Το NBA επενδύει στους Έλληνες παίκτες

Τα τελευταία χρόνια μπορεί εύκολα να παρατηρήσει κάποιος πως το NBA έχει ανοίξει για τα καλά τις πύλες του στους κορυφαίους Ευρωπαίους παίκτες. Δεν ήταν πάντα έτσι όμως, καθώς στα χρόνια του Τζόρνταν, του Μπερντ και του Μάτζικ οι Ευρωπαίοι απέφευγαν την επαφή με το αμερικάνικο μπάσκετ ή η προσαρμογή τους σε αυτό ήταν πραγματικά πολύ δύσκολη. Οι εποχές που θρύλοι όπως ο Ντράζεν Πέτροβιτς, ο Αρβίντας Σαμπόνις, ο Τόνι Κούκοτς, ο Βλάντε Ντίβατς και ο Σαρούνας Μαρτσιουλόνις έπρεπε να παλέψουν πολύ σκληρά για να επιβιώσουν στο ρόστερ μίας ομάδας του NBA έχουν περάσει όμως ανεπιστρεπτί.

Το παγκόσμιο ( εκτός ΗΠΑ ) μπάσκετ έχει φτάσει σε πολύ υψηλό επίπεδο τις τελευταίες δεκαετίες. Ιδιαίτερα μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και της Γιουγκοσλαβίας, που αποτελούσαν και τον μόνιμο κίνδυνο και μεγάλο αντίπαλο της “Team USA”, η ανάπτυξη είναι ομολογουμένως αλματώδης και έχει συντελέσει στο άνοιγμα του NBA στην Ευρώπη, αλλά και στην ανάδειξη νέων μεγάλων δυνάμεων, όπως η Ισπανία, η Γαλλία, η Σερβία και η Ελλάδα. Και αν για τις τρεις πρώτες έγινε σύνηθες το φαινόμενο να φεύγουν οι καλύτεροι παίκτες της χώρας στην άλλη άκρη του Ατλαντικού (με κορυφαία παραδείγματα τους αδερφούς Γκασόλ, τον Καλντερόν, τον Πάρκερ, τον Ντιαό, και τον Πέτζα Στογιάκοβιτς), για τους Έλληνες το NBA αποτελούσε ένα δύσκολο και σε πολλές περιπτώσεις άπιαστο και ακατόρθωτο όνειρο.

Ο Νίκος Γκάλης, το συνώνυμο του μπάσκετ στην χώρα μας και ένα πολύ μεγάλο αθλητικό πρότυπο, ποτέ δεν είχε την ευκαιρία του στο NBA και στους Boston Celtics (παρότι ο θρυλικός Red Auerbach είχε δηλώσει πως αυτό ήταν το μεγαλύτερο του λάθος στην προπονητική του καριέρα) ,ομίως ο Παναγιώτης Γιαννάκης που είχε γίνει draft από την ίδια ομάδα δεν έπαιξε ποτέ εκεί, ενώ και οι επίσης σπουδαίοι Παναγιώτης Φασούλας και Φάνης Χριστοδούλου δεν έκαναν ποτέ το βήμα παραπάνω. Και τα παραδείγματα δεν σταματούν εδώ, καθώς σπουδαίοι παίκτες με πρωταγωνιστικό ρόλο σε μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες και στην Εθνική μας ομάδα, όπως ο Ευθύμης Ρεντζιάς, ο Αντώνης Φώτσης και ο Βασίλης Σπανούλης δεν κατάφεραν να προσαρμοστούν και να πρωταγωνιστήσουν στο –αδιαμφισβήτητα- πολύ δύσκολο πρωτάθλημα του NBA.

Με την επιλογή όμως, του Γιάννη Αντεντοκούνμπο στο νούμερο 15 του draft του 2013 από τους Bucks κάτι έδειχνε πως τα πράγματα θα άλλαζαν. Ο «Greek Freak», ένα αυθεντικό ταλέντο με τεράστια περιθώρια εξέλιξης και προοπτικές, κατάφερε να φέρει στο προσκήνιο τον Έλληνα μπασκετμπολίστα. Παιδιά όπως ο Κώστας Κουφός και ο Νικ Καλάθης, Έλληνες τρίτης γενιάς από τις ΗΠΑ, καθιερώνονται σιγά –σιγά στην ομάδα τους (Memphis) αλλά και στην συνείδηση του φίλαθλου κόσμου ως καλοί και χρήσιμοι παίκτες. Το καλοκαίρι , οι πολύ καλοί Houston Rockets απέκτησαν με αρκετά χρήματα τον Κώστα Παπανικολάου, ένα σύγχρονο small forward που σίγουρα θα προσπαθήσει να αφήσει το δικό του στίγμα και στο NBA μετά τις πολύ πετυχημένες χρονιές σε Ολυμπιακό, Barcelona και Εθνική Ελλάδος.

Πλέον, το NBA δεν αποτελεί απλά ένα άπιαστο όνειρο. Στην χώρα μας, το μπάσκετ είναι πολύ διαδεδομένο και υπάρχουν πολλά παιδιά με σπουδαίο ταλέντο και φόντα να αγωνιστούν σε αυτό το κορυφαίο επίπεδο. Με λίγη προσοχή και αρκετή δουλειά στην νοοτροπία και στις υποδομές, είναι σίγουρο πως σε λίγα χρόνια θα μπορούμε να είμαστε περήφανοι για τις επιδόσεις των παικτών μας στο NBA αλλά και για το ελληνικό χρώμα που θα έχει πλέον καθιερωθεί στο κορυφαίο πρωτάθλημα μπάσκετ του πλανήτη.

Μάκης Σερεπίσος

Γιατί είναι λησμονημένος ο αλησμόνητος αυτός πολιτισμός;

Μια βόλτα στο Μοναστηράκι, στην Πλάκα ή στο Θησείο αρκεί για να αντικρίσει κανείς τα τόσα γκρουπ ξένων τουριστών που επισκέπτονται την Αθήνα όλο το χρόνο με σκοπό να θαυμάσουν τα μνημεία, τον πολιτισμό και τον τόπο όπου γεννήθηκε η δημοκρατία. Κάποια από αυτά τα γκρουπ αποτελούνται από μαθητές ή φοιτητές, άλλα από οικογένειες και άλλα ακόμη και από ανθρώπους μεγαλύτερων ηλικιών, που ανεξάρτητα από όποια γωνιά του κόσμου κι αν έρχονται έχουν ένα κοινό: την αγάπη για τον ελληνικό πολιτισμό και την περιέργεια να γνωρίσουν το μεγαλείο του από κοντά.

Και λέγοντας «ελληνικό πολιτισμό» αναφερόμαστε φυσικά στον ένδοξο πολιτισμό της Ελλάδας που κληροδότησε τόσα πολλά σε όλη την υφήλιο και για τον οποίο όλοι οι Έλληνες οφείλουν να είναι υπερήφανοι και να τον τιμούν δεόντως. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός αποτέλεσε το θεμέλιο για την ανάπτυξη του πολιτισμού των σύγχρονων δυτικών χωρών. Ήταν εκείνο το λιθαράκι που ενέπνευσε όλο τον κόσμο να δημιουργήσει κάτι δικό του.

Βασικό παράδειγμα αποτελούν πολλά από τα ρωμαϊκά αγάλματα και αξιοθέατα, τα οποία είναι εμπνευσμένα από την αρχαία ελληνική μυθολογία και αρχιτεκτονική. Παρατηρώντας κάποια από τα αξιοθέατα της Ρώμης μπορεί να αντικρίσει κανείς πολλά ελληνικά στοιχεία, όπως για παράδειγμα τη θεά της σοφίας, την Αθηνά να κοσμεί το ανυπέρβλητο Καπιτώλιο ή τον θεό της θάλασσας, Ποσειδώνα να αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο στο πασίγνωστο Φοντάνα ντι Τρέβι.

Γίνεται άμεσα κατανοητό ότι ο πολιτισμός της Ελλάδας θα μένει πάντα ζωντανός καθώς έχει κατακτήσει τις καρδιές πολλών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Σε αυτό άλλωστε οφείλεται και η μεγάλη έλευση τουριστών στη χώρα μας. Πρέπει να σημειωθεί ότι για το 2013 οι ξένοι τουρίστες που επισκέφτηκαν τη χώρα μας ανήλθαν στα 17 εκατομμύρια (δηλαδή παραπάνω κατά 1.500.000 απ’ ότι το 2012), ενώ για το 2013 υπολογίζεται ότι θα ξεπεράσουν τα 18 εκατομμύρια. Άνθρωποι, οι οποίοι μπορεί να έρχονται από την άλλη άκρη της γης μόνο και μόνο για να αντικρίσουν το απίστευτο μνημείο του Παρθενώνα, το βράχο της Ακρόπολης και τα τόσα πολλά αγάλματα και αρχαία μνημεία που βρίσκονται στην πρωτεύουσα, είτε σε μουσεία είτε σε εξωτερικούς χώρους.

Ωστόσο, απέναντι στα ενθουσιώδη βλέμματα των τουριστών και στη μεγάλη τους επιθυμία να απαθανατίσουν όσα περισσότερα μπορούν με μία φωτογραφική μηχανή, έρχεται η αδιαφορία πολλών Ελλήνων. Είναι αρκετά ανησυχητικό το γεγονός ότι ένα μεγάλο ποσοστό των φοιτητών που σπουδάζουν στην Αθήνα δεν έχει επισκεφτεί ποτέ του την Ακρόπολη παρ’ ότι βρίσκεται αρκετά συχνά για βόλτες και για καφέ στο Θησείο και στην Πλάκα κι ακόμη πιο ανησυχητικό και στενάχωρο είναι ότι πάρα πολλοί Έλληνες δεν βρέθηκαν ποτέ στον ιερό αυτό χώρο, ο οποίος αποκαλύπτει πολλά στοιχεία για τη ζωή και τον πολιτισμό των αρχαίων ημών προγόνων, ενώ κάποιοι διανύουν χιλιόμετρα για να βρεθούν σε αυτό το χώρο. Σαφώς είναι μεγάλη η δύναμη της εικόνας, είτε από την τηλεόραση, είτε από κάποιο βιβλίο, αλλά τα συναισθήματα του να αντικρίσεις από κοντά τον Παρθενώνα και όχι από μία οθόνη ή από ένα κομμάτι χαρτί είναι εντελώς διαφορετικά.

