Η Ιστορία ενός Βασιλιά

Την πρώτη Ιουλίου του 2010 ο Lebron James η αλλιώς ο επονομαζόμενος «The Chosen One», μένει ελεύθερος από τους Cleveland Cavaliers, τη φανέλα των οποίων φόρεσε από το 2003, όπου επιλέχθηκε στο νούμερο 1 του draft, έως το 2010. Επτά χρόνια με πολλές ατομικές διακρίσεις (6 σερί χρονιές all-star,2 φορές mvp της κανονικής περιόδου,2ος καλύτερος αμυντικός του πρωταθλήματος κλπ) αλλά δίχως κατάκτηση πρωταθλήματος πράγμα που δεν συμβάδιζε με τις φιλοδοξίες του. Το 2010 το συμβόλαιό του λήγει και όλος ο μπασκετικός πλανήτης αγωνιά για το που θα συνεχίσει την καριέρα του ο διάσημος αμερικανός superstar. Ο James είχε πολλές προτάσεις, όπως ήταν αναμενόμενο, λόγω του τεράστιου ταλέντου του, ωστόσο επέλεξε να αγωνιστεί στους Miami Heat όπου θα είχε πολύ περισσότερες πιθανότητες να κατακτήσει κάποιο τίτλο, με συμπαίκτες τους Dwane Wade και Chris Bosh. Οι Big 3 του Miami ήταν έτοιμοι να πρωταγωνιστήσουν στο κορυφαίο πρωτάθλημα bakset στον κόσμο. Το πολυσυζητημένο «The Decision»,δηλαδή η απόφαση για την ομάδας όπου θα συνέχιζε, που ήταν οι Miami Heat, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, ακραίων σε πολλές περιπτώσεις, από φίλους των Cavs οι οποίοι έκαψαν στους δρόμους τις φανέλες του παίχτη για τον οποίο «ζούσαν και ανέπνεαν» να βλέπουν να παίζει.

Τη σεζόν 2010-11 ο «βασιλιάς» δεν κατάφερε να οδηγήσει την ομάδα του στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, καθώς οι Heat ηττήθηκαν 4-2 στους τελικούς από τους Dallas Mavericks με τον ίδιο να δέχεται πολύ μεγάλη κριτική, για τα χαμηλά ποσοστά του στο σκοράρισμα. Τις επόμενες δύο χρονιές, είχε έρθει πλέον η στιγμή της στέψης ενός μεγάλου αθλητή ο οποίος κατέκτησε δύο back-to-back πρωταθλήματα όντας και τις δύο χρονιές MVP. Ο Lebron, είχε καταφέρει το όνειρό του ως παιδί που ζούσε στους δρόμους. Nα στεφτεί βασιλιάς, να κατακτήσει την κορυφή του αθλήματος με το οποίο ασχολήθηκε για να καταφέρει να ζήσει σε καλύτερες συνθήκες από αυτές που γεννήθηκε και να μαγέψει τον κόσμο με την μαχητικότητα και το πάθος του . Κατάφερε ακόμα, να μετατρέψει εκατομμύρια μπασκετόφιλους ανά τον κόσμο σε υποστηρικτές των Miami Heat και να αποτελέσει έναν ακόμα αθλητή είδωλο.

Φέτος, οι Miami Heat έκαναν ακόμα μια εξαιρετική πορεία αφού κανένας δεν μπορούσε να σταματήσει το βασιλιά και την παρέα του. Έφτασαν στους τελικούς του NBA και κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν τους λαβωμένους από την προηγούμενη σεζόν, San Antonio Spurs, τους οποίους είχαν κερδίσει με δραματικό τρόπο στο τέλος του 7ου και τελευταίου αγώνα της σειράς. Οι Spurs όντας μια ομάδα έμπειρη με μεγαλύτερο βάθος στον πάγκο και ένα προπονητή μαέστρο όπως ο Greg Popovitch, ανάγκασαν την υπερομάδα του Miami να υποκλιθεί μπροστά στο υπερθέαμα που παρουσίασαν μέσα στις τέσσερις γραμμές, παρά τις εξοπραγματικές εμφανίσεις του «King James».

