Βραβεία Όσκαρ 2016

Χαίρετε!

Όπως πέρυσι, έτσι και φέτος είμαστε εδώ για να καλύψουμε και τα φετινά βραβεία Όσκαρ. Η 88η απονομή των Όσκαρ λοιπόν, έλαβε τα ξημερώματα τέλος, αφήνοντας νικητές και ηττημένους. Στο hashmag, θα κάνουμε ανάλυση αυτών των βραβεύσεων, δίνοντας λίγο παραπάνω βάση στις 8 κύριες κατηγορίες (Ταινία, Σκηνοθεσία, Διασκευασμένο και Πρωτότυπο Σενάριο, Α’ και Β’ Γυναικέιος, Α’ και Β’ Ανδρικός), ενώ θα σχολιαστούν και οι υπόλοιπες κατηγορίες.

Πριν όμως ξεκινήσουμε, καλό θα ήταν να επισημάνω κάτι. Όλοι γνωρίζουμε ότι η Ακαδημία των Όσκαρ είναι μια “παράγκα”. Δεν είναι λίγες οι φορές που κερδισμένες βγαίνουν ταινίες, που ακολουθούν ένα συγκεκριμένο μοτίβο, καταλήγοντας όμως ξεχασμένες, διότι καταβάθος είναι κενές και δεν έχουν κάτι προσφέρουν, πέρα από ικανοποίηση στα κοινότυπα γούστα των κριτών της Ακαδημίας. Δεν είναι λίγοι οι καλλιτέχνες που έχουν αδικηθεί από τον συγκεκριμένο θεσμό (Stanley Kubrick, Alfred Hitchcock, Peter o’ Tool, Peter Sellers είναι κάποια ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό χωρίς καν να μπω στον κόπο να σκεφτώ). Στην τελική όμως, κανένα Όσκαρ και κανένα βραβείο δεν κάνει τον καλλιτέχνη. Σημαντικότεροι κριτές όλων είναι ο χρόνος και το κοινό και άπαξ και καταφέρεις να κερδίσεις αυτούς τους δύο, χαλάλι τα χρυσά αγαλματίδια.

Όμως, μιας και πρόκειται για την πιο διαδεδομένη μορφή βράβευσης και οι περισσότεροι, σινεφίλ ή όχι, ασχολούνται έστω και λίγο με το “Ποιος το κέρδισε τελικά;” κάνουμε την απαραίτητη κάλυψη στις βραβεύσεις και μόνο στις βραβεύσεις (όχι σε θεματολογίες που θα σχολιαστούν σε πάνελ μεσημεριανής εκπομπής, τύπου “Ποιος φόρεσε τι;” Ποιος εμφανίστηκε με ποια;”, κλπ).

Ας περάσουμε στα βραβεία…

Β’ Ανδρικός Ρόλος

Oscar nominees for Best Supporting Actor are shown in this combination of file photos (L to R) Mark Rylance, Christian Bale, Tom Hardy, Sylvester Stallone and Mark Ruffalo

Ο νικητής: Από τις δυσκολότερες κατηγορίες, μαζί με αυτή του Β’ Γυναικείου. Και πώς να μην είναι άλλωστε, όταν σε μια κατηγορία έχεις τους Christian Bale, Mark Ruffalo και Tom Hardy σε εξαιρετικές ερμηνείες, έναν Sylvester Stalone, που οκ, έχει ένα ταβάνι, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση το έχει φτάσει κι έναν θεατρο-κινηματογραφικό Mark Rylance, σε έναν πολύ καλό ρόλο στο «Bridge of Spies». Κάπως έτσι έγινε η πρώτη έκπληξη της βραδιάς. Το Όσκαρ πήγε στον Rylance και ανέτρεψε τα δεδομένα που έλεγαν πως, όπως και στις Χρυσές Σφαίρες, θα το έπαιρνε ο Stalone. Μακάρι να αρχίσουμε να τον βλέπουμε πιο συχνά στη μεγάλη οθόνη.

O ηττημένος: Θα ήθελα να γράψω Tom Hardy, μα θέλω να είμαι όσο πιο αντικειμενικός γίνεται, οπότε υποστηρίζω ότι ο μεγαλύτερος χαμένος είναι ο Mark Ruffalo. Κυρίως επειδή η ερμηνεία του στο «Spotlight» ήταν η καλύτερη του ως τώρα. Έχει μέλλον ακόμα να διεκδικήσει το χρυσό αγαλματίδιο, αλλά θα το προτιμούσα να το έπαιρνε τώρα.

Β’ Γυναικείος Ρόλος

Alicia Vikander

Η νικήτρια: Και το όνομα αυτής… Alicia Vikander! Δικαίωση στη δεύτερη πιο δύσκολη κατηγορία της βραδιάς, με την Vikander να φεύγει νικήτρια με την ερμηνεία της στο «Danish Girl», η οποία κατάφερε να καπελώσει την ερμηνεία του πρωταγωνιστή Eddie Redmayne, μην πω και όλη την ταινία. Πραγματικά μπράβο στην κοπέλα, η οποία νωρίτερα, μες στο 2015, είχε καταφέρει να προκαλέσει αίσθηση και με το ρόλο της στο «Ex- Machina».

Η ηττημένη: Πρέπει όντως να διαλέξω μόνο μία; Δύσκολο… Το μόνο που μπορώ να πω, είναι πως από τις τέσσερις συμπρωταγωνίστριες που περισσεύουν, οι τρεις άξιζαν το αγαλματίδιο σχεδόν ισάξια με την Vikander. Μιλάω για τις Kate Winslet, Rooney Mara και Jennifer Jason Leigh. Ναι, μόνο η McAdams μου φάνηκε αδιάφορη. Παρόλα αυτά θαρρώ πως η βράβευση ήταν δίκαια και κανείς δεν πρέπει να μένει παραπονεμένος.

Α’ Ανδρικός Ρόλος

pic3

Ο νικητής: And the Oscar goes to… ναι, ναι, σ’ αυτόν που όλοι περιμέναμε πήγε. Ο Leonardo DiCaprio πήρε αυτό που ήταν δικαιωματικά δικό του από το 1994, τότε που ήταν για πρώτη φορά υποψήφιος. Η βράβευση που όλοι όσοι ασχολούνται με το θεσμό περίμεναν, και που θα ξενέρωναν αν δεν συνέβαινε έτσι. Να σταθώ σε δυο σημεία. Πρώτον, η Ακαδημία το χρωστούσε στον DiCaprio, μα αυτό δε σημαίνει ότι του δόθηκε χαριστικά. Η ερμηνεία του στο «The Revenant» ήταν καλύτερη από τις άλλες υποψήφιες και μάλιστα από τις καλύτερες του ηθοποιού (ο Jordan Belford του «Wolf of Wall Street» δεν ξεπερνιέται εύκολα). Δεύτερον, ο DiCaprio έπρεπε να πάρει το χρυσό αγαλματίδιο. Δεν το είχε όμως καμία απολύτως ανάγκη…

Ο ηττημένος: Κανένας. Υπήρχε τεράστιο χάσμα μεταξύ του DiCaprio και των υπόλοιπων τεσσάρων, οπότε η μόνη απειλή για τον Leo ήταν τα τερτίπια της Ακαδημίας. Όχι ότι οι Cranston, Fassbender, Redmayne (τον Damon δε θέλω να τον αναφέρω καν) ήταν κακοί, αλλά ο νικητής έκανε (πάλι) την υπέρβαση. Αν ήμουν αναγκασμένος να επιλέξω έναν, θα επέλεγα Fassbender, αλλά είναι εξαιρετικό ταλέντο, θα το πάρει την επόμενη φορά…

Α’ Γυναικείος Ρόλος

Brie Larson

Η νικήτρια: Η νικήτρια μας έγινε γνωστή από τότε που κυκλοφόρησε στις αίθουσες το «Room». Η ομορφότερη παρουσία της βραδιάς, ονόματι Brie Larson, στέφθηκε δικαιωματικά νικήτρια στην κατηγορία του Α’ Γυναικείου Ρόλου, για μια από τις καλύτερες ερμηνείες τα τελευταία χρόνια (αναλυτικότερα δες εδώ), χωρίς να αφήνει παράπονο (φαντάζομαι) σε κανέναν. Μπράβο της και συγχαρητήρια για το ρόλο που έφερε εις πέρας, πράγμα που (ευτυχώς) την έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό.

Η ηττημένη: Cate Blanchett. Εύκολα… Αλλά δυστυχώς βρέθηκε αντιμέτωπη με την ερμηνειάρα της από πάνω, οπότε όσο και να προσπαθούσε η Carol, δε θα κατάφερνε να πάρει το αγαλματίδιο. Δεν πειράζει. Δεν χρειάζονται βραβεύσεις για να αποδείξουν ότι η Blanchett είναι ηθοποιάρα. Ούτως ή άλλως το χει πάρει το Όσκαρ και δύο φορές ως τώρα.

Πρωτότυπο Σενάριο

pic5

Ο νικητής: «Spotlight». Τίμιο. Στόρι δυνατό των John McCarthy και Josh Singer, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, το οποίο σε κρατούσε καθ’ όλη τη διάρκεια ενός κατά τ’ άλλα καλού μα υπερεκτιμημένου φιλμ. Έξι υποψηφιότητες είχε η ιστορία των δημοσιογράφων από τη Βοστώνη, η πρώτη βράβευση μόλις ήρθε.

Ο ηττημένος: Θα έλεγα το «Ex- Machina», διότι ήταν μια πολύ ιδιαίτερη ιδέα για τον φόβο προς την εξέλιξη της Τεχνητής Νοημοσύνης. Βέβαια, λίγο το ότι ήταν πιο παλιά κυκλοφορία (αν δεν κάνω κάποιο τραγικό λάθος κυκλοφόρησε αρχές τους 2015), λίγο το ότι το νικητήριο «Spotlight» αναφερόταν σε πραγματική ιστορία, ε οι ελπίδες δεν ήταν και πάρα πολλές για να πούμε την αλήθεια…

Διασκευασμένο Σενάριο

pic6

Ο νικητής: Οι Adam McKay και Charles Randolf για την πανέξυπνη μεταφορά του βιβλίου του Michael Lewis για την πτώση των χρηματιστηρίων το 2008 (θες να μάθεις περισσότερα; Διάβασε εδώ), σε ένα σενάριο το οποίο πραγματικά σε τράβαγε από τα μούτρα και απαιτούσε την πλήρη προσοχή σου για να μη χάσεις τον μπούσουλα. Άλλη μία δίκαιη νίκη της βραδιάς, οι οποίες όσο πάει γίνονται πολλές και αγχώνομαι… μαλακία θα παιχθεί… για την Ακαδημία μιλάμε εξάλλου.

Ο ηττημένος: Οποιοδήποτε άλλο σενάριο πέρα του «Brooklyn», το οποίο προκαλούσε δάκρυα βαρεμάρας, θα μπορούσε να έχει βλέψεις για το χρυσό αγαλματίδιο, αλλά κακά τα ψέματα, το «Big Short» έπαιζε μόνο του σε αυτή την κατηγορία.

Σκηνοθεσία

pic7

Ο νικητής: Ναι ρε φίλε! Ναι. ναι, ναι, ναι! Inarritu πάρε τα Όσκαρ και φύγε! Ο μεξικανός κατάφερε για δεύτερη συνεχόμενη φορά (πράγμα σπάνιο) να πάρει το Όσκαρ Σκηνοθεσίας (πέρυσι είχε την τιμητική του για το «Birdman») για το «The Revenant» αυτή τη φορά. Ο Inarritu, όχι μόνο το άξιζε, μα αν περνούσε από το χέρι μου θα του το έδινα για κάθε του ταινία. Έχει καταφέρει να εισάγει στο Hollywood μια τσαχπινιά, μια τρέλα, μια σπιρτάδα, που χρόνια είχαμε να δούμε σε μη ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Οι ταινίες του για πλήρη χώνεψη χρειάζονται δυο και τρεις προβολές, πράγμα που θυμίζει πονήματα παλιών μεγάλων κινηματογραφιστών. Άξιος!

Ο ηττημένος: Μεγάλος χαμένος της κατηγορίας, δεν μπορεί να είναι άλλος από τον δημιουργό του «Mad Max: Fury Road», George Miller. Μια ταινία που αγνοήθηκε στις μεγάλες κατηγορίες που ήταν υποψήφια, κι ένας σκηνοθέτης, ο οποίος κατάφερε κάτι που δεν το περίμενε κανείς. Ας ελπίσουμε τα sequel του “τρελού” Max να είναι στο ίδιο επίπεδο και να σηκώσει το τρόπαιο σε κάποια μελλοντική απονομή.

Ταινία

pic8

Ο νικητής: Και καθώς παρακολουθούσα τις βραβεύσεις, αισθανόμουν ένα αίσθημα δικαίωσης ως τώρα. Ο Dicaprio το πήρε, ο Inarritu κι η Larson όμοια, σε άλλες κατηγορίες είχαν βραβευθεί οι ταινίες που πίστευα πως άξιζαν, και είχα φτάσει σε σημείο να έχω ξεχάσει πως βλέπω τα Όσκαρ, μα μια τελετή που βραβεύει όντως τις ταινίες που αξίζουν. Ε, ήρθε λοιπόν η τελευταία βράβευση της βραδιάς για να με επιστρέψει στην πραγματικότητα. Το καλό μα όχι καλύτερο «Spotlight» βγήκε νικητής της μεγάλης βραδιάς. Γιατί η Ακαδημία πρέπει να βραβεύσει τους δικούς της. Αν μιλάς για αμερικάνους πολιτικούς/δημοσιογράφους/πράκτορες που πολεμούν το έγκλημα έχεις πάρει Όσκαρ. Τελείωσε. Πάνω που νόμιζα ότι θα άλλαζαν τα πράγματα με την περσινή νίκη του «Birdman»…

Ο ηττημένος: Δεν γίνεται να έχεις στην οχτάδα υποψηφίων ταινίες σαν το «The Revenant» και το «Mad Max» και να τα αγνοείς για ένα «Spotlight». Απλά δεν το κάνεις… εκτός κι αν είσαι η Ακαδημία. Δεν πειράζει… Σε λίγα χρόνια ο νικητής θα έχει ξεχαστεί και οι χαμένοι θα μνημονεύονται ως ταινιάρες!

