O φόβος φυλάει τα έρμα

φόβος ο [fóvos] Ο18 : 1. έντονο δυσάρεστο συναίσθημα, που προκαλείται εξαιτίας (πραγματικού ή φανταστικού) κινδύνου ή απειλής

Τον πραγματικό -κίνδυνο ή απειλή- τον κατανοούμε όλοι. Μ’ εκείνον τον φανταστικό έχουμε ένα θεματάκι – γιατί αυτός είναι που μας ταλανίζει.

Ο φόβος είναι κατ’ αρχάς ένα συναίσθημα απόλυτα φυσιολογικό και διακατέχει κάθε όν. Σχετίζεται άμεσα με την αίσθηση της αυτοπροστασίας και της αυτοσυντήρησης και σε αυτό το πλαίσιο η ύπαρξή του κρίνεται απολύτως απαραίτητη. Σε κάθε περίπτωση, η παρουσία του στην ψυχοσύνθεσή μας, βάζει όρια στις αποφάσεις και επιστρατεύει τη φωνή της λογικής, χαλιναγωγεί τα πάθη και τελικά μας προστατεύει από κακοτοπιές.

Τι συμβαίνει όμως όταν ο φόβος γίνεται τροχοπέδη κάθε λογικής εξέλιξης και προόδου; Όταν καταλήγει να καταπιέζει τα θέλω και τις φιλοδοξίες μας;

Η διαχείριση του φόβου συνδέεται άρρηκτα με την ηλικία και τα βιώματά μας. Στα παιδικά χρόνια, αυτά που φοβόμασταν ήταν πολύ λιγότερα, πολύ πιο απλά, συγκεκριμένα και ελεγχόμενα. Πάντα θα βρισκόταν κάποιος να μας ανάψει ένα φωτάκι στο σκοτάδι, να είναι δίπλα μας για να μην νιώσουμε μόνοι, να καθαρίσει σε μια δύσκολη στιγμή για λογαριασμό μας. Κάποιος, πάντα, θα φρόντιζε να μετριάσει τους φόβους μας και να μας προστατέψει από τις συνέπειες. Μεγαλώνοντας όμως, τα πράγματα αλλάζουν και οι φόβοι γιγαντώνονται.  Κι εμείς, εκ των πραγμάτων βρισκόμαστε όλο και περισσότερο εκτεθειμένοι σ’ αυτούς, χωρίς δίχτυ ασφαλείας.

Όχι, δεν είναι η κατσαρίδα που θα σκοτώσεις χωρίς τη μεσολάβηση άλλου. Είναι αυτές οι καθοριστικές στιγμές, τα ηθικά διλήμματα και οι δύσκολες ώρες που απαιτούν δύσκολες αποφάσεις, ενέργειες που εμπεριέχουν υψηλά ποσοστά ρίσκου και επικινδυνότητας. Τι διαλέγεις; Πώς συνεχίζεις; Ποιο είναι το σωστό και το safe όταν πλέον είσαι ο μόνος υπεύθυνος για τις επιλογές σου και θα λουστείς όλες τις συνέπειες, μία προς μία;

Όποιος φοβάται πέφτει και κοιμάται

Η λίστα καθημερινά μεγαλώνει. Φοβάσαι να μην καταλήξεις μόνος, να μην αρρωστήσεις, να μην πάθουν κάτι οι δικοί σου άνθρωποι ∙ να μη χάσεις τη δουλειά σου, να μη σε χωρίσει ο έρωτάς σου, να μην πτωχεύσουμε ∙ και τελειωμό δεν έχει. Αλλά το χειρότερο είναι ότι, πλέον έχεις φτάσει σε ένα σημείο που φοβάσαι να χαρείς -και να το δείξεις- γιατί αισθάνεσαι ότι κάτι κακό θα ακολουθήσει. Αυτό κι αν είναι ταλαιπωρία. Σου έχει συμβεί όμως, γι’ αυτό προτιμάς να είσαι προετοιμασμένος για το κακό. Πάντα για το κακό. Λες και, αν το περιμένεις, θα πονέσει λιγότερο όταν έρθει. Στο τέλος, φυσικά, καταλήγεις σταθερός ακόλουθος μίρλας και μαγνήτης κακοτυχίας. Έτσι είναι αυτά.