Όλοι οι μεγάλοι αθλητές στη σύγχρονη εποχή έχουν fans και haters. Η κράμπα που υπέστη ο βιονικός Lebron James στο 1ο παιχνίδι, σε συνδυασμό με τη απώλεια του 3peat δημιούργησαν μεγάλη δυσαρέσκεια στους οπαδούς του Miami. Παρόλα αυτά ο βασιλιάς, όπως κάθε καλός βασιλιάς που ξέρει να χάνει με σεβασμό θα έπραττε, έσπευσε να συγχαρεί την τεράστια επιτυχία των Spurs. Για να φτάσουμε στο φετινό καλοκαίρι όπου το συμβόλαιο του James με τους Heat έληγε και εκείνος θα έμενε free agent. Πάρα πολλές προβλέψεις και συζητήσεις έγιναν για το πού θα είναι ο επόμενος σταθμός της καριέρας του με όλο τον μπασκετικό πλανήτη να αναμένει τη «δεύτερη απόφαση». Σε συνέντευξη στο Sport Illustrated, ο υπεραθλητής από το Ohio του Cleveland ανακοίνωσε πως ήρθε η ώρα να γυρίσει σπίτι. Στα 30 του πλέον, θέλει η οικογένεια του να μεγαλώσει στην περιοχή που θεωρεί ο ίδιος «πατρίδα» του. Όπως δήλωσε, θεωρεί τον εαυτό του παιδί του Cleveland και θα επιστρέψει για να δώσει χαρά και ελπίδα στους κατοίκους του. Απάντησε στις ερωτήσεις που του τέθηκαν όπως θα απαντούσε ένας καθημερινός άνθρωπος χωρίς ίντριγκες, οικονομικούς όρους και υπονοούμενα. « That would make me smile. «Our community, which has struggled so much, needs all the talent it can get». «This is what makes me happy» ήταν μερικά από τα λόγια του έμπειρου πλέον βασιλιά, ο οποίος πλέον ξέρει πως κερδίζονται τα πρωταθλήματα και θέλει να μεταφέρει αυτή τη χαρά στους δικούς του ανθρώπους.

Πολλοί τον κατακρίνουν για τις αποφάσεις που έχει πάρει και σίγουρα θα τον κατακρίνουν και για αυτές που θα πάρει στο μέλλον. Η ιστορία όμως έχει αποδείξει πως οι σωστοί βασιλιάδες πρέπει να παίρνουν αποφάσεις και να τις στηρίζουν μέχρι το τέλος, αναλαμβάνοντας όλες τις ευθύνες και σίγουρα αυτό θα κάνει και ο James. Ένα είναι το σίγουρο για την τελευταία απόφαση που πήρε και το λέει με πολύ ωραίο τρόπο, υποστηρίζοντάς τον, ο πρώην πλέον συμπαίκτης του Dwane Wade: «LeBron made the right decision for himself and his family because home is where your heart is». Δηλαδή το σπίτι είναι το μέρος που βρίσκεται η καρδιά σου.

Κίμωνας Γεωργάκης

«Επιτυχίας Προαπαιτούμενο»

Ο καλύτερος τρόπος να κυριαρχήσεις σε μία αγορά είναι να τη δημιουργήσεις. Κι όλο αυτό δεn συνίσταται σε τίποτα παραπάνω από μία καινοτόμα επιχειρηματική δραστηριοποίηση. Εύλογη η απορία κι η ανησυχία, εύλογο το «γιατί» μια τέτοια πρόταση να αποτελεί καλή προσέγγιση στις μεθόδους κυριαρχίας των αγορών. Ένα «γιατί» που απαντάται από παράγοντες ορισμένους, με μια πρώτη ματιά αφανείς, μα βαρυσήμαντους συνάμα.

Φανταστείτε ένα παιδί όταν κάνει τα πρώτα του βήματα, σκεφτείτε το την πρώτη του μέρα στο σχολείο, την πρώτη μεγάλη του επιτυχία καθώς και την πρώτη μεγάλη στενοχώρια του. Πόσο σημαντικό θα είναι για ένα γονέα να είναι παρών στα συγκεκριμένα γεγονότα, να τα βιώνει «εκ των έσω» και πως θα μπορεί να ψηλαφίσει τη ζωή του παιδιού του, να την αγγίξει, να την επηρεάσει με τα λόγια και τις ενέργειές του αν απουσιάζει από αυτα και μονάχα λαμβάνει ενημερώσεις για ο,τι του συμβαίνει; Στη δεύτερη περίπτωση, όταν κάποια στιγμή αποφασίσει να επηρεάσει τη ζωή του παιδιού του, αναμφισβήτητα θα προκαλέσει μία κρίση στη πορεία του, με αποτελέσματα αβέβαια. Είναι εξαιρετικά διαφορετικό να γίνεται κάποιος «Πατέρας» μιας ιδέας από το να παρεμβάλλεται σ’αυτήν. Ένα είδος συνεχιστή που σε πολλές περιπτώσεις η ιστορία έχει δείξει ότι μπορεί να καταστρέψει ακόμα και μία ολόκληρη αγορά. Για έναν «Πατέρα» το αρχικό όραμα παραμένει υγιές καθώς στην πορεία του χρόνου υφίσταται, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, μόνο μικρές παρεκκλίσεις, με στόχο τη βελτίωση, ενώ δύσκολα μεταβάλλεται ριζικά. Άρρηκτα συνδεδεμένο με το στόχο είναι το δέσιμο (συναισθηματικό πιστεύω προσωπικά) του δημιουργού μιας αγοράς με την ίδια.

