Το μετέωρο βήμα του Φώτη

Οπορτουνιστής ή καιροσκόπος ονομάζεται αυτός που δρα με βάση να επωφεληθεί των περιστάσεων αλλάζοντας «στρατόπεδα» αναλόγως τον νικητή.

Η ιστορία

assets_LARGE_t_420_54405018

Στις 10 Φεβρουαρίου του 2008 ο Αλέξης Τσίπρας μετά την αποχώρηση του Αλέκου Αλαβάνου εκλέγεται ως Πρόεδρος του Συνασπισμού. Εκλογικός αντίπαλος στην αναμέτρηση για την διαδοχή, ήταν ο Φώτης Κουβέλης. Ο Αλέξης Τσίπας έλαβε 840 ψήφους (70,41%) έναντι των 342 ψήφων (28,67%) του Φώτη Κουβέλη. Στις 5 Ιουνίου του ίδιου έτους ο Φώτης Κουβέλης ανακοινώνει στο Συνέδριο του Συνασπισμού την αποχώρηση του, ενώ πέντε μέρες αργότερα ανεξαρτητοποιήθηκε μαζί με τους Θανάση Λεβέντη, Γρηγόρη Ψαριανό και Νίκο Τσούκαλη. Η γέννηση της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜΑΡ) έγινε στις  27 Ιουνίου του 2010 ενώ στις 10 Ιουλίου 2010 εξελέγει αρχηγός, χωρίς να υπάρχει άλλος υποψήφιος. Ο Φώτης Κουβέλης είναι μέχρι σήμερα ο Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ, παρά τις έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό του κόμματος του και την δυσπιστία προς το πρόσωπο του και τις ικανότητες του.

Η ΔΗΜΑΡ αν και είχε αριστερές καταβολές και ήταν υποπροϊόν του ΣΥΡΙΖΑ, ενός κόμματος που δηλώνει «ριζοσπαστική αριστερά», δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να συμμετάσχει στο κυβερνητικό σχήμα που προέκυψε από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012 σε «κυβέρνηση συνεργασίας» με την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.  Η κίνηση αυτή χαρακτηρίστηκε από πολλούς αντικατάσταση ενός σταθεροποιητικού πόλου που μέχρι πριν είχε το ΛΑΟΣ. Η συνεργασία με τις δυνάμεις της εξουσίας συνεχίστηκε έως την 24η Ιουνίου 2013 όπου η ΔΗΜΑΡ αποχώρισε.

«Κεφάλαιο κεντροαριστερά»

venizelos, koyvelis_0

Μέχρι σήμερα έχει ανοίξει ένα debate σχετικά την «διασπασμένη κεντροαριστερά» και τις «προσπάθειες» ανασύνταξης της. Στον «αγώνα» αυτόν συμμετέχει το ΠΑΣΟΚ που είδε τα ποσοστά του να γκρεμίζονται και έχει πιάσει πλέον πάτο, η ΔΗΜΑΡ όπου δηλώνει εκφραστής της κεντροαριστεράς και πλέον το νέο σχήμα ενός πρώην «εμπειρικού» δημοσιογράφου, Το Ποτάμι.

Δεν έχω καταλάβει να πω την αλήθεια, τι συζητούν αλλά αν θα έπρεπε να το ορίσω είναι κάτι σαν ένα «group therapy» αποτυχημένων που έχασαν την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος από τους κακούς χειρισμούς ως κυβερνήσεις. Το Ποτάμι είναι μια άλλη συζήτηση, μιας και συμπεριφέρεται ως η σωσίβια λέμβος του ΠΑΣΟΚ που πρέπει να επιβιώσει με άλλο όνομα και με την προβολή του «Σταύρου», ενός καθαρού πολιτικά δημοσιογράφου, που στο παρελθόν ουκ ολίγες φορές φλέρταρε με τους «σοσιαλιστές».

Όμως μια έκπληξη ήρθε να αλλάξει το σκυθρωπό κλίμα σε αυτό το «club». Στις 31 Οκτωβρίου 2014 η ΔΗΜΑΡ αποφασίζει: «Να μην προχωρήσει ο διάλογος, που ξεκίνησε τον περασμένο Ιούλιο, με το ΠΑΣΟΚ και τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς, αλλά να συνεχιστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ».

«Μαμά- Μπαμπά γύρισα, τι έχει να φάμε;»

koubelis-tsipras-1024x716

Στροφή στις αυθεντικές αριστερές καταβολές ή αγνός οπορτουνισμός; Η απάντηση είναι εύκολη, αν συμμεριστεί κάποιος πως σε κάθε δημοσκόπηση ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτο κόμμα και μάλιστα με μεγάλες διαφορές, ενώ κάποιοι πιο φιλόδοξοι αναφέρουν και για ποσοστό που εξασφαλίζει αυτοδυναμία για τον ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εκλογές.

Εντελώς συμπτωματικά η Εκτελεστική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ επιλεγεί αυτή την περίοδο να γυρίσει πίσω στο κόμμα όπου ουσιαστικά πρόδωσε.  Αν ακόμη συμμεριστούμε πως παρά τις αντιδράσεις και την αμφισβήτηση που έχει δεχτεί ο Φώτης Κουβέλης σαν πρόσωπο και παραμένει ο αρχηγός της ΔΗΜΑΡ, τότε καταλαβαίνουμε πως εκεί στην «Δημοκρατική Αριστερά» κάτι δεν είναι και τόσο δημοκρατικό ή μάλλον όλα γυρίζουν γύρω από τον ιδρυτή της και είναι ένα βαθιά προσωποκεντρικό κόμμα χωρίς δυναμικά στελέχη.

Αν βάλουμε και μια τρίτη συνθήκη στο συλλογισμό μας, αυτή όπου οι περισσότερες δημοσκοπήσεις θέλουν την ΔΗΜΑΡ να μην καταφέρνει να συγκεντρώσει το πολυπόθητο 3% και να μπει στην επομένη βουλή, τότε μιλάμε ξεκάθαρα για οπορτουνιστική προσέγγιση όπου με νύχια και με δόντια θέλει να επιβιώσει από αυτό που έρχεται.

Το να γλύφεις τον νικητή όμως δεν σου εξασφαλίζει την επιβίωση και αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Δεν είναι λίγες οι φορές που η ΔΗΜΑΡ έχει χαρακτηριστεί «κόμμα τραμπολίνο» με «ακροβάτη» αρχηγό,  καθώς δεν έχει σταθερές απόψεις και αλλάζει θέσεις πιο εύκολα και από τον άνεμο.  Έτσι υπό την δική μου οπτική δεν μπορώ να δεχτώ πως η ΔΗΜΑΡ καταστάλαξε πολιτικά τόσο απότομα και μετά από μια μεγάλη πορεία συστράτευσης με το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ, αποφάσισε πως πρέπει να δει τα πράγματα διαφορετικά. Είναι ακόμη σίγουρο πως η ΔΗΜΑΡ δεν πιστεύει στο «όραμα» του ΣΥΡΙΖΑ γιατί αν πίστευε δεν θα υπήρχε καθώς δεν θα γινόταν και η διάσπαση.