Τί είναι τελικά αυτό που μας απωθεί από την αγάπη για τον δικό μας πολύτιμο πολιτισμό; Ίσως να είναι η παιδεία, η νοοτροπία, ο εφησυχασμός, η προβολή από τα μέσα, η οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρα μας και που επηρεάζει όνειρα, επιθυμίες και φιλοδοξίες… Ωστόσο, στο ερώτημα αυτό ο καθένας καλείται να απαντήσει μόνος του, αφότου σκεφτεί καλά και κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν κατανοώντας το μόχθο που κατέβαλαν κάποιοι άνθρωποι για να έχουμε εμείς σήμερα όλα αυτά τα μνημεία παγκόσμιας φήμης, όλα αυτά τα σπουδαία κοιτάσματα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.

Καραπάνου Χριστίνα

Ποιοι απειλούν το όραμα μιας ενωμένης Ευρώπης;

Στις 9 Νοέμβρη οι πολίτες της Καταλονίας θα κληθούν να αποφασίσουν σε ένα –ανεπίσημο, όπως όλα δείχνουν-δημοψήφισμα, ακολουθώντας το πρόσφατο παράδειγμα της Σκωτίας, που ένα μήνα πριν αποφάσισε τελικά να παραμείνει μέλος του Ηνωμένου Βασιλείου. Εν έτει 2014, ο ασκός του Αιόλου φαίνεται ότι έχει ανοίξει για τα καλά, καθώς την ίδια ώρα η Βενετία, η Χώρα των Βάσκων μέχρι και πλούσιες επαρχίες της Ιταλίας και όλης της Ευρωπαϊκής ηπείρου σκέφτονται να αναζητήσουν το δικό τους δρόμο ως ανεξάρτητα κράτη, απειλώντας το οικοδόμημα της ενωμένης Ευρώπης.

Αυτές οι φυγοκεντρικές τάσεις αποτελούν αιτήματα εθνικιστικών κινημάτων ή οι λόγοι είναι βαθύτεροι;

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Σκωτία ήταν οριακά υπέρ της παραμονής στην Βρετανία (55%), ανακουφίζοντας τον Ντέιβιντ Κάμερον και άλλους Ευρωπαίους και μη εταίρους, που θεωρούν ότι απέφυγαν έναν σημαντικό «σκόπελο». Ήταν ο φόβος για το άγνωστο; οι απειλές και οι πιέσεις ότι σε περίπτωση ανεξαρτησίας η Σκωτία θα έχανε το ρόλο της στην παγκόσμια πολιτική σκηνή ή ότι δε θα ήταν καθόλου εύκολο να γίνει μέλος της Ε.Ε ως ανεξάρτητο πλέον κράτος; Όλα αυτά είχαν τη σημασία τους, ώστε οι Σκωτσέζοι να διστάσουν να ξεφύγουν από την «κηδεμονία» της Αγγλίας.

catalonia-scotland-480x289

Πηγαίνοντας προς Ισπανία τώρα, τα πράγματα φαίνεται να είναι πιο ξεκάθαρα. Η πλειοψηφία των Καταλανών τείνει να ψηφίσει θετικά για την αυτονόμηση της Καταλονίας, με την χαρακτηριστική σημαία της περιοχής να αποτελεί το σήμα κατατεθέν της μελλοντικής επιλογής των κατοίκων. Ιστορικά πάντως, αξίζει να αναφέρουμε ότι η Αυτόνομη Περιοχή της Καταλονίας, όπως ονομάζεται, απολαμβάνει εκτεταμένης αυτονομίας από το ισπανικό κράτος, έχει δικό της Κοινοβούλιο, άρα και Κυβέρνηση, δική της επίσημη γλώσσα, ενώ και ιστορικά έως τον 18ο αιώνα υπήρχε επίσημα το Καταλανικό κράτος. Κατά την πάροδο των χρόνων, η περιοχή έχασε (κυρίως επί Φιλίππου του Ε’) αλλά και απολάμβανε παράλληλα διάφορα προνόμια αυτονομίας, μέχρι που ο θάνατος του δικτάτορα Φράνκο και η υιοθέτηση ενός δημοκρατικού συντάγματος για όλη τη χώρα (1978), έφερε την ηρεμία στην περιοχή.

Το αίτημα για πλήρη ανεξαρτησία από τη Μαδρίτη ενισχύεται τόσο από το γεγονός ότι το κυβερνών κόμμα της Καταλονίας κέρδισε το 2012 τις πρόωρες τοπικές εκλογές (χωρίς ωστόσο να πετύχει αυτοδυναμία) όσο και από το ότι δεύτερο βγήκε και το εθνικιστικό ECR, ενώ συνολικά τέσσερα αυτονομιστικά κόμματα μοιράστηκαν το 60% των ψήφων.

Η γενικότερη αίσθηση που επικρατεί στην περιοχή είναι η απογοήτευση όσο και η οργή για την κυβέρνηση της Μαδρίτης. Τονίζεται ότι την ώρα που η χώρα βρίσκεται υπό το βάρος μιας οικονομικής κρίσης, δαπανούνται υπέρογκα ποσά για την λειτουργία μεγάλων επιχειρήσεων, που μόνο τροχοπέδη βάζουν στην προσπάθεια για οικονομική εξυγίανση. Η κατηγορία αυτή έχει μεγάλη σημασία κυρίως επειδή προέρχεται από μία από τις πλουσιότερες περιοχές της Ισπανίας, που βλέπει το δημόσιο χρέος της να έχει αυξηθεί, καθώς είναι αναγκασμένη να συμβάλλει με 17 δις ευρώ, που έχει πάρει από φόρους, στην κυβέρνηση της Μαδρίτης

Η αντιπαλότητα μεταξύ Μαδρίτης – Καταλονίας είναι μεγάλη, καθώς τόσο η κυβέρνηση όσο και προσωπικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός Ραχόι προσυπογράφουν ως παράνομο το δημοψήφισμα του Νοεμβρίου. Το Συνταγματικό Δικαστήριο έχει 2 φορές μέχρι τώρα βάλει «ταφόπλακα» στο όνειρο για ένα επίσημο δημοψήφισμα που θα δώσει νόμιμη βάση για την ανεξαρτητοποίηση της περιοχής. Μάλιστα, χαρακτηρίστηκε αντισυνταγματικό και το ενδεχόμενο ανεπίσημου δημοψηφίσματος. «Ακόμα και να ψηφίσουν αρνητικά, θα έχουν απλά καταψηφίσει έναν νόμο. Δεν μπορούν όμως να πουν “όχι” στη βούληση των Καταλανών» ξεκαθάρισε ο πρόεδρος της Καταλονίας, Αρτούρ Μας. Οι αντιδράσεις δεν είναι λίγες, καθώς οι διαδηλώσεις υπέρ της ανεξαρτησίας ολοένα και πληθαίνουν, βάζοντας δύσκολα στην Μαδρίτη. Μάλιστα, στις 11 Σεπτεμβρίου του 2012 και 2013 (εθνική γιορτή της Καταλονίας) περισσότεροι από 1 εκατομμύριο άνθρωποι διαδήλωσαν ζητώντας ανεξαρτησία από την Ισπανία.

Οι δηλώσεις ωστόσο του Μαριάνο Ραχόι ότι θα εξετάσει το θέμα συνταγματικής αναθεώρησης, θεωρείται από πολιτικούς αναλυτές ότι προσπαθεί να δελεάσει τους αναποφάσιστους, προκαλώντας ένα πλήγμα στα αυτονομιστικά κινήματα. Ωστόσο, η αναθεώρηση του Συντάγματος απαιτεί τα 2/3 του Κοινοβουλίου, οπότε καθιστά σχεδόν αδύνατο να περάσουν τροπολογίες που δίνουν ακόμα μεγαλύτερη αυτονομία (κυρίως οικονομική) στην Καταλονία . Από τη πλευρά του, ο Μας έχει και την εξής λύση στο πίσω μέρος του κεφαλιού του: «Καταλονία όπως Κόσσοβο» (τίτλος της ιταλικής εφημερίδας Λα Στάμπα), δηλαδή την αναγνώριση της μονομερούς ανεξαρτησίας. Η λύση στην οποία φαίνεται να καταλήγει είναι να μετονομάσει το δημοψήφισμα σε«συμμετοχική διαδικασία», κατά την οποία θα τεθούν οι ίδιες ερωτήσεις και η οποία θα οργανώνεται σε μεγάλο μέρος από εθελοντές και δεν έχει νομική αξία.

isksks-480x240

Τα αυτονομιστικά κινήματα και οι αποσχιστικές τάσεις δεντελειώνουν στην Καταλονία και στην Σκωτία. Μένοντας στην Ισπανία, αξίζει να αναφερθούμε στη Χώρα των Βάσκων, όπου στην προσπάθεια για ανεξαρτησία , σημειακό γεγονός ήταν ο ένοπλος αγώνας που κήρυξε η αυτονομιστική (τρομοκρατική για πολλούς) οργάνωση Ε.Τ.Α το 1959, μέχρι να σταματήσει τη δράση της το 2009. Οι περιπτώσεις της Καταλονίας και των Βάσκων, καθρεφτίζει αν μη τι άλλο, την αυταρχική προσέγγιση της ισπανικής κυβέρνησης απέναντι στα ποικίλα έθνη που απαρτίζουν το Βασίλειο της Ισπανίας.

