο ελιτισμός του «έχω βγει από την «Καλών Τεχνών» απευθύνομαι σε όσους έχουν ασχοληθεί με το θέμα», με χαλάει.  Τον βλέπω αυτόν το διχασμό. Ειδικά από όσους έχουν τελειώσει τέτοιες σχολές.  Δεύτερον, με χαλάει η μαζικότητα. Στην Ελλάδα όσοι είναι οι αναγνώστες είναι και οι συγγραφείς.  Αλλά τι να κάνεις; C’est la vie!

Κ. Κ.: Γιατί κάποιος να λογοκρίνει ένα έργο τέχνης;

Γ. Μπ.: Ίσως γιατί κάθε μορφή τέχνης δεν είναι για κάθε κοινό. Και στις μέρες μας το «άνω των 15» ή το «άνω των 18» πραγματικά παραπετιέται. Όταν όλοι έχουν πρόσβαση παντού, είναι περιττό. Νομίζω τοποθετείται για τις νεαρότερες ηλικίες. Για κάποια παιδιά, το επίπλαστο ίσως να θεωρείται μορφή της πραγματικότητας. Και είναι πολύ λογικό. Αλλά αν κάτι υπάρχει μέσα σου θα βγει όπως και να έχει.

WP_20151113_20_13_22_Pro

Κ. Κ.: Σε έχει ενοχλήσει κάτι μέσα στο χώρο της συγγραφής;

Γ. Μπ.: Το ότι δεν δίνονται τόσες ευκαιρίες. Φταίει η κρίση, δεν αντιλέγω, που δεν θέλουν (οι εκδοτικοί  οίκοι) να δουν κάποιον νέο, αλλά καταντάει εξοργιστικό. Με έχει πληγώσει το ότι δεν υπάρχει σιγοντάρισμα στην underground σκηνή. Και βάζω το χέρι μου στη φωτιά ότι όλοι μας θέλουμε να γίνουμε mainstream χωρίς να βάλουμε νερό στο κρασί μας. Βέβαια αρκετές φορές έχω φάει απόρριψη λόγω είδους.

Κ. Κ.: Ποια είναι η θέση του διηγήματος στην Ελλάδα σήμερα;

Γ. Μπ.: Πιστεύω ότι ο κάθε δημιουργός, ο κάθε συγγραφέας πρέπει να ξεκινήσει με διήγημα. Είναι το δυσκολότερο είδος τέχνης. Όταν μάθεις να είσαι με το σταγονόμετρο, μπορείς να εξελιχθείς με επιτυχία. Ο Καρκαβίτσας στα «Λόγια της Πλώρης»  σε τρεις σελίδες τα έχει πει όλα!

O Γιώργος παρά τις δυσκολιές που αντιμετωπίζει, θα συνεχίσει να γράφει. Θα συνεχίσει να πλάθει τη διαδικτυακή του πλατφόρμα «προσκαλώντας» κάθε νέο καλλιτέχνη να δώσει ένα δικό του στίγμα ζωής στη «Λενόρ»* την εκκεντρική ηρωίδα της πρώτης του νουβέλας. Θα βυθίζεται στον κόσμο της φαντασίας κυνηγημένος από τις φάσεις της πραγματικότητας. Και κάθε του βήμα θα το κάνει μαζί με τη γραφή του, γιατί όπως λέει ο ίδιος «…εγώ απλά γράφω…» Τι ήσυχη λέξη που είναι το «απλά». Έτσι απλά λοιπόν, εμείς συζητούσαμε τρεις απογευματινές ώρες, για τη μικρή βιβλιοθήκη που μπορούν να γεμίσουν τα ήδη τελειωμένα έργα του. Τον ευχαριστούμε.

Οφείλουμε να ανυψώσουμε τον πολιτικό πήχη εκεί που μας αξίζει

Ποιος θα μπορούσε να αρνηθεί, ότι τούτη η οχταετία που περνά, γράφεται εντελώς ξεχωριστά, ιδιαίτερα πιο έντονα, στο βιβλίο της Ελληνικής ιστορίας; Την περίοδο αυτή που οι νομοθεσίες αλλάζουν τα μέχρι τώρα δεδομένα κατά 180 μοίρες, οφείλουμε να ασχοληθούμε με την ίδια τη ζωή, παύοντας να διατηρούμε αυτήν και την υπομονή μας σε θερμοκοιτίδα.

Διαμέσου 5 εκλογών σε 6 χρόνια, όπου τα ψηφοδέλτια ελάχιστα άλλαζαν, παρέχοντας στον πολίτη τις ίδιες, ριζωμένες βαθειά στη θέση τους επιλογές, η αποχή φαντάζει με στάση ζωής και αυτή είναι η απόρροια της αγανάκτησης. Σταθερά, η μία μετά την άλλη ψηφοφορία ολοένα και μείωνε στον ψηφοφόρο τον πήχη των πολιτικώς απαιτήσεων.

Ενδεχομένως ο Αλέξης Τσίπρας να μην είναι ο Πρωθυπουργός που μας αξίζει ή που χρειαζόμαστε όπως πιστεύει ένα σεβαστό ποσοστό του πληθυσμού. Ίσως όμως να είναι και τα δύο και τούτο είναι κάτι που αξίζει να αναλυθεί.

Μπροστά στην πολιτική νοοτροπία που δέσποζε επί 40 χρόνια στη χωρά ας μην βιαζόμαστε να κρίνουμε μια κυβέρνηση 7 μηνών.  Μέσα στα κομματικά ψηφοδέλτια, του άλλοτε πέτρινου δικομματισμού, βρίσκονται ολοζώντανες οι καταστάσεις: «Siemens,  Ομόλογα, Λίστα Langard, Εξοπλιστικά, Συγκαλύψεις, Σκάνδαλο Βατοπεδίου, Σκάνδαλο «Energa», Σκάνδαλο «Hellas Power», Σκάνδαλο Χριστοφοράκου». Απέναντι σε αυτά, άξιζε στον κάθε Έλληνα να βρεθεί η κυβέρνηση που θα ζητούσε από τον ίδιο τον Υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, την επιστροφή του Χριστοφοράκου στη χώρα μας. Που θα ζητούσε ανοιχτά, εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τις γερμανικές αποζημιώσεις του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Πράξεις απλές, ίσως όχι αρκετές, μα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι είναι φράσεις παρμένες από τα στόματα των πιο απλών, και όχι των «επιφανών» πολιτών.

Έπειτα, μπροστά στην τόση διαφθορά που εξακολουθεί ο παλαιοκομματισμός με θράσος να αναθυμιάζει, όταν οι «επιτροπές διαφάνειας» που μελετούσαν τη Λίστα Langard, αποτελούνταν από τους συζύγους των μελών που εκείνη κατήγγειλε ως φοροφυγάδες και όταν δημοσιογράφοι παντρεμένοι, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά, με τις οικογένειες που η Ελλάδα εξακολουθεί να τρέφει κάνουν ερωτήσεις για διαπλοκή, ο λαός αναζήτησε τον μόνο άφθαρτο και όχι ακραίο. Και εκεί εναπόθεσε τις ελπίδες του και είναι πολύ νωρίς για να κριθεί όταν για όλα τα παραπάνω δεν «άνοιξε ρουθούνι». Ίσως λοιπόν, ο Αλέξης Τσίπρας, για την ώρα και δεδομένων των συνθηκών, να είναι τόσο ένας πολιτικός που έχουμε ανάγκη μα και μας αξίζει, Ώστε ο πήχης των πολιτικών μας απαιτήσεων να υψωθεί εκεί που του πρέπει, εν καιρό.