2

Η ξαφνική απόφαση να στηρίξει τον ΣΥΡΙΖΑ είναι τόσο άσχημη επιλογή για το ήθος του κόμματος και των προσώπων του μιας και αποδεικνύει ότι είναι μια κολεκτίβα αρπαχτικών καιροσκόπων που δεν σέβεται τον κόσμο που την στήριξε αλλά και την ήττα που θα πρέπει να δεχτεί όντας: «υπεύθυνη αριστερά». Αν από την αρχή είχε δηλώσει πως θα στήριζε τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά θα επιθυμούσε να ήταν ένα ανεξάρτητο κόμμα θα ήταν απολύτως σεβαστό όπως και αν έμενε πιστό σε άλλες δυνάμεις, όμως το να προδίδει τους παλιούς συμμάχους και να γυρίζει από εκεί που έφυγε, όχι με σκυμμένο κεφάλι αλλά ως αρωγός, λέει πολλά για το πως σκέπτονται κάποιοι  Έλληνες πολιτικοί.

«Το όλα για την νίκη» δεν σώζει την ψυχή σου αν την έχεις πουλήσει. Ο θάνατος θα σε προλάβει και θα πρέπει να πληρώσεις το βαρύ τίμημα για την λιγοστή εξουσία για την οποία ξεπουλήθηκες πριν χρόνια χωρίς να υπολογίζεις τις συνέπειες αλλά και την τιμή της. Αυτό άλλωστε είναι και το αμάρτημα της ματαιότητας Φώτη…

Είναι το Halloween η νέα ελληνική γιορτή;

Ας μη γελιόμαστε σε όλους αρέσει το μασκάρεμα και οι γιορτές. Όμως τελικά είναι το Halloween οι νέες απόκριες;

Ένα δίλημμα έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια. Είναι το Halloween οι δεύτερες απόκριες; Καλού, κακού (μάλλον κακού) στην Ελλάδα δεν είχαμε ποτέ Halloween και ημέρα νεκρών όπως στο Μεξικό και την Αμερική. Ότι πιο κοντά σε αυτή την gothic αισθητική που μου έρχεται στο μυαλό είναι το Ψυχοσάββατο, οι Απόκριες και οι καλικάντζαροι.

Το Ψυχοσάββατο είναι μια θλιβερή τελετουργία της ορθόδοξης εκκλησίας οπού γίνονται δεήσεις για να αναπαυθούν οι ψυχές των νεκρών (Βαθμός gothic: 3/5 διότι πέρα από μερικές ψαλμωδίες και ένα ταπεινό τελετουργικό δεν υπόσχεται επιστροφή των νεκρών ούτε zombie apocalipse)

P2261011a edited

 

Οι Απόκριες και το καρναβάλι είναι από τις αρχαιότερες γιορτές και ίσως πιο κοντά σε αυτό που ονομάζουμε Halloween. Έχει διονυσιακές ρίζες και είναι ουσιαστικά η γιορτή της γονιμότητας και της Άνοιξης. Μην ξεχνάτε πως στην αρχαία Ελλάδα αλλά και σε πολλά χωριά σήμερα το λένε και γιορτή του Φαλλού. Κατά τη διάρκεια του καρναβαλιού οι άνθρωποι ντύνονται και προσπαθούν να μοιάσουν σε σάτυρους και άλλα ζώα. Δεν υπάρχει τόσο το νεκρικό στοιχείο, μιας και είναι η γιορτή της ζωής, όσο το σεξουαλικό και ανιμιστικό καθώς αναφέρεται σε σκανδαλιάρικα πνεύμα, ξέφρενη διασκέδαση και και μεγάλης οινοποσία ενώ κυρίαρχο κομμάτι έχει η σάτιρα. (Βαθμός gothic 4/5 διότι είναι μια καλή γιορτή που τα έχει όλα αλλά του λείπει το gothic)

patrino_karnavali

Καλικάντζαροι. Υπάρχουν αμέτρητου μύθοι ανά την ελληνική επικράτεια που λένε για τους καλικάτζαρους, κάτι δαιμονικά, κακάσχημα, σκανδαλιάρικα τερατόμορφα πλάσματα με μόνο σκοπό στη μίζερη ζωής τους να κόψουν το δέντρο που κρατάει τον κόσμο και να σαμποτάρουν τα Χριστούγεννα. Σε πιο hardcore αποδόσεις όπως στην Κρήτη λένε πως είναι τα νεκρά αβάφτιστα μωρά που έρχονται για εκδίκηση (Βαθμός gothic 3/5 γιατί αν και έχουν δυναμική η λαϊκή παράδοση δεν τους προώθησε όπως έπρεπε. Αδικήθηκαν από το σύστημα ενώ άξιζαν!)

kalikanjari11

Τι είναι όμως το Halloween;

Ο όρος Halloween είναι συνεπτυγμένη μορφή των λέξεων All-Hallow-even και σημαίνει το «Βράδυ πριν από την Ημέρα των Αγίων Πάντων», που γιορτάζεται την 1η Νοεμβρίου στις καθολικές χώρες. Η γιορτή χάνεται στα βάθη των αιώνων. Έχει ειδωλολατρικές ρίζες και σχετίζεται με τη λατρεία των Δρυίδων από τους Κέλτες στην Ιρλανδία.

Πιστεύεται ότι οι ψυχές των ανθρώπων που πέθαναν κατά τη διάρκεια του έτους ψάχνουν να μπουν σ” ένα σώμα για να κερδίσουν την αθανασία. Οι ζωντανοί από την πλευρά τους, ντυμένοι με παράξενα κοστούμια και κάνοντας θόρυβο, προσπαθούν να φοβίσουν και να διώξουν τα πνεύματα. Τη γιορτή έφεραν στην Αμερική ιρλανδοί μετανάστες κάπου στα μέσα του 19ου αιώνα.

SHAR.6127.362.2

Οι χριστιανικές οργανώσεις αντιδρούν, θεωρώντας ότι το έθιμο έχει ειδωλολατρικές ρίζες και σατανιστική χροιά. Το Βατικανό το βλέπει σαν ένα παιδικό παιγνίδι και γι” αυτό το συγχωρεί.

Ναι αλλά τελικά;

Όπως βλέπουμε δεν έχουμε πολλές πολιτιστικές και ιδεολογικές διαφορές. Απλά αλλάζει η αισθητική. Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει αγκαλιάσει το Halloween σαν δίκη της γιορτή μιας και σε όλους αρέσουν τα «σκοτεινά» κουστούμια και τα ξέφρενα party που διοργανώνονται στα ειδικά διακοσμημένα μαγαζιά με κολοκύθες, νυχτερίδες, ιστούς αράχνης αλλά και τεχνητή ομίχλη!

dinner-6-1920x1279

Είναι ο εξαμερικανισμός και η μανία μας να αντιγράφουμε παρά να εκτιμούμε τα δικά μας έθιμα; Είναι η απαράμιλλη gothic αισθητική που μας λείπει; Ή μια ακόμα ευκαιρία να εισάγουμε μια ξένη γιορτή με πρόφαση το ξεφάντωμα;

Προσωπικά πιστεύω το τελευταίο μιας και ο Έλληνας είναι party animal και θυμάται πιο πολύ τις γιορτές που τον «συμφέρουν». Έτσι οι «δεύτερες» απόκριες του Halloween, του έρχονται κουτί…

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο: TheCitizen.gr

 

28η Οκτωβρίου: Αντίσταση και ημιμάθεια

Αχ. έφτασε και πάλι αυτή η όμορφη μέρα. Σήμερα μπορούμε να μισούμε και πάλι τους Γερμανούς και τους Ιταλούς που κατέκτησαν την χώρα δια της βίας των οπλών. Για την ακρίβεια αυτοί οι στριμμένοι οι Γερμανοί, γιατί οι Ιταλοί ήταν φλώροι και τους ξεκοιλιάζαμε στα βουνά της Αλβανίας όπως μας έμαθαν τα ποιηματάκια στο δημοτικό.