Όλοι το έχουμε νιώσει, άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο. Υπάρχουν εκείνοι που βασανίζονται καθημερινά, και αυτοί που το δουλεύουν και δεν επιτρέπουν να επηρεάζει τη ζωή τους σε υπερθετικό βαθμό. Στην πραγματικότητα, δεν μπορούμε να ελέγχουμε τα πάντα και αυτό είναι νόμος. Υπάρχουν άπειροι αστάθμητοι παράγοντες που εύκολα θα διαταράξουν την ηρεμία μας και δεν είναι πάντα στο χέρι μας να κάνουμε κάτι για να το αποτρέψουμε. Με το να κλεινόμαστε όμως στο καβούκι μας, χάνουμε και οτιδήποτε καλό μπορεί να μας βρει και αυτό είναι θλιβερό. Γιατί το κακό, αν είναι να μας βρει, θα μας βρει ∙ ακόμα και μέσα στο καβούκι μας.

Ηθικό δίδαγμα: μέτρον άριστον

Ο φόβος είναι στη φύση μας, μα όταν μας κυριεύει γινόμαστε έρμαιό του, όντα κατευθυνόμενα από τα πάθη τους. Εκείνος θα βρίσκει τον τρόπο να ριζώνει παντού: από τα πιο απλά και καθημερινά πράγματα, μέχρι και τα πιο σοβαρά. Το ζητούμενο τελικά είναι πόσο θα τον αφήσουμε εμείς να καθορίζει τη ζωή μας, να δρα αποτρεπτικά στους στόχους μας.

Ζούμε κυριολεκτικά στην εποχή της τρομοκρατίας. Η πολιτική, η θρησκεία, ο αθλητισμός, η εργασία, το σχολείο, η κοινωνία ολόκληρη έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης, και καθένας παλεύει για να μείνει όρθιος. Όμως η χειρότερη τρομοκρατία είναι αυτή της σκέψης και της ψυχής. Αυτή που μας κάνει να μπερδεύουμε τον φόβο με τη λογική, την επιθυμία με την ανασφάλεια.

#common_sense_yolo

 

 

 

 

 

 

 

Συζητήσεις καθημερινής τρέλας: Αισιοδοξία VS Απαισιοδοξίας

Στο μετρό, στη δουλειά, στην εφορία, στην ταβέρνα, στη σχολή. Όπου σταθείς κι όπου βρεθείς, είναι ο κλασικός διάλογος μεταξύ ανθρώπων που, αποσβολωμένοι πλέον, ψάχνουν μια ιδέα να πιαστούν, έναν μπούσουλα να ακολουθήσουν. Απλές, συνηθισμένες κουβέντες, που άλλοτε προκαλούν εντάσεις και άλλοτε ομοφωνία. Κάποιες από αυτές σε αντιπροσωπεύουν. Με κάποιες μονολογείς. Σημεία των καιρών.

  • «Ρε παιδιά, ότι τα πράγματα είναι δύσκολα είναι γεγονός. Όμως ας μην απελπιζόμαστε. Δεν μπορεί, θα φτιάξουν, αρκεί λίγο να το πιστέψουμε, να το παλέψουμε. Η ιστορία έχει δείξει ότι σκαμπανεβάσματα πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Τώρα λοιπόν, που αναμφίβολα είμαστε στον πάτο, ο μόνος δρόμος είναι η άνοδος. Ας είμαστε περισσότερο θετικοί λοιπόν, ας μην φέρνουμε την καταστροφή, ας μην το βάζουμε κάτω. Μας κάνει κακό. Οφείλουμε να συνεχίσουμε, να ελπίζουμε, να ονειρευόμαστε, να προσπαθούμε, να χαμογελάμε και να πιστεύουμε ότι όλα θα πάνε καλά.»

  • «Συγγνώμη, σε ποιο κόσμο ζεις; Δεν βλέπεις γύρω σου τι γίνεται; Δεν βλέπεις ότι τα χειρότερα έρχονται; Δεν αντιλαμβάνεσαι ότι έχουμε φτάσει στο σημείο να λέμε κάθε πέρυσι και καλύτερα; Για ποια ελπίδα μιλάς; Πού να τη βρούμε την αισιοδοξία; Αυτό το πηγάδι δεν έχει πάτο, δεν το έχεις εμπεδώσει τόσα χρόνια; Ο κόσμος χάνει τη δουλειά του, τα πάντα γύρω ακριβαίνουν μέρα με τη μέρα, οι άνθρωποι γίνονται εχθρικοί, νευρικοί, επικίνδυνοι. Μάλλον ήρθε η ώρα να προσγειωθείς. Να κατέβεις από εκείνο το συννεφάκι, γιατί δεν σε βλέπω καλά. Θα γκρεμοτσακιστείς κάποια ώρα και τότε θα είναι πολύ δύσκολο να συνέλθεις.»