Έπειτα, είναι ο ανταγωνισμός που δεν υφίσταται! Μια αγορά που οραματίζεται κάποιος, είναι μια αγορά με σχεδόν μηδενικά εμπόδια εισόδου, με όρους, ταυτόχρονα, τους οποίους ο ίδιος μπορεί να θέσει. Αποτελεί ένα δημιούργημα που πρόκειται να προσφέρει στην παγκόσμια οικονομία, αποκλειστικά πλασμένο από τον οραματιστή της. Μία πλήρως ακόρεστη αγορά έτοιμη όχι μόνο να αυξήσει το ποσοστό κορεσμού της, αλλά και να αποσυμπιέσει τις ήδη υπάρχουσες παραπλήσιες αγορές.

Η σκέψη της κυριρχίας σε μια υπάρχουσα αγορά ας μην ξεχνάμε ότι τείνει ασυμπτωτικά να είναι πλήρως ανταγωνιστική, καθώς το προσδοθέν χαρακτηριστικό «υπάρχουσα» συνεπάγεται ότι επιχειρηματίες μελετούν την είσοδό τους σε αυτήν και τη μελλοντική της εξέλιξη. Αντίθετα, η δημιουργία μίας νέας αγοράς ενέχει μία, βραχυπρόθεσμα και αρκετές φορές μεσοπρόθεσμα, μονοπωλιακή σκέψη κυριαρχίας, με την προοπτική μακροπρόθεσμα η σκέψη αυτή να γίνει πλήρως ανταγωνιστική. Είναι η φυσική πορεία μιας οποιασδήποτε αγοράς.

Καθοριστική η εδραίωση, η καθιέρωση. Δεν ισχυρίστηκε κανείς ότι είναι εύκολο, μα μπορεί κάποιος να ισχυριστεί σε ποιες αγορές είναι ευκολότερο. Φέρτε στο μυαλό σας ένα δρομέα, ο οποίος κάνει την καλύτερη εκκίνηση δίχως να σπαταλήσει παραπάνω ενέργεια από τους συναθλητές του. Η αλήθεια είναι ότι κάνοντας τη βέλτιστη διαχείριση δυνάμεων δύναται να ρυθμίσει την κούρσα και να εδραιώσει τη θέση του στο βάθρο.

Γιατί αυτό είναι οι αγορές! Αγώνες δρόμου διαφορετικών ταχυτήτων και αποστάσεων, στους οποίους μπορεί να λάβει μέρος ο οποιοσδήποτε ανεξάρτητα με το βαθμό προετοιμασίας του. Κι επειδή στις αγορές θαύματα γίνονται ελάχιστα, ο βαθμός επιτυχίας του κάθε αθλητή, τείνει να ισούται με το αποτέλεσμα μιας συνάρτησης του βαθμού προετοιμασίας. Πόση τόλμη και πόση ευφυΐα απαιτείται για να οραματιστεί κάποιος μία αγορά; Σα να ψηλαφεί τυφλός το ανάγλυφο της παγκόσμιας οικονομίας. Ένας άγνωστος «κώδικας μπράιγ» προς συνεχή αποκρυπτογράφηση.

 

… και λέω συνεχή γιατί το αλφάβητο του κώδικα είναι διαρκώς μεταβαλλόμενο.

Οι Βρετανοί ζητούν Σύνταγμα

Η Magna Carta των Βρετανών θα γιορτάσει τα οκτακοσιοστά της γενέθλια σε έξι μήνες από σήμερα και οι Βρετανοί άρχισαν να αναρωτιούνται μήπως έφτασε η στιγμή να συντάξουν ένα… Σύνταγμα. Την Πέμπτη η Πολιτική και Συνταγματική Μεταρρυθμιστική Επιτροπή της Βρετανικής Βουλής, θα δημοσιεύσει ένα προσχέδιο ενός ολοκληρωμένου Συντάγματος.

Περίπου 1,5 εκατομμύριο Βρετανικές Κοινοβουλευτικές αποφάσεις από το 1497 έως σήμερα είναι εγγεγραμμένες σε επίσημα έγγραφα που βρίσκονται στο Βικτοριανό Πύργο, στο παλάτι του Westminster. Παρ’ όλα αυτά, οι Βρετανοί δεν έχουν όλες αυτές τις αποφάσεις, που στην ουσία ορίζουν τον ορθό τρόπο λειτουργίας της χώρας τους, συγκεντρωμένες σε ένα βιβλίο.

Οι Συντηρητικοί αντιτάσσονται σε αυτή την προοπτική, ενώ οι Φιλελεύθεροι υποστηρίζουν ότι είναι δικαίωμα του κάθε πολίτη να μπορεί να ανατρέξει σε ένα Σύνταγμα και να γνωρίζει ποια είναι τα δικαιώματά του και ποιες οι υποχρεώσεις του.