Όμως τώρα που το σκέφτομαι τους Γερμανούς τους μισούμε από το 2009 που μπήκαμε σε κάτι που το λένε Μνημόνιο. Παλιά, πριν το 2009 τους μισούσαμε επειδή δεν μας έδιναν κάτι, λεφτά λέει,από τον πόλεμο. Αλήθεια έγινε πόλεμος; Τι σαν και αυτόν στα μπουζούκια με τα λουλούδια;

Επίσης μπορούμε να μισούμε και τους Αλβανούς γιατί, πέρα ότι ήρθαν στην όμορφη Ελλάδα και πήραν τις δουλείες μας, στον πόλεμο πήγανε με κάτι που το λέγανε Άξονα και οι φαντάροι μας δεν είχαν κάλτσες και πέθαιναν από το κρύο.

Αλλά γιατί δεν μισούμε σήμερα τους Τούρκους; Μας είπαν ότι αυτούς τους μισούμε μόνο στην 25η Μάρτιου, γιατί τότε θυμόμαστε που πήραν την Πόλη και για 400 χρόνια δεν μπορούσαμε να εξάγουμε την φέτα σαν ελληνικό προϊόν αλλά υπό τη σφραγίδα αυτών των αθλίων, των Οθωμανών, που παραβιάζουν και το όμορφο γαλανό Αιγαίο μας.

Α, να θυμηθώ να πω στη μάνα μου να σιδερώσει το καλό το πουκάμισο που έχω για το σαββατόβραδο, ώστε να πάω μετά την παρέλαση για καφέ. Έμαθα πως θα είναι και η Μαρικούλα με τα όμορφα μπουτάκια και τον ωραίο ποπό που χαζεύω όταν έχουμε Έκθεση.  Λες να φοράει πάλι αυτή την κοντή φουστίτσα;  Δεν μπορώ να περιμένω !

fafafa

Φέτος εγώ δεν θα παρελάσω γιατί την σημαία του σχολείου θα την κρατάει ο Αχμέτ, ο ξένος μετανάστης, και ενώ διαμαρτυρηθήκαμε μας είπαν πως αυτός ήταν ο καλύτερος μαθητής και την κέρδισε με την αξία του και έτσι δεν θα πάμε τελικά. Αυτό μας είπαν να κάνουμε και οι γονείς μας άλλωστε χωρίς να ξέρουμε το γιατί

Το παρόν κείμενο είναι προϊόν σάτιρας.

Και μια συμβουλή: H ανάγνωση ιστορίας προλαμβάνει το εθνικιστικό παραλήρημα

Οδηγός για μεγιστοποίηση του (ακαδημαϊκού) κέρδους

Η συζήτηση για το άνοιγμα ιδιωτικών πανεπιστημίων έχει ξεκινήσει και αρκετοί φοιτητές των δημοσίων ιδρυμάτων τα στηρίζουν. Ας αναλογιστούμε όμως λίγο την κατάσταση.

Εδώ και πολλά χρόνια, όλοι παραπονούνται για το «κακό» δημόσιο πανεπιστήμιο που έχει η Ελλάδα και δεν φτάνει ούτε στο ελάχιστο ξένα ιδιωτικά, ημι-ιδιωτικά και δημόσια. Είναι αλήθεια, έχουμε παθητικότητα στις εγκαταστάσεις και σε κάποια προγράμματα σπουδών, είμαστε αρκετά χρόνια πίσω.

Η απάντηση αυτών που δυσανασχετούν είναι, πως ο καπιταλισμός και η ελεύθερη αγορά δεν έχει περιθώρια και πρέπει να τα εμπορευματοποιήσει όλα και μαζί και την εκπαίδευση. Δεν αντιλέγω πως η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων μπορεί να είναι μια καλή επένδυση, όμως το ερώτημα είναι ποιος θα κερδίσει και πως θα γίνει;

Ένα μέρος του Συντάγματος, αναφέρεται στην υποχρέωση του κράτους να παρέχει εκπαίδευση στους πολίτες, ανάμεσα σε κάποιες άλλες υποχρεώσεις στο «κοινωνικό συμβόλαιο» που ορίζει το κοινωνικό κράτος του σήμερα. Λένε, το να ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν θα επηρεάσουν τα δημόσια. Ας μιλήσουμε για ελεύθερη αγορά λοιπόν. Για να υπάρχει η ελεύθερη αγορά πρέπει να υπάρχει και ο σωστός ανταγωνισμός. Προσέξτε, δεν είμαι ενάντια στην ελεύθερη αγορά αν λειτουργεί ΣΩΣΤΑ και εδω είναι που κολλάει το πράγμα.

Στην ελληνική περίπτωση έχουμε έναν πολυθεσμικό «δούρειο ίππο» που εδώ και χρόνια σκόπιμα υποβαθμίζει σταδιακά τα ιδρύματα με σκοπό να αποσαθρωθεί κάθε μηχανισμός και να μην μπορεί να λειτουργήσει. Υπό αυτή την συνθήκη θα σας εισάγω έναν «δυσνόητο» όρο: «αθέμιτος ανταγωνισμός». Κάθε καπιταλιστικό σύστημα που σέβεται τον εαυτό του έχει μηχανισμούς διερεύνησης για αθέμιτο ανταγωνισμό, καθώς η τακτική αυτή «σκοτώνει» την ελεύθερη αγορά μιας και οδηγεί σε καρτέλ και μονοπώλια. Προσέξτε, ο καπιταλισμός έχει 2 βασικές αρχές: Πρώτη, το κέρδος για το κέρδος (ντετερμινισμός) και δεύτερη, τη διατήρηση του ανταγωνισμού μιας και φυσικός εχθρός είναι ο πλήρης οικονομικός έλεγχος ενός τομέα από μια αρχή (δεσποτισμός).

Μετά το σύντομο μάθημα, πάμε να δούμε τι έχει γίνει στην Ελλάδα. Όπως προείπα, αρκετοί θεσμοί (κράτος, πρυτανικές αρχές, κόμματα) έχουν στοχοποιήσει το δημόσιο πανεπιστήμιο εδώ και χρόνια και το σφυροκοπούν με κάθε ευκαιρία καθιστώντας το σε αυτή την κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Το να ανοίξουν ιδιωτικά πανεπιστήμια που θα λειτουργούν ρολόι αλλά το δημόσιο να μην μπορεί να ανταποκριθεί, γιατί κάποιοι το απορύθμισαν που οδηγεί; Στη δεσποτεία και τον πλήρη οικονομικό έλεγχο.

Βλέπετε, αυτοί οι πολιτικοί που αδημονούν να βάλλον την υπογραφή τους στο νομοσχέδιο που θα ανοίξει τον δρόμο για τα ιδιωτικά ΑΕΙ είναι οι ίδιοι που θα επωφεληθούν πρώτοι από τις νέες επενδύσεις, μιας και αρκετοί είναι επιχειρηματίες (ασυμβίβαστο και διαφθορά). Ο μόνος χαμένος στην υπόθεση είναι η Ελληνική κοινωνία, οι φοιτητές και οι γονείς που θα χάσουν το δικαίωμα στην εκπαίδευση, επειδή δεν έχουν αρκετά χρήματα.