Στις λοιπές βραβεύσεις, έχουμε μεγάλο νικητή των μη-αμερικάνικων διαμαντιών, ή αλλιώς της Ξενόγλωσσης Ταινίας, το αριστούργημα «Son of Saul», μια ταινία μόνη της στην κατηγορία, με λίγη κόντρα (μα όχι αρκετή) από το τούρκικο «Mustang». Μπράβο στον Lazlo Nemes και καλή του συνέχεια. Επίσης μόνο του στην κατηγορία του, ο νικητής στην κατηγορία Animation, «Inside Out» (το «Anomalisa» του Kaufman δεν αποδείχθηκε αρκετό για να αποτελέσει απειλή).

pic9

Να σταθώ τώρα σε δύο μεγάλους νικητές, για δύο μεγάλες κατηγορίες. Πρώτος ο Emmanuel Lubezki, ο οποίος κατάφερε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά να κερδίσει το Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας (πρόπερσι για το «Gravity», πέρυσι για το «Birdman», φέτος για το «The Revenant»). Η συνεργασία του με τους συνμεξικανούς Cuaron και Inarritu αποδίδει καρπούς. Δεύτερος (και σημαντικότερος) ο 86χρονος συνθέτης Ennio Morricone με Όσκαρ Καλύτερης Μουσικής Επένδυσης! Πραγματικά το άξιζε για τη μουσική του στο «Hateful Eight», η οποία ανέβαζε επίπεδα την ταινία, όπως και το άξιζε βέβαια και σε παλιότερες δουλειές του που ήταν (ή δεν ήταν) υποψήφιος. Ο αγαπημένος συνθέτης που μας έκανε να λατρέψουμε τη μουσική των σπαγγέτι γουέστερν και συνεργάστηκε με το τέρας του κινηματογράφου Sergio Leone, πήρε σπίτι το βραβείο…

pic10

Ας περάσουμε σε αυτά που σάρωσε το «Mad Max» τα οποία είναι τα εξής: Καλύτερων Κουστουμιών, Καλύτερου Σχεδιασμού Παραγωγής, Καλύτερου Μακιγιάζ, Καλύτερου Μοντάζ (οι τύποι είχαν να επεξεργαστούν υλικό 10 ωρών!!), Καλύτερου Ηχητικού Μοντάζ, Καλύτερης Ηχητικής Μίξης. Τα άξιζε όλα αν θέλετε τη γνώμη μου και μπράβο του που τα πήρε!

Στα ειδικά εφέ βρίσκουμε το «Ex- Machina», το οποίο εκτόπισε τα «The Martian» (το οποίο έφυγε με άδεια χέρια… τι περιμένατε δηλαδή;), «The Revenant» και «Star Wars: The Force Awakens». Σωστή βράβευση και αυτή, καθότι το φιλμ φαινόταν τόσο αληθινό καθ’ όλη τη διάρκειά του.

pic11

Με Όσκαρ έφυγε και ο Sam Smith, για το τραγούδι που ερμήνευσε για το «Spectre», “The Writing’s on the Wall”, αν κι εγώ θα προτιμούσα να βραβευτεί το “Simple Song #3”, το οποίο ακούστηκε στο ξεχασμένο «Youth» του Sorrentino.

Τέλος, Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Animation Μικρού Μήκους κέρδισε το «Bear Story», Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους το «Stutterer», ενώ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ και Καλύτερου Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους τα «Amy» (δικαιωματικά) και «A Girl In The River: The Price Of Forgiveness» αντίστοιχα.

Αυτά ήταν τα Όσκαρ για το 2016 κι εμείς στο hashmag μείναμε πιστοί στο ραντεβού μας για την ενημέρωσή σας σχετικά με αυτά. Ξενερωμένοι ή ικανοποιημένοι, ας παραδεχτούμε ότι ήταν μια καλή χρονιά βραβεύσεων, σε σχέση με τα ευτράπελα που έχουν γίνει άλλες φορές. Η Ακαδημία ξέρουμε ότι είναι αυτή που είναι και θα πάντα βραβεύει τις ταινίες που βραβεύει. Κρατάμε τα καλά. Ο Inarritu ξαναέφυγε με Όσκαρ. Ο Leo το πήρε επιτέλους. Αν και οι δυο τους δεν χρειάζονται κανένα βραβείο για να αποδείξουν το πόσα κιλά ταλέντο έχει ο καθένας τους. Προσωπικά περιμένω την επόμενη φορά που ο Tom Hardy θα είναι υποψήφιος. Ένας πραγματικά τρανός ηθοποιός, από τους καλύτερους της εποχής μας, έχει δώσει πολλά και μπορεί να δώσει ακόμα περισσότερα. Τελευταία άρχισε να γίνεται γνωστός στο ευρύ κοινό και πιστεύω πως ήρθε για να μείνει…

«Deadpool»: Μια ιστορία αγάπης

Θα το παραδεχτώ από την αρχή, έτσι ώστε να κάνω ξεκάθαρο το χαρακτήρα και το περιεχόμενο του υπόλοιπου κειμένου, καθώς και το τι γενική άποψη έχω για την ταινία. Από ταινίες με χαρακτήρες της Marvel, το «Deadpool» ήταν η καλύτερη που έχει βγει ως τώρα.

Η ιστορία πάει ως εξής. Ο Deadpool (Ράιαν Ρέινολντς) ψάχνει μανιωδώς έναν μεταλλαγμένο ονόματι Francis (Εντ Σκρέιν), ο οποίος Francis είναι ο μόνος που μπορεί να διορθώσει το κατεστραμμένο του πρόσωπο. Κατά τη διάρκεια της αναζήτησής του, δε θα σταματήσει πουθενά, θα τα βάλει με τους πάντες, θα σκοτώσει τους πάντες και θα κάνει και χιούμορ παράλληλα.

Διότι ο Deadpool δεν ήταν πάντα το μεταλλαγμένο φρικιό που βλέπουμε (εμφανισιακά, γιατί κατά τ’ άλλα είναι γλυκούλης). Ήταν ο μισθοφόρος Wade Wilson, ο οποίος ήταν ερωτευμένος με την Vanessa (Μορένα Μπακαρίν) και σχεδίαζαν να παντρευτούν, μέχρι που εκείνος διαγνώστηκε με καρκίνο στο τελευταίο στάδιο. Του δόθηκε, όμως, η ευκαιρία να γιατρευτεί, και σαν αντάλλαγμα ο Francis να πειραματιστεί πάνω του και να τον κάνει μεταλλαγμένο. Ο Wade δεν ήξερε ότι όλο αυτό θα τον άλλαζε εξωτερικά, και τώρα πασχίζει να ξαναγίνει όμορφος, ώστε να μπορεί να αντικρίσει και πάλι την αγαπημένη του (δε σας συγκίνησε αυτό; Εγώ έχω ήδη αρχίσει να σπαράζω…). Σε όλο αυτό δεν θα είναι μόνος. Έχει στο πλάι του δύο X-men (η παραγωγή δεν είχε λεφτά για περισσότερους), έναν ταξιτζή, μια τυφλή ηλικιωμένη κυρία και τον παλιό του κολλητό. Team δέκα φορές καλύτερο από τους Avengers…

pic`

Η σκηνοθεσία του Τιμ Μίλλερ είναι ό,τι πρέπει για τέτοιου είδους ταινίες, ενώ η υπόθεση μας εξιστορείται με την τεχνική του flashback. Δηλαδή το έργο ξεκινά από ένα σημείο και κατά τη διάρκεια του, μας παρουσιάζεται το παρελθόν του πρωταγωνιστή. Το σενάριο είναι τραγικά απλό, μα το σώζουν πολύ οι έξυπνοι διάλογοι. Αλλά μεταξύ, δεν πας να δεις το εν λόγω έργο για το σενάριο και την σκηνοθεσία του. Πας να το δεις για τον Deadpool.

Ο Ράιαν Ρέινολτς είναι φα-ντα-στι-κός σε αυτό που κάνει. Παίρνει το συγχωροχάρτι για την αποτυχία του «Green Lantern» (2011) από τα δέκα πρώτα λεπτά της ταινίας και κάνει το χαρακτήρα δικό του. Ναι όπως ο Χιου Τζάκμαν με τον Wolverine και ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ με τον Iron-man. Για τέτοια επιτυχία μιλάμε…

pic2

Δεν περίμενα να δω καλύτερο Deadpool στη μεγάλη οθόνη. Αστείος, κάφρος, παρανοϊκός, βίαιος, ρομαντικός. Γυρνά αρκετές φορές και απευθύνει το λόγο στο κοινό (αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι περιττές φωνές που έχει στο κεφάλι του είναι οι ίδιοι οι θεατές), κάνει χαβαλέ με όλους και με όλα, βρίσκει ευφάνταστους τρόπους να σκοτώνει τους εχθρούς του (τα cgi, make-up και ειδικά εφέ, κάνουν εξαιρετική δουλειά εδώ) κι όλα αυτά στο όνομα του… έρωτα για την αγαπημένη του Vanessa.

Συνάμα, δεν είναι λίγες οι στιγμές που κάνει αναφορές σε άλλες ταινίες, όπως παλιότερες ταινίες με ήρωες της Marvel (το «X-men Origins: Wolverine» και ο Χιου Τζάκμαν έχουν την τιμητική τους), ενώ ο Deadpool ειρωνεύεται μέχρι και τον ίδιο τον Ράιαν Ρέινολντς. Πιστέψτε με, είναι πιο αστείο απ’ όσο ακούγεται…

Για να κλείσουμε, φίλοι της Marvel και φίλοι του εν λόγω υπερήρωα, τρέξτε τώρα να δείτε το «Deadpool». Δεν υπάρχει περίπτωση μη σας αρέσει. Λοιποί φίλοι του σινεμά, αν ψήνεστε για μια κωμωδία, με μπόλικο αίμα, εξαιρετικές ατάκες και δράση (και ρομαντισμό κι αγάπη πάνω απ’ όλα) το «Deadpool» πιστεύω πως είναι η κατάλληλη ταινία για εσάς. Σε κάθε περίπτωση, καλή σας διασκέδαση!

«Anomalisa»: Η πιο “ανθρώπινη” ταινία του μήνα

Ο Τσάρλι Κάουφμαν μας επισκέπτεται αυτή τη φορά, μέσω μιας ταινίας animation. Ο δημιουργός του «Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης» και σεναριογράφος των «Στο Μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς» και «Η Αιώνια Λιακάδα ενός Καθαρού Μυαλού», μας παρουσιάζει το «Anomalisa», το οποίο δανείζεται τις φωνές των Ντέιβιντ Θιούλις, Τζένιφερ Τζέισον Λι και Τομ Νούναν, ενώ είναι υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Animation.

Ο Michael Stone είναι ένας συγγραφέας που ασχολείται με την εξυπηρέτηση πελατών. Η ζωή του είναι μουντή και δε βρίσκει ενδιαφέρουν πουθενά. Είναι περιτριγυρισμένος από ανθρώπους, μα είναι μόνος. Σε ένα επαγγελματικό ταξίδι του, ενώ έχει αφήσει γυναίκα και παιδί πίσω, θα γνωρίσει μια γυναίκα που θα τον κάνει να αισθανθεί πράγματα πρωτόγνωρα, τη Lisa, ή αλλιώς… Anomalisa. Θα τον κάνει να νιώσει ξανά ζωντανός και θα τον βοηθήσει να αποδιώξει όλη την αρνητικότητα από πάνω του.

pic1

Ο Κάουφμαν περιπλανιέται σε γνώριμα μονοπάτια, πιάνει πάλι έναν κεντρικό χαρακτήρα και στήνει ένα στόρι γύρω από τη μοναξιά του. Ο Stone είναι κλασσικός χαρακτήρας Κάουφμαν, έχει ανθρώπους γύρω του, μα παράλληλα δεν έχει κανέναν. «Τι είναι να είσαι άνθρωπος; Τι είναι να πονάς; Τι είναι να νιώθεις ζωντανός;» αναρωτιέται κι εμείς αναρωτιόμαστε μαζί του.

Η μοναξιά του είναι οι γύρω του. Άνθρωποι διαφορετικοί, οι οποίοι συνάμα είναι ένας. Μόνο η Lisa διαφέρει. Δεν είναι τυχαίο, που ο Κάουφμαν επέλεξε έναν ηθοποιό, τον Τομ Νούναν («Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης») να είναι η φωνή όλων των χαρακτήρων με εξαίρεση την Lisa, στην οποία δανείζει τη φωνή της η Τζένιφερ Τζέισον Λι (την είδαμε στο πρόσφατο «Οι Μισητοί Οχτώ») και φυσικά τον Michael Stone, για τον οποίο επέλεξε τον εξαιρετικό σε αυτό που κάνει, Ντέιβιντ Θιούλις (ο καθηγητής Loupin από τα «Harry Potter»).

pic2

Κάπου εδώ, πρέπει να δοθούν εύσημα και στον συν-σκηνοθέτη του έργου, Ντιουκ Τζόνσον, για την εξαιρετική του δουλειά στο stop motion animation της ταινίας. Μπορεί η δουλειά του στη δημιουργία του έργου να ήταν περισσότερο τεχνική, μα και πάλι, καταφέρνει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.

Περνώντας στα αρνητικά του φιλμ (τα οποία δυστυχώς έχει), το «Anomalisa» δεν καταφέρνει να επιβληθεί τόσο στο θεατή, όσο το πρώτο πόνημα του Κάουφμαν, «Η Συνεκδοχή της Νέας Υόρκης», ενώ υπάρχουν στιγμές που η προσοχή χάνεται, καθώς μέχρι να συναντήσει ο Michael τη Lisa, το στόρι κυλά κάπως αργά, με αποτέλεσμα να κουράζει.