Τούτες οι εκλογές, μεταξύ άλλων, κατέστησαν για ακόμη μια φορά σαφές, το ότι έπειτα από τόσα νοσηρά για τη χώρα γεγονότα, ο Έλληνας είναι αγκιστρωμένος στη νοοτροπία των διορισμών, των ρουσφετιών, της σάτιρας, του εύκολου πλουτισμού. Από το «να περάσω  εύκολα το μάθημα με τις δοσμένες σημειώσεις», μέχρι το «να διορισθεί το παιδί μου», κάθε ένα από αυτά συνιστά και την ψήφο-ανάσα αναπνοής στον παλαιοκομματισμό. Αυτό το πολιτικό μόρφωμα έριξε τον πήχη της ζωής σε ορισμούς και πλέον σε ορισμούς που βρίσκει κανείς στο διαδίκτυο.  Κατήργησε την ελεύθερη επιλογή μέσα από τις ταμπέλες του «Αριστερού» και του «Δεξιού». Μα δεν χρειάζεται να ανήκεις κάπου για να καταγγείλεις της έμμεση βία. Το μόνο που σήμερα χρειάζεται, είναι να υψωθεί ο πήχης της πολιτικής και του βίου, σε εκείνο που αξίζει στη μητέρα της Δημοκρατίας.

Κάνετε λάθος κύριε Όρμπαν

Λίγες σκέψεις πάνω στο οξύ «κατηγορώ» του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας, για το ότι η Ελλάδα ευθύνεται για τα δεινά στα σύνορα Ουγγαρίας-Σερβίας

Ήταν η 26η μέρα του Αυγούστου, όταν οι δυνάμεις του Ουγγρικής αστυνομίας κατέγραφαν την έλευση 3240 προσφύγων. Ο ανθρώπινος όγκος που πρεσβεύει ο αριθμός αυτός, οδήγησε τις αρχές τις χώρας σε πρωτοφανή αμηχανία.

Ορμώμενος από αυτήν την αφορμή, ο κύριος Βίκτορ  Όρμπαν, πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, υποστήριξε πως είναι υπεύθυνη η Ελλάδα, για τα δεινά στα σύνορα Ουγγαρίας-Σερβίας λόγω των μεγάλων μεταναστευτικών ροών. Επικρίνοντας  έντονα την πολιτική ρότα που ακολουθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, για την αντιμετώπιση του προσφυγικού ρεύματος και της μεταναστευτικής κρίσης, που εκείνο συνεπάγεται, δήλωσε πως το ζήτημα αυτό, απειλεί τις «χριστιανικές ρίζες της Ευρώπης».

migrants-hungary-austria-germany

Ένας πολιτικός ο οποίος αγνοεί τα ιστορικά γεγονότα και αδυνατεί να κατανοήσει τις πολιτικές διαδοχικές εξελίξεις, δεν είναι αυτός που αξίζει στο λαό του. Τόσο ο κ. Όρμπαν, όσο και οι υποστηρικτές του ενδεχομένως, λησμονούν ότι έχουν υπάρξει και οι Ούγγροι πρόσφυγες, όταν οι δυνάμεις του Σοβιετικού στρατού έπνιγαν την εξέγερσή τους. Έπειτα, είναι βέβαιο ότι η ρίζα του Ευρωπαϊκού –και όχι μόνο– χριστιανισμού, είναι  το «αγαπάτε αλλήλους» και όχι η μισαλλοδοξία. Τέλος, ο ίδιος ο εμφύλιος στη Συρία, έχει πυροδοτηθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες, κάτι που δεν πρόκειται για αποκύημα της φαντασίας ή «συνομωσιακό» σενάριο, μα απτή πραγματικότητα την οποία αποδέχονται  μεγάλες ειδησεογραφικές πύλες. Συνεπώς, το μεταναστευτικό ρεύμα, το οποίο αναμένεται να λάβει, σταδιακά, βιβλικού μεγέθους διαστάσεις, όπως εκτιμάται, είναι η ανθρωπιστική κρίση των περιοχών εκείνων, όπως τη βιώνουμε, σήμερα, ως απόρροια των πολιτικών επιλογών των ΗΠΑ.

tumblr_m7ks9rTifo1rubozqo1_1280

«Εφόσον έχουμε αποτύχει να παύσουμε τον εμφύλιο στη Συρία τοποθετώντας στη θέση του την ειρήνη, δεν μπορούμε τουλάχιστον να βοηθήσουμε εκείνους που αδυνατούν να περιμένουν άλλο, να επέλθει η ειρήνη;»  διατυπώνουν αμερικανοί δημοσιογράφοι, με τις αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών να αντιτείνουν ότι «το προσφυγικό» είναι Ευρωπαϊκό ζήτημα. Βέβαια στον Καναδά εισήλθαν 1074 μετανάστες, στην Αυστραλία 2200 και στη Βραζιλία 2000.

Τούτη την περίοδο, έχουν ακουστεί γνώμες επί γνωμών σχετικά με το μεταναστευτικό ζήτημα. Θα ήταν σφάλμα να θεωρήσει κανείς ότι δεν συνιστά πρόβλημα. Είναι φυσικό ότι πρόκειται για σχέση δράσης-αντίδρασης που όμως η αντίδραση ξεσπά εκεί που δεν πρέπει. Στην πόλη της Μυτιλήνης έγινε κατάληψη του λιμεναρχείου, ενώ επιχειρήθηκε και η κατάληψη πλοίου από 1000 Αφγανούς οι οποίοι απαιτούσαν τη μεταφορά τους στην Αθήνα. Προκειμένου η Ευρώπη να βοηθήσει με τον καλύτερο δυνατό και αναίμακτο τρόπο τους πρόσφυγες, είναι άμεση ανάγκη και οι ίδιοι να μην «δαγκώνουν» το χέρι που προσπαθεί –με όποια μέσα διαθέτει– να τους βοηθήσει.

 

Στη Συρία του εμφυλίου και της πολιομυελίτιδας, εμβολιάζονται παιδιά

Λένε πως οι ομορφότερες ιστορίες της ανθρωπότητας, γεννιούνται στις δύσκολες στιγμές. Στη Συρία, μια τέτοια ιστορία πήρε μορφή, στις αρχές του Μάρτη.

Όλα ξεκίνησαν να διαδραματίζονται ύστερα από μια πρωτοφανή «έκρηξη» κρουσμάτων πολιομυελίτιδας, σε παιδιά κάτω των 12 ετών, στις κατεχόμενες από τους αντάρτες, περιοχές της Συρίας, από το ισλαμικό κράτος. Στον αυξανόμενο αριθμό των κρουσμάτων, οι Σύριοι γιατροί απάντησαν άμεσα.  Σε αναμονή ενός μεγάλου αριθμού φαρμάκων και εμβολίων να συσκευαστούν και να αποσταλθούν από την Τουρκία, έστειλαν έκλυση προς εύρεση εθελοντών, ώστε να σχηματιστεί ένα απόσπασμα ανδρών, με μόνο σκοπό την είσοδο τους στις εμπόλεμες ζώνες όπου βρίσκονταν μικρά παιδιά, για τους χορηγηθούν εμβόλια.

Επιστρατεύτηκαν όλοι οι διαθέσιμοι τοπικοί γιατροί καθώς και μια μεγάλη ομάδα πολιτών, από τις υπό κατοχή περιοχές, για μια πρωτοφανή καμπάνια από πόρτα σε πόρτα. Βαδίζοντας μέσα σε ναρκοπέδια και δίνοντας μάχες επιβίωσης από τις αδίστακτες , κατά του ισλαμικού κράτους, βομβιστικές επιθέσεις της κυβέρνησης, τα αποσπάσματα των εθελοντών έδιναν τη δική τους άγνωστη μάχη για τις ζωές και την υγεία των παιδιών.

live-oral-polio-vaccine-syrian-children

Για το καθεστώς, οι πολίτες των υπό κατοχή περιοχών θεωρούνται εχθροί της πολιτείας. Ακόμη και εάν ασχολούνται με μια καμπάνια εμβολιασμού παιδιών.

Συγκλονιστικές είναι και οι μαρτυρίες των γιατρών, από περιστατικά όπου λίγα λεπτά ύστερα από την χορήγηση των φαρμάκων στα παιδιά, το σπίτι καταστρέφεται από βομβιστικές ή εναέριες επιθέσεις, με όλη την οικογένεια να βρίσκεται μέσα.  Μα αυτός είναι ο πόλεμος, απλώς ο ίδιος ο άνθρωπος τον αψηφά. Μέχρι στιγμής, 8.000 άνθρωποι έχουν ανταποκριθεί στο κάλεσμα των γιατρών, και περισσότερα από τον εκπληκτικό αριθμό των 1.000.000 παιδιών έχουν, εμβολιαστεί.