Αρκετά χαμηλά και μέτρια μυαλά, απλά επειδή έτυχε να μπορούν να πληρώσουν θα σπουδάζουν, ενώ αρκετά άξια θα μένουν εκτός, μιας και οι υποτροφίες δεν φτάνουν για όλους. Έτσι για να το πάμε και λίγο πιο κάτω και να δούμε την συνολική εικόνα δεν χάνει μονό η ελληνική κοινωνία, αλλά και το παγκόσμιο σύνολο καθώς δεν ξέρουμε τι δυναμικές θα είχε ο έξυπνος φοιτητής και τι μπορεί να προσέφερε στο μέλλον.

Το μόνο που βλέπω ως λύση είναι ο «ελιτισμός». Τα πανεπιστήμια πρέπει να είναι δημόσια και ελευθέρα και να δέχονται μόνο αυτούς που αξίζουν. Θέλετε ιδιωτικά ιδρύματα; Κάντε τα, αλλά θέλω ένα κράτος που να διασφαλίζει ότι όποιος τελείωσε δημόσιο ΑΕΙ είναι πιο πάνω καθώς το δημόσιο θα πρέπει να δώσει έμφαση στην υψηλή ποιότητα αποφοίτων και όχι στην ποσότητα. Θα πρέπει να κρατά μόνο τους καλυτέρους και αυτούς που πραγματικά θα προσφέρουν και αξίζουν να φέρουν έναν τίτλο σπουδών και την ευθύνη που έχει στο κοινωνικό σύνολο, και όχι αυτούς που τα «κατάφεραν» κουτσά στραβά. Οι αποτυχημένοι των πανελληνίων που δεν τα κατάφεραν διότι δεν έδωσαν την δέουσα σημασία ας πληρώσουν το τίμημα, και ας πάρουν έναν μέτριο «αγορασμένο» τίτλο αφού τον ήθελαν τόσο πολύ, αλλά αυτοί που κόπιασαν θα πρέπει να ανταμείβονται από την Πολιτεία.

Αν σας φαίνεται παράλογο αυτό, θα σας πω, πως μιλώ με όρους του καπιταλισμού και της ελεύθερης αγοράς μιας και ο ανταγωνισμός είναι η όλη ουσία του συστήματος. Τι θα μας προσφέρει περισσότερο κέρδος, ο μέτριο ή ο άξιος;

«Θα σου απαλλοτριώσω το σπίτι και θα μείνεις στο δρόμο»

Όχι δεν είναι φράση πολιτικού, ούτε τραπεζίτη, αλλά «κωμικού» και τηλεπερσόνας. Πρόκειται για τον «πολυαγαπημένο» σας Μάρκο Σεφερλή που θεώρησε αστείο, μαζί με κάτι άλλα ανεγκέφαλα παιδάκια να κάνουν πρωί πρωί πλάκα σε κάποιους ηλικιωμένους επαρχιώτες.

Η «πλάκα»:

Μετά από το «ρεσιτάλ γέλιου» που παρακολουθήσατε μπορείτε να απορήσετε αν είναι αυτή η τηλεόραση που θέλετε.

Αν είστε στο ναι προτείνω να επαναφέρουμε τις μονομαχίες τύπου Κολοσσαίου και να ρίχνουμε ανέργους ή ακόμα καλύτερα άστεγους, μέσα σε ένα ειδικά διαμορφωμένο στούντιο σαν αρένα  και να πολεμούν. Το έπαθλο θα είναι η οικογένεια του νικητή να απολαμβάνει για μια εβδομάδα γάλα και ψωμί. Ο χαμένος δεν θα έχει τίποτα, απλά λίγη δημοσιότητα για το πως τον πετσόκοψε ο νικητής. Δεν θα λείψουν σε κανέναν απ’ ότι φαίνεται, μιας και το κοινό του «κυρίου» Σεφερλή διασκεδάζει προκαλώντας πόνο στα χαμηλά στρώματα.

Αν είστε στη πλευρά του όχι σας λυπάμαι. Είστε επικίνδυνα αλτρουιστές, φιλάνθρωποι και καταπατάτε το δικαίωμα να διασκεδάζουν κάποιοι ελεύθερα με την ταπείνωση, τον εξευτελισμό και την απελπισία του συνανθρώπου σας. Είστε κακοί άνθρωποι λοιπόν.

Είναι απολύτως φυσικό για την Ελλάδα του 2014 όταν βλέπουμε τηλεόραση να είμαστε μύστες ενός συμβολικού κανιβαλισμού. Να τρώμε με μανία τις σάρκες και τις ελπίδες κάποιων ατόμων για προσωπική τέρψη. Είναι αρεστό από την τηλε-ελίτ των μαϊντανών, που μοναχά λούμπεν μπορούν να θεωρηθούν πνευματικά, μιας και το πολιτιστικό κεφάλαιο που τους διαφοροποιεί είναι λίγη βαφή στα μαλλιά και ακριβά ρούχα, να τρώνε την βάση της πυραμίδας. Άλλωστε ο φόβος του «είναι» μας κάνει να τρέχουμε προς την αντίθετη κατεύθυνση πολλές φορές.

Αλήθεια Μάρκο, ποιο είναι το κοινό σου; Καθηγητές πανεπιστημίου; Εκπαιδευτικοί; Πυρηνικοί φυσικοί; CEO; Όχι Μάρκο, είναι κυρίως άνθρωποι με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο που διασκεδάζουν με τα κακόγουστα, κρύα και προ πάντως σεξιστικά σου σχόλια. Ειναι άνθρωποι που γελούν με μια τούμπα και δεν βοηθούν να σηκωθεί αυτός που έπεσε. Και αυτό συμβαίνει διότι δεν είχαν την ευκαιρία ποτέ να πάρουν την σωστή παιδεία.

Έτσι λοιπόν φιλικά Μάρκο θα σου έλεγα να μην τρως από το ίδιο σου το κοινό. Κάποια στιγμή η σάρκα θα τελειώσει και θα μείνει ο σκελετός του Δελφινάριου, κενός. Όπως θα έπρεπε να ήταν από την αρχή.

Είναι αυτή η τηλεόραση που θέλουμε;

Χτες έφτασε, δυστυχώς, και σε εμένα το viral του Feel Fantastic από το Mega Κύπρου. Το Feel Fantastic είναι από αυτά τα φανταχτερά σκουπίδια-παραγωγές talent reality show που απελπισμένοι και ψώνια πάνε με σκοπό να ανακαλύψει κάποιος το «ταλέντο» τους και να βρουν μια δουλειά με λίγη περισσότερη αξιοπρέπεια.

Στο εν λόγω viral βλέπουμε την Νάταλι Ριαρ να αποδεικνύει πως ο άνθρωπος δεν έχει κοινό πρόγονο με τον πίθηκο. Τα πρωτεύοντα θηλαστικά παρουσιάζουν μεγαλύτερη ευφυΐα από την αμοιβάδα Νάταλι (ζητώ συγγνώμη από τους μονοκύτταρους οργανισμούς).

Παρακολουθήστε και θα καταλάβετε:

http://www.youtube.com/watch?v=rudUQRoxxkM

Ναι λοιπόν, συγχαρητήρια σε όλους τους οροθετικούς. Συγχαρητήρια και στις οροθετικές εκδιδόμενες που διαπόμπευσε ο «κύριος» Λοβέρδος εδώ στο Ελλαδιστάν, η δημοσιότητα ήταν το δώρο που ήταν φορείς του ιού HIV.