Εν ολίγοις λοιπόν, το «Anomalisa» είναι μια ταινία για κάποιον που ψάχνει να δει κάτι διαφορετικό στο σινεμά, που θα τον βάλει σε σκέψεις και θα τον προβληματίσει. Τώρα, για το αν πρόκειται για ένα φιλμ, που ξεπερνά τις προηγούμενες δουλειές του δημιουργού, νομίζω πως η απάντηση είναι “όχι”, μα δεν μπορώ να είμαι σίγουρος. Το μόνο που μπορώ όμως να πω με βεβαιότητα,  είναι πως το “καθαρό μυαλό” του Κάουφμαν μας έλειψε…

«Η Επιστροφή»: Η εκδίκηση είναι στα χέρια του Θεού

Όλοι καταβάθος την περιμέναμε. Σινεφίλ ή όχι, όταν ακούγεται κάτι για νέα ταινία με τον Λεονάρντο Ντικάπριο, όλοι ανυπομονούν να τη δουν, να μπουν σε mode “Άντε θα το πάρει φέτος το Όσκαρ;” και το ίντερνετ να γεμίσει memes και εικόνες σχετικές με το θέμα. Τι συμβαίνει όμως, όταν το έργο που συμμετέχει ο υπερ –ταλαντούχος ηθοποιός, κάποιες φορές ξεπερνά ακόμα και τον ίδιο, μέσω των μαγευτικών εικόνων ή των μηνυμάτων, που παρέχει στο θεατή; Τότε συμβαίνει το «The Revenant», ή στα ελληνικά, «Η Επιστροφή».

Σε ένα ταξίδι στην αχαρτογράφητη Αμερική, τη δεκαετία του 1820, μια ομάδα αμερικάνων, που εμπορεύονται γούνες, θα δεχτούν επίθεση από μια φυλή ινδιάνων. Όσοι επιβιώσουν, θα εμπιστευτούν τον Hugh Glass (Λεονάρντο Ντικάπριο), ο οποίος ξέρει τον τρόπο για να τους βγάλει από τα άγνωστα μονοπάτια. Όταν όμως δεχτεί βάρβαρη επίθεση από αρκούδα, οι σύντροφοί του θα τον παρατήσουν για νεκρό. Σε μια προσπάθεια για επιβίωση, ο Glass υπομένει θλίψη, πόνο, τραύματα, καθώς και την προδοσία, από ένα από τα έμπιστα άτομα της ομάδας του, John Fitzgerald (Τομ Χάρντι).

pic1

Πίσω από την κάμερα υπάρχει ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου. Ο δημιουργός των «Birdman» και «Χαμένες Αγάπες», κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί με την σκηνοθεσία του έργου και πιστέψτε με, είναι παραπάνω από αρκετό. Εξαιρετικές γωνίες λήψεις, μεθυστικά πλάνα με τις μάχες και τα κυνηγητά να φαίνονται πιο ρεαλιστικά από ποτέ. Σε συνδυασμό με την εξαιρετική φωτογραφία του έργου και το φυσικό φωτισμό καθ’ όλη τη διάρκεια του, δημιουργείται ένα φιλμ οπτικά άριστο και αψεγάδιαστο.

Το στόρι είναι ίσως το αρνητικό του έργου, όχι επειδή είναι κακό, μα επειδή είναι λιγότερο καλό από τους υπόλοιπους παράγοντες της ταινίας. Πρόκειται για ένα φιλμ επιβίωσης, ο Glass περνά από σαράντα κύματα, μα η επιβίωση ενός ατόμου δεν αρκεί για να γεμίσει δυόμιση ώρες. Παρόλα αυτά, δεν καταφέρνει να κουράσει ούτε στο ελάχιστο, καθώς τα πλάνα που φαίνονται να περισσεύουν μέσα στο έργο, εξυπηρετούν στην χώνεψη του τι έχει συμβεί ως τότε. Με τα πολλά καταλαβαίνεις πως όλοι στην ταινία θέλουν με κάποιο τρόπο να επιβιώσουν. Και οι ινδιάνοι, που έρχονται αντιμέτωποι με τα όπλα και την απληστία των “λευκών”, και ο Fitzgerald, που θέλει να ξεφύγει από την ζωή που κάνει, μέχρι και η αρκούδα, που επιτίθεται στον Glass, με σκοπό να προστατέψει τα μικρά της.

pic2

Καθώς περνάμε στους ηθοποιούς, επιτρέψτε μου να μη σταθώ στις υποψηφιότητες και στο αν ο Ντικάπριο θα πάρει ή όχι το χρυσό αγαλματίδιο. Ναι, όλοι πλέον ξέρουμε ότι η Ακαδημία δεν του έχει φερθεί δίκαια και ναι είναι κοινώς αποδεκτό, πως ο άνθρωπος αξίζει ένα Όσκαρ (και δύο και τρία…). Ας μην επικεντρωθούμε όμως στη βράβευση, μα στην ερμηνεία που θα την προκαλέσει (αν την προκαλέσει).

Ο Λεονάρντο Ντικάπριο λοιπόν, κάνει μια ερμηνειάρα. Αγγίζει τα όρια της εξαθλίωσης, διώχνει από πάνω του την ρετσινιά του ομορφόπαιδου του Hollywood και γίνεται ο Hugh Glass, που περνά τα πάνδεινα και πασχίζει για την επιβίωση του. Πρόκειται για μια ερμηνεία, η οποία θα τον χαρακτηρίζει από δω και στο εξής, τελείως διαφορετική με ό,τι έχει κάνει ως τώρα, στην οποία όμως τα καταφέρνει εξίσου καλά με τους προηγούμενους ρόλους, φτάνοντας την τελειότητα. Στον πρόλογο ανέφερα, πως υπάρχουν φορές που το έργο ξεπερνά τον Ντικάπριο. Αυτό δε γίνεται επειδή ο πρωταγωνιστής κάνει κάτι λάθος. Απλά, όπως προαναφέρθηκε, σε πολλά σημεία αυτό που σε κερδίζει στο έργο είναι η εικόνα, που καταφέρνει να παραγκωνίσει κάπως στόρι και ερμηνευτές.

Στον δεύτερο ρόλο συναντάμε τον Τομ Χάρντι. Ο Χάρντι ερμηνεύει τον John Fitzgerald, τον κακό του έργου και ίσως τον πιο καλογραμμένο χαρακτήρα της ταινίας. Και το κάνει με άριστο τρόπο. Καταφέρνει να σε κάνει να τον μισήσεις, ενώ όντας βρετανός, πετυχαίνει αμερικάνικη χωριάτικη προφορά (ναι, σαν του Μακόναχι). Άξιος αναφοράς και ο Ντόμναλ Γλίσον («Από Μηχανής», «Brooklyn») στο ρόλο του λοχαγού Andrew Henry.

Συνοψίζοντας, «Η Επιστροφή» είναι η καλύτερη ταινία που έχει βγει μέχρι στιγμής μέσα στο μικρό μέρος του 2016 που έχουμε διανύσει και σίγουρα θα καταλήξει να είναι μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Πρέπει να προειδοποιήσω όμως. Είναι μια βαριά ταινία. Και η ρεαλιστική αποτύπωση των εικόνων από τον Ινιαρίτου, σε συνδυασμό με τις ερμηνείες, σε κάνουν να νιώθεις πως είσαι κι εσύ εκεί

 

Ανακοινώθηκαν οι υποψηφιότητες για τα φετινά βραβεία Όσκαρ!

Μετά την απονομή των Χρυσών Σφαιρών, ήρθε η ώρα να μπούμε στο δρόμο για τα Όσκαρ, των οποίων οι υποψηφιότητες ανακοινώθηκαν σήμερα και η τελετή απονομής θα πραγματοποιηθεί στις 28 Φεβρουαρίου, στο Samuel Goldwyn Theater, στο Λος Άντζελες.

Κλασσικά, «Η Επιστροφή», η νέα ταινία του Ινιαρίτου με πρωταγωνιστές τους Λεονάρντο ΝτιΚάπριο και Τομ Χάρντι, είναι υποψήφιο για 12 βραβεία, ενώ έκπληξη αποτελεί η υποψηφιότητα του Χάρντι στην κατηγορία του Β’ Ανδρικού Ρόλου, μιας και η ερμηνεία του είχε αγνοηθεί παντελώς από τις Χρυσές Σφαίρες.

Αδικημένος φαίνεται ο Κουεντίν Ταραντίνο, με τους «Μισητούς Οχτώ», καθώς δεν είναι υποψήφιος ούτε για Σκηνοθεσία, ούτε για Πρωτότυπο Σενάριο. Στους αδικημένους προστίθεται και ο Πάολο Σορεντίνο, με τη «Νιότη» του και την υποψηφιότητα του Μάικλ Κέιν για Α’ Ανδρικό που δεν ήρθε ποτέ…

Στα υπόλοιπα, χαίρομαι ιδιαιτέρως για την υποψηφιότητα του Κρίστιαν Μπέιλ στην κατηγορία Β’ Ανδρικού Ρόλου για «Το Μεγάλος Σορτάρισμα», καθώς και για την επιτυχία το «Mad Max», που είναι υποψήφιο σε 10 (!!) διαφορετικές κατηγορίες. Βέβαια μεγαλύτερη ικανοποίηση φέρει η υποψηφιότητα του αριστουργήματος, που ακούει στο όνομα «Ο Γιος του Σαούλ», στην κατηγορία Ξενόγλωσσης Ταινίας, γεγονός το οποίο όμως, ήταν αναμενόμενο.

Αναλυτικά η λίστα με τους υποψήφιους:  

ΤΑΙΝΙΑ

«The Big Short»
«Bridge of Spies»
«Brooklyn»
«Mad Max: Fury Road»
«The Martian»
«The Revenant»
«Room»
«Spotlight»

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
«The Big Short» Adam McKay
«Mad Max: Fury Road» George Miller
«The Revenant» Alejandro G. Iñárritu
«Room» Lenny Abrahamson
«Spotlight» Tom McCarthy 

ΑΑΝΤΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
Bryan Cranston (Trumbo)
Matt Damon (The Martian)
Leonardo DiCaprio (The Revenant)
Michael Fassbender (Steve Jobs)
Eddie Redmayne (The Danish Girl)

ΒΑΝΤΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
Christian Bale (The Big Short)
Tom Hardy (The Revenant)
Mark Ruffalo (Spotlight)
Mark Rylance (Bridge of Spies)
Sylvester Stallone (Creed)

ΑΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ
Cate Blanchett (Carol)
Brie Larson (Room)
Jennifer Lawrence (Joy)
Charlotte Rampling (45 Years)
Saoirse Ronan (Brooklyn) 

ΒΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ
Jennifer Jason Leigh (The Hateful Eight)
Rooney Mara (Carol)
Rachel McAdams (Spotlight)
Alicia Vikander (The Danish Girl)
Kate Winslet (Steve Jobs)

ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
«The Big Short»
«Brooklyn»
«Carol»
«The Martian»
«Room»

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΣΕΝΑΡΙΟ
«Bridge of Spies»
«Ex Machina»
«Inside Out»
«Spotlight»
«Straight Outta Compton»  

ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ
«Anomalisa»
«Boy and the World»
«Inside Out»
«Shaun the Sheep Movie»
«When Marnie Was There»

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
«Carol»
«The Hateful Eight»
«Mad Max: Fury Road»
«Τhe Revenant»
«Sicario» 

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
«Bridge of Spies»
«The Danish Girl»
«Mad Max: Fury Road»
«The Martian»
«The Revenant» 

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ
«Carol»
«Cinderella»
«The Danish Girl»
«Mad Max: Fury Road»
«The Revenant»  

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
«Amy»
«Cartel Land»
«Τhe Look of Silence»
«What Happened Miss Simone?»
«Winter on Fire: Ukraine’s Fight for Freedom» 

ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
« Body Team 12»
« Chau, beyond the Lines»
« Claude Lanzmann: Spectres of the Shoah»
« A Girl in the River: The Price of Forgiveness»
« Last Day of Freedom» 

ΜΟΝΤΑΖ
«The Big Short»
«Mad Max: Fury Road»
«The Revenant»
«Spotlight»
«Star Wars: The Force Awakens» 

ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΗ ΤΑΙΝΙΑ
«Embrace of the Serpent» (Κολομβία)
«Mustang» (Γαλλία)
«Son of Saul» (Ουγγαρία)
«Theeb» (Ιορδανία)
«A War» (Δανία 

ΜΑΚΙΓΙΑΖ
«Mad Max: Fury Road»
«The 100-Year-Old Man Who Climbed out the Window and Disappeared»
«The Revenant» 

ΜΟΥΣΙΚΗ
«Bridge of Spies»
«Carol»
«The Hateful Eight»
«Sicario»
«Star Wars: The Force Awakens»

ΤΡΑΓΟΥΔΙ
«Earned It» (Fifty Shades of Grey)
«Manta Ray» (Racing Extinction)
«Simple Song #3» (Youth)
«Til It Happens To You» (The Hunting Ground)
«Writing’s On The Wall» (Spectre)

ΜΟΝΤΑΖ ΗΧΗΤΙΚΩΝ ΕΦΕ
«Mad Max: Fury Road»
«Τhe Martian»
«The Revenant»
«Sicario»
«Star Wars: The Force Awakens»

ΗΧΟΣ
«Bridge of Spies»
«Mad Max: Fury Road»
«Τhe Martian»
«The Revenant»
«Star Wars: The Force Awakens»

ΟΠΤΙΚΑ ΕΦΕ
«Ex Machina»
«Mad Max: Fury Road»
«Τhe Martian»
«The Revenant»
«Star Wars: The Force Awakens»

ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΚΙΝΟΥΜΕΝΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ
«Bear Story»
«Prologue»
«Sanjay’s Super Team»
«We Can’t Live without Cosmos»
«World of Tomorrow»

ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
«Ave Maria»
«Day One»
«Everything Will Be Okay (Alles Wird Gut)»
«Shok»
«Stutterer»

«Το Μεγάλο Σορτάρισμα»: Ένα έξυπνο φιλμ για την πτώση της Wall Street

Ο Άνταμ Μακ Κέι, που μας έχει συνηθίσει σε καφροκωμωδίες («Anchorman», «Μπάτσοι από τον Πάγκο»), μας παρουσιάζει τη νέα του ταινία, για την κρίση στις τράπεζες της Αμερικής – και κατ’ επέκταση σ’ όλου του κόσμου – το 2008, χρησιμοποιώντας ένα καστ μεγατόνων, με ονόματα όπως Κρίστιαν Μπέιλ, Μπραντ Πιτ, Ράιαν Κόσλιγνκ, Στιβ Καρέλ. Η ταινία τιτλοφορείται «Το Μεγάλο Σορτάρισμα» και προβάλλεται στις αίθουσες από την Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου.