  • «Τα ξέρω αυτά που λες, αλλά δεν μπορώ να τα δεχτώ έτσι απλά. Γιατί αν είναι όλα τόσο μαύρα, τότε ας πάμε ομαδικώς για τον γκρεμό μια και καλή, να μην ταλαιπωρούμαστε άδικα. Ας μπούμε στο φέρετρο και ας περιμένουμε να μας βάλουν και την ταφόπλακα. Μπορείς εσύ να ζήσεις έτσι; Γιατί εγώ δεν μπορώ. Δεν μπορώ να μην ελπίζω ότι σιγά-σιγά το τοπίο θα ξεθολώσει. Ότι υπάρχει φως στο τούνελ και οσονούπω θα το δούμε. Έχουμε μια ζωή μπροστά μας και θέλουμε να τη ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Θα παλέψουμε και θα τα καταφέρουμε.»

  • «Καλά, εσύ είσαι αλλού. Δεν έχεις συνειδητοποιήσει ότι όλα πλέον είναι σχεδιασμένα, ότι το παιχνίδι είναι στημένο; Ότι έχουν βαλθεί να μας ξεκάνουν και δεν θα σταματήσουν αν δεν τα καταφέρουν; Ότι τα χειρότερα έρχονται, ότι θα πέσει πείνα; Και θα είμαστε τυχεροί αν τελικά γλιτώσουμε τον πόλεμο. Το μέλλον προβλέπεται μαύρο κι άραχνο, γι’ αυτό το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να λάβεις τα μέτρα σου και να είσαι προετοιμασμένος για πολύ πιο δύσκολες μέρες, ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα.»

  • «Δηλαδή τι ακριβώς εννοείς; Ότι πρέπει να πάρω απόφαση πως δεν θα βρω ποτέ μια δουλειά που να με γεμίζει, πως δεν θα καταφέρω ποτέ να βγάλω αρκετά χρήματα, να κάνω οικογένεια, να ταξιδέψω, να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου; Λέγε ότι θέλεις, εγώ έχω μάθει να πιστεύω στον άνθρωπο και τις ικανότητες του, στο πείσμα και τη θέλησή του. Έχω μάθει να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο. Και δεν πρόκειται να αλλάξω τώρα. Και δεν καταλαβαίνω πού νομίζεις ότι θα σε οδηγήσει αυτή η απαισιοδοξία σου. Μαυρίζεις το μέλλον σου, την ψυχή και τη σκέψη σου.»

 

  • «Απλώς προτιμώ να πατάω γερά στο έδαφος και μην ζω με ψευδαισθήσεις. Προτιμώ να γνωρίζω τι με περιμένει, να μην βάζω στόχους που εξαρχής φαντάζουν ανέφικτοι. Να πηγαίνω ως εκεί που με παίρνει. Να μην ανοίγομαι περισσότερο από αυτό που μπορώ να υποστηρίξω. Πώς μπορώ να σκεφτώ την ιδανική δουλειά όταν τίθεται θέμα ύπαρξης οποιασδήποτε δουλειάς; Πώς μπορώ να διεκδικήσω περισσότερα χρήματα όταν είναι αβέβαιο ότι θα εισπράξω ακόμη τα ελάχιστα; Πώς να οργανώσω σπίτια, γάμους και ταξίδια όταν δεν μπορώ να υποστηρίξω καλά-καλά τα προσωπικά μου πάγια;»

Μπορεί να συνεχιστεί για ώρες, χωρίς να καταλήξουν κάπου. Γιατί και οι δύο έχουν δίκιο. Και για καλή μας τύχη, και οι δύο υπάρχουν ανάμεσά μας, και οι δύο υπάρχουν μέσα μας. Χρειάζονται οι φωνές τους, επιβάλλεται η καθημερινή μάχη τους. Ο ένας να μας κρατάει, ο άλλος να μας σπρώχνει, για να ισορροπούμε. Προσοχή μόνο στις περιπτώσεις που η ζυγαριά γέρνει μονόπλευρα…