Όπως καταλαβαίνετε, η τηλεόραση με τέτοια show μάλλον θα γίνει μια πολύ όμορφη γλάστρα. Αναρωτιέμαι όμως, είναι τελικά αυτή η τηλεόραση που θέλουμε ή που μας αξίζει;

Και αν όχι τότε γιατί καταναλώνουμε κάθε τελευταίο πρόγραμμα; Ναι το cult είναι ένα είδος αισθητικής, δημοφιλές κυρίως για τη χαμηλή ποιότητα που προκαλεί γέλιο. Στην προκειμένη περίπτωση όμως τα talent show με τους μελλοντικούς τηλεμαϊντανούς μόνο λύπη μπορούν να προκαλέσουν για την άγνοια και την πορεία που έχει πάρει η νέα γενιά.

Σκεφτείτε ποσά κοριτσάκια και αγοράκια προσπαθούν κάθε χρόνο να βγουν στο γυαλί για να «καταφέρουν» κάτι. Είναι το κοινό του αυτοαποκαλούμενου συναδέλφου David Avramidis. Είναι μια χαμένη γενιά λόγω κακής κουλτούρας, ημιμάθειας και χαμηλών προσδοκιών. Το κυνήγι του εύκολου χρήματος και αναγνωσιμότητας τους έκανε αυτό που είναι σήμερα. Είναι αυτοί που βλέπουμε να ποζάρουν περήφανοι με το iPhone (2-3 μισθοί) σε κάποιο τελευταίο μαγαζί ανάμεσα σε μπουκάλια με ποτά μπόμπα που απλά λαμβάνουν ευχαρίστηση όχι από το όλο σκηνικό και τις ουσίες αλλά από τον τίτλο που του βάζουν ή καλύτερα του έχουν αποδώσει κάποιοι άλλοι.

Η τελετουργία του χαμηλού πολιτισμού και των «ονομάτων» είναι αυτό που μας δίδαξε η τηλεόραση του Μαλέλη (και άλλων πολλών). Ας την απολαύσουμε διότι μας αξίζει και ίσως να την θέλαμε τελικά από τις επιλογές που κάναμε…

Όταν το «Εγώ» ξεπερνά το «Εμείς»

Σε μια επικείμενη επικοινωνιακή γκάφα φαίνεται πως οδεύει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α καθώς σύμφωνα με την εφημερίδα «Παραπολιτικά», το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης επέλεξε για την Β’ Αθηνών ένα πρόσωπο έκπληξη, τον Θεοδόσιο Πελεγρίνη, πρώην πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η είδηση έγινε γνωστή μόλις δυο μέρες μετά την δημοσίευση δημοσκόπησης που θέλει τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α να προηγείται της Νέας Δημοκρατίας με 2,5 ποσοστιαίες μονάδες αναδεικνύοντας το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης πρώτο στο ερώτημα: «Αν είχαμε αύριο εκλογές, ποιο κόμμα θα ήταν πιθανότερο να ψηφίσετε;»

Η επιλογή του κυρίου Πελεγρίνη θεωρώ πως είναι μια κίνηση «αυτογκόλ» για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α μιας και είχε λάβει πολύ αρνητικές κριτικές ως Πρύτανης του μεγαλύτερου Πανεπιστημίου. Αρκετές φωνές προερχόμενες από τον ακαδημαϊκό χώρο με είτε με την ιδιότητα φοιτητών, είτε προσωπικού, είτε καθηγητών δυσανασχετούσαν με τις επιλογές του Θ. Πελεγρίνη γύρω από την διοίκηση.

Ας μην ξεχνάμε πως επί των ημερών του είχε να αντιμετωπίσει από τα δυσκολότερα θέματα και η εικόνα του ΕΚΠΑ ολίσθησε αρκετά σε εσωτερικό και εξωτερικό έχοντας ως άμεση συνέπεια και την ολίσθηση της εικόνα του ίδιου του Πρυτάνη. Έτσι λοιπόν, ένα άτομο που απέδειξε πως δεν τα καταφέρνει με την διοίκηση νομίζω είναι σφάλμα να προτείνεται ως υποψήφιος και μάλιστα για την μεγαλύτερη εκλογική περιφέρεια της χώρας.

Οι διοικητικές γκάφες του Θ. Πελεγρίνη ήταν αρκετές, με αποκορύφωμα την απουσία του στο Παρίσι «με σκοπό την δημιουργία «υψηλής τέχνης» για μια εκλεκτή κάστα που κατάφερε να τον παρακολουθήσει στην θεατρική του παράσταση» την ίσως κρισιμότερη εβδομάδα που πέρασε το ΕΚΠΑ στην ιστορία του. Ο θεατρολάγνος πρώην Πρύτανης ενώ γνωρίζει πολύ καλά «Σημειωτική» και τι είναι συμβολισμός, όταν το Πανεπιστήμιο τον χρειαζόταν για να πολεμήσει από την θέση του, αυτός έπαιζε τα μονόπρακτα του στους ελίτ δείχνοντας παντελή αδιαφορία για τους φοιτητές και τους εργαζομένους που βρίσκονταν σε αδιέξοδο με την κυβέρνηση.

Όπως βλέπουμε η εικόνα του Θ. Πελεγρίνη είναι αρκετά επιβαρυμένη και συνοδεύεται υπό τη σκιά της παταγώδους αποτυχίας γύρω από την διοίκηση του πανεπιστήμιου. Ένα πρόσωπο που λαμβάνει τόσο εύκολα αρνητικές κριτικές δεν μπορεί να συμπεριλαμβάνεται στο ψηφοδέλτιο ενός κόμματος το οποίο στοχεύει πλέον ξεκάθαρα στην κατάκτηση της εξουσίας με σκοπό να αλλάξει τις βάρβαρες πολιτικές του σήμερα.

Η μόνη επιλογή του πρώην πρύτανη ίσως να έγινε με το σκεπτικό πως είναι ένα αναγνωρίσιμο πρόσωπο σε όλη την επικράτεια και ιδιαίτερα από τους νέους ψηφοφόρους που θα έδινε ένα προβάδισμα στην εκλογική αναμέτρηση. Η διαφορά είναι πως το αναγνωρίσιμο δεν συνοδεύεται πάντα και με το καλό, και όπως βλέπουμε η περίπτωση «Πελεγρίνη» έχει περισσότερα αρνητικά παρά θετικά. Ναι, μπορεί να είναι ένας εξαίρετος καθηγητής φιλοσοφίας, ένας ικανός και ευρηματικός ηθοποιός αλλά ένας κακός, αδιάφορος και αποτυχημένος πρύτανης. Δυστυχώς για άτομα σαν και αυτά, στην πολιτική αναζητούμε ικανούς και επιδέξιους διαχειριστές για να πάρουν σημαντικές αποφάσεις για το μέλλον.

Ναι στους καλλιτέχνες που θέλουν να πολιτευτούν, όχι στους αδιάφορους όμως πολίτες σαν τον κύριο Πελεγρίνη που παραμέλησε το καθήκον του στο όνομα της προσωπικής φιλοδοξίας.

Filthy Hippie Apocalypse

Κάπου μια δεκαετία πριν, θυμάμαι όλα τα βιβλία Αγγλικών είχαν θεματικές για τον κίνδυνο του Αμαζονίου από την ανεξέλεγκτη αποψίλωση και την καταστροφή του τροπικού δάσους για τη δημιουργία εργοστασίων κρέατος.