Τρεις διαφορετικές, μα παράλληλες ιστορίες, σχετικά με την αμερικάνικη κτηματομεσιτική φούσκα, που έσκασε το 2008. Κάποια χρηματιστηριακά outsiders, προβλέπουν αυτήν την αποτυχία της αμερικάνικης οικονομίας και κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να “τα βάλουν” με τα συμφέροντα των τραπεζών.

Η ταινία λοιπόν, αφορά τράπεζες και χρηματιστήρια. Από την αρχή, έως το τέλος της. Σε τραβάει από τα μούτρα από το πρώτο λεπτό και σε αφήνει λίγο πριν τους τίτλους τέλους, βομβαρδίζοντάς με στοιχεία και ορολογίες, που δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβεις πλήρως, ακόμα κι αν τη δεις τρεις τέσσερις φορές, συνεχόμενα…. Και πού ακριβώς είναι το ωραίο με αυτό;

εικόνα 1

Η επιτυχία της ταινίας έγκειται, στο ότι δε σε νοιάζει που δε καταλαβαίνεις όλους τους χρηματιστηριακούς όρους που ακούς. Σε έχει ήδη συνεπάρει το στόρι, ο γρήγορος ρυθμός, το άγχος του πως θα εξελιχθούν τα πράγματα. Επίσης, ο Άνταμ Μακ Κέι δε σε αφήνει μόνο στο αχανές πέλαγος των άγνωστων λέξεων σχετικά με τη λειτουργία της τράπεζας. Μέσω  επεξηγήσεων των ίδιων των χαρακτήρων, ή έξυπνων παρομοιώσεων κατά τη διάρκεια της ταινίας, ο αμερικάνος σκηνοθέτης, προσπαθεί να σε βάλει στο κλίμα. Εντάξει, δε γίνεσαι μέσα σε ένα δίωρο ο μεγαλύτερος χρηματιστής του κόσμου, μα τουλάχιστον παρακολουθείς το έργο, με όσο το δυνατόν λιγότερες απορίες.

Μιας και αναφερθήκαμε στον Μακ Κέι ξανά, πρέπει να πω ότι η σκηνοθεσία του είναι πανέξυπνη. Ενώ ένα τέτοιου είδους φιλμ θα έπρεπε να κουράζει από το πρώτο του λεπτό, στην προκειμένη περίπτωση κυλάει πολύ όμορφα. Προσθέτει μικρά πλάνα, τα οποία χώνονται αυθαίρετα στη ροή του έργου, για να ειρωνευτούν τις αμερικάνικες προτιμήσεις στον τρόπο ζωής, διασκέδασης, κτλ, ενώ παράλληλα, χρησιμοποιεί κάποια έξυπνα τρικς, όπως οι επεξηγήσεις των χαρακτήρων, που αναφέρθηκαν πιο πάνω, οι οποίες γίνονται με τον πρωταγωνιστή να κοιτάει στην κάμερα και να απευθύνεται άμεσα στο θεατή.

εικόνα 2

Πάμε να περάσουμε στις ερμηνείες, για τις οποίες έχουμε να πούμε πολλά, καθώς αποτελούν τον κύριο λόγο καθήλωσής μας μπροστά στην οθόνη. Καλύτερος όλων ο Κρίστιαν Μπέιλ, στο ρόλο του εκκεντρικού, μονόφθαλμου (ναι, καλά διάβασες, μονόφθαλμου) Michael Burry. Για μια ακόμα φορά, ο Μπέιλ μας χαρίζει μια εξαιρετική ερμηνεία και θα ήθελα πολύ να τον δω με το χρυσό αγαλματίδιου του Β’ Ανδρικού Ρόλου το Φεβρουάριο. Δεύτερος καλύτερος ο Στιβ Καρέλ. Ναι, ναι, είναι αυτός ο κωμικός, από τα «Νώε για μια Βδομάδα» και «40 Χρονών Παρθένος». Αυτός λοιπόν ο κωμικός, είναι ηθοποιάρα. Δες τον στο περσινό «Foxcatcher». Στο «Μεγάλο Σορτάριμα» τώρα, κάνει έναν στριφνό, μονίμως τσαντισμένο και ιδιότροπο χρηματιστή και το κάνει τόσο άψογα, που αμέσως ξεχνάς ότι είναι ο ίδιος, που έχει κάνει τόσους κάφρικους ρόλους στο παρελθόν.

Όσον αφορά τους υπόλοιπους, καλή δουλειά κάνει ο Ράιαν Γκόσλινγκ, όντας ο κύριος εκφωνητής και υπάλληλος μεγάλης τράπεζας, αν και μου πήρε κάποια ώρα για να αποφασίσω αν τελικά αποτελεί “μείον” για την όλη ταινία ή όχι. Έχουμε και Μπραντ Πιτ, ενσαρκώνοντας τον πρώην τραπεζικό Ben Rickert, ενώ αρκετά συμπαθητικοί είναι και οι Τζον Μαγκάρο («Carol», «Αλύγιστος») και Φιν Γουίτροκ («Αλύγιστος», «Νώε»), στους ρόλους των τυχοδιωκτών Charlie Geller και Jamie Shipley αντίστοιχα.

εικόνα 3

«Το Μεγάλο Σορτάρισμα» λοιπόν, είναι μια ταινία που θέλει να μας μιλήσει με κάπως πιο επιστημονικό τρόπο, για το τι έγινε το 2008 με τις τράπεζες, που άρχισαν να καταρρέουν όλες τους, από την Αμερική, ως την Ελλάδα. Όμως δε θέλει να σχολιάσει μόνο των χαμό τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Σχολιάζει λίγο και τους ανθρώπους. Όχι τους μεγαλοκαρχαρίες, μα τους πιο απλούς, τους φτωχούς ανθρώπους. Αυτούς που χάσανε τα πάντα από τη μια στιγμή στην άλλη. Οι πρωταγωνιστές μας, από την μία ανακαλύπτουν πως η πρόβλεψή τους ήταν τελικά σωστή και βλέπουν τις μετοχές τους να εκτοξεύονται, μα συνάμα αντιλαμβάνονται τι αντίκτυπο θα έχει στην σ’ όλο τον κόσμο το γεγονός ότι είχαν δίκιο για την επερχόμενη κρίση. Κι εκεί είναι το σημείο, που τελικά η ταινία σε κερδίζει.

Αν μετά από όλο αυτό πειστήκατε ότι θέλετε να τη δείτε, θα πρότεινα καθαρό μυαλό και όσο το δυνατόν πιο αμείωτη προσοχή, κατά τη διάρκεια της προβολής. Η ταινία καταφέρνει με τον καλύτερο τρόπο να κεντρίσει το ενδιαφέρον, μα όπως και να το κάνουμε, οι ορολογίες είναι περίεργες και δύσκολες (για όσους δεν είναι στελέχη σε μεγάλες τράπεζες). Αυτά από μένα, καλή σας διασκέδαση!

Τα 10 αγαπημένα μας Γουέστερν

Με αφορμή τη νέα ταινία του τεράστιου Κουέντιν Ταραντίνο, «The Hateful Eight» αποφασίσαμε στο Hashmag να γράψουμε για τα αγαπημένα μας γουέστερν. Το γουέστερν είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα είδη του σινεμά, έχουν αναδείξει αρκετούς ηθοποιούς (Τζον Γουέιν, Κλιντ Ίστγουντ), αρκετούς σκηνοθέτες (Τζον Φορντ, Σέρζιο Λεόνε, Σέρτιο Κορμπούτσι), ενώ δεν είναι λίγοι οι σκηνοθέτες, που έχουν ασχοληθεί με το συγκεκριμένο genre, ενώ κατά κύριο λόγο δημιουργούσαν έργα διαφορετικού στυλ (Χάουαρντ Χοκς, Κουέντιν Ταραντίνο).

Πάντα, υπάρχει η περίπτωση να έχετε κάποιες διαφωνίες, μα είναι τα δέκα αγαπημένα γουέστερν, στα οποία καταλήξαμε μετά από αρκετές ώρες θέασης και θεωρούμε πως κάθε σινεφίλ οφείλει να δει. Όπως και λίστα με τις αγαπημένες επιλογές του 2015, έτσι κι αυτή, θα απαριθμεί τις ταινίες αντίστροφα, από το νούμερο 10, έως το αγαπημένο μας γουέστερν και νούμερο 1 του άρθρου.

10) «Ο Εκδικητής του Διαβόλου» (The Great Silence, 1968)

rmthe-great-silence1

Ο Σέρζιο Κορμπούτσι έγινε γνωστός λόγω του «Django», το οποίο διαδόθηκε αρκετά, έβγαλε κάποια (μέτρια) σίκουελ, ενώ ο Ταραντίνο χρησιμοποίησε τον τίτλο για να ονομάσει το δικό του γουέστερν (κατά τ’ άλλα τα δύο φιλμ δεν έχουν κανένα κοινό στο στόρι). Όμως, η καλύτερη ταινία του ιταλού σκηνοθέτη σπαγγέτι γουέστερν είναι ο «Ο Εκδικητής του Διαβόλου». Ένας μουγκός πιστολάς, θα υπερασπιστεί μια χήρα και μια ομάδα παρανόμων, ενάντια στους κυνηγούς κεφαλών, τον αρχηγό των οποίων ερμηνεύει ο Κλάους Κίνσκι, σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες του! Η ταινία ντύνεται με τη μουσική του ενός και μοναδικού Έννιο Μορικόνε, είναι γεμάτη με όμορφα πλάνα από χιονισμένα τοπία και προσφέρει το πιο ρεαλιστικό σενάριο στο είδος. Μόνο αρνητικό, η ντουμπλαρισμένη κόπια, που κάνει το έργο να χάνει κάποια από τη δραματικότητά του.

9) «Το Τρένο θα Σφυρίξει Τρεις Φορές» (High Noon, 1952)

highnoon2

Μνημείο του σινεμά, με τον Γκάρι Κούπερ να ξεχωρίζει και δικαίως να βραβεύεται με το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου, έξυπνα γυρισμένο από τον Φρεντ Τζίνεμαν, με συνεχείς ανατροπές στο στόρι, το οποίο αναφέρεται σε ένα σερίφη, που τη μέρα του γάμου του μαθαίνει πως ένας ορκισμένος του εχθρός επιστρέφει για εκδίκηση. Καταλήγει σε μια αγωνιώδη σύγκρουση ενός εναντίον όλων, σκηνή που προκαλεί αγωνία ακόμα και σήμερα! Καταπληκτική και εκθαμβωτική η Γκρέις Κέλυ στο πλάι του Κούπερ, ενώ η μουσική του Dimitri Tiomkin συναρπάζει.

8)«Μονομαχία στο Ελ Πάσο» (For A Few Dollars More, 1965)

For_a_Few_Dollars_More

Ένα –λίγο – υποτιμημένο γουέστερν του ιταλού μαέστρου, Σέρζιο Λεόνε, δικαιολογημένα μιας και υποσκιάστηκε από τα δύο επόμενά του, «Ο Καλός, ο Κακός κι ο Άσχημος» και «Κάποτε στη Δύση». Δεύτερο μέρος της τριλογίας του “Ανθρώπου Χωρίς Όνομα”, ύστερα από το «Για Μια Χούφτα Δολάρια» (το οποίο δεν χώρεσε στη λίστα μας…), πρώτη φορά που ο Λεόνε δοκιμάζει την τριάδα βασικών χαρακτήρων σε γουέστερν του (και πετυχαίνει!), με συνθέσεις του Μορικόνε που κάνουν τη διαφορά! Κατ’ εμέ, ίσως και καλύτερες απ’ αυτές του «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος». Με πιο απλά λόγια, εξαίρετο!

7) «Η Άγρια Συμμορία» (The Wild Bunch, 1969)

The-Wild-Bunch

Το καλύτερο γουέστερν του Σαμ Πέκινπα και η δεύτερη καλύτερή του ταινία (μετά τα «Αδέσποτα Σκυλιά», που κυκλοφόρησαν δύο χρόνια μετά). Μια συμμορία κουρασμένων εγκληματιών, το 1915, σε περίοδο ενός μεξικάνικου εμφυλίου, ετοιμάζει ένα νέο κόλπο. Θα δεθεί συναισθηματικά με τους κατοίκους ενός μεξικάνικου χωριού, ενώ καταδιώκεται από έναν πρώην σύντροφό τους. Αριστοτεχνικά δομημένες συγκρούσεις χαρακτήρων, ωραίες ερμηνείες, ενδιαφέρον στόρι και η πιο αιματοβαμμένη σκηνή τέλους στο σινεμά, δημιουργούν ένα αν μη τι άλλο άρτιο αποτέλεσμα. Μια ταινία must-see για λάτρες των γουέστερν και μη…

6) «Ρίο Μπράβο» (Rio Bravo, 1959)

rio bravo

Ήρθε η ώρα να προσθέσουμε στη λίστα μας ένα γουέστερν με πρωταγωνιστή τον θρύλο του είδους, Τζον Γουέιν. Μόνο που δεν είναι υπό την σκηνοθετική ματιά του Τζον Φορντ (ο οποίος δεν βρήκε θέση στη δεκάδα μας…), μα υπό αυτή του Χάουαρντ Χοκς . Αρκετά καλύτερο από το «Κόκκινο Ποτάμι» (γουέστερν του ίδιου σκηνοθέτη, με τον ίδιο πρωταγωνιστή), το «Ρίο Μπράβο» είναι μεγαλοπρεπές. Θυμίζει σε σημεία το «High Noon», μιας που κι εδώ ένας τίμιος σερίφης έρχεται αντιμέτωπος με πολλούς, μόνο που εδώ δεν είναι μόνος. Πολύ καλή η Άντζι Ντίκινσον και εντυπωσιακός ο Ντιν Μάρτιν, ενώ για τον Γουέιν, για ακόμα μια ταινία, δεν υπάρχουν λόγια.