Άλλες περιπτώσεις είναι η περιφέρεια της Φλάνδρας στο Βέλγιο, η οποία έχει δρομολογήσει από καιρό την ανεξαρτησία της από την υπόλοιπη χώρα, κυρίως για λόγους οικονομικούς, μιας και η οικονομική της δύναμη αντιστοιχεί στο 60% του ΑΕΠ του Βελγίου. Στην Ιταλία, η πλειοψηφία των κατοίκων της Βενετίας ψήφισαν θετικά σε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της περιοχής, που αποτελεί τμήμα της Ιταλίας από το 1866. Πίσω από το κίνημα αυτό βρίσκεται η οργάνωση «Ελεύθερη Βενετία», μέλη της οποίας συνελήφθησαν τον Απρίλιο του 2014 με την κατηγορία για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση.

Κανείς δεν ξέρει την κατάληξη που θα έχουν αυτά τα κινήματα, ωστόσο «ό, τι και να συμβεί, οι κινήσεις αυτές θα έχουν αντίκτυπο. Θα γίνουν περισσότερες κλήσεις για αποκέντρωση», δήλωσε ο David Lea, αναλυτής των Κινδύνων Ελέγχου στη Δυτική Ευρώπη. Μάλιστα, οι ανησυχίες είναι έντονες ακόμα και εκτός της Γηραιάς Ηπείρου, καθώς χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα με πλήθος μειονοτικών πληθυσμών φοβούνται ότι η διάλυση ενός μεγάλου ευρωπαϊκού κράτος θα μπορούσε να πυροδοτήσει αποσχιστικές τάσεις σε παγκόσμια κλίμακα. Το συμπέρασμα που θα μπορούσε κανείς να βγάλει είναι ότι η οικονομική κρίση βοήθησε ώστε να βγουν στην επιφάνεια διαφορές μεταξύ που ήταν καλά κρυμμένες για χρόνια, δυναμιτίζοντας το όποιο εγχείρημα ομοσπονδοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Του Ηλία Μπαφούνη

Ο Ηλίας Μπαφούνης εργάζεται στο Γραφείο Τύπου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα και είναι απόφοιτος του τμήματος Επικοινωνίας και Μ.Μ.Ε του Πανεπιστημίου Αθηνών

Πρώτη Δημοσίευση:TheCitizen.gr

Οι δήθεν και οι άλλοι

Στο σημερινό κόσμο στον οποίο ζούμε η εμφάνιση είναι το παν. Από τον τρόπο που ντυνόμαστε, στον τρόπο που φερόμαστε. Είναι όλα, όχι απαραίτητα θέμα συμπεριφοράς, αλλά θέμα του «φαίνεσθαι». Και ως αυτού καθημερινά βλέπουμε άτομα όλων των επιπέδων και κοινωνικών τάξεων, μορφωμένοι και μη να προσπαθούν να «δεικτούν», απλώς για να φαίνονται στα μάτια των άλλων, ως υπεράνω. Είναι το κόλπο του να δίνεις αξία σε κάτι που μπορεί να μην έχει και ιδιαίτερη σημασία. Ή καλύτερα, κάνοντας πράξη την παροιμία «ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός». Γιατί νομίζουμε πως το να καλλωπίζουμε την εμφάνιση, το μέσο κυκλοφορίας μας, τα σπίτια μας κτλ., μας δίνει την αξία που αδυνατούμε να καλλιεργήθούμε ως άνθρωποι.

Ο Sun Tzu, υψηλόβαθμος στρατηγός του κινεζικού στρατού, ο οποίος έγραψε ένα από τα πλέον σημαίνοντα βιβλία πολεμικής στρατηγικής και τακτικής, είχε προτρέψει να «προσποιηθείτε κατωτερότητα και να ενισχύστε την αλαζονεία του αντιπάλου». Και στην ουσία αυτό κάνουμε. Τρέχουμε σε συνέδρια και παρουσιάσεις «σημαινόντων προσώπων», απλά και μόνο για να δείξουμε πως είμαστε παρόντες σε όλα. Είναι το ίδιο με τον αμερικάνικο όρο «socialite» («κοσμικός άνθρωπος») – ο οποίος ραγδαία κατακλύζει και την Ευρώπη – όπου τόσοι (ή μάλλον τόσες) γίνονται διάσημοι κάνοντας απολύτως τίποτα άλλο από το να τρέχουν σε κοινωνικές εκδηλώσεις και να διαφημίζουν μια έκφυλη ζωή, μια όμως που τους παρέχει την δυνατότητα να έχουν όλες τις ανέσεις, που όλοι οι υπόλοιποι που τους παρακολουθούμε αποχαυνωμένοι, μόνο να ονειρευόμαστε μπορούμε.

Ανεβάζουμε, έτσι, μόνοι μας την αξία και την αλαζονεία αυτών των οποίων τόσο μας αρέσει να κριτικάρουμε. Και αν για παράδειγμα, επιχειρηματολογούμε πως είναι ανίκανοι και ανίδεοι αυτοί που μας κυβερνούν, που μας ψυχαγωγούν, που μας ενημερώνουν, γιατί τότε κάθε φορά τρέχουμε σαν σχολιαρόπαιδα να φωτογραφηθούμε μαζί τους;

Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι «δήθεν» ανάμεσά μας, και όλο και κάποια στιγμή, θέλοντας και μη όλοι μας δώσαμε παραπάνω αξία σε κάποιον που μέχρι πριν λίγο δεν είχαμε σε ιδιαίτερη υπόληψη. Το λάθος βέβαια είναι μόνο δικό μας. Γιατί αντί να προσπαθήσουμε να μορφωθούμε, να ενημερωθούμε περισσότερο και ανεξάρτητα από το τι μας λέει, το τόσο διαδεδομένο πια διαδίκτυο, απλά ακολουθούμε τυφλά τις τάσεις της μόδας.

Ζούμε σε ένα κόσμο, όπου το να φαίνεται ότι κάνεις κάτι, έχει καταντήσει πιο σημαντικό από αυτό ακριβώς που κάνεις, και μάλιστα από την ποιότητα αυτού που παρουσιάζεις. Αντί να προσπαθούμε λοιπόν να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι σε όλους τους τομείς, απλά συμβιβαζόμαστε με ό,τι λιγότερο υπάρχει, γιατί αυτό είναι πιο εύκολο. Και έπειτα περνάμε ώρες ολόκληρες σε συνέδρια και παρουσιάσεις κριτικάροντας και συζητώντας τα λάθη της επικοινωνίας, της διακυβέρνησης, της ζωής μας γενικότερα. Και έτσι ο φαύλος κύκλος που μας περιβάλλει απλώς μεγαλώνει.

Μαρία-Χριστίνα Δουλάμη
Δημοσιογράφος, Σύμβουλος Επικοινωνίας

Φυγή στο Μέλλον

Όλα όσα υπάρχουν είναι καρποί της τύχης και της αναγκαιότητας». Τουλάχιστον έτσι υποστήριζε ο Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Δημόκριτος. Και παρόλο που την τύχη, όσο και να την επικαλούμαστε ή την βρίζουμε, δεν μπορούμε να την ελέγξουμε, η αναγκαιότητα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Γιατί η ανάγκη οδηγεί τους ανθρώπους σε πολλές πράξεις, πολλές φορές ακραίες, αλλά και ρίσκα που υπό άλλες συνθήκες μπορεί να μην έπαιρναν.

Η απόφαση να φύγεις από τη χώρα σου για να γίνεις μετανάστης, είναι μια από αυτές τις πράξεις. Τις περισσότερες φορές λόγω ανάγκης. Πέρα από μετανάστες λόγω ανάγκης επιβίωσης, όπως οι πρόσφυγες από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, που καθημερινά θυσιάζονται σε «θαλασσοταραγμένα» ψαροκάικα προσπαθώντας να φτάσουν σε ένα καλύτερο αύριο, υπάρχουν και άλλα είδη μεταναστών. Αυτοί που παίρνουν μια τέτοια απόφαση αυθόρμητα. Γιατί τί πραγματικά ωθεί κάποιον να θέλει να φύγει από την ίδια τη χώρα που τον μεγάλωσε, που του χάρισε την αρχική του μόρφωση, που τον έθρεψε σε ένα κλίμα που όλοι οι άλλοι λαοί ζηλεύουν;

Κι όμως υπό τις τωρινές συνθήκες, η απόφαση μετανάστευσης έχει γίνει ξαφνικά πιο εύκολη. Και σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση ιδίως, οι περισσότεροι προσπαθούν να φύγουν από την πατρίδα τους. Γιατί όταν βλέπεις τη χώρα σου να βυθίζεται καθημερινά σε μια άβυσσο, τι άλλο μπορεί κανείς να κάνει; Όταν το κάθε τι χειροτερεύει, η γραφειοκρατία αυξάνεται, η στάθμη του μυαλού αδυνατίζει, όταν η νοοτροπία στην εξυπηρέτηση του πολίτη σε όλα τα επίπεδα επιδεινώνεται, μέρα με τη μέρα απλά νιώθεις πως η ίδια η χώρα αυτή σε σπρώχνει προς την έξοδο. Όταν οι δημόσιες υπηρεσίες δικαιώνουν την κακιά φήμη που έχουν λόγω της συμπεριφοράς των ίδιων των υπαλλήλων που προσπαθούν να γλιτώσουν όση περισσότερη δουλειά μπορούν, γιατί έτσι κι αλλιώς αυτοί θα πληρωθούν, πώς περιμένουμε βελτίωση; Όταν η νεολαία – «το μέλλον του τόπου» – είναι γραπωμένη πάνω στις ηλεκτρονικές τους συσκευές, ψάχνουν την εύκολη λύση γιατί βαριούνται να κουνηθούν και από το στόμα τους βγαίνουν μόνο χαμένες λέξεις, πώς μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο;

Μα όταν σκέφτεσαι το μέλλον, και πώς αυτό θα διαμορφωθεί, όσο αισιόδοξος και να είναι κανείς, όταν βλέπεις τα πάντα γύρω σου να μην αλλάζουν αλλά αντιθέτως να κατρακυλούν όλο και περισσότερο, αναρωτιέσαι τι κάνεις ακόμα εκεί. Σε μια κοινωνία όπου ανταμείβονται οι κλέφτες και πνίγονται οι φτωχοί και μικρομεσαίοι. Πώς θα δημιουργήσεις ένα μέλλον όταν τίποτα γύρω σου δεν είναι πλέον σίγουρο; Όταν τα πάντα φορολογούνται αλλά τίποτα δεν βελτιώνεται; Όταν απλώς δεν βλέπεις πια το φως του ήλιου που λάμπει ολόγυρα; Έτσι τρέπονται σε φυγή οι άνθρωποι από τη χώρα τους, γιατί όσο και να πονούν για αυτήν, δεν μπορούν να παλεύουν μόνοι ενάντια σε ένα διεφθαρμένο σύστημα που δεν έχει γιατρειά. Και έτσι προτιμούν να γίνονται μετανάστες σε μια χώρα όπου ίσως ποτέ να μην νιώσουν ότι ανήκουν, αλλά πολύ χειρότερα θα ήταν να έμεναν και να ένιωθαν παρείσακτοι στην ίδια τους την πατρίδα.