Σε αυτόν τον εμφύλιο που δεν φαίνεται να παύει, μένει το βλέμμα αυτών των παιδιών και οι πράξεις αυτών των ανθρώπων να σφυγμομετρούν το χρονικό του.

Σκιές κάποιου ξεχασμένου εαυτού

AFGHANISTAN-UNREST-US-PRISON-RELEASE

Υπάρχει ένας ζωντανός αριθμός ιστοριών, για τις οποίες καθείς θα ευχόταν να μην παύσουν. Για άλλες πάλι, από την πρώτη σελίδα τους, θα έπρεπε να είχαν μετατραπεί σε μουτζούρες. Την ανθρώπινη οδύνη δεν πρέπει να την καταγράφει κανείς, μήτε να τη διδάσκει. Μπορείς στ’ αλήθεια, να διδάξεις το φόβο;

Ήταν λίγες ημέρες πριν, όταν ο Ομπάμα αστοχούσε να φέρει σε κοινή τροχιά τους λόγους με τις πράξεις του, αποτυγχάνοντας να κλείσει την έμπνευση πολλών καλλιτεχνών, τις φυλακές του Γκουαντάναμο. Βρισκόμαστε πολύ νωρίς στο χρόνο για να συμβεί αυτό. Το όνομα του Γκουαντάναμο όμως μένει. Ως πυρσός ιδεών, μαία ποιημάτων μα και ανθρώπινης αγάπης, -αντιγράφοντας φράση κρατούμενου: «Ας αφήσουμε το Γκουαντάναμο (παρά τα βασανιστήρια) με καθαρή καρδιά. Το μίσος είναι περιττό βάρος».

Η πραγματικότητα του να κλείσουν οι φυλακές της ναυτικής βάσης των Η.Π.Α. στο Γκουαντάναμο, μπορεί να απέτυχε στο «Νέο Κόσμο», μα συνέβη πολλά χιλιόμετρα μακριά. Σε μια αντίστοιχη αμερικανική φυλακή, στην περιοχή του Αφγανιστάν. Το κλείσιμο των φυλακών του Μπάγκραμ, έδωσε τέλος στην (αμφιλεγόμενη) πράξη του να κρατούνται οι φυλακισμένοι δίχως να υποβάλλονται σε δίκη και σε πολλές περιπτώσεις, να μην τους έχουν απαγγελθεί καν κατηγορίες.

Αυτός είναι και άλλωστε, ο πρώτος λόγος της αποστροφής των ανθρώπων, για την ύπαρξη αυτού του είδους φυλακών από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι κρατούμενοι αυτοί δεν είναι παρά τα σώματα και οι ψυχές που δέχονται τους «βιασμούς» κα τα βασανιστήρια των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, με την ανυπόστατη κατηγορία που τους θέλει τρομοκράτες. Η πραγματικότητα όμως, επαφίεται με το ότι είναι απλώς ισλαμιστές. Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι η εκπαίδευση του αμερικανικού στρατού, πραγματοποιείται πάνω (και) σε αυτούς.

atari20120105160604013

Οι ελάχιστοι εναπομείναντες των φυλακών του Μπάγκραμ μεταφέρθηκαν βόρεια της Καμπούλ, εκεί όπου θα συνεχίσουν να εκλιπαρούν για δίκη και για αντάμωση με τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Το ειλικρινά αμφιλεγόμενο, δεν είναι παρά η δήλωση του Υπουργείου Αμύνης των Η.Π.Α. πως η παύση της λειτουργίας των φυλακών του Μπάγκραμ στο Αφγανιστάν, ήταν προσχεδιασμένη και δεν είχε καμία σχέση με την αναφορά του Κογκρέσου, πάνω στις «ανακριτικές τακτικές» της CIA.

Αρκετά μακριά, από τις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με το ΝΑΤΟ, από τις  δηλώσεις των ειδησεογραφικών πρακτορείων και από τις εντολές των πολιτικών ελίτ, οι φυλακισμένοι πίσω από τους τείχους και τα συρματοπλέγματα του Μπάγκραμ, βίωσαν και βιώνουν καταστάσεις, που συνθλίβουν τη σχέση του χρόνου με το σώμα. Όπως συνθλίβεται και η ψυχή τους. Το τέλος της κάθε ημέρας, βρίσκει μονάχα κομμάτια απ’ τις σκιές τους.

Και η αυριανή ημέρα θα βρει το Γκουαντάναμο ανοιχτό.

Feminism or “Equalism”

Το οποιοδήποτε συμβάν παίρνει μορφή στον πλανήτη που ζούμε, βρίσκεται εντός των κόλπων αυτού που ονομάζουμε κοινωνία. Και ουκ ολίγα από τα συμβάντα αυτά, ασχολούνται με το πώς θα έπρεπε να δομείται η κοινωνία αυτή.

Από το βήμα της διεθνούς συνδιάσκεψης για τα δικαιώματα των γυναικών, την οποία διοργάνωσε η Ένωση Γυναικών για τη Δημοκρατία, στην πόλη της Κωνσταντινούπολης, ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν υποστήριζε πως είναι αδύνατον η φύση του άνδρα να θεωρηθεί ίδια με αυτή της γυναίκας. «Η θρησκεία μας έχει καθορίσει μια θέση για τις γυναίκες στην κοινωνία: τη μητρότητα», είπε μεταξύ άλλων. «Δεν μπορείς να ζητήσεις από μια γυναίκα να κάνει τις ίδιες δουλειές με έναν άνδρα, όπως έκαναν τα παλιά κομμουνιστικά καθεστώτα». «Κάποιοι άνθρωποι μπορούν να το κατανοήσουν, κάποιοι άλλοι όχι. Δεν μπορεί κανείς να το εξηγήσει στις φεμινίστριες γιατί αυτές δεν δέχονται ούτε καν την ιδέα της μητρότητας».

erdogan-kemal

Το βέβαιο είναι, πως ο φεμινισμός βιώνει μια έξαρση τούτη την περίοδο, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Ρωσία και τις ΗΠΑ, με, στη μεν χώρα του προέδρου Πούτιν, οι κινητοποιήσεις των αυτοαποκαλούμενων «φεμινιστριών» να είναι συχνότερες και από ρωσική χιονόπτωση, στη δε χώρα της NASA, να σημειώνεται η πιο πρόσφατη λεκτική και ψυχολογική επίθεση, στον επιστήμονα Matt Taylor από μια «φεμινίστρια» εξαιτίας ενός… ρούχου.

Ποιος είναι όμως ο άνθρωπος αυτός;

Συνοπτικά, ο Matt Taylor είναι ίσως η πιο άξια επιλογή για το Νόμπελ φυσικής για το 2014, μετά την επιτυχή προσγείωση του δορυφόρου «ROSETTA» στην επιφάνεια του κομήτη Charyumov Gerasimenko, αμέτρητα χιλιόμετρα μακριά από τη γη. Εγχείρημα που η ανθρωπότητα καταφέρνει για πρώτη φορά.

o-MATT-TAYLOR-facebook

 

Η αποστολή του βέβαια και η επιτυχία της δεν έδειξε να ενδιαφέρει ένα αριθμό «φεμινιστριών» οι οποίες επιτέθηκαν λεκτικά στον Matt εξαιτίας της μπλούζας που φορούσε, διότι ήταν «προκλητική» και «δεν έδειχνε σεβασμό στις γυναίκες». Βέβαια την ίδια ακριβώς χρονική περίοδο με το συμβάν αυτό, προβάλλονταν στα διεθνή μέσα τα οπίσθια της Kim Kardashian.