 

 

Διακοπές με παρέα ~ Μια ανοιχτή πρό(σ)κληση

Το κεφάλαιο «Διακοπές» είναι ένα εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα για να το περάσεις αψήφιστα. Είναι η στιγμή που περίμενες με λαχτάρα έναν ολόκληρο χρόνο. Είναι η εποχή που έχεις εναποθέσει όλες σου τις ελπίδες για ήλιο, θάλασσα, ξεκούραση και διασκέδαση. Το βασικότερο όμως στοιχείο του κεφαλαίου αυτού, είναι η παρέα. Γιατί η παρέα είναι ικανή να απογειώσει το καλοκαίρι σου, αλλά και να σου το καταστρέψει ολοκληρωτικά.

Καλό θα ήταν λοιπόν να μην αφήσεις τίποτα στην τύχη του. Εκτός, κι αν σ’ αρέσουν οι εκπλήξεις!

Λίγοι και καλοί

Οι διακοπές με μεγάλη παρέα, όσο κι αν ακούγεται συναρπαστική ιδέα, ενέχει πολλούς κινδύνους. Για παράδειγμα, όταν χρειάζεται να συνεννοηθούν πολλά άτομα για τον ιδανικό προορισμό, υπάρχουν πολλές πιθανότητες να χαθεί άδικα πολύτιμος χρόνος. Ο καθένας θα εκφράσει τη γνώμη του και θα την υποστηρίξει μέχρι τελικής πτώσης. Γιατί είναι οι διακοπές του, γιατί πιστεύει ότι η επιλογή του είναι η καλύτερη, γιατί σε κάθε περίπτωση το δουλεύει στο μυαλό του όλο το χειμώνα και τώρα ήρθε η ώρα να το κάνει πράξη. Είναι λογικό, επομένως, ότι δεν θα να είναι όλοι ευχαριστημένοι με την τελική επιλογή, όπως κι αν αυτή προκύψει. Για αρχή, λοιπόν, δέξου ότι πιθανώς να συμβιβαστείς. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο.

Πού/Πώς/Πότε/Γιατί

Δεν είναι εύκολο να είναι όλοι διαθέσιμοι τις ίδιες ημερομηνίες. Το πότε θα καταφέρει κάποιος να πάρει άδεια ή το αν έχει προγραμματίσει να πάει κάπου αλλού εκείνες τις μέρες, είναι μόνο λίγα από τα θέματα που μπορεί να προκύψουν. Εκεί λοιπόν μπορεί πολύ εύκολα να ανέβουν οι τόνοι και να καταλήξετε να φαγώνεστε πριν καν φτιάξετε βαλίτσες. Κάποιοι θα πρέπει να κάνουν πίσω και να δεχτούν αυτό που θέλει η πλειοψηφία, για να μην τιναχτούν όλα στον αέρα. Ας υποθέσουμε όμως ότι ξεπερνάτε και αυτόν τον σκόπελο ∙ θα πρέπει τώρα να διευθετηθούν άλλα καίρια ζητήματα, προκειμένου να μπορέσετε να φτάσετε ήρεμα και πολιτισμένα στον επιλεγμένο προορισμό: εισιτήρια, ξενοδοχείο, μεταφορικό μέσο. Όποιος αναλάβει να τακτοποιήσει αυτά τα θέματα, χρειάζεται να είναι αρκετά υπεύθυνος και έμπιστος, ώστε να μην υπάρξουν παρατράγουδα που θα σας χαλάσουν τη διάθεση με το που θα πατήσετε το πόδι σας εκεί.

photo_2

Πόσο λίγο με ξέρεις

Τα καταφέρατε και φτάσατε. Και ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Μετά από πολλές και αμοιβαίες υποχωρήσεις, βρήκατε τη χρυσή τομή και οι καλοκαιρινές σας διακοπές αναμένονται εκπληκτικές. Όμορφα. Αλλά, για μισό λεπτό, πόσο καλά γνωριζόμαστε;

Στις διακοπές μας όλοι θέλουμε να είμαστε ο εαυτός μας, να μπορούμε να μιλάμε και να εκφραζόμαστε ελεύθερα, να κάνουμε ένα αστείο και να το καταλαβαίνουν οι γύρω μας. Όταν όμως υπάρχουν στην παρέα άνθρωποι που δεν γνωρίζουμε καθόλου καλά, μπαίνουμε διαρκώς σε μια διαδικασία να προσέχουμε τι θα πούμε, τι θα κάνουμε, τι θα φορέσουμε. Γιατί δεν θέλουμε να σχηματίσει κανείς κακή εντύπωση για εμάς, αλλά ούτε και να φέρουμε σε δύσκολη θέση όποιον δεν μας γνωρίζει. Με λίγα λόγια, δεν χαλαρώνουμε ποτέ.