5) «Οι Δύο Ληστές» (Butch Cassidy and the Sundance Kid, 1969)

butchsun1

Το συγκεκριμένο γουέστερν μιλά για δυο ληστές –φυγάδες στη Βολιβία, με σκοπό να γλυτώσουν από τα δίχτυα του νόμου και να ληστέψουν πιο εύκολα τράπεζες. Δεν αναφέρεται σε δύο πιστολάδες, που σκοτώνουν όποιον βρεθεί στο πέρασμά τους, μα σε δυο διαβόητους κλέφτες, οι οποίοι θέλουν να παχύνουν τις τσέπες τους και τις περιουσίες τους. Βραβευμένο με τέσσερα χρυσά αγαλματίδια (ένα εκ των οποίων ήταν και για Καλύτερο Πρωτότυπο Σενάριο), με την εξαιρετική σκηνοθεσία του Τζορτζ Ρόι Χιλ και την ανεπανάληπτη χημεία των Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Πολ Νιούμαν, αξίζει πέρα για πέρα τη θέση αυτή στο top 10. Η τελευταία σκηνή είναι ίσως το καλύτερο κλείσιμο σε γουέστερν…

4) «Django, Ο Τιμωρός» (Django: Unchained, 2012)

django-unchained-26340-1920x1080

Η πιο πρόσφατη ταινία στη λίστα, η μόνη από τον 21ο αιώνα, τι είχε για να την κάνει τόσο ξεχωριστή, ώστε να είναι τόσο ψηλά; Η σωστή ερώτηση θα ήταν “και τι δεν είχε;”… Από πρωταγωνιστές, τον υποτιμημένο Τζέιμι Φοξ, τον ήδη βραβευμένο με Όσκαρ Κριστόφ Βαλτζ και τον έναν και μοναδικό Λεονάρντο ΝτιΚάπριο (σε ρόλο κακού παρακαλώ) και φυσικά τον Σάμιουελ Τζάκσον. Α! Και το βασικότερο. Σεναριογράφο και σκηνοθέτη, τη μεγάλη ιδιοφυΐα, Κουέντιν Ταραντίνο! Η επιτυχία της ταινίας ήταν σίγουρη, μα ξεπέρασε τις ήδη υψηλές προσδοκίες, αναγεννώντας ένα είδος ξεχασμένο. Θα συνεχίσει την παράδοση με τη νέα του ταινία; Εγώ πιστεύω πως ναι, αλλά ας κάνουμε λίγο υπομονή…

3) «Οι Ασυγχώρητοι» (Unforgiven, 1992)

unforgiven1

Το έχω πιστέψει πλέον. Όσο ο Ίστγουντ γκριζάρει, τόσο βελτιώνεται σκηνοθετικά! Ως απόδειξη, δείτε απλά ταινίες του, όπως το «Σκοτεινό Ποτάμι», το «Gran Torino», ή το «Million Dollar Baby». Το πρώτο του όμως διαμαντάκι που ξεχώρισε, ήταν ένα γουέστερν, το 1992. Και το όνομα αυτού; «Οι Ασυγχώρητοι»! Ερμηνεύοντας έναν συνταξιούχο πιστολά, έχοντας πλάι του τους Μόργκαν Φρίμαν και Τζιν Χάκμαν, φτιάχνει την καλύτερη ταινία γουέστερν από την εποχή του Λεόνε. Τέσσερα βραβεία Όσκαρ, τρία εκ των οποίων ήταν σε βασικές κατηγορίες (Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερου Σκηνοθέτη, Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον Χάκμαν) κι όχι άδικα. Η καλύτερη ταινία του Ίστγουντ, με τον ίδιο πίσω από την κάμερα… μακράν!

2) «Ο Καλός, ο Κακός κι ο Άσχημος» (The Good, The Bad and the Ugly, 1966)

good-bad-ugly

Όχι, όχι, δεν κάνεις λάθος στον αριθμό. Το πιο διαδεδομένο γουέστερν όλων των εποχών βρίσκεται στη δεύτερη θέση και δεν είναι το αγαπημένο μας γουέστερν. Ναι, είναι από τις καλύτερες ταινίες (γενικά, όχι μόνο γουέστερν) που έχουν γυριστεί ποτέ, ναι ο Λεόνε ξεπερνά τον εαυτό και ναι, ο Μορικόνε κάνει και πάλι τα μαγικά του στη μουσική επένδυση. «Ο Καλός, ο Κακός κι ο Άσχημος» είναι μια ταινία, για την οποίο όλοι έχουν ακούσει και οι περισσότεροι (θα έπρεπε να) έχουν δει. Όχι άδικα… Ενώ η διάρκειά της (σχεδόν τρεις ώρες) φαντάζει απίστευτα μεγάλη, η ταινία κυλά σα νεράκι, χαρίζοντας στους θεατές αξέχαστα κινηματογραφικά πλάνα, με τον Κλιντ Ίστγουντ να βάζει το χεράκι του, μαζί με τον Λι Βαν Κλιφ για δεύτερη φορά, στο ρόλο του “κακού” και τον καλύτερο του έργου, Έλι Γουάλαχ, ερμηνεύοντας τον “άσχημο”.

1) «Κάποτε στη Δύση» (Once Upon A Time in the West, 1968)

Once-Upon-a-Time-in-the-West1-1024x805

Και στο νούμερο 1 συναντάμε  ταινία γυρισμένη από τον καλύτερο σκηνοθέτη του είδους, Σέρζιο Λεόνε. Και στο νούμερο 1, συναντάμε τον συνθέτη Έννιο Μορικόνε. Τι κάνει το «Κάποτε στη Δύση» καλύτερο από το «Ο Καλός, ο Κακός κι ο Άσχημος»; Παρόλο που λείπει ο “Άνθρωπος Χωρίς Όνομα” Κλιντ Ίστγουντ, οι Χένρυ Φόντα, Τζέισον Ρόμπαρντς και Τσαρλς Μπρόνσον, καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια πολύ δυνατή χαρακτηριστική τριπλέτα ηρώων του ιταλού σκηνοθέτη (κυρίως ο Harmonica (Τσαρλς Μπρόνσον) είναι ένας από τους πιο μυστήριους και ενδιαφέροντες χαρακτήρες γουέστερν και ίσως ο καλύτερος σε γουέστερν του Λεόνε), ενώ το κύριο στόρι είναι κατά την άποψή μου πιο ώριμο, από αυτό της ταινίας που συναντήσατε στο νούμερο δύο της λίστας μας.  Η μουσική του Μορικόνε είναι για μια ακόμα φορά εκπληκτική, με όλα αυτά να οδηγούν σε ένα κινηματογραφικό έπος, αξέχαστο, αξεπέραστο και ανεπανάληπτο.

Αυτά λοιπόν, ήταν τα αγαπημένα μας γουέστερν. Ελπίζουμε να σας βρήκαμε σύμφωνους με τη δεκάδα μας στις περισσότερες επιλογές. Λέτε η νέα ταινία του Ταραντίνο τελικά να βρει χώρο μελλοντικά στο top 10 μας; Θα δείξει…

Η επιλογή μας για τις 10 καλύτερες ταινίες του 2015

Το 2015 σε λίγες ώρες περνά, έχοντας αφήσει αρκετές όμορφες κινηματογραφικές εμπειρίες. Εμείς προσπαθήσαμε να κάνουμε μια επιλογή των δέκα καλύτερων και σας την παρουσιάζουμε! Σε αντίθεση με τις προηγούμενες λίστες μας, εδώ οι επιλογές έχουν γίνει με σειρά προτίμησης. Ας ξεκινήσουμε…

10) «Λεβιάθαν» (Leviathan)

leviathan

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά με το «Λεβιάθαν», την πιο πρόσφατη ταινία του Ρώσου δημιουργού Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ. Μας αφηγείται την ιστορία ενός σύγχρονου Ιώβ, του μηχανικού Nikolay, ο οποίος από οικογενειάρχης και ιδιοκτήτης ενός πανέμορφου σπιτιού, βλέπει την ζωή του να γκρεμίζεται, εξαιτίας του λαίμαργου και διεφθαρμένου δημάρχου της πόλης. Μια ταινία –γροθιά στη σύγχρονη Ρωσία, και κατ’ επέκταση στη σύγχρονη κοινωνία, η οποία δέχτηκε αρκετό πόλεμο από τους Ρώσους, καθώς απαγορεύτηκε η προβολή της στη χώρα. Παρόλα αυτά, κατάφερε να βραβευτεί στις Κάννες (το Μάιο του ’14), να πάρει Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, καθώς και να λάβει υποψηφιότητα για Όσκαρ στην ίδια κατηγορία. Όχι κι άσχημα…

9) «Τα Μυαλά που Κουβαλάς» (Inside Out)

inside out

Μια ταινία animation έρχεται να προστεθεί στα διαμαντάκια του 2015. «Τα Μυαλά που Κουβαλάς» είναι ίσως η καλύτερη ταινία της Pixar τα τελευταία χρόνια, ίσως επειδή αφορά τόσο τα μικρά, όσο τα μεγάλα παιδιά. Μέσω αστείων σκηνικών, περνά όμορφα μηνύματα για τα… μυαλά που κουβαλά ο καθένας. Στα συν της, το ότι πρωταγωνιστές της δεν είναι άνθρωποι, υπερ- άνθρωποι, ρομπότ ή ζώα, μα τα ίδια τα συναισθήματα της μικρής Riley. Και όπως τα θα καταλάβει όποιος δει το εν λόγω έργο, όλα τα συναισθήματα, καλά ή κακά, είναι απαραίτητα…

8) «Νιότη» (Youth)

youth

Η νέα ταινία του Πάολο Σορεντίνο δε γινόταν να λείπει από τη λίστα μας. Τι την κάνει όμως τόσο ξεχωριστή; Αρχικά το εξαιρετικό της cast. Μάικλ Κέιν, σε μια από της καλύτερες του ερμηνείες, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Πολ Ντάνο και Ρέιτσελ Γουάιζ. Ύστερα το θέμα. Ο Κέιν και ο Καϊτέλ, ερμηνεύοντας έναν πρώην μαέστρο ορχήστρας κι έναν –πλέον – ξεπεσμένο σεναριογράφο αντίστοιχα, αναπολούν τις ζωές τους, όντας πλέον γερασμένοι. Συγκρούονται με λάθη του παρελθόντος, ενώ παράλληλα παρατηρούν νέους να υπόκεινται σε παρόμοια λάθη, καθώς ψάχνουν να βρουν τον εαυτό τους. Ένα έργο που θυμίζει περισσότερο ποίηση, παρά κινηματογράφο. Ένα έργο που πρέπει δείτε…

7) «Νυχτερινός Ανταποκριτής» (Nightcrawler)

nightcrawle

Όταν έχεις έναν Τζέικ Τζίλενχαλ να δίνει τον καλύτερό του εαυτό και ένα σκοτεινό σενάριο να σοκάρει, τότε σίγουρα έχεις ταινιάρα. Ο Τζέικ Τζίλενχαλ βρίσκει στο πρόσωπο του ψυχάκια ρεπόρτερ Louis Bloom την καλύτερή του ερμηνεία, μέσα σε μια ταινία που μας μιλά, για το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει κάποιος, ώστε να πετύχει τον στόχο. Κι όταν αυτός ο “κάποιος” δεν έχει κανέναν ενδοιασμό, τότε τα πράγματα σοβαρεύουν. Εξαιρετικό σκηνοθετικό ντεπούτο για το Νταν Γκιλρόι, ο οποίος φαίνεται αντάξιος των απαιτήσεων.

6) «Birdman ή Η Απρόσμενη Αρετή της Αφέλειας» (Birdman)

birdman

Ο μεγάλος νικητής στα Όσκαρ του 2015, η ταινία που αναγέννησε την καριέρα του Μάικλ Κίτον (ο οποίος – ουσιαστικά – υποδύεται τον εαυτό του) , καθώς και η δεύτερη καλύτερη ταινία του μεξικανού μαέστρου Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου (συγγνώμη, αλλά οι «Χαμένες Αγάπες» δεν ξεπερνιούνται έτσι εύκολα…). Ταινία που μιλά για την Τέχνη και για το κατά πόσο εύκολα μπορούν να κολληθούν “στάμπες” στους καλλιτέχνες, λόγω κάποιων εμπορικών επιλογών. Γυρισμένη με την τεχνική του συνεχόμενου μονόπλανου, με κάμερα στο χέρι, δύσκολο εγχείρημα για το αν θα πετύχαινε ή θα κούραζε. Ευτυχώς (για όλους) συνέβη το πρώτο, κι ο Ινιαρίτου κέρδισε το πρώτο του Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Να δούμε τώρα και το «Revenant».

5) «Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής» (Mad Max: Fury Road)

mad-max-o-dromos-tis-orgis-pernaei-apo-tis-kannes

Το reboot της τριλογίας του «Mad Max» δεν μπορούσε να μη λάβει μια τιμητική θέση στο top 10 μας. Ο George Miller ανανέωσε το franchise με τον καλύτερο δυνατό τρόπο που μπορούσε. Εξαιρετικά εφέ, δυνατό soundtrack, ατελείωτη δράση, αψεγάδιαστη σκηνοθεσία. Ένας “τρελός” Tom Hardy, ο οποίος κατάφερε να ξεπεράσει τον προκάτοχο Mel Gibson και η πραγματική πρωταγωνίστρια Charlize Theron, μας παρέχουν ένα έργο, το οποίο όχι μόνο είναι η καλύτερη ταινία δράσης του 2015, μα καταφέρνει να εισάγει την δύναμη της γυναίκας στις ταινίες του συγκεκριμένου genre. Το είδες; Τι εννοείς “όχι ακόμα”;

4) «Μανταρίνια» (Tangerines)

mantarinia-antipolemiki

Αυτό το αριστούργημα ακούστηκε στη χώρα μας από λίγο έως καθόλου. Παγκοσμίως όμως, κατάφερε να δημιουργήσει αίσθηση και να φτάσει ως και τα Όσκαρ, όπου ήταν και υποψήφιο στην κατηγορία Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Αυτό το αντιπολεμικό δράμα από την Εσθονία, καταφέρνει να συγκινήσει, μα και να εντυπωσιάσει με την απλότητα του σαν παραγωγή. Με αφορμή τον πόλεμο μεταξύ Γεωργιανών και Τσετσένων, ο δημιουργός, Ζάζα Ουρουχάτζε, καταφέρνει να μας μιλήσει για τον ανθρωπισμό, για τη σημασία την ενότητας , έχοντας έναν εξαιρετικό Λέμπιτ Ούλφσακ, σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Η 87λεπτη διάρκειά του, το κάνει να κυλλά αρκετά εύκολα, παρόλο τον ευρωπαϊκό του χαρακτήρα.