Kim-Kardashian-3

Ήταν πιο προκλητικό το ρούχο του Matt και παρουσίαζε το γυναικείο φύλο, μονάχα ως μέσο ικανοποίησης του «πρωτεύοντος ενστίκτου», από μια διασημότητα, που προβάλει η ίδια το σώμα της κατά αυτόν τον τρόπο;

Ακόμη και αν υποθέσουμε, ότι όντως ήταν, δεδομένου ότι «μια γυναίκα μπορεί να φοράει ότι θέλει», σύμφωνα και με τις πεποιθήσεις της οργάνωσης των FEMEN, τότε, με ποιο σκεπτικό οι ίδιες αυτές κοπέλες, προτρέπουν τις γυναίκες όλου του κόσμου, να μην ντύνονται προκλητικά, αφήνοντας έτσι εκτεθειμένο το σώμα τους; Και αν θέλει κανείς να γνωρίσει το σύνορο της υποκρισίας, αρκεί να αναρωτηθεί, γιατί όλες αυτές οι «φεμινίστριες» που μάχονταν για να ζητήσει ο Matt συγνώμη για ένα ρούχο, δεν έβγαλαν μιλιά ποτέ, για τους αμέτρητους βιασμούς κοριτσιών στην Ινδία και τις εκατοντάδες δολοφονίες γυναικών; Στη χώρα αυτή της Ασίας που περισσότερο από οτιδήποτε κοινωνικά, υπάρχει ανάγκη –σοβαρού– φεμινιστικού κινήματος.

-

Ίσως επειδή ασχολούνται αποκλειστικά με τα θέματα και με τρόπους που θα τους παρέχουν προβολή.

Η ιστορία αυτή έσβησε με τον Matt Taylor να ζητά συντετριμμένος και με δάκρια στα μάτια, δημόσια συγνώμη, αναφέροντας, πως δεν ήθελε να κάνει κακό σε κανέναν. Τη συγνώμη του συνοδοιπόρησαν δεκάδες χιλιάδες μηνύματα συμπαράστασης στο διαδίκτυο και στην τηλεόραση.

1415980764848_Image_galleryImage_Matt_Taylor_Rosetta_Proje

Γιατί γίνεται όμως λόγος για φεμινισμό και τι ακριβώς είναι το φεμινιστικό κίνημα; Γιατί αποκαλείται feminism και όχι “equalism”; Το βέβαιο είναι, πως εάν κάποιος δεν αισθάνεται ίσος με την υπόλοιπη κοινωνία, δεν θα καταφέρει ποτέ να ενταχθεί ως ίσος σε αυτή.

Όταν το ημερολόγιο έδειχνε την 20η ημέρα του Σεπτέμβρη που μας πέρασε, από την πόλη της Νέας Υόρκης και από το κεντρικό κτήριο του οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, διατυπωνόταν η ομιλία της ηθοποιού Emma Watson, σχετικά με την ισότητα των δύο φύλων στα πλαίσια της καμπάνιας “He For She” (He for She campaign)

319730_1280x720

«Για την επίτευξη της κοινωνικής ισότητας μεταξύ των δύο φύλων, χρειάζεται να βοηθήσουν όσο περισσότεροι άνδρες γίνεται και να γίνουν συνήγοροι της κατάστασης». Είπε μεταξύ άλλων και συνέχισε: «Τοποθετήθηκα έξι μήνες πριν σε αυτή τη θέση και όσο περισσότερο ασχολούμουν με το θέμα του φεμινισμού, τόσο περισσότερο ερχόταν στην αντίληψή μου, ότι οι αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών πολλές φορές καταλήγουν συνώνυμα του μίσους κατά των ανδρών».

Όταν γίνεται λόγος για το ότι ένα μέρος της κοινωνίας πλήττεται, αφορά το σύνολο αυτής και όχι την πληγείσα περιοχή. Για αυτό και η ομιλία της ηθοποιού, διέρχεται μέσω του ότι, το ζήτημα της φυλετικής ισότητας, μεταξύ ανδρών και γυναικών, επιζητά τη στήριξη της ανδρικής κοινότητας, περισσότερο από ότι της γυναικείας. Ακριβώς επειδή η απάθεια χτίζει και μονιμοποιεί καταστάσεις.

Και όσο περισσότερο η απάθεια αυτή, εξακολουθεί να υφίσταται, τόσο περισσότερο, άνθρωποι σαν τον Matt Taylor θα στιγματίζονται και εμείς θα συναντάμε το ρητό του υπέροχου George Carlin: «Ποτέ μην υποτιμάς τη δύναμη των ηλίθιων σε μεγάλα γκρουπ».

Η ουτοπία, μιας φυλετικά δίκαιης αντιμετώπισης, μεταξύ των δύο φύλων, σε οικουμενικό επίπεδο, είναι στο χέρι μας.

«Peruvian Cocaine»

Στο τραγούδι τους οι “Immortal technique” παρουσιάζουν ένα παραμύθι. Ένα μυθιστόρημα, που θέλει κυβερνήσεις και εμπόρους ναρκωτικών να συνεργάζονται από το βάθρο του πολιτικού ασύλου, μέχρι το βωμό του μαύρου χρήματος, όπου η «θυσία» κάθε φορά διαφέρει. Εκεί, ο βαρόνος των ναρκωτικών έχει τη δύναμη να πυροβολήσει και να μην κατηγορηθεί. Να εκβιάσει, να κλέψει και να μην συλληφθεί. Εκεί, με όσο πιο σκληρό τρόπο γίνει το «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» των καρτέλ, τόσο αυξάνεται η επιρροή τους αναδυόμενη από τον τρόμο.

Στην, κατά τ’ άλλα όμορφη χώρα του Μεξικό, το παραμύθι αυτό δεν ζωντανεύει απλώς, αλλά συνιστά οργανικό κομμάτι της κοινωνίας και διατηρείται άρρηκτα δεμένο με την οικονομία της χώρας. Το «εθνικό προϊόν» του Μεξικό, είναι η κοκαΐνη.

Δίχως υπερβολή, τα ποσά της κοκαΐνης που εξάγονται από το Μεξικό και φτάνουν σε ολόκληρη την υφήλιο, είναι αστρονομικά. Και ανάλογα αστρονομικά είναι και τα κέρδη των εμπόρων που τη διακινούν. Άλλωστε το πλήθος των χρημάτων που διακινούνται «μαύρα», είναι προϊόν εμπορίου ναρκωτικών. Οι λεγόμενοι  βαρόνοι των ναρκωτικών και τα καρτέλ που διαχειρίζονται, συγκεντρώνουν μια τέτοια δύναμη, που είναι σε θέση να ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις κατά βούληση. Μα η δύναμή τους αυτή, δεν αναδύεται μονάχα από τα υπέρογκα χρηματικά ποσά που συγκεντρώνουν στα χέρια τους, αλλά και από οργανωμένες εκτελέσεις πολιτικών, δημοσιογράφων, αντίπαλων εμπόρων και τρομοκρατικών ενεργειών, με απώτερο σκοπό την παράλυση της χώρας, προς δικό τους όφελος έναντι των εκάστοτε κυβερνήσεων.

Μιας τέτοιας φύσεως ενέργεια, βρήκε θέση στην ιστορία του Μεξικό, το Σεπτέμβρη που πέρασε. Η στενή σχέση των καρτέλ με τα διεφθαρμένα μέλη της αστυνομίας βρέθηκε στο προσκήνιο, καθώς το πρωί της εικοστής έβδομης ημέρας του μήνα, μια μερίδα αστυνομικών, μαζί με άνδρες των καρτέλ, αφαίρεσε τη ζωή από έξι μαθητές και δασκάλους έπειτα από επίθεση σε σχολείο της πόλης Ιγκουάλα. Την ίδια στιγμή, σαράντα τρεις μαθητές εξαφανίζονταν και παραμένουν αγνοούμενοι μέχρι σήμερα, με πολλούς να δηλώνουν ότι μπήκαν σε αυτοκίνητα της αστυνομίας την τελευταία φορά που τους είδε κάποιος.