Ναι φίλε, καλά διαβάζεις τα γλωσσικά εγχειρίδια της αγγλοσαξονικής σου έλεγαν να πεις ένα μεγάλο NO στο fast food και να τρως μαρουλάκι. (βρωμοχίπιδες δάσκαλοι)

Πριν λίγο όμως βρέθηκε μια μόνιμη λύση για το ανθρώπινο είδος. Ονομάζεται Lone Star, και όχι δεν είναι κάποιος φανταστικός ήρωας αλλά ένα περήφανο έντομο της Μητέρας Φύσης που τόσο πολύ πλήγωσες.

 

Lone Star Tick1

 

Το Lone Star είναι ένα αξιολάτρευτο τσιμπούρι που αν σε τσιμπήσει παθαίνεις αλλεργία στο κόκκινο κρέας. Οι ερευνητές που το μελετούν ανακάλυψαν ότι το τσιμπούρι μεταφέρει ένα σάκχαρο που υπάρχει στο κόκκινο κρέας αλλά όχι στον ανθρώπινο οργανισμό. Με αυτόν τον τρόπο, το ανοσοποιητικό σύστημα αντιδρά έντονα και ο άνθρωπος αποκτά αλλεργία στο κρέας.

 

lonestar_tick_wi_md_20070727

 

Για τα nerds, πρόκειται για τη γαλακτόζη-άλφα-1,3-γαλακτόζη (άλφα-γαλακτόζη για λόγους συντομίας), η οποία βρίσκεται στο κόκκινο κρέας αλλά όχι στον άνθρωπο.

Μετά το τσίμπημα ο οργανισμός ακόλουθε τους γνωστούς μηχανισμούς των αλλεργιών. Το ανοσοποιητικό αντιλαμβάνεται την άλφα-γαλακτόζη που μεταδίδεται στο αίμα και το δέρμα ως ξένο σώμα, και παράγει αντισώματα να την αντιμετωπίσει. Αυτή η διαδικασία προκαλεί αλλεργική αντίδραση την επόμενη φορά που το άτομο καταναλώσει κρέας που περιέχει άλφα-γαλακτόζη

Και τώρα το καλύτερο… ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ.

 

food58-burger,-two-bleu-bacon

«Πες του αντίο για πάντα»

 

Και μια καλή είδηση, το Lone Star εντοπίζεται (προς το παρόν χε χε χε) στις νοτιοδυτικές και ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες.

Η απάντηση σε όλα αυτά τα coursebooks δόθηκε λοιπόν:

«Αν ο Αμαζόνιος δεν θέλουμε να καταλήξει ένας τεράστιος βοσκότοπος, ας παράγουμε μαζικά Lone Star τσιμπούρια. Στη συνέχεια θα τα ξαμολήσουμε στις μεγαλουπόλεις και θα λυθεί μια για πάντα το πρόβλημα υπερκατανάλωσης κόκκινου κρέατος. Ο Αμαζόνιος θα γίνει και πάλι πράσινος, αλλά αυτή τη φορά από τα ζαρζαβατικά που θα καλλιεργούν οι εταιρείες για να τραφούν οι αλλεργικοί συνάνθρωποι μας.»

1_132

Μεσαίωνας και ξερό ψωμί

«Η είδηση της επισκέψεως του Αλέξη Τσίπρα στο Άγιον Όρος μόνο έκπληξη και θυμό μπορεί να προκαλέσει όχι μόνο στους Χριστιανούς αλλά και σε όλους του πολίτες της χώρας αυτής.»

Το παραπάνω κομμάτι έχει αλιευτεί από γνωστή (πιστεύω) σελίδα ενημέρωσης ακροδεξιών φασιστοειδών και χριστιανοράμπο. Αν και είναι μηδενικής αξίας να ασχοληθούμε με τις εγκεφαλικές διεργασίας που κάνουν οι συντάκτες για να καταλάβουμε πως γράφουν σε αυτά τα site έχει μεγάλο ενδιαφέρον να στρέψουμε λίγο το βλέμμα μας σε ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, φιλικά προσκείμενο σε αυτά τα μέσα.

Από αρκετούς χρηστές social media διάβασα αρνητικά σχόλια για την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στο Άγιο Όρος και φυσικά συνδέθηκαν με τις επιλογές που αφορούν την προσωπική του ζωή. Όμως το ερώτημα εδώ είναι το Άγιο Όρος μέρος της Ελληνικής επικράτειας; Θυμάμαι πως ναι από την λίγη γεωγραφία που έκανα στα σχολικά μου χρόνια. Φυσικά όμως είναι μια περιοχή που δεν μπορεί να πατήσει το πόδι της γυναίκα σαν επισκέπτρια (μόνο ως εργαζόμενο call girl του ξανθού γένους).

Είμαστε στο 2014, έχει πέσει η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζάντιο για τους αδιάβαστους) και παρόλα αυτά ακόμα ακλουθούμε κάποιες από τις συνήθεις της. Γιατί μια γυναίκα ή ένας άθεος να είναι εξοργιστικό να μπουν στο «άβατο»; Δηλώνουμε αντισεξιστές και ότι όλοι έχουν δικαίωμα πίστης αλλά όταν πάει να εκδηλωθεί υπάρχουν κολλήματα.

Παλιότερα επικρατούσε ο όρος «μπάσταρδος» για τα μη αναγνωρισμένα τέκνα ή τα παιδιά που γεννήθηκαν εκτός γάμου. Κάποιοι στενόμυαλοι που φλερτάρουν με τις δημόσιες διαπομπεύσεις, τον δημόσιο λιθοβολισμό και άλλες πρακτικές του «όμορφου» Μεσαίωνα ακολούθου ακόμα αυτή τη λογική. Και εδώ είναι άλλο ένα κομμάτι της προσωπικής ζωής του κ. Τσίπρα που χτυπούν αλύπητα, μιας και φάνηκε ωριμότερος και επέλεξε το λογικό και όχι το «παραδοσιακό». Αλήθεια, πως μπορείς να κατηγορήσεις αυτόν που απλά απαρνείται την θρησκεία και επιλέγει την πολιτεία ως θεσμό;

Αν είναι να κρίνω τον Τσίπρα για τις επιλογές του γύρο από την θρησκεία έχω να πω, μπράβο του. Επέλεξε να μην πιστεύει σε κάτι που επέλεξαν οι γονείς του, επέλεξε να κάνει οικογένεια με την γυναίκα που αγάπησε και να την επισημοποιήσει τυπικά, μιας και αυτό είναι ο γάμος στην ουσία. Επέλεξε τέλος να δώσει ονόματα στα παιδιά του δίνοντας τους την ευκαιρία αν κάποια στιγμή αυτά πιστέψουν κάπου, να αποφασίσουν μόνα τους την τελετή μύησης τους. Και φυσικά επέλεξε να πάει μια βόλτα στο Άγιο Όρος γιατί έτσι ήθελε πολιτικά και τέλος. Ο Τσίπρας είναι ένας μοντέρνος πολίτικος που μπορεί θα δεχτεί κριτική για κάποιες πρακτικές ωφελιμισμού που ακόλουθεί στη ρητορική του και τις πολιτικές του, αλλά όχι για τις επιλογές του να εμπιστευτεί περισσότερο την πολιτεία από τη θρησκεία.

Κάποτε το καλοκαίρι στο Ελλάντα

Αύγουστος πλέον και ο κόσμος «ζει το μύθο» του σε κάποια παράλια της Ελλάδας απαλλαγμένος από τα προβλήματα της καθημερινότητας αλλά και την επικαιρότητα. Ο ήλιος καίει, η μπύρα ζεσταίνεται, τα μωράκια από μπροστά βγάζουν selfies με τα brazilian και όλοι πλέον ζουν στους προ-κρίσης ρυθμούς.