3) «Χωρίς Μέτρο» (Whiplash)

whiplash

Βραβευμένη με 3 χρυσά αγαλματίδια, η καλύτερη – ίσως – ταινία, που συμμετείχε στα περσινά Όσκαρ, θα ήταν άδικο να βρισκόταν κάπου πιο χαμηλά από την συγκεκριμένη θέση. Λίγο καλύτερο από το “νικητή” «Birdman», το «Χωρίς Μέτρο», εντυπωσίασε με το στόρι του, τη μουσική του επένδυση, καθώς και με τα κίνητρα που έδινε στον θεατή. Ο πρωταγωνιστής Andrew (Μάιλς Τέλερ) ματώνει ψυχικά και σωματικά για να γίνει ο καλύτερος ντράμερ, έχοντας τον καθηγητή Fletcher (Τζ. Κ. Σίμονς) πάνω από το κεφάλι του να του φωνάζει “Not my tempo!”. Μόνο ανατριχιαστική θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την ερμηνεία του Σίμονς, η οποία επάξια κέρδισε το Όσκαρ Β’ Ανδρικού Λόγου.

2) «Ο Αστακός» (The Lobster)

lobster

Ο Γιώργος Λάνθιμος μας επισκέφθηκε φέτος με την πρώτη του αγγλόφωνη ταινία, με ένα καστ, που περιλάμβανε ονόματα όπως ο Κόλιν Φάρελ κι η Ρέιτσελ Γουάιζ, για να μας εξιστορήσει μια ρομαντική ιστορία από τη δική του, αλλόκοτη σκοπιά. Λιγότερο δύσκολο και στριφνό από τον «Κυνόδοντα», μα εξίσου ωραίο και γεμάτο νοήματα και “μπιχτές” στα στερεότυπα, που υπάρχουν σε αφθονία στην κοινωνία μας, «Ο Αστακός» είναι η καλύτερη (ως τώρα) ταινία του Λάνθιμου, η οποία κατάφερε να φύγει από το Φεστιβάλ των Καννών με το Βραβείο της Επιτροπής. Μακάρι να συνεχίσει έτσι και καλύτερα, ο ήδη πολλά υποσχόμενος έλληνας σκηνοθέτης.

1) «Ο Γιος του Σαούλ» (Son of Saoul)

saoul

Πώς να το τιτλοφορήσω; Καλύτερη πρώτη ταινία σκηνοθέτη; Καλύτερη ταινία για το 2015; Καλύτερη ταινία σχετική με το Ολοκαύτωμα; Όλοι οι τίτλοι ανταποκρίνονται στο μεγαλείο της πρώτης ταινίας του Ούγγρου László Nemes. Ένα έργο με ανατρεπτικό τρόπο αφήγησης και σκηνοθεσίας, ο οποίος πέτυχε, αφήνοντάς σε να φαντάζεσαι, περισσότερα απ’ όσα θες. Ο Χρυσός Φοίνικας του Φεστιβάλ των Καννών, που θα έπρεπε να ήταν (περιορίστηκε στο Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής) και υποψήφιο τώρα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Υπάρχουν ταινίες που απλά τις βλέπεις και υπάρχουν ταινίες που τις κουβαλάς μια ζωή. «Ο Γιος του Σαούλ» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

«Star Wars: Η Δύναμη Ξυπνάει»: Μας άρεσε (;;)

Έχω την αίσθηση, πως μπορώ να αποφύγω τις συστάσεις και τις εισαγωγές για την συγκεκριμένη ταινία, μιας και οι περισσότεροι από εσάς έχετε δει τις προηγούμενες ταινίες «Star Wars», κι αν όχι, τότε σίγουρα έχετε ακούσει γι’ αυτές και για το σύμπαν, που άρχισε να πλάθει ο George Lucas το 1977. Πλέον βέβαια, τα δικαιώματα για το franchise δεν ανήκουν στον δημιουργό του στόρι του Πολέμου των Άστρων, γεγονός που, αν με ρωτήσετε, θεωρώ θετικό, μιας και τι άλλο έμελλε να δώσει, πέρα από έξι ταινίες, τέσσερις εκ των οποίων, σκηνοθέτησε ο ίδιος.

Έτσι λοιπόν, τα ηνία πέρασαν στον Τζ. Τζ. Άμπρααμς. Διόλου κακή επιλογή, μιας και ο (σχεδόν) 50άχρονος σκηνοθέτης, έχει υπάρξει ένας από τους καλύτερους, σύγχρονους σκηνοθέτες sci-fi ταινιών. Στα θετικά του προστίθεται και ένα αρτιότατο reboot της σειράς ταινιών «Star Trek», με δύο ταινίες, τα «Star Trek» και «Star Trek Into Darkness», οι οποίες, αν μη τι άλλο, ήταν εντυπωσιακές. Στο θέμα μας όμως…

Τριάντα χρόνια μετά το τέλος των γεγονότων, που μας παρουσιάζονται στο έκτο επεισόδιο, την «Επιστροφή των Τζεντάι», όπου η Αυτοκρατορία έχει ηττηθεί, μια νέα απειλή έρχεται στο προσκήνιο. Το Πρώτο Τάγμα, έχει σκοπό να διαλύσει τη Δημοκρατία και να κατακτήσει το Γαλαξία. Μια ομάδα ηρώων, μαζί με τη βοήθεια της Αντίστασης όμως, θα προσπαθήσουν να το αποτρέψουν.

f6

Στόρι γνώριμο και κλασσικό, που θυμίζει περισσότερο τα επεισόδια 4-5-6, παρά τα 1-2-3. Καλύτερα, μιας και χρησιμοποιεί ως κορμό την “πετυχημένη” τριλογία της σειράς, για να προσθέσει νέες και απαραίτητες πινελιές. Καταφέρνει να γίνει ανατρεπτικό και να προκαλέσει αγωνία και δυνατές συγκινήσεις.

Στα αρνητικά του θα έβαζα, το ότι σε σημεία προσπάθησε να γίνει αστείο, ενώ δεν του έβγαινε. Η ταινία είχε αρκετές πετυχημένα κωμικές σκηνές, μα κάποιες φάνηκαν υπερβολικές και (ίσως) αχρείαστες.

Η σκηνοθεσία του Τζ. Τζ. Άμπρααμς ήταν εξαιρετική και ίσως το μόνο αψεγάδιαστο στοιχείο της ταινίας. Γεμάτες δράση αερομαχίες, ρεαλιστικές μάχες με φωτόσπαθα (ούτε αργές σαν το θάνατο, όπως στην παλιά τριλογία, ούτε ακραία χορογραφημένες, όπως στα prequel), χορταστικότατες μάχες με στρατούς stormtroopers (οι οποίοι εξακολουθούν να μην πετυχαίνουν ελέφαντα στα τρία μέτρα…) και άλλα πολλά, τα οποία δεν πρέπει να αναλύσω, αν θέλω να αποφύγω σημαντικά spoilers.

star-wars-no-spoilers-696x391

Πάμε τώρα στους χαρακτήρες. Από τη μία έχουμε τους παλιούς, Han Solo (Χάρισον Φορντ), Princess Leia (Κάρι Φίσερ), οι οποίοι δεν καταφέρνουν να προσθέσουν κάτι στον μύθο, που είχε ήδη δημιουργηθεί γύρω τους από της παλιότερες ταινίες. Δεν το χρειάζονται κιόλας εδώ που τα λέμε. Ειδικά οι σκηνές του Han Solo ήταν από τις πιο θετικές μέσα στο έργο και ξύπνησαν πολλές αναμνήσεις στους παλιούς φίλους της σειράς.

Από την άλλη έχουμε τους καινούριους. Ο πιλότος Poe Dameron (Όσκαρ Άιζαακ) ήταν πολύ καλός, αλλά θα ήθελα να το δω λίγο (έως πολύ) παραπάνω, ενώ εξαιρετική ήταν και η νέα πρωταγωνίστρια, Rey (Ντέιζι Ρίντλεϊ), η οποία δείχνει υποσχόμενη στο να γίνει ο αγαπημένος χαρακτήρας πολλών! Ο καλύτερος όμως, ήταν ο νέος κακός. Να πω την αλήθεια, περίμενα να απογοητευτώ από τον καινούριο Σιθ, μιας και ο Darth Vader είχε θέσει τον πήχη ψηλά. Παρόλα αυτά, ο Kylo Ren γίνεται κατ’ εμέ το πιο θετικό στοιχείο της ταινίας, κυρίως λόγο του Άνταμ Ντράιβερ, που τον ερμηνεύει. Σε πολλά σημεία ο ορισμός του κακού, σε άλλα ευαίσθητος και σε άλλα παντελώς ψυχάκιας, ο Kylo Ren γίνεται ένας από τους λόγους, για να ανυπομονείς για την επόμενη ταινία της σειράς.

star_wars_0

Στα αρνητικά έχω μόνο να προσθέσω τον Finn (Τζον Μπογιέγκα). Δεν θα αναφερθώ στο τι κάνει μέσα στο έργο (αποφυγή spoilers), μα ο χαρακτήρας του ήταν στημένος τελείως λάθος. Προσπαθούσε να γίνει αστείος χωρίς να γίνεται και κατέληγε να φαίνεται περισσότερο εκνευριστικός, παρά αγαπητός.

Για να μην το κουράζουμε άλλο λοιπόν, έχουμε το νέο επεισόδιο «Star Wars», την αρχή μιας νέας τριλογίας, μετά από μία κλασσική και αριστουργηματική και μία πιο αδύναμη. Όχι ότι η τριλογία των prequel δε μου άρεσε, απλά ήταν στημένη με κάποια λάθη (υπερβολικό cgi, απομυθοποίηση αγαπημένων χαρακτήρων, Jar Jar Binks).

«Η Δύναμη Ξυπνά» είναι μια πολύ ωραία ταινία, όχι άψογη όμως. Βρίσκω τον ντόρο γύρω από αυτήν τουλάχιστον υπερβολικό, μα σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για χάσιμο χρόνου. Σε σχέση με τα προηγούμενα, θα το έβαζα καλύτερο της «Αόρατης Απειλής», μα αρκετά κάτω του «Πολέμου των Άστρων». Εσείς μην μπείτε στον κόπο να το συγκρίνεται, μα απολαύστε το μέχρι τέλους. Καλή σας διασκέδαση!

«Joy»: Άλλη μία ταινία του Ράσελ για τα Όσκαρ

Δεν με χαλάνε οι ταινίες, που λαμβάνουν πολλές υποψηφιότητες και βραβεία από την Ακαδημία. Το «Birdman» κέρδισε τέσσερα αγαλματίδια πέρυσι, και ήταν εξαιρετικό! Κι αν πάμε ακόμα πιο πίσω στο χρόνο, θα βρούμε ταινιάρες («Η Φωλιά του Κούκου», «Το Λιμάνι της Αγωνίας»), που κατάφεραν να κερδίσουν το κοινό, το χρόνο, μα και πολλά βραβεία Όσκαρ.

Με χαλάνε υπερβολικά όμως, έργα τα οποία δημιουργούνται ξεκάθαρα για την συγκεκριμένη τελετή. Έργα τα οποία δεν έχουν άλλο σκοπό, από το να ακουστούν, όσο το δυνατόν περισσότερες φορές, τη βραδιά της απονομής. Ένα τέτοιο έργο είναι και το «Joy».

Η Joy (Τζένιφερ Λόρενς) είναι μια χωρισμένη μάνα, που ζει στο ίδιο σπίτι με την γιαγιά της (Ντάιαν Λαντ), τους χωρισμένους γονείς της (Βιρτζίνια Μάντσεν, Ρόμπερτ ΝτεΝίρο), τον πρώην της σύζυγο (Έντγαρ Ραμίρεζ) και τα παιδιά της. Είναι καλή προς όλους, προσπαθεί (και είναι η μόνη), που διατηρεί τις ισορροπίες στο σπίτι, τρέχει να μαζέψει τα αμάζευτα, μα δεν της μένει καθόλου χρόνος για τον εαυτό της και για να δημιουργήσει τις διάφορες ιδέες που τις έρχονται στο μυαλό.