Την επόμενη παράγραφο αυτής της ιστορίας, έγραψε ο στρατός της χώρας. Με την παρέμβασή του η πόλη της Ιγκουάλα τίθεται σε αποκλεισμό και ακολουθεί η σύλληψη τριάντα αξιωματούχων αστυνομικών και ακόμη περισσότερων πρακτόρων των καρτέλ των «Ηνωμένων Πολεμιστών» (“Guerreros Unidos”).

Οι δυνάμεις του στρατού όμως βρέθηκαν προ του θεάματος είκοσι οχτώ απανθρακωμένων σωμάτων, όταν την τέταρτη μέρα του Οκτώβρη, ανακάλυψαν τον πρώτο μαζικό τάφο.

mexico-iguala-guerrero-massacre-student-update-body-image-1412631458

Όπως κάθε δράση γεννά μια αντίδραση, έτσι και οι φρικαλεότητες αυτές πυροδότησαν το σοβαρότερο θέμα εγχώριας ασφάλειας, που ο μεξικανός πρωθυπουργός Ενρίκε Πένα Νιέτο, έχει να αντιμετωπίσει. Ο ίδιος όμως, από ένα σύννεφο υποσχέσεων, προαναγγέλλει την απονομή δικαιοσύνης, μόνο που τα εντάλματα σύλληψης καθυστερούν και οι πιθανοί υπεύθυνοι προλαβαίνουν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Το ότι υπάρχει φάκελος στα χέρια των μεξικανικών μυστικών υπηρεσιών που συνδέει τον ίδιο το δήμαρχο της Ιγκουάλα με το καρτέλ των Ηνωμένων Πολεμιστών, ήταν αρκετό για να φέρει τους πολίτες στους δρόμους. Μόνο που ο Χοσέ Λουίς Αρμπάκα και δήμαρχος της πόλης, είχε προλάβει να διαφύγει. Οι ενέργειες του Πένα Νιέτο ήταν από λανθασμένες έως αξιοπερίεργες.

Το πλήθος των ανθρώπων που συμμετείχε στις ειρηνικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν, ξεπερνούσε τις δέκα χιλιάδες και άφηνε την οργή του να απλωθεί μαζί με τον άνεμο σε ολόκληρο το Μεξικό. Οι άνθρωποι αυτοί ζουν τη φρίκη της δικτατορίας των καρτέλ.

Οι παραγωγοί και η διακίνηση ναρκωτικών δεν συνιστά απλή υπόθεση. Ενστερνίζεται μέσα της κάθε στοιχείο διαφθοράς. Ακόμη και το πιο απόκρυφο. Και «πρέπει» να παραμείνει παράνομη για τους βαρόνους των ναρκωτικών και για κάποιες διεθνούς επιρροής κυβερνήσεις. Όσο διατηρούνται παράνομα  τα ναρκωτικά, παραμένουν περιζήτητα διότι είναι δυσεύρετα, -δεν τα παράγει, ούτε τα διακινεί ο καθένας. Αλλά επιλεγμένοι που καθορίζουν και τις τιμές. Η νομιμοποίηση των ναρκωτικών στο βαθμό της ιατροφαρμακευτικής χρήσης, -η οποία είναι αποδεδειγμένη για τις θεραπευτικές την ιδιότητες όσον αφορά την κάνναβη αλλά και την κοκαΐνη, της οποία είχε μελετήσει και ο ίδιος ο Φρόιντ, θα παρείχε όλο αυτό το παγκοσμίως διακινούμενο «μαύρο» χρήμα στην κοινωνία και πιο συγκεκριμένα, στην αγορά. Βέβαια, τότε η τιμή της θα «έπεφτε» όπως θα καρτέλ θα αποτελούσαν μνήμη. Πράγματι τα καρτέλ μπορούν να καταστραφούν από την κυβέρνηση, στον χρόνο που χρειάζεται ένα διάταγμα για να εκδοθεί. Έχουν οι κυβερνήσεις να χάσουν κάτι;

Η μόδα και η ταμπέλα είναι εθνικό μας χόμπι

Ο Όττο Βίσμαρκ, αναφερόμενος στα ταραγμένα γεγονότα της εποχής του, είπε κάποτε πως: «Εάν πρόκειται να ξαναρχίσει πόλεμος στην Ευρώπη, θα είναι επειδή θα έχει γίνει κάποια μαλακία στα Βαλκάνια».

Είναι αληθές πως η περιοχή αυτή των Βαλκανίων, φημίζεται για τις όχι και τόσο καλές, έως εχθρικές σχέσεις των γειτονικών χωρών της. Μα, κάθε τι που υφίσταται, τραγουδά τη διέλευση του λόγου ύπαρξής του. Έτσι λοιπόν, η κακή σχέση Σέρβων και Αλβανών δεν συνιστά απόκομμα της φαντασίας, μα θλιβερή ιστορία που μετρά τη γέννηση της πολλά χρόνια πριν. Αντιστοίχως, η όποια απευκταία σχέση υφίσταται ανάμεσα και στην Ελλάδα με κάποιους γείτονές της, δεν αποτελεί μυθιστόρημα, ούτε την έπλασε μια εχθρική ή ρατσιστική στάση της χώρας –η οποία ιστορικά ουδέποτε έχει προκαλέσει γείτονα χώρα με τον οποιονδήποτε τρόπο–  αλλά πραγματικότητα, που διαθέτει σαν αυθεντία δεκάδες στοιχεία προκλήσεων ή και όχι και τόσο φιλικών συμπεριφορών, από τους γείτονές της. Και δεν απαντά. Και το ότι δεν απαντά, είναι στοιχείο πολιτισμού και υπέροχο το ότι το διαθέτει.

Εκείνος ο πασίγνωστος πλέον, ποδοσφαιρικός αγώνας που πραγματοποιήθηκε σχετικά πρόσφατα, μεταξύ Σερβίας και Αλβανίας, μετέφερε μια αύρα ξεχασμένου μίσους και εκτός των θυρών του γηπέδου, η οποία δείχνει να συνεχίζεται και σήμερα. Η προγραμματισμένη επίσκεψη του πρωθυπουργού της Αλβανίας στη Σερβία, αναβλήθηκε λόγω των οξύτατων δηλώσεων και από τις δύο πλευρές καθώς και της έντασης που έχει προκληθεί ανάμεσα στις δύο χώρες. Το καζάνι στα δυτικά Βαλκάνια βράζει με την ίδια φωτιά που έχει βράσει και στο παρελθόν.

mdf54415_21063861-thumb-large

Το παράδοξο είναι, πως ύστερα από τη γνωστοποίηση των Αλβανών οπαδών στη Σερβία, για τις προθέσεις τους πάνω στις εθνικές διεκδικήσεις, –με το γνωστό γεγονός της σημαίας της μεγάλης Αλβανίας στο τηλεκατευθυνόμενο αεροπλανάκι κατά τη διάρκεια του αγώνα, το οποίο οι Σέρβοι ποδοσφαιριστές έριξαν κάτω και ακολούθησε η οργή των Σέρβων παρευρισκόμενων–  ο πρωθυπουργός της Αλβανίας κατηγόρησε τη Σερβία για «θρασεία έκρηξη εθνικού ρατσισμού»(!), συμπληρώνοντας πως η «εθνικιστική καταιγίδα» των Σέρβων αντιμετωπίστηκε με «τυφλότητα» από τα μέσα ενημέρωσης διεθνώς. Πώς μπορεί κάποιος, που διεκδικεί τη χώρα σου, να σε κατηγορεί για ρατσισμό απέναντί του;

FLAG940

Αντίστοιχα γεγονότα έχουμε γνωρίσει και στην Ελλάδα, με τον αλβανικής καταγωγής παίκτη του Ολυμπιακού,  Κασάμι να πανηγυρίζει ένα γκολ του σχηματίζοντας με τα χέρια του έναν αετό. Ο άνθρωπος αυτός δεν πανηγύρισε δείχνοντας μέσω του «αετού» αυτού το πόσο περήφανος είναι για την καταγωγή του, αλλά δεδομένου ότι ο αετός αυτός είναι συγκεκριμένο σύμβολο, αυτό της «μεγάλης Αλβανίας», το ότι συμφωνεί με τις διεκδικήσεις ορισμένων συμπατριωτών του. Στη πράξη αυτή, ελληνική ποδοσφαιρική εφημερίδα, απάντησε «απελάστε τον» και κατηγορήθηκε για ρατσισμό. Άραγε, εάν ο Κατίδης παίζοντας για σκοπιανή ομάδα (παραδείγματος χάριν),  πανηγύριζε κάποιο γκολ του με ναζιστικό χαιρετισμό, θα μπορούσαμε να κατηγορήσουμε  τα Σκόπια για ρατσισμό απέναντί του;