Απόψε λέω να μην κοιμηθούμε

Κανένα πρόβλημα. Εγώ βέβαια θα πάω για ύπνο, γιατί μου αρέσει να ξυπνάω νωρίς και να πηγαίνω στη θάλασσα. Μετά ακολουθεί ταβερνάκι, ύπνος, βόλτα στην πόλη για να δούμε και κανένα αξιοθέατο και να καταλήξουμε σ’ ένα ωραίο μπαράκι, με lounge μουσική, για ένα χαλαρό κοκτέιλ -όχι αξημέρωτα όμως, γιατί χρειάζομαι ξεκούραση. Εσύ έχεις κατά νου ένα εντελώς διαφορετικό πλάνο ∙ θες να ξυπνάς αργά το μεσημέρι και να πίνεις τον πρώτο καφέ σου στην παραλία, όπου και σκοπεύεις να παραμείνεις μέχρι τη δύση του ήλιου. Nα παίξεις ρακέτες, να επιδοθείς σε water sports, να κάνεις ατελείωτη ηλιοθεραπεία. Θα καταλήξεις το βραδάκι για φαγητό και μετά για ανελέητο clubbing. Σεβαστό.

Εμείς συναντιόμαστε κάπου;

Ναι, στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου, όταν θα παραδίδουμε το κλειδί. Ή, εναλλακτικά, κάποιος θα γίνει θυσία καταπιέζοντας όλα όσα σκόπευε να κάνει φέτος το καλοκαίρι, προκειμένου να μην χαλάσει την “παρέα”. Και ποιος θα είναι αυτός που θα δεχτεί να κάνει κάτι τέτοιο; «Μα δεν χρειάζεται παιδιά να καταπιέζεται κανείς, ούτε είναι υποχρεωτικό να ακολουθούν όλοι παντού και πάντα», έτσι δεν λέγαμε όταν το οργανώναμε; Μήπως υπερβάλλεις λίγο; Not!

photo_3

Τότε γιατί πήγαμε μαζί διακοπές;

Για να μην καταλήξουν οι διακοπές σου το απόλυτο φιάσκο, φρόντισε να γνωρίζεις καλά τους ανθρώπους που θα σε ακολουθήσουν. Τόσο καλά, ώστε να είσαι σίγουρη ότι δεν θα υπάρξουν “χαζές” παρεξηγήσεις, αλλά αμοιβαία κατανόηση και σωστή επικοινωνία. Κάντε μια καλή συνεννόηση προτού αναχωρήσετε. Βεβαιωθείτε ότι μοιράζεστε παρόμοια ενδιαφέροντα και ότι πάνω-κάτω σκοπεύετε να ακολουθήσετε κοινό πρόγραμμα. Δεν έχει νόημα να είστε μαζί, αλλά να μην είστε. Ας μην ξεχνάμε ότι οι διακοπές είναι μια πολύ προσωπική -και ιερή- υπόθεση και ο καθένας αξίζει να τις περάσει όπως επιθυμεί. Και σε τελική ανάλυση, δεν είναι κακό να παραδεχτούμε ότι με τον χ και την ψ δεν μπορούμε πάμε διακοπές, χωρίς αυτό να τους κάνει “λιγότερο” φίλους μας. Απλώς έχουμε διαφορετική αντίληψη για το καλοκαίρι και μας αρέσει να κάνουμε εντελώς διαφορετικά πράγματα.

#swse_mia_parea_ki_ena_kalokairi

My secret garden

Καλντερίμια υπάρχουν πολλά…

Μα σαν κι αυτό κανένα. Γιατί αυτό το καλντερίμι είναι στολισμένο με ελιές και όμορφες κληματαριές. Μοσχοβολάει από τα γιασεμιά, τις τριανταφυλλιές και τα μυρωδικά. Είναι ποτισμένο με αγάπη, ταλέντο και μεράκι. Αυτό είναι το “Καλντερίμι”. Και δικαιολογεί απόλυτα το όνομα του, στο γραφικό πέτρινο μονοπάτι του.