Θα έπρεπε επιτέλους να καταλάβουμε πως σε αυτόν τον κόσμο τίποτα δεν μας ανήκει πραγματικά. Πως και εμείς ενοικιαστές είμαστε για τα παιδιά μας. Και πως έτσι, όλα αυτά που προσπαθούμε συχνά με δόλο και κοροϊδία να αποκτήσουμε είναι μάταια, όταν έχουν ως αποτέλεσμα την καταστροφή του πολιτισμού, της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης μας. Είναι καιρός να δράσουμε για να εξασφαλίσουμε πως θα υπάρχει ένα μέλλον για τα παιδιά μας. Για να μην νιώσουν και αυτά την αλήθεια της φράσης του Σολομώντα «ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης».

Της Μαρίας-Χριστίνας Δουλάμη*

* Δημοσιογράφος, Σύμβουλος Επικοινωνίας

 

«Κοπιάζω σημαίνει: Δουλεύω σκληρά»

Οι Αρχαίοι Έλληνες έλεγαν πως «τα ἀγαθά κόποις κτῶνται». Παλιότερες γενιές μεγάλωσαν με το γνωμικό αυτό βαθιά αποτυπωμένο στο μυαλό: πως αν δεν κοπιάσεις, δεν πρόκειται να αποκτήσεις τα αγαθά που επιδιώκεις. Και στην ουσία έχουν δίκιο. Τα όνειρα και οι επιθυμίες δεν πραγματοποιούνται ως δια μαγείας. Χρειάζεται προσπάθεια. Και αυτό είναι κάτι που οι νέες γενιές δεν αποδέχονται.

Στις αρχές του μήνα, μιλώντας σε ένα πλήθος 50.000 νεαρών Γερμανών, που βρέθηκαν για Προσκύνημα στη Ρώμη, ο Πάπας Φραγκίσκος παραίνεσε τους πιστούς να μην σπαταλούν το χρόνο τους στο διαδίκτυο, τα έξυπνα τηλέφωνα και την τηλεόραση, αλλά να τον διοχετεύουν σε πιο εποικοδομητικές ασχολίες. Τόνισε πως  «η χρήση προϊόντων της τεχνολογικής προόδου, ναι μεν, βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής, αλλά αποσπούν την προσοχή από ότι είναι πραγματικά σημαντικό».

Ίσως έχει δίκιο. Γιατί η νέα γενιά σήμερα μεγαλώνει με τα έξυπνα τηλέφωνα και την τεχνολογία αφής εμφυτευμένη στη παλάμη του χεριού της, μαθαίνοντας πως όλα είναι τόσο απλά και εύκολα όσο το πάτημα ενός κουμπιού. Ενηλικιώνεται σε περιβάλλοντα όπου τα βρίσκει όλα έτοιμα, χωρίς ποτέ να κοπιάσει η ίδια αυτή γενιά. Είναι ωραίο να θαυμάζουμε τελειωμένα έργα – από πίνακες και κτίρια, έως φαγητά – αλλά λίγοι γνωρίζουν τι δουλειά χρειάστηκε για να φτάσουν ως αυτό το αποτέλεσμα.

Και για αυτό δεν ευθύνεται μόνο η ανεπτυγμένη τεχνολογία που έχει κατακλύσει τη ζωή μας, αλλά και οι άνθρωποι που μας περιτριγυρίζουν – οι γονείς που υπεραπλουστεύουν τη ζωή των παιδιών τους με το να τους τα έχουν όλα έτοιμα, οι καθηγητές που τους μαθαίνουν μόνο τα απαραίτητα, και η ίδια η κοινωνία που δεν αφήνει τα παιδιά της να αποκτήσουν ποτέ τη γνώση ή την ικανότητα να σκέφτονται και να ενεργούν μόνα τους.

Οι πιο ηλικιωμένοι που βλέπουμε στις διακοπές μας στο χωριό ξεφυσούν με παράπονο καθώς σκέφτονται τις δουλειές που έκαναν αυτοί ως νέοι, όταν ξυπνούσαν από το χάραμα για να τρέχουν στα χωράφια, όταν γύριζαν σπίτι και είχαν άλλα τόσα να τους απασχολήσουν και εκεί. Και τώρα, βλέπουν τους νέους να κάθονται παραδίπλα με ένα «μαραφέτι» στο χέρι και να μην σηκώνουν το βλέμμα ούτε μια στιγμή. Σε σημείο, που αντί να σηκωθούν να κάνουν δυο βήματα, φωνάζουν την γιαγιά να τους φέρει ένα ποτήρι νερό.

Η παλιότερη γενιά το βλέπει καθαρά και αποφαίνεται ως εξής: «οι νέοι σήμερα απλώς δεν θέλουν να προσπαθήσουν». Έχουν μάθει να τα βρίσκουν όλα έτοιμα, απομονωμένοι στο δικό τους ψηφιακό κόσμο, που δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν ούτε παραχωρήσεις, ούτε συμβιβασμούς. Όλοι ψάχνουμε την εύκολη λύση. Αλλά η νεότερη γενιά δεν δέχεται κάτι άλλο μέχρι να τη βρει. Παραπονιόμαστε για την υψηλή ανεργία, αλλά έχει ψάξει άραγε κανείς το θέμα σε βάθος; Ακόμα και αν τους προσφέρονται δουλειές, πολλοί νέοι δεν τις δέχονται «γιατί είναι δύσκολες, κρατάνε πολλές ώρες, και απαιτούν πολύ ενέργεια». (Τα χρήματα είναι εκτός θέματος εδώ.)

Αν δεν έχεις όρεξη να κάνεις κάτι, πολύ απλά δεν το κάνεις. Και το μόνο που σου μένει είναι να παραπονιέσαι.

Είναι κρίμα, το ότι οι ελπίδες του κόσμου για ένα καλύτερο μέλλον εναπόκεινται σε μια γενιά που έχει εισάγει στο λεξιλόγιο της τη λέξη «βαριέμαι» για οτιδήποτε. Που δεν δέχεται να κάνει θυσίες μέχρι να έρθει κάτι καλύτερο. Που πολύ απλά περιμένει, μέχρι ως εκ θαύματος να εμφανιστεί εκείνη η δουλειά που απλά θα πατάς κουμπιά και θα γεμίζει ο τραπεζικός σου λογαριασμός. Αλλά ακόμη και τότε δε θα είναι ποτέ ευχαριστημένη…

 

 

Σαν Σίρο 2016

Το γήπεδο της Μίλαν και  της Ίντερ θα  είναι όπως ανακοινώθηκε  από  την  Ουέφα αυτό που  θα  φιλοξενήσει το  τελικό του Champions League για  τη  σεζόν 2015-16. Η επιλογή δεν αποκλείεται να στηρίχτηκε στη  μεγάλη του χωρητικότητα (81,277 θέσεις) και στο ότι βρίσκεται σε μια μεγάλη Ευρωπαϊκή πόλη.

Τέσσερις τελικοί της διοργάνωσης έχουν διεξαχθεί στο Τζουζέπε Μεάτσα (η άλλη ονομασία του γηπέδου) ενώ η πιο πρόσφατη ήταν  το 2001 όπου η Μπάγερν Μονάχου κατέκτησε το τρόπαιο  στα πέναλτι απέναντι στη Βαλένθια.

Το Σαν Σίρο ξεκίνησε  να κτίζεται το 1925 στο Μιλάνο και εγκαινιάστηκε ένα χρόνο αργότερα. Την ιδέα για τη κατασκευή είχε ο τότε  πρόεδρος της Μίλαν, Πιέρο Πιρέλι. Το στάδιο πήρε τη πρώτη  του ονομασία από τη περιοχή στη οποία βρίσκεται ενώ η νεότερη ονομασία  Τζιουζέπε Μεάτσα, οφείλεται στον παλιό ποδοσφαιριστή της Ίντερ και της Εθνικής Ιταλίας.

Παύλος Τοπάλοφ

8 συμβουλές για να απαλλαγείτε μόνιμα από τα περιττά κιλά!

της Ανθής Γαλαζούλα
Αναζητείτε διαφορετικούς τρόπους και δίαιτες, με στόχο να χάσετε κιλά αλλά συνεχώς αποτυγχάνετε; Τι είναι αυτό που σας κάνει να μην έχετε το επιθυμητό αποτέλεσμα και τελικώς απογοητεύεστε;

Το λάθος ανιχνεύεται εξ αρχής στη ίδια λέξη, τη δίαιτα.