Παράλληλα, Τη Πέμπτη στο Βρετανικό Κοινοβούλιο θα διεξαχθεί debate που ίσως οδηγήσει και σε ψηφοφορία, σχετικά με τον εάν το Ηνωμένο Βασίλειο θα πρέπει να υιοθετήσει μια σειρά μεταρρυθμιστικών μέτρων, συμπεριλαμβανομένου του Ευρωπαϊκού Εντάλματος Σύλληψης, το οποίο εγκρίθηκε το 2002 και αφορά τις διαδικασίες παράδοσης μεταξύ των κρατών μελών. Η απόφαση αυτή καθιστά τη διαδικασία ταχύτερη και απλούστερη, καθώς καταργεί κάθε πολιτική και διοικητική διαδικασία υπέρ της δικαστικής διαδικασίας.

Και εκεί ίσως βρίσκεται το κλειδί της αντιπαράθεσης μεταξύ Συντηρητικών και Φιλελεύθερων. Η ψήφιση και η σύνταξη ενός ολοκληρωμένου Συντάγματος θα μπορέσει να προστατέψει κάποιες αρχαίες Βρετανικές ελευθερίες από τη διάβρωση τους μέσω της ΕΕ;

Στεφανί Κεϊρούζ

Πειρατές του 21ου αιώνα

Οι πρώτες καταγραφές περιπτώσεων θαλάσσιας πειρατείας εμφανίστηκαν τον 14ο αιώνα προ Χριστού. Έκτοτε, στο μυαλό των περισσοτέρων από εμάς, η πειρατεία έχει τον αέρα μιας μπαρόκ εποχής, πειρατές ντυμένους με φανταχτερά μαυροκόκκινα ενδύματα, που καταλαμβάνουν μεγάλα ξύλινα πλοία και κλέβουν όμορφες θυγατέρες αριστοκρατικής καταγωγής, ζητώντας λύτρα.

Όμως, τα γεγονότα μαρτυρούν, ότι όσο υπάρχει θάλασσα, θα υπάρχει πειρατεία. Και μπορεί οι πειρατές, πλέον, να μην έχουν στους ώμους τους παπαγάλους, αποτελούν όμως παγκόσμια απειλή στην ομαλή διεξαγωγή των θαλάσσιων εμπορικών συναλλαγών.

Οι Σομαλοί πειρατές, εξακολουθούν να προβαίνουν σε πειρατικές επιθέσεις κατά εμπορικών πλοίων, αλλά και σε κατασχέσεις φορτίων των υδάτινων αποστολών του Παγκόσμιου Προγράμματος Σίτισης. Δρουν, κατά κύριο λόγο, στο Κόλπο του Άντεν. Γνωστός ως ‘’σοκάκι των πειρατών’’, ο κόλπος βρίσκεται στην Αραβική Θάλασσα ανάμεσα στην Υεμένη της νότιας ακτής της Αραβίας και τη Σομαλία στο Κέρας της Αφρικής. Σύμφωνα με την Έκθεση ‘’Pirate Trails’’ που διενεργήθηκε με τη συμμετοχή του ΟΗΕ, της Ιντερπόλ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, μόνο το διάστημα μεταξύ Απριλίου 2005 με τα τέλη του 2012, 179 εμπορικά πλοία τέθηκαν υπό καθεστώς πειρατείας στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή της Σομαλίας. Το 85% αυτών αφέθηκαν ελεύθερα μετά από καταβολή λύτρων στους Σομαλούς πειρατές.
Το ύψος των κερδών από τα λύτρα αγγίζει το ποσό των 400 εκατομμυρίων δολαρίων. Στο ποσό αυτό δεν συνυπολογίζονται τα κέρδη των πειρατών από την πώληση των εμπορευμάτων των πλοίων ή από την πώληση τμημάτων τεχνολογικού εξοπλισμού του ιδίου του σκαριού.
Από αυτά τα κέρδη, περί το 30-50% καταλήγει στους χρηματοδότες και δει αρχηγούς των πειρατικών εγκληματικών οργανώσεων, ενώ οι ίδιοι οι πειρατές που πραγματοποιούν τις επιθέσεις αμείβονται με 30-75.000 δολάρια το πλοίο. Οι πειρατές που επιβιβάζονται στο εκάστοτε πλοίο πρώτοι και εκείνοι που χρησιμοποιούν δικά τους όπλα, λαμβάνουν ένα bonus του ποσού των 10.000 δολαρίων το πλοίο.

Πολλά λεφτά. Ειδικά εάν υπολογίσουμε ότι το κατά κεφαλή εισόδημα στη Σομαλία δε ξεπερνά τα 600 δολάρια το χρόνο.

Όπως αναφέρουν στην Έκθεση αυτόπτες μάρτυρες, μόλις ένα πλοίο καταληφθεί και οδηγηθεί σε κάποιο από τα Σομαλικά λιμάνια, ένα επίγειο πειρατικό πλήρωμα έρχεται να το ασφαλίσει. Κατόπιν, προσμετράται η εμπορική αξία των προϊόντων που φέρει, τα χρηματικά ποσά που συγκεντρώνονται από το ταμείο και το ναυτικό πλήρωμα, οι προμήθειες σε φαγητό και ποτό. Η αξία αυτών θα αφαιρεθεί από το τελικό ποσό που η εκάστοτε εταιρεία θα πρέπει να πληρώσει ως λύτρα για να πάρει πίσω το ναυτικό της πλήρωμα.
Κάθε φορά που ένα πλοίο φτάνει στο λιμάνι, ολόκληρη η πόλη καλείται να γιορτάσει.