01-jennifer-lawrence-as-joy

Διότι η Joy ήταν από μικρή ένα δημιουργικό άτομο. Και θα καταφέρει να δημιουργήσει, κάτι για να βοηθήσει όλες τις νοικοκυρές σαν κι εκείνη, μια σφουγγαρίστρα, που χαρίζει πολλές ευκολίες στο καθάρισμα και όπως είναι αναμενόμενο, θα προσπαθήσει να το προωθήσει. Με τη βοήθεια του υπεύθυνου διαφημίσεων Neil Walker (Μπράντλεϊ Κούπερ) και των δικών της, θα ξεκινήσει μια δικιά της επιχείρηση. Όμως γρήγορα θα καταλάβει, πως αυτό δε είναι εύκολο…

Ο Ντέιβιντ Ο. Ράσελ χρησιμοποιεί ξανά τη συνταγή ενός γλυκανάλατου σεναρίου, στηριζόμενος σε ηθοποιούς, που δουλεύουν σχεδόν μόνιμα μαζί του (Λόρενς, Κούπερ, ΝτεΝίρο) και θα ψάξει κάπως έτσι την επιτυχία και τις υποψηφιότητες για Όσκαρ. Το έχει ξανακάνει κι έχει πετύχει. Ο «Οδηγός Αισιοδοξίας» κέρδισε ένα χρυσό αγαλματίδιο, ενώ ήταν υποψήφιο για 8, ενώ ο «Οδηγός Διαπλοκής» κέρδισε 10 (!) υποψηφιότητες. Ίσως το μόνο έργο του που άξιζε τα βραβεία του, να ήταν το «The Fighter», αλλά και πάλι, ευθύνη δε φέρει ο Ράσελ, μα οι εξαιρετικές ερμηνείες των Κρίστιαν Μπέιλ, Έιμι Άνταμς και Μελίσα Λέο.

landscape-1436967071-screen-shot-2015-07-15-at-92838-am

Το «Joy» ίσως είναι λοιπόν, η πιο βαρετή ταινία του σκηνοθέτη. Καταφέρνει να σε κουράσει, έχοντας σχετικά νορμάλ ρυθμούς. Θετικό σημείο μόνο, η προσέγγιση των γονιών της Joy, με τη μάνα να είναι κολλημένη με τις σαπουνόπερες και τον πατέρα να ψάχνει, ακόμα και στα γεράματα, τον έρωτα, στα μάτια της Trudy (Ιζαμπέλα Ροσελίνι).

Υποκριτικά, η ταινία καταφέρνει να ξεπεράσει το μέτριο και να σταθεί σε καλά επίπεδα. Η Τζένιφερ Λόρενς είναι υπερεκτιμημένη ηθοποιός, μα κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί, πως είναι καλή, και αυτό μας το δείχνει μέσω του πρωταγωνιστικού της ρόλου. Ο Μπράντλεϊ Κούπερ παίζει κι αυτός καλά και θα ήθελα να τον δω λίγο περισσότερο. Οι υπόλοιποι, απλά υπάρχουν… (δυστυχώς ΚΑΙ ο ΝτεΝίρο).

joy-1

Στα θετικά θα έβαζα και τη μουσική των Ντέιβιντ Κάμπελ και Γουέστ Ντίλαν Θόρντστον.

Εν ολίγοις λοιπόν, το «Joy» είναι μια ταινία την οποία δεν προτείνω, εκτός κι αν είστε φαν κάποιου από τους συντελεστές. Ο Ράσελ, από ό,τι φαίνεται, οδεύει στο να πετύχει τον στόχο του στα βραβεία και φέτος, μιας και η ταινία του έκανε ένα ζέσταμα για τα Όσκαρ, έχοντας πάρει δύο υποψηφιότητες για Χρυσή Σφαίρα. Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως πάω να δω το «Star Wars».

«99 Σπίτια»: Επίκαιρο και ενδιαφέρον φιλμ

Σε σκηνοθεσία του Ραμίν Μπαχράνι («Άνθρωπος Σπρώχνει Καρότσι», «Goodbye Solo»), με πρωταγωνιστές τους Άντριου Γκάρφιλντ («The Amazing Spiderman», «Social Network»), Μάικλ Σάνον («Ο Δρόμος της Επανάστασης», «Man of Steel») και Λόρα Ντερν («Μπλε Βελούδο») είναι η ταινία που καλύψαμε γι’ αυτή την εβδομάδα. Ο τίτλος αυτής, «99 Σπίτια» και προβάλλεται στις αίθουσες από την Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου.

O Dennis Nash (Άντριου Γκάρφιλντ) είναι ένας ανύπαντρος πατέρας, που ζει με το γιο του και τη μητέρα του (Λόρα Ντερν) στο πατρικό του. Δουλεύει σε οικοδομές, τα οικονομικά του πάνε από το κακό στο χειρότερο, με αποτέλεσμα να έρθει η στιγμή που θα του κατασχέσουν το σπίτι. Εκπρόσωπος της τράπεζας είναι ο Rick Carver (Μάικλ Σάνον). Ο Dennis θα βρεθεί στο δρόμο και θα μετακομίσει με την οικογένειά του σε ένα μοτέλ, μέχρι που ο Carver, ο ίδιος άνθρωπος που του κατέσχεσε το σπίτι, θα του προσφέρει δουλειά με όλο και περισσότερες απολαβές. Ο Dennis θα δεχτεί, καθώς σκοπός του είναι να πάρει πίσω το σπίτι του. Όσο όμως αυξάνονται τα χρήματα, τόσο πιο βαθιά στην αδικία προς τους συνανθρώπους του κατρακυλά ο Dennis.

pic1

Οι ρυθμοί της ταινίας είναι γρήγοροι. Δεν κουράζει κάπου και κυλάει εύκολα, με μόνο κακό –ίσως – ότι σε δεν στέκεται σε σημεία, στα οποία θα έπρεπε να δώσει λίγο παραπάνω βάση, κυρίως λόγω του νοήματος, που θέλει να περάσει σαν ταινία.

Από τις ερμηνείες των τριών πρωταγωνιστών, ξεχωρίζουν οι δύο αντρικές, αφήνοντας την Λόρα Ντερν (αρκετά) πίσω. Υποτιμημένοι ηθοποιοί και οι δυο τους, ο υποψήφιος για Όσκαρ, Μάικλ Σάνον, και ο καινούριος πρωταγωνιστής τους Σκορσέζε, Άντριου Γκάρφιλντ, καταφέρνουν να δώσουν δυο καλές ερμηνείες, με τον πρώτο σε πολλά σημεία να θυμίζει τον πατέρα και το δεύτερο το γιο. Σαν αρνητικό τους θα δεχόμουν μόνο ότι οι ερμηνείες ήταν  απλά καλές και δεν κατάφεραν, παρά μόνο σε ελάχιστα σημεία του έργου, να γίνουν επιβλητικές.

pic2

Δεν πρόκειται για ένα φιλμ, που εξυμνεί την τιμιότητα και τη δικαιοσύνη. Τα «99 Σπίτια» είναι μια ταινία επίκαιρη και επικεντρώνεται στην αδικία, που δεν σε αφήνει πάντα να ζήσεις όπως θέλεις. Για να αντιμετωπίσεις αυτούς  που σε αδικούν, πρέπει να γίνεις σαν αυτούς  και να καταλήξεις να καταπατάς τους άλλους. Η αυξανόμενη  απόκτηση κέρδους, επηρεάζει  καταλυτικά και σε οδηγεί  στο να κάνεις τα στραβά μάτια, σε αδικίες που μπορεί να έζησες κι εσύ στο παρελθόν.

Ο Dennis τα κάνει όλα αυτά για έναν σκοπό όμως. Την όσο το δυνατόν καλύτερη διαβίωση του γιου του και της μάνας του. Σε όλη την ταινία λειτουργεί  έχοντας αποκλειστικά αυτόν τον στόχο. Ή μήπως τον χάνει στην πορεία; Δείτε και πείτε μου…

«Το Παραμύθι των Παραμυθιών»: Παραμύθια για μεγάλα παιδιά

Τρία ναπολιτάνικα παραμύθια έχει να μας παρουσιάσει ο Ματέο Γκαρόνε («Γόμορα»), μέσω της νέας του ταινίας. Ο τίτλος αυτής «Το Παραμύθι των Παραμυθιών» και προβάλλεται στις αίθουσες από την Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν τρία γειτονικά βασίλεια. Στο πρώτο, η βασίλισσα (Σάλμα Χάγιεκ) θέλει πάση θυσία να αποκτήσει παιδί. Ένας μάγος θα την συμβουλέψει να φάει την καρδιά ενός θαλάσσιου τέρατος. Ο άνδρας (Τζον Σι Ράιλι) της θα θυσιαστεί για να την αποκτήσει, η βασίλισσα θα αποκτήσει το πολυπόθητο τέκνο και θα γίνει (υπερβολικά) προστατευτική απέναντί του. Στο δεύτερο, ο βασιλιάς (Βενσάν Κασέλ) έχει μια –ας το πούμε – έντονη αδυναμία στο αντίθετο φίλο. Θα ερωτευθεί μια ηλικιωμένη γυναίκα, έχοντας ακούσει μόνο τη φωνή της, και αυτή με την αδερφή της θα κάνουν το παν για να μην ανακαλύψει την αλήθεια για την εμφάνισή της. Φτάνουμε στο τρίτο βασίλειο, όπου ο βασιλιάς (Τόμπυ Τζόουνς) έχει πάθει εμμονή με το κατοικίδιο του, έναν ψύλλο που έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις, ενώ παράλληλα η κόρη του (Μπέμπε Κέιβ) θέλει να παντρευτεί.

pic2

Όπως όλα τα παραμύθια, έτσι και αυτά περνούν κάποια μηνύματα. Οι αντιθέσεις και διαφορές ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις, η απατηλή λάμψη της ομορφιάς, η ευθύνη του γονιού, είναι κάποια από αυτά (δε θα σας τα πω και όλα) και ο Γκαρόνε καταφέρνει να τα περάσει μέσω της οθόνης. Σε συνδυασμό με την όμορφη σκηνοθεσία του και κάποια δυνατά πλάνα, που αποδεικνύουν, ότι δε χρειάζεται άφθονο cgi, για να δημιουργηθεί μια ενδιαφέρουσα ταινία φαντασίας, το αποτέλεσμα είναι αν μη τι άλλο συμπαθές.

Όσον αφορά τους ηθοποιούς, καλός (και πολύ διασκεδαστικός σε σημεία) ο Βενσάλ Κασέλ («Το Μίσος», «Μαύρος Κύκνος»), με την ιστορία του να με τραβάει περισσότερο από τις άλλες δύο. Σε αυτό βοήθησαν και οι δύο “ηλικιωμένες” αδερφές, Σίρλεϊ Χέντερσον («Διαφθορά», «Trainspotting») στο ρόλο της Imma και Χέιλι Καρμικαέλ στο ρόλο της Dora. Στο τρίτο παραμύθι, καλός κι ο Τόμπυ Τζόουνς («The Hunger Games», «Captain America: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα»), ενώ στην πρώτη η ιστορία, αρκετά μέτρια η Σάλμα Χάγιεκ («Frida»), η οποία πέρασε και δεν ακούμπησε.

pic1

Να αναφέρουμε κάπου εδώ, ότι «Το Παραμύθι των Παραμυθιών» ήταν υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών.

Εν ολίγοις λοιπόν, η νέα ταινία του Ματέο Γκαρόνε, χωρίς να με ξετρέλανε, μου άρεσε. Αστεία σε σημεία, δραματική σε άλλα, με ενδιαφέροντα νοήματα σε όλη της τη διάρκεια, ήταν ένα αρκετά όμορφο φιλμ. Δεν είναι η ταινία της χρονιάς ή του μήνα, ούτε καν της εβδομάδας, μα είναι μια ταινία ικανή να σας χαρίσει ένα ευχάριστο δίωρο (και κάτι). Καλή σας διασκέδαση!

 

«Ο Γιος του Σαούλ»: Ένα αριστούργημα…

Το παραδέχομαι. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια ταινία. Με καθήλωσε, με συγκίνησε, με έβαλε σε σκέψεις, με σόκαρε. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν την εμπειρία μου, παρόλα αυτά θα κάνω μια προσπάθεια.

Ο Σαούλ είναι ένας φυλακισμένος των ναζί στο Άουσβιτς, αναγκασμένος να καίει τα πτώματα των ανθρώπων του. Θα βρει ένα πτώμα μικρού αγοριού, ύστερα από μια εκτέλεση σε θάλαμο αερίων, θα πάρει το αγόρι ως γιο του, και σκοπός του θα γίνει να βρει ένα ραβίνο και να του κάνει μια σωστή κηδεία. Το να το σώσει όμως από τις φλόγες, ή να το κρατήσει κρυφό από τους ναζί, δε θα είναι καθόλου εύκολο…

Γύρω του συμβαίνουν πολλά. Εβραίοι εκτελούνται. Συνέχεια. Άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά. Πτώματα ρίχνονται στην πυρά. Παράλληλα μια επανάσταση προετοιμάζεται. Όλα αυτά όμως είναι δευτερεύοντα. Εμείς βλέπουμε τον Σαούλ, στην προσπάθειά του να ολοκληρώσει τον στόχο του. Τα υπόλοιπα είναι απλώς κάδρα, τα οποία περνούν δεξιά κι αριστερά και την εξέλιξή τους μόνο να τη φανταστούμε μπορούμε. Και πιστέψτε με, η φαντασία μπορεί να γίνει πολύ πιο φρικιαστική από την εικόνα…

pic1

Πίσω από την κάμερα βρίσκεται ο Λάλζο Νέμες. 38χρονος, Ούγγρος σκηνοθέτης, ο οποίος έχει υπάρξει βοηθός σκηνοθέτη στο «Ο Άνθρωπος από το Λονδίνο», του Μπέλα Ταρ (τρανό όνομα του ευρωπαϊκού σινεμά). Πρώτη μεγάλου μήκους δουλειά του Νέμες, ένα εγχείρημα δύσκολο στην εκτέλεση. Παρόλα αυτά καταφέρνει να δημιουργήσει δύο ταινιάρες. Μια αυτή που μας δείχνει, αυτή που γυρίζει γύρω από τον Σαούλ και μια αυτή που δε μας δείχνει, αυτή που φανταζόμαστε.

Με μονόπλανα και την κάμερα κουνημένη και στο χέρι, ο Νέμες καθηλώνει, με την ωμότητα, τη βία και τις σκληρές σκηνές, οι οποίες δε μας παρουσιάζονται ποτέ. Όπως διάβασα και κάπου, «Ο Γιος του Σαούλ» είναι μια ταινία για το Ολοκαύτωμα, που μέχρι και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ θα ζήλευε.