Η δίαιτα, όπως την εννοούμε στις μέρες μας, είναι ένας τρόπος για να χάσει κάποιος κιλά. Οποιαδήποτε δίαιτα είναι σχεδόν πάντα αναποτελεσματική για τους παρακάτω λόγους. Πρώτον, διότι είναι προσωρινή, καθώς δεν μπορεί κάποιος να την εφαρμόζει για το υπόλοιπο της ζωής του και δεύτερον περιέχει αρκετές στερήσεις, γεγονός που τον οδηγεί στην επιστροφή των παλιών και άσχημων διατροφικών συνηθειών, με άμεσο αποτέλεσμα να  ξαναπάρει το βάρος που έχασε. Γι’ αυτό το λόγο, η λύση είναι να υιοθετήσει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής και να έχει ένα κατάλληλο διατροφικό πρόγραμμα και να το προσαρμόσει σύμφωνα με τις ανάγκες του.  Συγκεκριμένα, με την αλλαγή του τρόπου ζωής, εννοείται η αναπροσαρμογή του φαγητού και των δραστηριοτήτων (π.χ. άσκηση). Αν επιθυμείτε λοιπόν, να το υλοποιήσετε και να το υιοθετήσετε για πάντα, καλό είναι να ακολουθήσετε τα παρακάτω tips, που θα βοηθήσουν αρκετά:

1. Μην παραλείπετε ποτέ το πρωινό. Είναι πολύ σημαντικό να λαμβάνετε ένα υγιεινό πρωινό, που αποτελείται από υδατάνθρακες και πρωτεΐνες. Ένα πρότυπο ενός θρεπτικού πρωινού αποτελεί μια φέτα ψωμί ολικής άλεσης, ένα βραστό αυγό και ένα πορτοκάλι.

2. Να τρώτε συχνά και μικρά γεύματα. Να μην αφήνετε ποτέ το στομάχι σας άδειο πάνω από τέσσερις ώρες. Καλό επίσης θα ήταν να αξιολογείτε την πείνα σας από το 1 εως το 10 και όταν αισθάνεστε 6 να τρώτε λίγο και υγιεινά.

3. Μετριάστε τις ποσότητες. Δεν υπάρχει λόγος να απαρνηθείτε τα λατρεμένα γλυκά, και το λαχταριστό πρόχειρο φαγητό. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ελαττώσετε την ποσότητα. Για παράδειγμα, αν παραγγείλετε μία πίτσα, μην τη φάτε όλη την ίδια ώρα αλλά διαιρέστε τα κομμάτια και αντίστοιχα τον χρόνο σας. Επιπλέον, σημασία έχει και η συχνότητα. Προσπαθήστε σταδιακά να τα τρώτε όλο και πιο αραιά και περιορίστε τα σε 1-2 φορές την εβδομάδα τόσο για τα γλυκά όσο και για το fast food.

4. Αποφύγετε να πίνετε χυμούς φρούτων και λαχανικών αλλά καταναλώστε τα στην αρχική τους μορφή, καθώς έτσι λαμβάνετε περισσότερες βιταμίνες και καταλαβαίνει ο εγκέφαλος καλύτερα το αίσθημα του κορεσμού.

5. Είναι πολύ σημαντικό να μετριάσετε παράλληλα και το αλκοόλ. Περιορίστε στις εξόδους σας τα κοκτέιλς και τα λικέρς και προτιμήστε κόκκινο ή λευκό κρασί ή και μία δροσιστική μπύρα ή άλλα αψεφήματα, χυμούς φρούτων ή και μη αλκοολούχα ποτά.

6. Να μεριμνάτε για το διατροφικό σας πρόγραμμα από την προηγούμενη μέρα και να το προσαρμόζετε ανάλογα με τις ανάγκες σας και το χρόνο σας.

7. Ιδιαίτερη προσοχή δώστε στο βραδινό. Καλό είναι να καταναλώνεται δύο ώρες πριν κοιμηθείτε, για να μην έχετε προβλήματα στην πέψη, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να είναι ελαφρύ. Να αποφεύγετε το βράδυ φρούτα και γλυκά.

8. Πιείτε άφθονο νερό και προσθέστε δραστηριότητες στην καθημερινότητα σας. Ακόμα και αν δεν προλαβαίνετε να πάτε γυμναστήριο, μικρές δραστηριότητες, όπως το 20λεπτο περπάτημα ή το περπάτημα στις σκάλες μπορούν να βοηθήσουν αρκετά.

Τέλος, οι μικρές αλλαγές είναι που κάνουν τη διαφορά. Ακολουθήστε τις παραπάνω συμβουλές, υιοθετήστε έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής και αλλάξτε σταδιακά τη διατροφή σας και θα δείτε μεγάλη διαφορά τόσο στην υγεία σας όσο και στην εμφάνιση σας.

Κύκλους κάνω κύκλους

Ένα απόγευμα, τέλη Αυγούστου σε μια παραλία χωρίς ξαπλώστρες και μπιτσόμπαρο κάποιος μου μίλησε για κύκλους και μου είπε, ή τέλος πάντων εγώ άκουσα, κάτι σαν : «Να και τώρα εδώ που καθόμαστε ρίξε μια ματιά γύρω σου. Τα βότσαλα, η γραμμή του ήλιου, τα σύννεφα σχηματίζουν κύκλους. Όχι τέλειους κύκλους αλλά σχήματα που είναι πολύ κοντά στο κυκλικό. Η φύση είναι γεμάτη κύκλους. Είναι πολύ λογικό, είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Μην αναρωτιέσαι, λοιπόν, γιατί και εμείς στη ζωή μας κάνουμε διαρκώς κύκλους.»

Παρά το φυσιολογικό της όλης υπόθεσης, οι κύκλοι στη ζωή έχουν συνδυαστεί με πισωγυρίσματα, εύκολες λύσεις και τελικά αναπόφευκτες επαναλήψεις του ίδιου γλυκού λάθους. Γυρίζουμε σε σίγουρες σχέσεις που μας πλήγωσαν, σε φίλους που μας πρόδωσαν και σε καταστάσεις που η σταθερότητα του παλιού καλύπτει ανακουφιστικά την αβεβαιότητα του νέου, που πιθανότατα θα μας απογοητεύσει και θα μας κάνει ξανά να γυρίσουμε πίσω. Κανείς μας δε θέλει να μένει στάσιμος, αντίθετα θέλουμε να εξελισσόμαστε, να χαράζουμε σταθερές ευθείες, που έχουν τη δυναμική που χρειαζόμαστε για να εκτοξευθούμε μακριά από τους κουραστικούς κύκλους που ζαλίζουν και μπερδεύουν.

Τι γίνεται, όμως, όταν μετά από πολύ περπάτημα, τρέξιμο, jogging και άλλα τέτοια, στις ευθείες που κυνηγάς καταλάβεις ότι βαδίζεις σε μια ευθεία που δεν είναι σαν όλες τις προηγούμενες. Πού βρίσκεται η διαφορά; Μα στο γεγονός ότι έχεις διασχίσει σχεδόν όλη τη διαδρομή και όμως δε θες να φτάσεις στο τέλος της. Επιβραδύνεις το βήμα σου, διώχνεις από το μυαλό σου τη σκέψη ότι έρχεται το τέλος και αποφασίζεις να γυρίσεις λίγα βήματα προς τα πίσω, έτσι για λίγο, για να ξανακάνεις εκείνο το βραδινό μπάνιο (ακόμα και αν όταν βγήκες από τη θάλασσα σχεδόν πέθανες από το κρύο), για να φας ξανά εκείνη τη μακαρονάδα (εντάξει, μακαρόνια ήταν και μπορεί να ήταν και λίγο άβραστα αλλά τόση προσπάθεια έκανε ο άνθρωπος, ποιος νοιάζεται!) για να ξαναβγείς ανακουφισμένος μετά το τελευταίο μάθημα της εξεταστικής ( προφανώς, δεν έχει καμία σημασία που δεν το πέρασες τελικά). Τότε είναι που αξίζει να κάνεις έναν κύκλο. Να φτάσεις στο τέλος και αμέσως μετά να γυρίσεις πάλι στην αρχή.

Γι’ αυτούς τους κύκλους μιλάω. Για τους κύκλους που είναι και λίγο καρμικοί, και δεν εννοώ κάρμα με την έννοια των προηγούμενων ζωών. Βασικά, δεν έχω ιδέα τι είναι πραγματικά το κάρμα. Μιλάω για τις ευθείες που όσο και αν προσπαθείς να φτάσεις στο τέλος τους δεν τα καταφέρνεις γιατί λυγίζεις μαζί τους και ακολουθείς την καμπυλωτή τροχιά τους που σε παρασέρνει. Και από εκεί και πέρα δεν έχεις άλλη επιλογή από το να παραδεχτείς πως στη ζωή κάποιες μόνο φορές μπορεί και αξίζει να κάνεις μικρούς ή μεγάλους κύκλους.

Βάννα Αλεξανδρίδη

Γραφείο Παραπόνων, η Ελλάς

Οι Έλληνες είμαστε περίεργος λαός. Μας αρέσει να φλυαρούμε και να αερολογούμε σε σημείο που μας αποκαλούν φαφλατάδες και «μαϊντανούς». Ακόμη περισσότερο όμως μας αρέσει να παραπονιόμαστε. Για τα πάντα. Για τους χαλασμένους δρόμους, τα αυξημένα διόδια, τους ολοένα και αυξανόμενους φόρους, τα χαράτσια, τους πολιτικούς, το διεφθαρμένο σύστημα, τη γραφειοκρατία, το μη λειτουργικό δημόσιο σύστημα, τα φακελάκια των γιατρών, και πάει λέγοντας.