Οι πειρατές κατά κύριο λόγο ξοδεύουν τα κέρδη τους σε ποτά, ναρκωτικά και πόρνες, στην εμπορεία του ‘’χατ’’ (ναρκωτική ουσία σε φύλλα), στην αγορά κατοικιών και στην χρηματοδότηση μελλοντικών πειρατικών επιθέσεων. Και, επειδή τα ποσά που παίζονται είναι μεγάλα, δικηγόροι και στρατιωτικοί που ελέγχουν τα λιμάνια λαμβάνουν ένα γενναιόδωρο μερίδιο από την πίτα.

Η πειρατεία δημιουργεί πονοκέφαλο στο Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (WTO), διότι όπως αναφέρει ο Stuart Yikona, τραπεζικός της Παγκόσμιας Τράπεζας ‘’(Η πειρατεία) δεν αποτελεί απειλεί μόνο για τη σταθερότητα και την ασφάλεια, αλλά έχει τη δύναμη να διαφθείρει τη τοπική και διεθνή οικονομία.”
Όπως αναφέρει η έκθεση, λόγω των πειρατικών επιθέσεων, η αύξηση του κόστους των παγκοσμίων εμπορικών συναλλαγών έχει αυξηθεί κατά 18 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Η παγκόσμια κοινότητα δεν έχει αδιαφορήσει σχετικά με το ζήτημα. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ομοφώνως εξέδωσε την Οδηγία 1838 με την οποία διδόταν άδεια από την Μεταβατική Ομοσπονδιακή Σομαλική Κυβέρνηση σε άλλα κράτη να εισέλθουν στα χωρικά ύδατα της Σομαλίας και να αντιμετωπίσουν τους πειρατές. Στην πάταξη της πειρατείας συμμετέχει και η Ευρωπαϊκής Ένωση με την οργάνωση ‘’Επιχείρηση Αταλάντα’’ η οποία είναι η πρώτη ναυτική αποστολή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της οποίας το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό ήταν το πρώτο που ανέλαβε την εκ περιτροπής Διοίκηση.

Και ενώ από τις 22 Νοεμβρίου του 2008, 10 πολεμικά πλοία του ΝΑΤΟ και 6 άλλων χωρών δραστηριοποιούνται στην περιοχή συνοδεύοντας τα εμπορικά σκάφη και αποτρέποντας πειρατικές ενέργειες, οι πολυμήχανοι Σομαλοί πειρατές ξαναχτύπησαν.

Πριν από λίγους μήνες, και συγκεκριμένα τον Ιανουάριο του 2014, το εμπορικό πλοίο υπό την ονομασία «MV Marzooqah» μετέδωσε σήμα κινδύνου στα ανοιχτά της Ερυθράς Θάλασσας. Ήταν όμως ήδη αργά. Οι πειρατές το είχαν καταλάβει και το οδηγούσαν στο Κόλπο του Άντεν. Το πλοίο είχε πλήρωμα Ινδικής, Αιγυπτιακής και Συριακής καταγωγής. Ο αριθμός των πειρατών που του επιτέθηκαν φημολογείται πως είναι 9.

Πως είναι δυνατόν να συνεχίζονται οι επιθέσεις σε πλοία, παρά τα εκτεταμένα μέτρα ασφαλείας;

Μέλη της ‘’Επιχείρηση Αταλάντα’’ ανέφεραν ότι οι πειρατές έδρασαν ενώ το πλοίο βρισκόταν βορειότερα, εκτός της υδάτινης περιοχής που καλούνται να προστατεύουν. Η Πλωτάρχης Jacqueline Sherriff, εκπρόσωπος τύπου της ‘’Επιχείρησης Αταλάντα’’, είχε αναφέρει τότε, ότι εάν και εφ’ όσον το πλοίο διέσχιζε τα νερά της περιοχής τους, θα διερευνούσαν την περιοχή μέσω αέρος. Ανέφερε, επίσης, ότι «καθώς το περιστατικό έλαβε χώρα στα νερά της Ερυθράς Θάλασσας, εντός χωρικών συνόρων και όχι σε διεθνή ύδατα, δεν θεωρείται πειρατεία, αλλά ναυτικό αδίκημα».
Όπως και να έχει, η τύχη του πλοίου με τη σημαία του Τόγκο, αγνοείται. Το τελευταίο λιμάνι που είχε αγκυροβολήσει βρισκόταν στη Σαουδική Αραβία.