The concept

φωτο_2

Όλα ξεκίνησαν όταν η αποκέντρωση ήταν η καλύτερη επιλογή για την δημιουργό του. Αν και παιδί της πόλης, αγαπούσε πολύ τον τόπο καταγωγής της. Κάπως έτσι πήρε την μεγάλη απόφαση να ενισχύσει την -γενικευμένη πλέον- τάση που λέγεται “επιστροφή στις ρίζες”. Η επαφή με τη φύση και η ηρεμία του οικισμού δημιούργησαν, όπως χαρακτηριστικά μας είπε, το ησυχαστήριό της. Και εκεί μεγαλούργησε!

Γιατί το Καλντερίμι δεν είναι ένα κατάστημα με την κοινή έννοια του όρου ∙ είναι θέση και ψυχή. Είναι μια ακόμη περίπτωση εξαιρετικής επιχειρηματικής -και όχι μόνο- κίνησης στα χρόνια της κρίσης. Είναι το αποτέλεσμα μιας προσπάθειας που μας υπενθυμίζει το γνωστό  -και πολύ αληθινό- “άμα θέλει ο άνθρωπος…”. Είναι η επιτομή του “αγαπώ αυτό που κάνω”.

 It’s all Greek to me

φωτο_3

Ο εσωτερικός του χώρος είναι διακοσμημένος με αντίκες και πλακάκια περασμένων δεκαετιών, χαρακτηριστικά δείγματα του γούστου αλλά και των επιρροών της ιδιοκτήτριάς του. Εκεί θα δεις πρωτότυπα, ελληνικά και αποκλειστικά χειροποίητα αντικείμενα διακόσμησης, κοσμήματα και είδη δώρου, διαλεγμένα ένα προς ένα από την ίδια και πάντα με ένα στόχο: την επαφή του κόσμου με εξαιρετικούς Έλληνες δημιουργούς και την προβολή -εντός και εκτός συνόρων- της αξιοθαύμαστης τεχνικής τους στο τομέα της κεραμικής, του υφάσματος και της κατασκευής κοσμημάτων.

Αυτή είναι τελικά και η μαγική συνταγή: το να μπορεί κανείς να μεταφέρει νοσταλγικά την ιστορία του τόπου του και ταυτόχρονα να αναδεικνύει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον ελληνικό πολιτισμό και την τέχνη, όπως διαμορφώνεται σήμερα. Έτσι. Γιατί πρέπει να παινεύουμε το σπίτι μας, εκεί που το αξίζει.

Get to know us better

φωτο_4

Όταν τη ρωτήσαμε ποιοι είναι οι λόγοι που ο χώρος αυτός έχει ήδη αγαπηθεί τόσο πολύ, απάντησε ως εξής: «Η αγάπη και το μεράκι μου για τη δουλειά μου είναι αυτό που προσελκύει τους ανθρώπους. Και το σημαντικότερο είναι ότι φεύγοντας, αισθάνομαι πως κι εκείνοι έχουν αγαπήσει αυτόν τον χώρο. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη ικανοποίηση για μένα, αλλά και η μεγαλύτερη επιτυχία.» #life_tips

Αν είσαι τυχερός, θα πιεις ελληνικό καφέ από τα χεράκια της Στέλλας στην εκπληκτική αυλή της και θα απολαύσεις την υπέροχη θέα. Της αρέσει πολύ να μοιράζεται με τους επισκέπτες της την ιστορία του Παρθενώνα και σίγουρα θα χαρεί να σε διαφωτίσει. Για να μη σου πω, ότι θα μαζέψεις και μούρα από τις δύο τεράστιες μουριές της.

Πολλοί λένε ότι σαν τη Χαλκιδική δεν έχει. Ούτε σαν το Καλντερίμι.

*Το Καλντερίμι ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Ιούνιο του 2013. Θα το συναντήσεις στον παραδοσιακό οικισμό του Παρθενώνα, στη χερσόνησο της Σιθωνίας. Πρόκειται για ένα γραφικό χωριουδάκι με πανέμορφα διατηρητέα σπίτια, μοναδική θέα, αρκετή δροσιά και φιλόξενους ανθρώπους. Περισσότερες λεπτομέρειες, εντός.