Αφού περπατάς στο δρόμο, προσπαθώντας να αποφύγεις τα διάφορα που βρίσκεις πεταμένα στα πεζοδρόμια – από σκουπίδια, μέχρι μοτοποδήλατα και παλιά ερειπωμένα αυτοκίνητα – και ακούς περαστικούς να μιλάνε πότε μεταξύ τους, πότε στο τηλέφωνο, πότε ακόμη και στον εαυτό τους, όλοι με παράπονο για τα διάφορα που συμβαίνουν σε αυτή τη χώρα. Όλα αυτά που υποδεικνύουν ακόμη πιο περίτρανα γιατί μας θεωρούν το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης, γιατί έχουμε γίνει περισσότερο τριτοκοσμικοί και από τις αναπτυσσόμενες χώρες. Γεγονότα για παράδειγμα σαν το ότι ένα μεγάλο ποσοστό καταστημάτων (ακόμη) δεν δέχεται πιστωτικές κάρτες, το ότι οι αυτόματες ταμειακές μηχανές εύκολα παρακρατούν κάρτα άλλης τράπεζας (δη του εξωτερικού) και αρνούνται πεισματικά να σου την επιστρέψουν, το ότι περπατάς κατακαλόκαιρα στα σπασμένα πεζοδρόμια και βρέχεσαι από τον ανεμιστήρα του κλιματιστικού που στάζει από πάνω σου, το ότι οι γραμμές εξυπηρέτησης πάντα είναι κατειλημμένες και ποτέ δεν προλαβαίνουν να σε εξυπηρετήσουν, το ότι για να πάρεις ένα επείγον γράμμα πρέπει να περιμένεις μια βδομάδα να έρθει και άλλη μισή ώρα στη γραμμή μέχρι ο υπάλληλος εν υπηρεσία να μπορέσει να κάνει τη δουλειά του, το ότι ζητάς μια βοήθεια από αρμόδιο υπάλληλο και συχνά κοντεύει να σε βρίσει που τον ενόχλησες, το ότι στέκεσαι στη γραμμή του σουπερμάρκετ και αλληλοσπρώχνεστε με τον από πίσω ενώ έχεις παράλληλα γίνει βδέλλα και στον μπροστινό.  Υπάρχουν και άλλα πολλά. Και δεν είναι μόνο Ελληνικά φαινόμενα. Απλά εδώ είναι μαζεμένα. Και σίγουρα πιο έντονα.

Πράγματα σαν και αυτά τα οποία απέδωσαν στους Έλληνες διάφορες ονομασίες – από Γραικούς, σε Καλαμαράδες – πάντα με την κακή έννοια μιας γλώσσας που οι ίδιοι μετέδωσαν. Κι όμως οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν καταφέρει να διοχετεύσουν έναν ολόκληρο πολιτισμό, να μεταλαμπαδεύσουν μια νοοτροπία σκέψης που σημάδεψε την παγκόσμια ιστορία και να γίνει παντοτινό σημείο αναφοράς. Είναι κρίμα που ως απόγονοι τους φαινόμαστε τόσο ανάξιοι και τόσο λίγοι μπροστά τους.

Ίσως για αυτό και εμείς παραπονιόμαστε για τα πάντα. Για το πώς «όπου και να ταξιδέψουμε η Ελλάδα μας πληγώνει» όπως είπε και ο Γιώργος Σεφέρης. Για τα τόσα πράγματα που δεν λειτουργούν ή που είναι λάθος σε αυτή τη χώρα, για την νοοτροπία που δεν αλλάζει, για την τεμπελιά, την αμορφωσιά και τον καιροσκοπισμό που μας διακατέχει. Και για το πώς για να διαπρέψει ο Έλληνας πρέπει να φύγει από τη χώρα του, σαν τον προφήτη που δεν αγιάζει ποτέ στον τόπο του, γιατί μόνο τότε αναγνωρίζεται η δουλειά και ό κόπος του – ίσως και επειδή παύει τότε επιτέλους να παραπονιέται και εργάζεται σκληρά για να αποδείξει τι αξίζει.

Κι όταν έρχεται το καλοκαιράκι, τα ξεχνάμε όλα αυτά και τρέχουμε όλοι στα νησιά και στις παραλίες για να απολαύσουμε την πλούσια φυσική ομορφιά της χώρας μας, κατακλύζοντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με φωτογραφίες από απαράμιλλα τοπία της Ελλάδας, τρίβοντας τα στη μούρη των ξένων και τονίζοντας πόσο τυχεροί είμαστε που ζούμε εδώ. Σε αυτή τη χώρα που τόσο πολύ αγαπάμε να μισούμε. Αλλά ποτέ δεν αλλάζουμε.

Μαρία-Χριστίνα Δουλάμη

Δημοσιογράφος, Σύμβουλος Επικοινωνίας

Eνδοοικογενιακή Βία: Κρίση στην ελληνική οικογένεια

Τα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας έχουν σημειώσει μια σημαντική άνοδο τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας. Σύμφωνα με μαρτυρίες γυναικών που υπήρξαν θύματα ενδοοικογενειακής βίας το μόνο που επιθυμούν είναι «να ξεχάσουν» και για το λόγο αυτό αποφεύγουν να διηγηθούν την ιστορία τους, ακόμη και σε ειδικό ψυχολόγο. Σαφώς και μόνο το γεγονός αυτό αποδεικνύει ότι το ποσοστό των κακοποιημένων, από το σύζυγό τους, γυναικών είναι μεγαλύτερο από τις συνήθεις καταγραφές.

Σ’ αυτό συνδράμει και το γεγονός ότι στην Ελλάδα η κοινωνία είναι πολύ κλειστή, αποτρέποντας έτσι πολλές γυναίκες να μιλήσουν για το πρόβλημά τους, που σε πολλές περιπτώσεις φαίνεται κι αυτό σαν μέρος των οικιακών τους καθηκόντων.

Για το θέμα αυτό υπάρχουν κυρίως δύο κατηγορίες γυναικών. Εκείνες οι οποίες βάζουν γρήγορα ένα τέλος σε όλο αυτό, παίρνοντας διαζύγιο και εκείνες –ιδιαίτερα στις μικρές κοινωνίες- που δεν απευθύνονται ούτε στα κοντινά τους πρόσωπα για το Γολγοθά που τραβούν καθημερινά και συνεχίζουν να ζουν με αυτό τον τρόπο.

Οι γυναίκες αυτές νιώθουν μόνες και δεν μπορούν να εμπιστευτούν κανέναν, κυρίως από ντροπή. Δεν απευθύνονται έτσι σε κάποιον ειδικό στα θέματα ενδοοικογενειακής βίας και γυναικείας κακοποίησης ή σε πολλές περιπτώσεις στην οικογένειά τους και σε κοντινά τους πρόσωπα, ζώντας έτσι με το στερεότυπο μέσα τους, με τη σκέψη ότι δεν πέτυχε ο γάμος τους.

Τα τραγικά πρόσωπα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι τα παιδιά, όταν υπάρχουν. Βέβαια, είναι αρκετές οι περιπτώσεις που οι γυναίκες ξέρουν να κρύβουν καλά αυτό που βιώνουν. Σε άλλες, όμως, περιπτώσεις τα παιδιά αντιλαμβάνονται αυτό που συμβαίνει ανάμεσα στους γονείς τους και γίνονται κι εκείνα , κάποιες φορές, θύματα ενδοοικογενειακής βίας, είτε από τον πατέρα που έχει νεύρα και κρίσεις, είτε από τη μητέρα τους που βρίσκει τον -λανθασμένο- τρόπο να ξεσπάει.

Η οικογένεια, ο πανάρχαιος αυτός θεσμός, το κύτταρο της κοινωνίας περνά κρίση. Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Κοντ «η οικογένεια είναι η αιώνια σχολή και ο δάσκαλος του κοινωνικού βίου του ανθρώπου». Στο πλαίσιο της οικογένειας ένα παιδί μαθαίνει να αναπτύσσει την κρίση, τη λογική και τη νόηση του. Επίσης, η ηθική διαμόρφωση του ανθρώπου γίνεται κατά βάση στα πλαίσια της οικογένειας και ανάλογα με τα ερεθίσματα κάθε παιδιού.

Ωστόσο, όταν στην οικογένεια επικρατούν τόσο τεταμένες καταστάσεις είναι λογικό το παιδί να παίρνει λάθος παραδείγματα και έτσι να διαμορφώνει έναν εσφαλμένο χαρακτήρα και σε ορισμένες περιπτώσεις, αποκλίνουσα συμπεριφορά.

Στην Ελλάδα είναι αρκετά μεγάλη η έκταση που έχει λάβει το πρόβλημα της ενδοοικογενειακής βίας. Πρέπει να σημειωθεί, επίσης, ότι στη χώρα μας μία στις δύο γυναίκες που δολοφονούνται κάθε χρόνο είναι θύματα του τωρινού ή πρώην συντρόφου τους. Σαφώς αποτελεί μια τραγική διαπίστωση, την οποία ωστόσο δεν πρέπει να παραβλέπουμε αλλά ο καθένας να κάνει ότι περνά από το χέρι του για να αποσοβήσουν τα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας.

Επιπλέον, υπάρχουν πολλοί οργανισμοί και τηλεφωνικές γραμμές που μπορεί μια γυναίκα να καταγγείλει αυτό που της συμβαίνει, να μιλήσει σε κάποιον. Μία από αυτές τις γραμμές είναι το Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης «ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ», όπου ψυχολόγοι και νομικοί καθοδηγούν και ενημερώνουν τις γυναίκες για τα δικαιώματα που έχουν, ιδιαίτερα στην περίπτωση που εκείνος, ακόμη και μετά την καταγγελία, συνεχίσει να αποτελεί απειλή. Η τηλεφωνική γραμμή είναι 8001188881 και για κλήσεις από κινητό 2107786800.Υπάρχει, επίσης το Κέντρο Κοινωνικής Υποστήριξης Γυναικών, όπου η γραμμή επικοινωνίας είναι 2310272725. Πρόκειται για ένα κέντρο κατά της ενδοοικογενειακής βίας και σαφώς κατά της γυναικείας κακοποίησης.

Ακόμη, η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων του Υπουργείου Εσωτερικών δημιούργησε ένα δίκτυο κοινωνικών δομών, σε συνεργασία με τους δήμους και τις περιφέρειες της χώρας, με το σύνθημα «ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Η ΜΟΝΗ. ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΗ» και με την ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας 15900. Το συγκεκριμένο δίκτυο απευθύνεται σε όλες τις γυναίκες- θύματα της ενδοοικογενειακής βίας, καλώντας τις να σπάσουν την σιωπή τους και να ζητήσουν βοήθεια στα Κέντρα Συμβουλευτικής Υποστήριξης Γυναικών Θυμάτων Βίας. Χαρακτηριστικό στοιχείο αποτελεί το γεγονός ότι στη συγκεκριμένη γραμμή απευθύνθηκαν 12.500 γυναίκες, από τις οποίες το 62% ήταν μητέρες.