Η ανησυχία στην παγκόσμια κοινότητα είναι δικαιολογημένη. Οι πειρατές δρουν έξυπνα και διαπραγματεύονται σκληρά.
Οι 11 ναύτες του εμπορικού πλοίου MV Albedo που είχε καταληφθεί από πειρατές και είχε οδηγηθεί στη Σομαλία, αφέθηκαν ελεύθεροι στις 7 Ιουνίου του 2014, μετά από 4(!) χρόνια ομηρείας. Κατάφεραν να δραπετεύσουν, όπως οι ίδιοι αναφέρουν, και με τη βοήθεια κάποιων εκ των πειρατών, να οδηγηθούν σε ένα κοντινό χωριό, απ’ όπου στρατιωτικές δυνάμεις τους περισυνέλεξαν και τους παρείχαν στέγη, φαγητό και ζεστό νερό για να πλυθούν, σε ένα ξενοδοχείο.

Όπως αναφέρει ο Omar Sheikh Ali Osoble ‘’πολλοί από τους ναύτες ήταν σε κακή κατάσταση. Μας ανέφεραν ότι τους βασάνιζαν και τους υποχρέωναν να τηλεφωνούν στους οικείους τους και να παρακαλούν για χρήματα ενώ δεχόντουσαν χτυπήματα από τους πειρατές.’’

Οι περιγραφές σκληρές. Τις πρώτες μέρες της πειρατείας οι πειρατές έδεσαν και έριξαν στο νερό το καπετάνιο, Jawad Khan, πυροβολώντας γύρω του και οι διαπραγματεύσεις με την ιδιοκτήτρια εταιρεία έπεσαν στο κενό με αποτέλεσμα ένας ναύτης πυροβολήθηκε εν ψυχρώ. Μετέπειτα, το περασμένο καλοκαίρι, το πλοίο έπεσε σε καταιγίδα και ξέσπασε φωτιά, με αποτέλεσμα να πνιγούν 5 ναύτες, αλλά και 5 ακόμα πειρατές, καθώς εγκατέλειπαν το πλοίο. Οι ναύτες, κατόπιν, οδηγήθηκαν σε ένα χαμόσπιτο κοντά στο λιμάνι του Χόμπιο στη Σομαλία όπου και παρέμειναν για το υπόλοιπο της ομηρίας τους.

Μια πηγή αναφέρει, ότι έχουν χάσει πολλά κιλά, αλλά ότι είναι καλά στην υγεία τους, αν συνυπολογίσουμε τα όσα έχουν περάσει.

Το MV Albedo, πλοίο Ιρανικής εταιρείας που διέσχιζε τα νερά με Μαλαισιανή σημαία, αποτελούνταν από 23 μέλη πληρώματος προερχόμενα από την Ινδία, τη Σρι-Λάνκα, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές και το Ιράν. Καταλήφθηκε από τους πειρατές το Νοέμβριο του 2010.

Οι πειρατές ζήτησαν από την ιδιοκτήτρια εταιρεία 8 εκατομμύρια δολάρια για να ελευθερώσουν το πλήρωμα. Πιθανολογείται ότι η εταιρεία δεν ήταν ασφαλισμένη και έτσι δε μπόρεσε να καταβάλει τα χρήματα.

Πακιστανός επιχειρηματίας κατάφερε να συγκεντρώσει το ποσό του 1,2 εκατομμυρίων δολαρίων και να ελευθερώσει τους πακιστανούς ομήρους. Δε συγκεντρώθηκαν παρόμοια ποσά, που να ικανοποιούσαν τους πειρατές, για τα υπόλοιπα μέλη. Και έτσι, η ομηρία τους συνεχίστηκε.

Δε γνωρίζουμε με ποιό τρόπο πείστηκαν να συνεργαστούν ορισμένοι πειρατές και να οδηγήσουν τους εναπομείναντες ναύτες στην ελευθερία. Το πιθανότερο είναι να συμφώνησαν σε ένα μικρότερο ποσό λύτρων.

Παρά τα μέτρα ασφαλείας, οι πειρατές συνεχίζουν να δρουν. Και εάν σοκαριστήκατε με την τετράχρονη ομηρεία, μάθετε πως το πλήρωμα του Prantalay 12 από τις Φιλιππίνες, είχε καταληφθεί τον Απρίλιο του 2012, και ακόμα αγνοείται…

Στεφανί Κεϊρούζ

Επικό γεύμα από τη Ρωσία με Αγάπη

Έχετε βαρεθεί τις αμέτρητες εκπομπές μαγειρικής που έχουν κατακλύσει την ελληνική TV; Σας φαίνονται περίπλοκες και μη-αντιπροσωπευτικές οι συνταγές που προτείνουν οι 50άρες wannabe νοικοκυρές; Μην ανησυχείτε, η λύση ακούει στο όνομα Epic Meal Time. Μία παρέα Καναδών, που δεν αντιμετωπίζουν προφανώς κανένα πρόβλημα επιβίωσης, επιδίδεται σε hardcore μαγειρική που περιλαμβάνει απαραίτητα άφθονο κρέας, bacon strips και Jack Daniels. Πρωτεργάτης και παρουσιαστής αυτού του ιντερνετικού σόου είναι ο Harley Morenstein, πρώην αναπληρωτής καθηγητής σε λύκειο του Μόντρεαλ. Βασικός και άξιος συνοδοιπόρος του Harley με τα ατσάλινα σαγόνια είναι ο Muscle Glasses, personal trainer, ο οποίος δεν βγάζει ποτέ τα Ray Ban γυαλιά του.