Υπάρχει κόσμος που, περνώντας από  ότι κοντινότερο σε κόλαση έχει να δείξει η γη, φτάνει στην πατρίδα μας για να μπορέσει να ζήσει επιθυμώντας να εργαστεί και φυσικά και είναι ευπρόσδεκτος.  Εκείνον όμως που ζώντας στην Ελλάδα καταλήγει να τη διεκδικεί σαν εδαφική κατάκτηση, πώς πρέπει να τον αντιμετωπίσει η κοινωνία της χώρας;  Αναλογιστείτε, πως σε νομικό πλαίσιο, εάν κανείς απειλεί κάποιον, εκείνος μπορεί να αναφερθεί στις αρχές και να λάβει τα σχετικά μέτρα εναντίων του. Σε διακρατικές σχέσεις όμως ποιος επεμβαίνει;

Στην Ελλάδα βέβαια τούτα τα θέματα χαρακτηρίζονται ως θέματα «ταμπού» από μια μερίδα Ελλήνων. Ίσως δεν έχουν άδικο. Σήμερα, σε μια εθνική επέτειο υπάρχουν άνθρωποι που βιώνουν το φόβο της ντροπής, στο να «βγάλουν» μια ελληνική σημαία στο μπαλκόνι, διότι κάποιοι τους χαρακτηρίζουν -αβάσιμα- ως φασίστες ή εθνικιστές. Ενώ παιδιά αποφεύγουν να πηγαίνουν στις παρελάσεις για τους ίδιους λόγους. Γιατί η «ταμπέλα» είναι το εθνικό μας χόμπι. Το καλύτερο παράδειγμα που θέλει την Ελλάδα να ζει μέσα στον αμνιακό σάκο των στερεοτύπων. Να εκπνέει αερολογίες.

Ο φασισμός σήμερα είναι «της μόδας» και ο κάθε καιροσκόπος ασχολείται αποκλειστικά με αυτόν, ακριβώς επειδή «πουλάει». Όταν αντίστοιχα «πουλούσε» η αναρχία, γεγονότα, όπως ότι καίγεται η τράπεζα της MARFIN ή το Σύνταγμα, από μέλη αναρχικών κύκλων, κοσμούσαν τα ειδησεογραφικά πρωτοσέλιδα για μέρες.

Σήμερα λοιπόν, είναι της μόδας το ότι βρίσκονται όπλα στα σπίτια των μελών της Χρυσής Αυγής, ενώ το ότι στην ΑΣΟΕΕ η παράταξη των «αναρχικών» διέθετε μολότοφ κρυμμένες στις αίθουσές τους εκμεταλλευόμενοι το φοιτητικό άσυλο, δεν απασχόλησε ιδιαίτερα τον δημοσιογραφικό κόσμο. Διότι είναι ταμπού, ενώ και οι δύο θα έπρεπε να είναι το ίδιο κατακριτέοι, οι μεν είναι της μόδας για αυτό και «τραβούν» δημοσιότητα ενώ οι δε, δεν συγκινούν για την ώρα και για αυτό περνούν αδιάφοροι.

Στη χώρα μας το δίκαιο δεν βρίσκεται στη μέση και ακόμα χειρότερα δεν βρίσκεται στο κέντρο, -με την έννοια του πυρήνα που τούτη η λέξη εγκολπώνεται. Εδώ, στον τρίτο κόσμο, εάν δεν είσαι δεξιός, πρέπει να είσαι αριστερός. Εάν δεν έχεις πρόβλημα με την παράνομη μετανάστευση, είσαι κομμουνιστής ή ψηφίζεις ΣΥΡΙΖΑ. Και εάν κράζεις την Ελλάδα και το σύστημα, τότε είσαι της μόδας.

Το μόνο βέβαιο είναι πως «η αριστερά», για όλους  αυτούς τους καιροσκόπους και λαϊκιστές,  που εντάσσονται με πάθος στα όσα πρεσβεύει, είναι προσιτή και «δίκαια». Με μόνο παράδοξο ότι χάνει αυτούς τους υποστηρικτές της, μόλις οι ίδιοι –με τον έναν ή τον άλλον τρόπο– πλουτίσουν. Ίσως λοιπόν, το να δηλώνεις αριστερός σήμερα να είναι της μόδας ακριβώς επειδή βιώνουμε οικονομική κρίση.

«Ένας χρυσοχόος των λέξεων»

Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά μέσα σε μια εφημερίδα την περασμένη Άνοιξη. Δεν πέρασε πολύς καιρός από εκείνη τη στιγμή, και η ποιητική συλλογή του «σφαίρες», βρήκε τη θέση της στη βιβλιοθήκη μου. Κάποιες μέρες αργότερα, ήταν σειρά μου να βρεθώ στο γραφείο του, για το δεύτερο σταθμό των συνεντεύξεών μας, με τίτλο «Μίλησέ μας καλλιτέχνη για την τέχνη σου».

Ο Δημήτρης Χαλαζωνίτης* μας αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή που δέχτηκε να μας μιλήσει. Εμείς τον ευχαριστούμε.

Είναι έρωτας αυτό με τις λέξεις. Έρωτας που μπορεί να σε σκοτώσει.

-Η ποίηση προσέγγισε εσάς ή εσείς εκείνη;

«Όταν ανέβηκα στη Θεσσαλονίκη να πάω να φοιτήσω, το μόνο ποίημα που είχα διαβάσει, κι όχι ολόκληρο, ήταν ο εθνικός ύμνος. Κι ότι είχαν τα αναγνωστικά του γυμνασίου. Στη Θεσσαλονίκη όμως εκείνη την εποχή η ποίηση ήταν πολύ στα πάνω της. Είχε αρχίσει να βγαίνει τότε η γενιά του `70  των ποιητών και γενικότερα τότε συζητιόταν πολύ στις παρέες το θέμα της ποίησης. Εγώ δεν μπορούσα να μιλήσω. Αποφάσισα πως δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό το πράγμα, κάτι πρέπει να κάνω. Μπαίνω λοιπόν σε ένα βιβλιοπωλείο στη Θεσσαλονίκη, δίχως να το επιλέξω, τυχαία δηλαδή, και διαλέγω επίσης τυχαία, τέσσερα βιβλία. «Τα Σύρματα» του Σωτήρη Κακίση, «Το Ράμφος» του Γιάννη Βαρβέρη, «Τους Πυροτεχνουργούς» του Γιώργου του Μαρκόπουλου («Οι Πυροτεχνουργοί») και «Το Χρονόμετρο» του Γιάννη του Κοντού. Ξεκίνησα να διαβάζω αυτά τα βιβλία. Βούτηξα μετά, στο μεγάλο πηγάδι της ελληνικής ποίησης. Επομένως εγώ πήγα τρέχοντας προς αυτήν, διότι μου έγνεφε και εγώ δεν μπορούσα να αντιγυρίσω τον χαιρετισμό. Αυτή ήταν η εισαγωγή μου στην ποίηση».

Κάπου εκεί, η ερώτηση που είχα θέσει είχε απαντηθεί, μα η αφήγηση αυτής της ιστορίας συνεχίστηκε και ο ποιητής με μετέφερε στη ζωή του, μερικά χρόνια πριν.