Τέλος, υπάρχει η γραμμή υποστήριξης παιδιού 1056, η οποία έχει ως βασικό στόχο την προστασία και την ψυχολογική υποστήριξη των παιδιών που έχουν γίνει θύματα κακοποίησης και εκμετάλλευσης, την προώθηση των δικαιωμάτων τους αλλά και τη συμβουλευτική σε παιδιά και γονείς. Η γραμμή λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο και στελεχώνεται από κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους και ειδικά εκπαιδευόμενους εθελοντές.

Χριστίνα Καραπάνου

Άστεγοι στην Αθήνα: κοινωνικός αποκλεισμός, επανένταξη, οργανώσεις

Μια βόλτα στο κέντρο της πόλης αρκεί για να αντιληφθεί κανείς το μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων που ζουν στο δρόμο. Κεντρικές οδοί όπως η Πειραιώς, η Σοφοκλέους, η Αθηνάς, πλατείες όπως η Κλαυθμώνος, η Αμερικής, ακόμη και η Συντάγματος, στενά στο Μοναστηράκι, στην Πλάκα, στου Ψυρρή κατακλύζονται από άστεγους, οι οποίοι το μόνο ‘περιουσιακό’ στοιχείο που έχουν κοντά τους είναι ένα χαρτόκουτο ή ένα στρώμα και λίγα σκεπάσματα για να μπορούν να κοιμηθούν κάπου ζεστά τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που με το πέρας του χρόνου παίρνει όλο και μεγαλύτερη διάσταση καθώς οι άστεγοι αυξάνονται.

Οι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν έναν άνθρωπο να καταλήξει στο δρόμο είναι πολλοί. Άλλοι είναι μετανάστες, αλλοδαποί οι οποίοι ήρθαν στη χώρα χωρίς να έχουν καμία οικονομική υποστήριξη επομένως κατέληξαν να ζουν στο δρόμο. Άλλοι είναι τοξικομανείς οι οποίοι ζουν στο δρόμο προφανώς γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να βρίσκουν τη δόση τους παρά όταν μένουν στο σπίτι τους ή σε κάποιον ξενώνα αστέγων. Υπάρχουν άστεγοι οι οποίοι κατέληξαν εκεί διότι έπασχαν από ψυχολογικές διαταραχές και ποτέ δεν τους χορηγήθηκε νοσηλεία.

Μια άλλη κατηγορία αστέγων είναι τα θύματα της οικονομικής κρίσης. Άνθρωποι που άλλοτε ζούσαν αξιοπρεπώς πλέον κοιμούνται σε παγκάκια και ψάχνουν στα σκουπίδια φαγητό διότι ίσως μια μέρα έμειναν άνεργοι και δεν μπορούσαν πια να ανταπεξέλθουν οικονομικά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης αυξήθηκε και ο αριθμός των αστέγων.

Ο κοινωνικός αποκλεισμός για τους ανθρώπους αυτούς είναι μεγάλος διότι δε γίνονται εύκολα αποδεκτοί από την ελληνική κοινωνία. Οι περαστικοί συνήθως τους φοβούνται, απομακρύνονται από αυτούς, τους κοιτάζουν αποτροπιαστικά και γενικότερα με τη συμπεριφορά τους δείχνουν ότι δεν είναι καθόλου επιθυμητοί  στον κοινωνικό περίγυρο. Μάλιστα σύμφωνα με κάποιους άστεγους αυτό  που περισσότερο επιθυμούν είναι η ομαλή επανένταξη τους στην κοινωνία. Αυτό συνεπάγεται άμεσα την εύρεση εργασίας και την επαγγελματική κατάρτιση ώστε και οι ίδιοι να νιώσουν ενεργά μέλη της κοινωνίας και να κάνουν μια νέα αρχή μακριά από την άθλια ζωή του δρόμου και της νύχτας.

Ωστόσο για να γίνει αυτό η ίδια η πολιτεία και οι πολίτες οφείλουν να κινητοποιηθούν και να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα των αστέγων ως ένα ιδιαίτερο κοινωνικό πρόβλημα το οποίο χρειάζεται σωστό σχεδιασμό και ανάλογους μηχανισμούς. Όλοι οι πολίτες πρέπει να αντιληφθούν την έκταση του προβλήματος και να μη βαδίζουν αδιάφορα κάθε φορά που ένας άστεγος απλώνει το χέρι του με σκοπό να του προσφέρουν κάτι, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, αρκεί να νιώσουν ότι κάπου θα τους βοηθήσει, διότι μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για ανθρώπους που στερούνται τα βασικά, αυτά που για όλους τους υπόλοιπους φαντάζουν δεδομένα.

Το θετικό είναι ότι πέρα από τους αδιάφορους πολίτες υπάρχουν και εκείνοι που το θέμα τους ευαισθητοποιεί και κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους με σκοπό να βοηθήσουν όσο μπορούν. Μία πράξη που το αποδεικνύει αυτό είναι το  «Sleep Out». Πρόκειται για μια συμβολική συμπαράσταση στους άστεγους που για πρώτη φορά έλαβε χώρα πριν οκτώ χρόνια, στις 17 Φεβρουαρίου 2006, στην πλατεία Κλαυθμώνος και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Είναι μια καθαρά συμβολική πράξη και αποσκοπεί στο να νιώσουν οι πολίτες πως είναι να κοιμούνται μια χειμωνιάτικη νύχτα έξω, χωρίς τα βασικά που περιλαμβάνει η καθημερινότητά τους, όπως ζεστασιά, σπίτι, ασφάλεια, φαγητό, συντροφιά, να νιώσουν δηλαδή για μία μέρα πως είναι να είναι κάποιος άστεγος.

Επίσης, είναι ένας θεσμός ο οποίος καθιερώθηκε από την Μη Κυβερνητική Οργάνωση ΚΛΙΜΑΚΑ (φορέας ανάπτυξης ανθρώπινου και κοινωνικού κεφαλαίου για την αντιμετώπιση του κοινωνικού αποκλεισμού), που γενικότερα δραστηριοποιείται εδώ και έντεκα χρόνια με σκοπό την επανένταξη των αστέγων στην κοινωνία. Το «Sleep Out» είναι η ευκαιρία να νιώσουμε αλληλέγγυοι με τους χιλιάδες άστεγους που ζουν καθημερινά στις συνθήκες αυτές και να καταλάβουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Αρκετοί είναι εκείνοι που ενώ πριν αδιαφορούσαν για το πρόβλημα αυτό μετά από αυτή την εμπειρία ευαισθητοποιήθηκαν και άλλαξαν τη θέαση τους για τον κόσμο που τους περιβάλλει.

Το μείζον πρόβλημα της στέγασης που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι αυτοί δε φάνταζε πια τόσο αδιάφορο. Πέρα, όμως από την «κοινωνία των πολιτών» οι επίσημοι εκπρόσωποι της πολιτείας δε φάνηκε να ευαισθητοποιήθηκαν από την πράξη αυτή καθώς κανείς δεν έδωσε, έστω και συμβολικά το παρόν.

Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι στο πλαίσιο των  ενεργειών της ΜΚΟ ΚΛΙΜΑΚΑ, το κέντρο στήριξης αστέγων (Κωνσταντινουπόλεως 30, Κεραμεικός) μετατρέπεται σε ένα εναλλακτικό café-ουζερί, όπου ο καθένας αφού διασκεδάσει μπορεί να αφήσει οποιοδήποτε χρηματικό ποσό επιθυμεί. Κύριος στόχος της πρωτοβουλίας αυτής είναι η επικοινωνία με τους άστεγους που φιλοξενούνται στον ξενώνα και η κατάλυση των στερεοτύπων που τους χαρακτηρίζει.

Επίσης, ο κάθε πολίτης μπορεί να συμμετέχει στη στήριξη κάποιου άστεγου καλώντας στον πενταψήφιο αριθμό 10520 ώστε να ενημερωθεί για τις υπηρεσίες στέγασης, σίτισης, ιατροφαρμακευτικής φροντίδας που του παρέχει η συγκεκριμένη οργάνωση και μπορεί να του λύσει πολλά προβλήματα.

Ωστόσο, το κράτος δεν έδειξε πλήρη αδιαφορία για το πρόβλημα των αστέγων στην πρωτεύουσα, καθώς ίδρυσε το Κέντρο Υποδοχής και Αλληλεγγύης Δήμου Αθηναίων (ΚΥΑΔΑ). Πρόκειται για  Δημοτικό Ίδρυμα που έχει στόχο την αντιμετώπιση των προβλημάτων των ευπαθών ομάδων και την καταπολέμηση των παραγόντων που οδηγούν στη φτώχεια, στον αποκλεισμό και στην κοινωνική απομόνωση. Οι βασικοί στόχοι του ιδρύματος αφορούν στην αντιμετώπιση των προβλημάτων στέγασης, σίτισης, υγείας και επανένταξης των αστέγων που ζουν στην πόλη. Εκτός αυτού όμως προσφέρει στήριξη σε πολίτες και οικογένειες που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα και κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός στέγης.

Το ΚΥΑΔΑ παρέχει αρκετές υπηρεσίες στα άτομα που στηρίζει, όπως το ανοιχτό κέντρο σίτισης, η στέγαση σε ξενώνες, το κοινωνικό παντοπωλείο, το κοινωνικό φαρμακείο, η αθηναϊκή αγορά, ο κόμβος αλληλοβοήθειας πολιτών και το πρόγραμμα αλληλεγγύης στην οικογένεια.