Κατά καιρούς, τον μάλλον ανορθόδοξο για τον περισσότερο κόσμο μαγειρικό τους οίστρο έχουν τιμήσει με την παρουσία τους σελέμπριτι όπως ο διάσημος σεφ Jamie Oliver, το αστέρι του skate, Tony Hawk, και ο ηθοποιός και πολιτευτής Arnold Schwarzenegger.

Μάλιστα, όταν την αντροπαρέα πλαισιώνει και ο αείμνηστος Russian FPS, άρρωστος με τα όπλα Ρώσος Youtuber, τότε το μενού είναι εκρηκτικό: άπειρες θερμίδες, παραγγελίες σε σπαστά αγγλικά στα McDonalds με το πιστόλι ανά χείρας και πολλή, μα πολλή βότκα. Parental advisory content – ελληνιστί είδηση για γερά στομάχια!

Στέλιος Παπαναστασίου

Κλέβοντας ΑΤΜ

Ο Βιτάλυ, γνωστός για τις ριψοκίνδυνες φάρσες του στο youtube, συνελήφθη και πέρασε δύο μέρες στο κρατητήριο για μια πλάκα που…παρατράβηξε!

Πιο συγκεκριμένα, ο ίδιος μαζί με άλλους youtubers έκαναν εικονικές ληστείες σε μηχανήματα αυτόματης ανάληψης (ΑΤΜ), όπως μπορείτε να δείτε στο βίντεο που ακολουθεί. Ανάμεσα στους ανθρώπους που υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες του εν λόγω σκηνικού, οι αντιδράσεις ήταν ποικίλες: Κάποιοι προσπαθούσαν να τους σταματήσουν, άλλοι έτρεχαν πανικόβλητοι, άλλοι καλούσαν την αστυνομία, ενώ υπήρχαν και κάποιοι που γινόντουσαν ένα με τους «ληστές» μαζεύοντας τα χαρτονομίσματα που έπεφταν στο έδαφος! Ξεχωριστή μνεία αξίζει να γίνει δε για αυτούς που επιχείρησαν να οικειοποιηθούν την λεία ξεστομίζοντάς τους:

«Φίλε, είσαι στη δική μας γειτονιά, αυτό το ATM μας ανήκει!»

Στέλιος Παπαναστασίου

Απορρίμματα και απορίες

Έχω θέμα με τα σκουπίδια παντός τύπου. Όχι αυτά καθαυτά τα σκουπίδια που δείχνουν το μέγεθος του καταναλωτικού πολιτισμού μας αλλά με τον τρόπο που τα διαχειριζόμαστε και την ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε την απόρριψή τους.

Μιλώ για την τρομακτική έλλειψη παιδείας που χαρακτηρίζει πολλούς Ελληναράδες εξ ημών να πετάνε απ’ το παράθυρο του αυτοκινήτου τους στην εθνική οδό Αθηνών-Πατρών, πλαστικά κυπελάκια με υπόλοιπο καφέ, χρησιμοποιημένα χαρτομάντηλα, κουτάκια από αναψυκτικά και γενικώς ό,τι περισσεύει, καταμεσίς του ‘εθνικού’ δρόμου και με κίνδυνο να σκάσουν στο παρμπρίζ κάποιου άλλου άτυχου οδηγού που ακολουθεί αυτούς που δεν ‘ανέχονται’ σκουπίδια στο αυτοκίνητό τους.

Έχω δει συναδέλφους οδηγούς σταματημένους στα φανάρια της λεωφόρου Κηφισίας να δράττονται της ευκαιρίας να αδειάσουν το τασάκι τους στο δρόμο! Έχω βρίσει σαν την συμπαθή τάξη των αχθοφόρων -Θου Κύριε!- πάνω από 30 χρόνια που οδηγώ και δεν έχει τίποτα αλλάξει.

Απορώ και προβληματίζομαι για την οφθαλμοφανή έλλειψη παιδείας και τελικά πολιτισμού που διακατέχει πολλούς από εμάς στην χώρα που γέννησε την Δημοκρατία και τον πολιτισμό, γιατί συμπεριφερόμαστε συχνότατα δυστυχώς και αντιδημοκρατικά μα και απολίτιστα; Αναρωτιέμαι μήπως είναι κάποιο είδος κακώς εννοούμενης μαγκιάς και αντίδρασης ή και πρόκλησης ή μήπως παγερή αδιαφορία για τον περιβάλλοντα χώρο, και έλλειψη σεβασμού για τον συνάνθρωπο και γενικά τον διπλανό;