 «Πολλά χρόνια αργότερα, έχοντας επιστρέψει στην Αθήνα και έχοντας ανοίξει αυτό εδώ το ιατρείο, αρχίζει να κλείνει ένας κύκλος. Μου τηλεφωνεί μια φίλη μου και μου προτείνει να κάνουμε μια ραδιοφωνική εκπομπή, μια περίεργη εκπομπή, αθλητική-λογοτεχνική. Τη ρώτησα ποιοι θα είμαστε και μου απάντησε, μεταξύ άλλων, πως θα ήταν και ο Σωτήρης ο Κακίσης. Με ρώτησε εάν τον γνωρίζω, της απάντησα πως όχι, όμως τον έχω διαβάσει. Κι έτσι γνωριζόμαστε με το Σωτήρη. Μια μέρα με παίρνει ο ίδιος τηλέφωνο και μου λέει: «Δημήτρη θα σου στείλω έναν πάρα πολύ καλό μου φίλο, να τον προσέξεις πολύ, το Γιάννη το Βαρβέρη.» Και εμφανίζεται εδώ μέσα ο Γιάννης ο Βαρβέρης, ο καλύτερος κατά τη γνώμη μου, της γενιάς του. Έτσι γνώρισα το Γιάννη λοιπόν. Μια άλλη μέρα, μου τηλεφωνεί εκείνος και μου λέει: «Δημήτρη, θα σου στείλω έναν πολύ καλό, δικό μου άνθρωπο, το Γιώργο το Μαρκόπουλο.» Ένας πάρα πολύ γλυκός άνθρωπος. Και έχω αγαπήσει και τα ποιήματά του πάρα πολύ. Κάποια στιγμή, δυστυχώς για όλους μας, πεθαίνει ο Γιάννης. Στην κηδεία του, ένας εύσωμος, πολύ γεροδεμένος άνθρωπος με έπιασε και με ρώτησε ποιος είμαι. Του απάντησα ο Δημήτρης ο Χαλαζωνίτης. «Μάλιστα.» μου λέει, «Εγώ είμαι ο Γιάννης ο Κοντός και θέλω να μου στείλεις όλα τα βιβλία σου.» Του τα στέλνω όλα τα βιβλία μου και με αυτόν τον τρόπο, γνωρίζω το Γιάννη τον Κοντό. Και κλείνει ένας κύκλος που δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα προέκυπτε, την ημέρα που μπήκα σε εκείνο το βιβλιοπωλείο και διάλεξα αυτά τα τέσσερα, τυχαία, βιβλία».

Το θαυμαστό της ιστορίας αυτής είναι δεν την γνωρίζουν οι υπόλοιποι συμμετέχοντες σε αυτή. Ο Δημήτρης δεν τους μίλησε ποτέ. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι ντρεπόταν, εγώ πιστεύω πως τέτοιες στιγμές είναι τόσο όμορφες και ρομαντικές –αν θέλετε, που αξίζουν να μένουν προσωπικές.

Με τον ίδιο τρόπο όμως τον γνώρισα και εγώ. Αρχικά από ένα κείμενο, ύστερα από τα ποιήματά του και τελικά στο γραφείο του να συνομιλώ μαζί του». 

 -Πως νιώθετε ότι σας μιλάει η τέχνη;

«Πώς να το πω; Όπως κάθε έντονο πάθος, όπως κάθε έντονη στιγμή στη ζωή μας. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τις εκφράσεις της. Θα ήταν κενά βήματα χωρίς αυτή, εάν δεν ήξερα πως υπάρχει σε μια γωνιά να μου στέλνει ένα μήνυμα. Να φτιάξουμε αυτόν τον διάλογο που θα ακουμπήσει τις ψυχές όλων και τη δική μου όταν δημιουργώ. Λένε για την ποίηση πως δεν έχει καμία σχέση με λέξεις, άσχετο με το αν τις χρειάζεται όλες. Είναι ένα αδιόρατο φως που δεν το αντιλαμβάνεσαι αλλά το αισθάνεσαι».

-Με την τέχνη της ποίησης, τι είδους σχέση έχετε;

«Θα έλεγα ανάγκης και μάλιστα, σε στιγμές, ζωτικής. Όπως ανάγκη έχεις να αντιγυρίσεις το χάδι που σου προσφέρεται, το δώρο που σου προσφέρεται. Και βέβαια, μετά την ανάγκη, ακολουθούν όλα τα συναισθήματα εκείνον τον ψίθυρο που νιώθεις όταν σου μιλά (η ποίηση). Είναι μια σχέση γένεσης. Τη γεννάμε και στη συνέχεια μας ξαναγεννά με τους δικούς της τρόπους. Είναι μια διαδικασία ζωής».

Κάτι τόσο «απαλό» όπως η τέχνη, βρίσκεται άρρηκτα δεμένο με το σκληρό άγγιγμα μιας ζωτικής ανάγκης. Και αγκαλιάζει, όποιο βάρος μπορεί να γεννούν, τα συναισθήματα και τα πάθη…

 -Και το συναίσθημα που νιώθετε όταν φτιάχνετε τέχνη; Όταν φτιάχνετε ποίηση;

«Αρχικά να θυμάσαι πως ότι έχω φτιάξει εγώ, είναι ξενυχτισμένο. Συντροφευμένο από πολλά πακέτα τσιγάρα. Εκείνες τις ώρες λοιπόν, όταν κατορθώνω και βγάζω ένα στίχο, μετά αισθάνομαι μια… πώς να στο πω; Μια ευτυχή εξάντληση. Μα όταν έχεις κάνει έρωτα, το ίδιο πράγμα δεν αισθάνεσαι; Μια ευτυχή εξάντληση; Ε, αυτό είναι. Ένας έρωτας είναι. Ότι σου κάνει το ένα σου κάνει και το άλλο. Έτσι αισθάνομαι και εγώ, ιδίως εκείνες τις ώρες αργά τη νύχτα που καταφέρνω και γράφω ότι γράφω».

-Θα μπορούσε να είναι ένα συναίσθημα; Αυτό που να εμπεριέχει μέσα του όλα τα συναισθήματα;

«Αυτό που λες είναι το Ον. Βεβαίως και είναι το Ον, γι’ αυτό και άλλωστε δεν μιλάμε τόση ώρα; Γι’ αυτό και η ποίηση είναι ο άσπονδος φίλος ή και εχθρός – αν θέλεις της φιλοσοφίας. Κατορθώνει, χωρίς να χρησιμοποιήσεις όλες τις λέξεις να πετύχει πολλές φορές αυτό που η φιλοσοφία χρειάζεται όλες τις λέξεις, και καινούργιες για να τα καταφέρει. Υπάρχει αυτή η αλληλεπίδραση. Όσο και αν βρίσκονται απέναντι, επηρεάζει ο ένας τον άλλο σε μεγάλο βαθμό».

Στο τέλος κάθε όν, είναι μια ουλή του θεού του

-Η ποίηση έχει θέση σήμερα; Και αν ναι ποιά;

« Πάντα έχει θέση. Από κει και έπειτα έχει να κάνει με όλα τα πράγματα που συνθέτουν τη ζωή μας. Έχει πάντοτε θέση και μάλιστα reserve. Και σε καιρούς «πολέμου» είναι το πρώτο και το τελευταίο καταφύγιο, μα θα τη θυμηθούμε πάλι, να είσαι βέβαιος. Η θέση της είναι αυτή που ήταν πάντα και δεν θα αλλάξει. Το μόνο που αλλάζει είναι το βλέμμα μας. Τα βλέμματα σήμερα είναι πολύ λιγότερα, διότι φταίει και αυτή, δεν υπάρχει περίπτωση… ξέχασε τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Δεν νομίζω πως χάνει όμως ποτέ τη δύναμή της».

-Η τέχνη πρέπει να λογοκρίνεται;

 «Ποτέ! Σκέτο και κατηγορηματικό. Για την τέχνη και για τη σάτιρα -και ας μην είναι πάντα βέβαιο το αν θα την συμπεριλαμβάναμε στην τέχνη- ένα μονάχα πράγμα απαγορεύεται, το «Απαγορεύεται». Ποτέ κανείς δεν σε υποχρεώνει να πας να δεις ή να κάνεις κάτι. Όταν λογοκρίνεται εγώ νομίζω πως γίνεται ακόμα πιο ανθεκτική, εξοπλίζεται.