Και εκεί που το ελληνικό όνειρο συνεχίζεται έστω και λειψό ο Σαμαράς (όχι αυτός που έβαλε το γκολ, ούτε ο άλλος ο κομμωτής, αλλά αυτός ο κακός με τα γυαλιά που είναι Πρωθυπουργός) ακούς λέει δουλεύει ακόμα στη Βουλή. Ψηφίζει νομοσχέδια, περνά νόμους και ξεπουλά τη χώρα.

Μα καλά αυτός δεν κάνει διακοπές ποτέ; Τι θράσος και αυτό να πειράξει πάλι την ΝΕΡΙΤ (πρώην ΕΡΤ για εμάς τους retrosexual). Κάτι πήρε το αφτί μου, πως θέλει να έχει τον έλεγχο της η κυβέρνηση. Μα καλά είμαστε τρελοί ποιος μίλησε για ελεύθερη ραδιοτηλεόραση; Ποιος βασικά χρειάζεται ελευθέρα ΜΜΕ ; Και η οικογένεια Κλικλίκου τι θα απογίνει; Ορίστε ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ που αποχώρισαν από τη συνεδρίαση (έτσι έλεγαν στο εστιατόριο ZORBAS) αυξάνουν την ανεργία και δεν σέβονται τον Έλληνα εργαζόμενο.

Αρκετά κούρασα το μυαλό μου με βλακείες. Άλλωστε τι σημασία έχει πλέον, είναι καλοκαίρι και έχουμε ακόμα πάνω από 20 μέρες από την πρώτη διαδήλωση. Ας ηρεμήσουμε και ας χαλαρώσουμε, ε… το πολύ πολύ όταν γυρίσουμε από τις διακοπές μας να έχουν μαραθεί τα φυτά, να έχει αρρωστήσει το κατοικίδιο, να έχουμε ξεχάσει καμιά λάμπα αναμμένη και να κάηκε (γαμώτο και άλλα έξοδα) ή ακόμα να δούμε τανκς για την καταπολέμηση της κίνησης στα λιμάνια και στα διόδια ενώ φαντάροι να κάνουν τους τροχονόμους.

Στην τελική πάντα έτσι δεν ζούσαμε εδώ στο Ελλάντα; Εφήμερα.

Η άδοξη κραυγή της Ελλάδας για την Παλαιστίνη

Λίγες ώρες πριν ανακοινώσει ο Ισραηλινός στρατός πως ξεκινά χερσαία επέμβαση στην αιματοβαμμένη λωρίδα της Γάζας πολίτες μαζεύτηκαν για να διαδηλώσουν έξω από την Ισραηλινή Πρεσβεία της Αθήνας.
Ο κόσμος που συγκεντρώθηκε διαδήλωσε ειρηνικά για να σταματήσει η αιματοχυσία αμάχων Παλαιστινίων και οι σφαγές παιδιών από τον Ισραηλινό στρατό. Απ’ ότι φαίνεται με τις πρόσφατες εξελίξεις μάλλον το Ισραήλ είναι αποφασισμένο να μην κάνει πίσω ούτε βήμα.

IMG_0317_Fotor

Σοβαρό γεγονός αποτελούν οι καταγγελίες από ιατρικές ομάδες ντόπιων και ξένων που δρουν στην περιοχή επικουρικά για χρήση απαγορευμένων, από διεθνείς συμβάσεις, όπλων τύπου DIME (Dense Inert Metal Explosives). Στο παρελθόν το Ισραήλ είχε χρησιμοποιήσει βόμβες λευκού φωσφόρου που καίνε κυριολεκτικά τα σώματα των θυμάτων.

IMG_0257_Fotor

Αρκετά σωματεία, πρωτοβουλίες, οργανώσεις και πολίτες παρευρέθηκαν έξω από την Ισραηλινή πρεσβεία για να πουν ένα μαζικό όχι.

Το ειρωνικό της όλης υπόθεσης, είναι πως οι συλλογικές αναμνήσεις του Ολοκαυτώματος δεν δίδαξαν ανθρωπιά ,αλλά αντιθέτως μετέτρεψαν τα θύματα σε θύτες…

IMG_0288_Fotor

IMG_0243_Fotor

IMG_0246_Fotor

Φωτογραφίες: Άγγελος Μπαράι

Πολεμώντας μια επικείμενη δυστοπία

Ένα διαφορετικό συλλαλητήριο έλαβε τόπο την Παρασκευή στο Σύνταγμα. Το μήνυμα ήταν ένα, να προστατέψουμε το περιβάλλον αλλά και τη χώρα μας.

Ο κόσμος αντέδρασε ενάντια στην καταστροφή των χημικών όπλων της Συρίας στη Μεσόγειο σύμφωνα με απόφαση του ΝΑΤΟ, στην καταστροφική εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές της Χαλκιδικής αλλά και στο νομοσχέδιο που ξεπουλά τον Αιγιαλό.

Αν εκπληρωθούν όλες οι παραπάνω ενέργειες που είναι σύμφωνες και προωθούνται από την κυβέρνηση το περιβαλλοντικό κόστος θα είναι τεράστιο. Οι συνέπειες από την διύλιση των άκρως τοξικών οπλών του Συριακού καθεστώτος στη Μεσόγειο και μάλιστα λίγο έξω από την Κρήτη θα είναι εφιαλτικές. Οι ουσίες αυτές πέρα από την απονέκρωση του βυθού και τη μόλυνση των υδάτων θα περάσουν στο τραπέζι των Ελλήνων καταναλωτών μέσα από την τροφική αλυσίδα.

IMG_9927_Fotor

 

IMG_9827_Fotor

Από την άλλη πλευρά η εξόρυξη χρυσού θα έχει ως αποτέλεσμα η περιοχή της Χαλκιδικής να θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο από τις εκρήξεις και τις αποψιλώσεις για τη δημιουργία ορυχείων. Το πιο τρομακτικό όμως, είναι πως θα απελευθερωθούν τεράστιες ποσότητες τοξικών χημικών όπως αρσενικούχες ενώσεις και μόλυβδος. Παράλληλα θα αντληθούν μεγάλες ποσότητες πόρων και κυρίως υπόγειων υδάτων μειώνοντας έτσι τους τοπικούς αποταμιευτήρες.

IMG_9812_Fotor

Όσο για το νομοσχέδιο παραχωρήσεως του Αιγιαλού δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Είναι καθαρό ξεπούλημα και κωλύει σε Συνταγματικό επίπεδο μιας και η ελεύθερη πρόσβαση στις παραλίες θα αποτελεί παρελθόν και θα σταμάτα εκεί που θα ξεκινά η περίφραξη από την ιδιωτική πρωτοβουλία

Δικαιολογημένα ο κόσμος αποφάσισε να πει ένα όχι. Παράλληλα στη δράση συμμετείχαν και καλλιτέχνες που στηρίζουν τον αγώνα. Η Μελίνα Κανά, η Ελένη Τσαλιγοπούλου, ο Νίκος Τουλιάτος, ο Παντελής Θαλασσινός, η Νένα Βενετσάνου, ο Κώστας Λειβαδάς και άλλοι μουσικοί τραγούδησαν για το «όχι» στην περιβαλλοντική καταστροφή.