Έχουμε την τάση να μιμούμαστε το ‘κακό’ και την ευκολία. Έχουμε μάθει να θεωρούμε ξένο τον χώρο έξω από την πόρτα μας, την πόλη μας ξένη. Μια εποχή που έμενα στα Εξάρχεια, η κυρία του 1ου ορόφου έβγαζε τα σκουπίδια της έξω από την πόρτα του διαμερίσματός της για διανυκτέρευση –πού να τα κατεβάζει νυχτιάτικα στο σκουπιδοτενεκέ!- κι εγώ υποχρεωτικά για να φτάσω στο 2ο που έμενα, έπαιρνα και μια τζούρα δυσωδίας αποσύνθεσης μέχρι τον όροφό μου όσες φορές επέλεγα ν’ ανέβω από τις σκάλες. Τα ίδια και όταν έμενα στο πιο ‘πολιτισμένο’ προάστιο της Κηφισιάς.

Και το φαινόμενο δεν περιορίζεται στα οικιακά σκουπίδια ή στους αυτοκινητιστές και γενικώς τους επιβαίνοντες οχημάτων -ακόμα και πόρτα ανοίγει ο οδηγός για να φτύσει στο δρόμο- αλλά και στους πεζούς που πετάνε ό,τι περισσεύει από την τυρόπιτα, τα τσιγάρα, τις συσκευασίες προϊόντων κατανάλωσης, στο δρόμο. Θυμήθηκα τις ταμπέλες στα καφενεία της 10ετίας του ’60 ‘Μη πτύετε επί του δαπέδου’ κι ένα μεταλλικό κουτί σε κάποιο τοίχο του με την επιγραφή ‘Πτυελοδοχείον’ που όντας παιδάκι τότε μου έκαναν τεράστια εντύπωση.

Τον τελευταίο καιρό είμαι μόνιμος κάτοικος της μαγευτικής Καστέλλας και κάνοντας βόλτες να γνωρίσω την περιοχή κατέβηκα στην ακτή ‘Bοτσαλάκια’ κι έπαθα σοκ από την ποικιλότητα και την ποσότητα των σκουπιδιών που συνωστίζονταν σε 500 μέτρα παραλίας. Εκτός από τα γνωστά πλαστικά μπουκαλάκια νερού και τα τενεκεδένια κουτιά αναψυκτικών, υπήρχαν σαγιονάρες μονές, αθλητικά παπούτσια, προφυλακτικά χρησιμοποιημένα και αχρησιμοποίητα, μπρατσάκια σκισμένα, σανίδες κολύμβησης θαλασσοδαρμένες και άλλα αντικείμενα απροσδιόριστης ταυτότητας. Τι κι αν ο αείμνηστος Κάπταιν Βασίλης Κωνσταντακόπουλος με την Helmepa Junior προσπάθησε να χτυπήσει το κακό στη ρίζα του (καμπάνια στα σχολεία) με την προτροπή του γλάρου-σήμα ‘όχι σκουπίδια, όχι πλαστικά σε θάλασσες κι ακτές’.

Δεν λέω όλοι, σαφώς υπάρχουν πολλοί που κρατούν τα σκουπίδια τους μέχρι το επόμενο δοχείο και πιθανόν να έχει μειωθεί ο αριθμός αυτών που αβασάνιστα τα πετούν όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, κι αν τους ρωτήσεις γιατί, θα σου απαντήσουν πως δεν υπάρχουν αρκετά απορριματοδοχεία ή είναι γεμάτα και άλλα πιο ευρηματικά. Απορώ όμως αν κρατούν την ίδια στάση στο σπίτι τους!

Την επόμενη φορά -λίγους μήνες αργότερα- που ξανακατέβηκα στα ‘Bοτσαλάκια’ διαπίστωσα πως τα σκουπίδια τα μαζεύουν για την καλοκαιρινή σαιζόν. Δεν ξέρω αν η πρωτοβουλία είναι ιδιωτική ή του Δήμου, ούτε είναι το ζητούμενο εκεί. Το θέμα είναι να μη χρειάζεται παρά μονάχα η ατομική πρωτοβουλία, να κρατάει ο καθένας το σκουπίδι του στην τσέπη του ή στο σάκο του ως να το απορρίψει εκεί που προβλέπεται, για να έχουμε μία ακτή και κατ’ επέκταση μία χώρα καθαρή όλο τον χρόνο, κι όχι μία χώρα καλοκαιρινή της αρπαχτής.

Με αφορμή τον λόγο ενός ‘μη Έλληνα’ στα ναυτιλιακά σχετικά πρόσφατα, θυμήθηκα τα λόγια του Αριστοτέλη «Είμαστε αυτό που κάνουμε κατ’ επανάληψη. Η αρίστευση λοιπόν δεν είναι μία πράξη αλλά μία συνήθεια». Ευελπιστώ πως τούτο το φαινόμενο θα εκλείψει σε κάποια από τις επόμενες γενιές και μάλιστα εύχομαι να είναι η αμέσως επόμενη, όταν για τον καθένα χωρίς εξαίρεση, η ευγενική πράξη γίνει συνήθεια.