-Τη τέχνη πως την αισθάνεστε; Πως την αφουγκράζεστε;

«Όλοι αφουγκράζονται τα βιώματα τους. Την αφουγκράζομαι όπως όλα όσα μας δομούν και μας συνθέτουν σαν οντότητες».

-Για τη φράση: «Η τέχνη υπάρχει για όλους, λίγοι όμως έχουν το χάρισμα να τη συνθέτουν;»

«Και η επιστήμη υπάρχει για όλους, λίγοι όμως καταφέρνουν να την ασκήσουν. Όπως και λίγοι γιατρεύουν τις ασθένειες. Ίσως αυτό είναι και μια σoφή κατανομή της ίδιας της ζωής, που βρίσκει πάντα τρόπο να εξυπηρετεί τις ανάγκες της».

και μια φορά δεν θα γυρίσουμε, αφήνοντας πίσω μόνο ό,τι αγγίξαμε εκείνη τη μέρα

-Μπορεί κάποιος να διδάξει τέχνη;

«Μπορεί κάποιος να διδάξει ιστορία της τέχνης. Μπορεί όμως να αποτελέσει έμπνευση και με αυτή την έννοια χωρίς να το προσπαθεί, γίνεται και δάσκαλος. Δάσκαλος τέχνης όμως όχι. Στα σχολεία είναι καλό να υπάρχει με την έννοια της πληροφόρησης».

Αυτή λοιπόν, είναι η όψη της τέχνης της ποίησης, όπως την καθρεφτίζουν τα μάτια του καλλιτέχνη της. Όπως ένας χρυσοχόος ασχολείται με τις λέξεις.

* «Ο «ιός» της ενασχόλησης με τα κοινά, δηλ. της Πολιτικής κατά Αριστοτέλη, τον «χτύπησε» στα 14 του χρόνια. Τότε εντάχθηκε οργανωμένα στην Αριστερά. Το 1987 ήταν ιδρυτικό μέλος της Ε.Α.Ρ, στη συνέχεια ιδρυτικό μέλος του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ της Αριστεράς και της Προόδου και γραμματέας μέχρι σήμερα της οργάνωσης Ψυχικού.

Το 2000 ήταν υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές με το ψηφοδέλτιο του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ.

Σε τρεις συνεχείς δημοτικές εκλογές (1995, 1999, 2002) εκλέγεται δημοτικός σύμβουλος με το ψηφοδέλτιο της ανεξάρτητης παράταξης «ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ» που κέρδισε με μεγάλη διαφορά {52%, 68% και 68%} και τις τρεις φορές. Διετέλεσε αρχισυντάκτης του περιοδικού «ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΟ ΔΗΜΟ» και αρθρογραφεί παράλληλα και σε άλλα περιοδικά και εφημερίδες. Από το 2003 είναι πρόεδρος του ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΜΠΕΝΕΤΑΤΟΥ και όλων των πολιτιστικών εκδηλώσεων του Δήμου. Επισης διετέλεσε και διευθυντής του Δημοτικού Ραδιοφωνικού σταθμού ΦΑΡΟΣ στους 106,9 μεγάκυκλους.»

“The thoughts of my nation, inseparable from the heritage of my ancestors”

Κάποιος είπε κάποτε, πως «οι σκέψεις για το έθνος μου, είναι άρρηκτα δεμένες με εκείνες των προγόνων μου». Δεν είναι άραγε οι σκέψεις, εκείνο που κινεί λαούς και έθνη;

Αυτές ενδεχομένως κατέλαβαν και το νου του προέδρου της Καταλονίας,  Αρτούρο Μας, στην προσπάθειά του να γευτεί τη δόξα που παρέχει η ιστορία, μέσα από την αιωνιότητά της, υπογράφοντας στις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη, ένα διάταγμα για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, προγραμματισμένο για την ένατη μέρα του Νοέμβρη και αποσκοπώντας στην «αναγέννηση» της Καταλονίας διαμέσου της ανεξαρτησίας της από την Ισπανία

Σχολιάζοντας τις ενέργειές του, ο Καταλανός πρόεδρος εξέφρασε το ότι «Η Καταλονία επιθυμεί να μιλήσει, επιθυμεί να ακουστεί, επιζητά να ψηφίσει».  Οι αντίδραση της Ισπανικής κυβέρνησης του πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι ήταν άμεσες και το πολυπόθητο δημοψήφισμα άρχισε να εμποδίζεται, με τον ίδιο να δηλώνει πως «Ουδείς είναι πάνω από την κυρίαρχη βούληση του ισπανικού λαού.»

Άραγε ποιος είναι αυτός που θα επιβάλει σε έναν άνθρωπο τον τρόπο που θα ζήσει; Στην περιοχή της Καταλονίας δεν γίνεται συζήτηση για κάποιο κοινωνικό «βίτσιο», αλλά για έναν αιώνιο τρόπο ζωής. Κάθε σκέψη κρύβει μέσα της ένα συναίσθημα. Λίγα πράγματα γεμίζουν έναν άνθρωπο περισσότερο από ένα συναίσθημα, πόσο μάλλον όταν αυτό κατακλύζεται μέσα σε 1,8 εκατομμύρια ανθρώπινα σώματα. Τόσα, όσοι και οι καταλανοί που έβαψαν τους δρόμους της Βαρκελώνης με το αποστομωτικό χρυσό και κόκκινο χρώμα των ρούχων που φορούσαν και σημαιών που κρατούσαν.

photo-barkeloni-2

Το όμορφο κέντρο της Βαρκελώνης μίλησε ξανά την ίδια γλώσσα που έχουμε ακούσει και στο παρελθόν. Αυτή η φορά ζητώντας να διεξαχθούν πρόωρες εκλογές στην περιφέρεια, δεδομένου ότι η Καταλανική κυβέρνηση αναγκάστηκε εν τέλει, να ακυρώσει το δημοψήφισμα της 9ης Νοεμβρίου, υπό την ασφυκτική πίεση της κεντρικής κυβέρνησης στη Μαδρίτη.

Μα «τώρα είναι η ώρα», όπως τραγουδούσε η διαδήλωση της καταλανικής πολιτιστικής ένωσης Omnium Cultural, η οποία αγωνίζεται εδώ και καιρό για την ανεξαρτησία της εύφορης περιοχής από την Ισπανία, με τον Αρτούρο Μας να συμπληρώνει πως «Η Μαδρίτη δεν μπορεί να εμποδίζει αιωνίως την Καταλονία  αποφασίζει για το μέλλον της». Οι κινητοποιήσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο της εθνικής τους εορτής που ονομάζεται «Ντιάντα» και φέτος συνέπεσε με την 300η επέτειο από την κατάληψη της Βαρκελώνης, πίσω στο 1714, από το βασιλιά Φίλιππο τον Ε΄, ο οποίος κατήργησε τους νόμους και τα έθιμα των καταλανών.

Άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο, το να μην βιώνεις τη ζωή σου σαν ελεύθερος, σημαίνει να την αισθάνεσαι σαν «σκλάβος». Για το ρομαντικό λαό των καταλανών η αίσθηση αυτή βασιλεύει από τον 18ο αιώνα, όταν και ο καταλανικός εθνικισμός γνωρίζει αναβίωση και οι καταλανοί διαχωρίζουν όλο και περισσότερο το έθνος τους από τους Ισπανούς.

portugal3

Κι όλα αυτά γίνονται τόσο μακριά από εμάς, που η μυρωδιά του Ατλαντικού είναι ευδιάκριτη, μα τόσο κοντά, ώστε να μοιραζόμαστε την ίδια ήπειρο. Η έννοια του έθνους δεν έχει να κάνει με τίποτα περισσότερο από την κοινή συνείδηση σε συνδυασμό με το κοινό συναίσθημα. Και η συνείδηση των καταλανών τους οδηγεί ξανά και ξανά στους δρόμους της Βαρκελώνης.  Παρόμοια με την Παλαιστίνη, έτσι και στην Καταλονία, η θέληση για ελευθερία είναι μια εστία πυρός που δεν έχει πρόθεση να σβήσει.