Πριν από εμάς, η ταινία κατάφερε να εντυπωσιάσει και τις Κάννες, καθώς έφυγε από το Φεστιβάλ με το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής (Grand Prize of Jury), ενώ ήταν υποψήφια και για Χρυσό Φοίνικα.

pic2

Ένας ακόμα λόγος που «Ο Γιος του Σαούλ» με εντυπωσίασε, ήταν επειδή μου θύμισε κατά πολύ Ταρκόφσκι. Λίγοι σκηνοθέτες έχουν καταφέρει να αποδώσουν τη χάρη, που είχαν τα αριστουργήματα του Ρώσου σκηνοθέτη (βλ. «Άντρεϊ Ρουμπλιόφ» ή «Νοσταλγία»). Ξέρω  ότι ακούγομαι αιρετικός, μα ο Λάζλο Νέμες, καταφέρνει κάτι που έκανε και ο Ταρκόφσκι μέσω των ταινιών του, να πει πολλά με λίγα λόγια ή και με απόλυτη σιωπή.

Για να κλείσω και να μην πλατειάσω άλλο, θα ήθελα να σταθώ σε μια σύγκριση που υπάρχει μεταξύ της εν λόγω ταινίας και του «Αστακού» του Γιώργου Λάνθιμου. Προσωπικά δε θα μπω στον κόπο να τις συγκρίνω. Και οι δύο μου άρεσαν. Πολύ. Καλό θα  ήταν κανείς να μην τις συγκρίνει και να περιοριστεί στη χαρά του ότι έχει την ευκαιρία να δει δύο ταινιάρες, μέσα σε διάστημα μικρότερο του ενός μήνα.

Μην χάσετε την ευκαιρία να δείτε αυτό έργο στη μεγάλη οθόνη. Η έντασή του και η ταχύτητά του θα σας χαρίσει  πολλά περισσότερα μέσω του κινηματογράφου, παρά μέσω μιας οθόνης υπολογιστή ή τηλεόρασης. Καλή σας… ψυχαγωγία!

«Δίδυμοι Θρύλοι»: Τομ Χάρντι… εις διπλούν!

Λίγες μέρες μετά την ‘Ανίερη Συμμαχία‘, η Μεγάλη Βρετανία έρχεται να αποδείξει πως, κι αυτή μπορεί να παράγει καλά γκανγκστερικά φιλμ. Ο λόγος για το «Δίδυμοι Θρύλοι», τη νέα ταινία με πρωταγωνιστή τον Τομ Χάρντι, που προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες από την Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου.

Το στόρι τοποθετείται στο Λονδίνο τη δεκαετία του ’60 και επικεντρώνεται στις ζωές δύο πανομοιότυπων διδύμων γκάνγκστερ, Ronnie και Reggie Kray (ο Τομ Χάρντι καλύπτει και τους δύο ρόλους…), οι οποίοι θεωρούνται δύο από τους μεγαλύτερους εγκληματίες της Αγγλίας.

Η ταινία αποτελεί κάποιου είδους αφήγηση της γυναίκας του Reggie, Frances (Έμιλι Μπράουνινγκ) και μας διηγείται την πορεία των δύο αδερφών στο έγκλημα (και όχι μόνο), από λίγο πριν φτάσουν στην κορυφή, έως την ολοκληρωτική καταστροφή τους.

εικόνα 1

Βασισμένο σε βιβλίο του Τζον Πίρσον, με σενάριο δουλεμένο από τον Μπράιν Χέλγκελαντ, βραβευμένο με Όσκαρ σεναριογράφο των «Σκοτεινό Ποτάμι» και «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τον αμερικάνο σεναριογράφο να περνά και πίσω από την κάμερα σε ρόλο σκηνοθέτη (έχει σκηνοθετήσει κι άλλα φιλμ στο παρελθόν, με ένα από αυτά να είναι «Ο Θρύλος ενός Ιππότη», με πρωταγωνιστή τον Χιθ Λέτζερ). Τα καταφέρνει αρκετά καλά και στους δύο ρόλους που αναλαμβάνει, με την ταινία, παρόλο που ξεπερνά τις δύο ώρες σε διάρκεια, να μη γίνεται κουραστική, αν και κάπου μετά τη μέση, δημιουργείται μια μικρή κοιλίτσα στην υπόθεση.

Ένα στοιχείο που κάνει τη ροή της ταινίας ενδιαφέρουσα, ίσως είναι πως πέρα από την εγκληματική ζωή των διδύμων και τη συναναστροφή τους με τους γύρω τους, τονίζει και τη σχέση μεταξύ τους, τη συνεργασία τους, τις διαφωνίες τους, αλλά και την αδυναμία που έχει ο ένας στον άλλον, πράγμα δύσκολο, αν σκεφτεί κανείς ότι ενσαρκώνονται από τον ίδιο ηθοποιό.

_MG_1955.CR2

Περνώντας στο υποκριτικό μέρος της ταινίας, βλέπουμε σε δεύτερους ρόλους μια συμπαθητική Έμιλι Μπράουνιγνκ στο ρόλο της αφηγήτριας Frances. Η αλήθεια είναι, πως περίμενα να απογοητευτώ από τη συγκεκριμένη, καθότι δεν έχει κάποια αξιόλογη ερμηνεία στο ενεργητικό της (σε όσους δε θυμίζει κάτι, είναι η πρωταγωνίστρια του «Sucker Punch»). Παρόλα αυτά, χωρίς να εντυπωσιάζει, καταφέρνει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Στο ρόλο του οικονομικού συμβούλου των αδερφών Kray, Leslie Payne, βρίσκουμε τον Ντέιβιντ Θιούλις (ο καθηγητής Λούπιν από τη σειρά «Χάρι Πότερ»), ο οποίος γενικότερα είναι ηθοποιός με ατελείωτο ταλέντο, αλλά εδώ αρέσκεται σε μια χαλαρή ερμηνεία. Ίσως να μην του το επέτρεψε ο ρόλος να επεκταθεί… Τέλος, στο ρόλο του συντρόφου του Ronnie Kray (Ο Ronnie Kray ήταν ομοφυλόφιλος), βρίσκουμε τον πολύ καλό Τάρον Έγκερτον, γνωστό από τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο «Kingsman: Η Μυστική Υπηρεσία».

εικόνα 3

Και τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τον Χάρντι. Είναι γνωστό, ότι πλέον ο βρετανός ηθοποιός είναι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της εποχής μας. Σε όλες τις δουλειές που έχει συμμετάσχει, είτε είναι επιτυχημένα blockbuster («Inception», «Mad Max: Ο Δρόμος της Οργής»), είτε είναι ποιοτικές αλλά λιγότερο γνωστές ταινίες («Σε Λάθος Χρόνο»), είτε είναι μέτρια φιλμ («Child 44»), έχει καταφέρει να δώσει τον καλύτερό του εαυτό και να είναι ένα από τα μεγαλύτερα «συν» του έργου.

Το ίδιο κάνει και με το «Δίδυμοι Θρύλοι», ερμηνεύοντας όχι έναν, αλλά δύο ρόλους! Αυτό το εγχείρημα φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο, καθώς για μία ταινία, χρειάστηκε να μπει σε δύο διαφορετικούς χαρακτήρες, μιας και ο ένας αδερφός είναι λογικός και ξύπνιος, ενώ ο άλλος είναι σχεδόν σχιζοφρενής. Κάθε φορά που έλεγα μέσα μου ότι ερμηνεύει καλύτερα τον Ronnie, με εντυπωσίαζε με κάτι που έκανε ερμηνεύοντας τον Reggie, και το αντίστροφο. Πραγματικά μία (ή μάλλον δύο) από τις καλύτερες ερμηνείες του ηθοποιού.

εικόνα 4Το παίξιμο του Χάρντι είναι τόσο εξαιρετικό, που σε σημεία φαίνεται να ξεπερνά το ίδιο το φιλμ. Δεν ξέρω κατά πόσο όμως, αυτό είναι θετικό για την ταινία ή όχι…

Εν ολίγοις λοιπόν, οι «Δίδυμοι Θρύλοι» είναι ένα αρκετά καλό έργο να σας χαρίσει ένα όμορφο κινηματογραφικό απόγευμα. Μιας και που στην αρχή έθεσα κάποιου είδους σύγκριση με την «Ανίερη Συμμαχία», να πω πως οι «Δίδυμοι Θρύλοι» ξεπερνούν σε σημεία το αμερικάνικο φιλμ. Καλή σας διασκέδαση!

«Ανίερη Συμμαχία»: Ένας “άλλος” Τζόνι Ντεπ

Ήρθε επιτέλους στην Ελλάδα η πολυαναμενόμενη νέα ταινία με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ, σε ένα ρόλο που πολλοί ισχυρίζονται ότι θα αναστήσει την καριέρα του. Ο τίτλος αυτής είναι «Ανίερη Συμμαχία» και προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες από την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου.

Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του James “Whitey” Bulger (Τζόνι Ντεπ), αδερφού του γερουσιαστή Billy Bulger, ο οποίος Whitey έχει περάσει στην ιστορία, ως ο πιο επικίνδυνος εγκληματίας της Νότιας Βοστώνης, καθώς είχε υπάρξει και πληροφοριοδότης του FBI, με σκοπό να βγάλει από τη μέση τους μαφιόζους- ανταγωνιστές της περιοχής του.

pic1

Πρόκειται για το τρίτο έργο του Σκοτ Κούπερ, γνωστός από το συμπαθητικό «Crazy Heart» και το εξαιρετικό «Σκουριασμένη Πόλη». Με την «Ανίερη Συμμαχία» δεν καταφέρνει να ξεπεράσει στον εαυτό του, μα τουλάχιστον αρχίζει να αποκτά κάποιο δικό του στυλ, μιας και αρκετές τεχνικές λήψης, θυμίζουν λίγο τις παλιότερές του δουλειές.

Όσον αφορά το στόρι, βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο των Ντικ Λερ και Τζέραρντ Ο’ Νιλ, διασκευασμένο από τους Μαρκ Μάλουκ και Τζεζ Μπάτεργουορθ. Το σενάριο διαθέτει πολύ καλή πλοκή, χαρίζοντας αγωνία ουκ ολίγες φορές και μπορώ να πω ότι το φιλμ κύλισε ομαλά, χωρίς να κάνει κάπου κοιλιά. Από την στιγμή που αναφέρεται σε αληθινή ιστορία κιόλας, είναι πρωτότυπο σε σημεία, αν και δεν είναι λίγες οι φορές κατά τη διάρκειά του, όπου συναντάμε κάμποσα κλισέ γκανγκστερικών ταινιών, στοιχεία περισσότερο και καλύτερα ειπωμένα στο παρελθόν.

pic2

Αν κάτι με χάλασε πραγματικά, ήταν η διάρκεια της ταινίας. Και δεν εννοώ να διαρκούσε λιγότερο, μα περισσότερο. Υπήρξαν φορές, που αισθάνθηκα πως δεν έμαθα όσα έπρεπε να μάθω για ένα συμβάν και θαρρώ  πως σε συγκεκριμένα σημεία, ίσως έπρεπε να σταθεί παραπάνω.

Όσον αφορά τους πρωταγωνιστές, επιτρέψτε μου να αναφερθώ πρώτα στους δευτεραγωνιστές και αργότερα στον Τζόνι Ντεπ, του οποίου την ερμηνεία θέλω να αναλύσω περαιτέρω. Ο Τζόελ Έντγκερτον (Warrior, Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ), ενσαρκώνει τον John Connolly, πράκτορα του FBI, στον οποίο ο Whitey Bulger έδινε τις πληροφορίες. Μπορώ να πω, πως είναι καλός, αλλά μέχρι εκεί, τίποτα παραπάνω. Ο αγαπημένος Μπένεντικτ Κάμπερμπατς (Το Παιχνίδι της Μίμησης, Sherlock) ανήκει κι αυτός στα θετικά του έργου, στο ρόλο του γερουσιαστή και αδερφού του Whitey, αν και τολμώ να ομολογήσω, ότι έναν ηθοποιό τέτοιου βεληνεκούς, ήθελα να τον δω λίγο παραπάνω (ο ρόλος του είναι αρκετά μικρός). Αποτυχία για την ταινία πρέπει να θεωρείται η επιλογή της Ντακότα Τζόνσον (50 Αποχρώσεις του Γκρι), στο ρόλο της συντρόφου του αρχιεγκληματία.

pic3

Και τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τον Τζόνι Ντεπ… Για να πω όλη την αλήθεια, αυτόν τον ηθοποιό δεν τον θαύμαζα. Θεωρώ πως μετά τους «Πειρατές της Καραϊβικής» έκανε ταινίες, απλά για να τις κάνει κι ότι όπου κι αν έπαιζε, έκανε πάντα τον ίδιο ρόλο, ενώ οι καρικατούρες που τον έβαζε να ενσαρκώνει ο Τιμ Μπάρτον, δε με συγκίνησαν ποτέ.

Εδώ λοιπόν, έρχεται να διαψεύσει όλους όσους τον θεώρησαν τελειωμένο. Δεν είναι μόνο η εξωτερική του μετάλλαξη, μα και το στυλ του, ο τρόπος που μιλά και που φέρεται. Θέλω να πω πολλές λεπτομέρειες για την ερμηνεία του, μα θα έκανα και spoil σε αυτούς που θέλουν να δουν την ταινία. Με λίγα λόγια, ο Τζόνι Ντεπ καταφέρνει να γίνει αναγκαίος για το έργο στο οποίο πρωταγωνιστεί, πράγμα το οποίο είχε να καταφέρει (κατά τη δική μου άποψη) από το «Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας».

pic4

Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις έναν ηθοποιό να επιστρέφει με τέτοιο τρόπο στις δυνατές ερμηνείες. Είναι και πολύ ενδιαφέρον, να δούμε τι θα κάνει και η Ακαδημία στα επόμενα βραβεία Όσκαρ, μιας και που οι καλές ερμηνείες έχουν αρχίσει ήδη να μαζεύονται και πρόκειται να έρθουν κι άλλες.

Εν ολίγοις λοιπόν, δεν ξέρω αν με ενθουσίασε η «Ανίερη Συμμαχία» καθεαυτή, ή ερμηνεία του πρωταγωνιστή της. Το μόνο σίγουρο είναι, πως πέρασα καλά βλέποντας την. Είναι ένα έργο, το οποίο προτείνω, σε λάτρεις του Ντεπ και μη. Καλή διασκέδαση!