IMG_9875_Fotor

 

Το συλλαλητήριο ήταν μια πρωτοβουλία των :
-Συντονιστικό Επιτροπών Πρωτοβουλίας κατά της καταστροφής των χημικών όπλων της Συρίας στη Μεσόγειο
-Συντονιστικό Φορέων και Συλλόγων Σταγείρων-Ακάνθου ενάντια στην εξόρυξη χρυσού
-Πανελλήνιο Δίκτυο «Ακτές Ώρα Μηδέν»

IMG_9819_Fotor

Φωτογραφίες: Άγγελος Μπαράι

3+1 ψαγμένα hip hop album για το Σαββατοκύριακο

1. Blakroc

Κυκλοφόρησε το 2009 στο Οχάιο από του Black Keys και διαφόρους MC. Προσωπικά θεωρώ must να ακουστεί έστω μια φορά μιας και αποτελεί ένα πολύ ενδιαφέρον πείραμα που δένει alternative και indie rock με καλό hip-hop από καταξιωμένους καλλιτέχνες χωρίς τις ποζεριές της swag σκηνής.

 

BlackKeys-YoureSoCoolHoochieCooftMosDefJimJones

 

 

2. Racing With The Sun

Τι γίνεται αν βάλεις σε ένα δωμάτιο μερικούς Γάλλους, μηχανήματα ηχογράφησης και μερικά παλιά LP; Το αποτέλεσμα ονομάζεται Chinese Man ένα από τα πιο alternative trip-hop/hip-hop συγκροτήματα της Ευρώπης. Το συγκεκριμένο album αν και του 2011 αποτελεί κορυφαία επιλογή μιας ανεβάζει ακόμα και την πιο χαμηλή διάθεση με τους groovy ρυθμούς.

 

sun

 

 

3. Family Show

Οικογενειακή υπόθεση για τους Γάλλους Deluxe το περσινό τους album. Προσωπικά το αποκαλώ και hip-ster hop μιας και η αισθητική τους αλλά και οι ενδυματολογικές τους προτιμήσεις τους κατατάσσει απευθείας σε αυτή την ομάδα. Με έμβλημα τους το μουστάκι μας μαθαίνουν πως οι Γάλλοι έχουν να δώσουν ακόμα πολλά στη μουσική.

 

delux

 

 

4. Apanemia EP

Και για το τέλος μια ελληνική επιλογή. Ο Apanemic ένα νέο παιδί από τα Ιωάννινα αποφάσισε να δημιουργήσει την πιο ενδιαφέρουσα δουλειά πάνω στο ελληνικό hip-hop για το 2013. Δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε ακούσει το Like the rain στο ραδιόφωνο. Ευκαιρία να τον μελετήσετε καλύτερα στις επόμενες μέρες.

 

artworks-000052702102-wt4kyf-t500x500

Personal Jesus

Ποιος είναι τόσο δυνατός ώστε να μην πιστεύει σε κάποιο Θεό; Είναι ένα ερώτημα που δεν μπορεί να απαντηθεί από κανέναν πέρα από εμάς τους ίδιους. Βλέπετε η έννοια του «Θεού» και της «Θρησκείας» δεν έχει να κάνει με τα δόγματα πίστης αλλά με βαθύτερες πολιτιστικές αλλά και ψυχολογικές συνθήκες του ατόμου.

Ο Θεός, με κάθε μορφή και τρόπο λατρείας, θεσμική ή ατομική, ξεκινά από την ανθρώπινη αδυναμία. Σε κάθε φάση της ζωής, μας από τι στιγμή που ξεκινήσαμε σαν είδος αντιμετωπίζουμε δυσκολίες αλλά και κενά γνώσης. Αυτά προσπαθούμε να τα καλύψουμε με διαφόρους τρόπους και όταν βλέπουμε πως δεν ερμηνεύονται τους προσδίδουμε θεϊκή υπόσταση. Αυτή είναι μια πολύ απλοϊκή ερμήνευση της κοινωνικής κατασκευής των Θεών, όμως η θεοποίηση δεν είναι μονό θεσμική όπως προανέφερα. Ίσως είναι περισσότερες οι φορές που εξιδανικεύουμε μια κατάσταση ή άτομα μιας και πιστεύουμε πως αυτά έχουν καταφέρει πολλά και αντιγράφοντας τα, τείνουμε να μπούμε και εμείς στο μικρό τους «πάνθεον». Αυτό είναι μια μορφή ατομικής αντίληψης της θεϊκής υπόστασης που δρα καθαρά σε ψυχολογικό επίπεδο δίχως κάτι το μεταφυσικό.

Η ουσία όμως είναι πως για να θεοποιήσουμε κάτι σημαίνει πως το θαυμάζουμε σε τέτοιο βαθμό που θέλουμε να ταυτιστούμε μαζί του. Αλήθεια γιατί να αλλάξουμε το «είναι» μας και να μεταμορφωθούμε σε κάτι που δεν είμαστε; Εδώ ξεκινά ένα άλλο ζήτημα, η κρίση της ταυτότητας. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι άνθρωποι για κοινονικοιστορικούς λόγους ανέπτυξαν φθόνο(κόμπλεξ) με το χρώμα τους, την φυλή τους ή την κουλτούρα από την όποια προερχόντουσαν μιας και η άρχουσα τάξη ήταν κάτι διαφορετικό (πχ Μichael Jackson). Αυτά τα άτομα λοιπόν λειτουργούν σαν οπαδοί μιας θρησκείας που κτίζουν μέσα τους σιγά σιγά από θαυμασμό για το διαφορετικό και την απογοήτευση τους για το πραγματικό «είναι» τους.

Η θρησκεία δεν είναι όμως η θεραπεία στο πρόβλημα αλλά επιδείνωση της κατάστασης. Προσωπικά θεωρώ πως η λύση σε κάτι τέτοιο προέρχεται μονάχα μέσα από τον εσωτερικό διάλογο, την αναγνώριση, του ποιος είσαι και την πλήρη αποδοχή του. Γιατί να κρυφτείς ή ακόμα χειρότερα να μπεις σε μια βάρβαρη διαδικασία να αλλάξεις την εμφάνιση σου και τον τρόπο επικοινωνίας σου; Αν τα κανείς αυτά καλλιεργείς απλά αυταπάτες.

Έτσι λοιπόν για μένα το μεγαλύτερο θάρρος το έχει ο «άθεος». Αυτός που απαρνιέται κάθε προσαρμογή σε ιδέες- καλούπια και παραμένει ελεύθερος και αυθεντικός. Εικάζεται πως ο πρώτος Θεός ήταν ο Ήλιος λόγο του φωτός που προσέφερε, την δυνατότητα δράσης των προϊστορικών ανθρώπων κυρίως την ημέρα αλλά και την αδυναμία τους να τον κοιτάξουν κατάματα. Έτσι θεώρησαν πως ότι δεν μπορούν να δουν είναι δυνατότερο και το προσκύνησαν. Σίγουρα όμως θα υπήρξε κάποια στιγμή ένας «άθεος» , ένας άνθρωπος που δεν δέχτηκε την κυρίαρχη ιδέα, τόλμησε να κοιτάξει τον «Πατέρα-Ήλιος» και να αντιληφθεί πως δεν τιμωρήθηκε. Αυτός ήταν και ο πρώτος πνευματικά ελεύθερος άνθρωπος στην πορεία του είδους μας, ήταν ο πρώτος «Άθεος» και ο πρώτος επαναστάτης.