Το ανοιχτό κέντρο σίτισης λειτουργεί κάθε μέρα όλο το χρόνο. Το φαγητό διανέμεται δύο φορές τη μέρα σε περίπου 1500 άπορους και άστεγους Έλληνες και αλλοδαπούς. Σύμφωνα με τον Κωστή Μπιτζάνη, μέλος του ΚΥΑΔΑ, και έπειτα από έρευνα που διεξήχθη, στο σύνολο των σιτιζόμενων το 66% είναι Έλληνες. Συγκεκριμένα στο μεσημεριανό συσσίτιο 90% είναι Έλληνες και 19% αλλοδαποί, ενώ στο απογευματινό συσσίτιο 53% είναι Έλληνες και 47% αλλοδαποί. Επιπλέον η πλειοψηφία των σιτιζομένων έχει μηδενικό εισόδημα (76%), ενώ επίσης η πλειοψηφία είναι άνεργοι (77%).

Στο πλαίσιο του ΚΥΑΔΑ λειτουργούν δύο ξενώνες που παρέχουν διαμονή σε 180 άτομα ηλικίας άνω των 18 ετών. Πρόσφατα έγινε η προσπάθεια για δραστηριότητες μέσα στους ξενώνες και απόδειξη αποτελεί η θεατρική ομάδα που δημιουργήθηκε.

Το Κοινωνικό Παντοπωλείο λειτουργεί από το 2007 (Σοφοκλέους 66) και υποστηρίζει περίπου 700 οικογένειες και μοναχικά άτομα. Σύμφωνα με την Ελένη Κατσούλη, αντιπρόεδρο του ΚΥΑΔΑ, ο αριθμός των αιτήσεων κατά το πρώτο εξάμηνο του 2013 ήταν 774 και αφορούσαν 2026 άτομα. Το 75,8 % αφορούσε Έλληνες αιτούντες, το 3,2% ομογενείς, το 11,2% αλβανικής καταγωγής, το 5,8% ρουμάνικης και το υπόλοιπο 3,9% αντιστοιχούσε στους υπόλοιπους αιτούντες. Τρομερή διαπίστωση από την έρευνα που διεξήχθη στο ΚΥΑΔΑ αποτελεί το γεγονός ότι το 75,58% των αιτούντων ήταν  άνεργοι, από τους οποίους το 77% δεν έπαιρνε κανένα επίδομα ενώ το 36% έπαιρνε κάποιο επίδομα.

Το Κοινωνικό Φαρμακείο λειτουργεί από το 2008 και παρέχει δωρεάν φαρμακευτικά σκευάσματα σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Η Αθηναϊκή Αγορά λειτουργεί από το 2009. Στο μέρος αυτό οι δικαιούχοι μπορούν να παίρνουν δωρεάν καινούργια ή ελαφρώς μεταχειρισμένα είδη ρουχισμού. Η υπηρεσία «Κόμβος Αλληλοβοήθειας Πολιτών» ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2012 (Δομοκού 2) και είναι το σημείο συνάντησης δωρητών και αποδεκτών ειδών διατροφής αλλά και άλλων αντικειμένων.

Τέλος, το Πρόγραμμα  Αλληλεγγύης στην οικογένεια ξεκίνησε το Μάιο του 2012 και αποτελεί χορηγία της εταιρείας Cosmote. Με το πρόγραμμα αυτό 200 οικογένειες το χρόνο δέχονται υλική υποστήριξη σε τρόφιμα, είδη προσωπικής υγιεινής, είδη οικιακής καθαριότητας. Αποτελεί ένα πρόγραμμα άριστα σχεδιασμένο για τις ανάγκες των οικογενειών που έχουν πληγεί από την πρόσφατη οικονομική κρίση. Η υποστήριξη του ΚΥΑΔΑ (πέρα από τις κρατικές εισφορές) προκύπτει κυρίως από εθελοντική προσφορά εταιριών, φυσικών προσώπων, ΜΚΟ, κοινωνικών υπηρεσιών του Δήμου και ομάδων πολιτών. Είναι πολύ σημαντική αυτή η προσπάθεια του κράτους διότι οφείλει να μεριμνεί για τέτοιου είδους καταστάσεις. Άλλωστε με τον τρόπο αυτό απαλύνει ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας.

Το ΚΥΑΔΑ έχει αναπτύξει επίσης μια σημαντική ενέργεια, το «street work», που έχει να κάνει με τους άστεγους που διαμένουν στο δρόμο. Για πρώτη φορά από τον Ιούνιο του 2012, η επιστημονική ομάδα του Κέντρου Υποδοχής & Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων, βγαίνει συστηματικά κάθε μέρα και προσεγγίζει ενεργά τους αστέγους που διαβιούν στους δρόμους της πόλης. Κύριος στόχος τους είναι η υποστήριξη των αστέγων και ενδεχομένως η επανένταξη τους στον κοινωνικό ιστό.        Σύμφωνα με τη Δήμητρα Νούση, διευθύντρια του ΚΥΑΔΑ, το 77% των ανθρώπων που έχουν προσεγγίσει ήταν άντρες, ενώ αντίστοιχα το 23% ήταν γυναίκες. Από αυτούς σχεδόν το 60% δηλώνει εξάρτηση από αλκοόλ ή ναρκωτικά. Ωστόσο το «street work» έπεισε 20 άστεγους να εγκαταλείψουν το δρόμο και οι μισοί περίπου ζήτησαν και εντάχθηκαν στο Πρόγραμμα Φιλοξενίας του ΚΥΑΔA.

Καραπάνου Χριστίνα

Τα δύο μοναδικά glitches του FIFA 94

Μπορεί η επιτυχημένη σειρά παιχνιδιών της ΕΑ να έχει εξελιχθεί τόσο που και η κάθε μικρή λεπτομέρεια να είναι προσεγμένη, όμως τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι.
Το FIFA International Soccer γνωστό και ως FIFA 94 αποτελούσε το πρώτο τίτλο της σειράς που βγήκε σε κυκλοφορία. Περιείχε μόνο Εθνικές ομάδες και τα ονόματα των παικτών δεν ήταν τα πραγματικά. Ενώ όμως ήταν μια ομολογουμένως φιλότιμη προσπάθεια από μεριάς των τότε παραγωγών, δεν έπαυε να είχε μερικές παραλείψεις.

Δύο από αυτά τα glitches (δυσλειτουργίες) έχουν μείνει στην ιστορία αφού μέσα από αυτά μπορούσες εύκολα είτε να «κλέψεις» και να σκοράρεις, είτε να προσπαθήσεις να αποφύγεις τον διαιτητή τρέχοντας.
Το εύκολο γκολ

https://vine.co/v/M0FdYx1iKAW

Όταν ο αντίπαλος τερματοφύλακας κρατούσε στα χέρια του τη μπάλα, το μόνο που είχες να κάνεις ως παίκτης για να «χακάρεις» το παιχνίδι, ήταν να κάτσεις μπροστά του ενώ έκανε το βολέ. Έτσι έκλεβες τη μπάλα και προ κενής εστίας είχες εύκολη δουλειά. Κάτι που προφανώς συνέβαινε γιατί ο γκολκίπερ τότε, δεν είχε τη δυνατότητα να αποφύγει παίκτες.
Η προσπάθεια αποφυγής της κάρτας

Μετά από ένα σκληρό τάκλιν που είσαι σίγουρος ότι θα σου αποφέρει τη κίτρινη κάρτα, δεν υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις για να το αποφύγεις, όμως το FIFA 94 σου πρόσφερε μια έσχατη λύση. Να κάνεις τον διαιτητή να σε κυνηγάει όση ώρα θες σε όλο το γήπεδο, για να σε «κιτρινίσει». Βέβαια την τιμωρία δεν την γλίτωνες άλλα ήταν μια μορφή αντίποινων για τη κάρτα που επρόκειτο να δεχτείς.

Πηγή: sbnation.com

Παύλος Τοπάλοφ

Χρονιά επιβεβαίωσης

Ο Ατρόμητος τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα από την έλευση του Γιώργου Παράσχου το 2013, έχει μεγαλώσει σαν σύλλογος. Όμως ενώ θεωρείται πια μια σημαντική δύναμη στο Ελληνικό ποδόσφαιρο, ακόμα δεν έχει καταφέρει να προχωρήσει και στην Ευρώπη.

Στις τελευταίες δύο σεζόν συμμετέχει στα προκριματικά του Europa League, όμως και τις δύο φορές κάτι πήγε στραβά και αποκλείστηκε. Το 2012 με τεχνικό τον Ντούσαν Μπάγεβιτς είχε δύσκολη κλήρωση, καθώς έπρεπε να προσπεράσει το εμπόδιο της Νιούκαστλ όμως παρ’ όλα αυτά έφτασε κοντά. Πέρυσι έπρεπε να αντιμετωπίσει την Άλκμαρ, σαφώς πιο βατή ομάδα από την Αγγλική αλλά και πάλι έχασε τη πρόκριση αφού υστέρησε στα εκτός έδρας γκολ. Αφού όμως πρώτα τρόμαξε τους Ολλανδούς με τη νίκη 2-0 στην έδρα τους.

Τη φετινή χρονιά δεν επιτρέπονται τα λάθη σε κανένα τομέα αφού οι Περιστεριώτες οφείλουν να δείξουν τη πρόοδο τους με πρόκριση στους ομίλους. Ήδη ξεκινάνε με μειονέκτημα σε σχέση με τις δύο προηγούμενες σεζόν, αφού το ταξίδι της αρχίζει από τον τρίτο προκριματικό και όχι από τα play-off. Η κλήρωση ήταν ότι πρέπει για το συγκεκριμένο γύρο καθώς καμία από τις Σαράγεβο – Χάουγκεσουντ δεν προκαλούν τρόμο. Για να τα καταφέρουν όμως, η διοίκηση έχει μέχρι στιγμής αποκτήσει κάποια πρόσωπα που ίσως τους βοηθήσουν.

Ο Ανδρέας Τάτος επέστρεψε στην ομάδα που αναδείχθηκε και είναι ένας παίκτης που έλειπε τα τελευταία χρόνια από την ομάδα. O Λευκορώσος Αντρέι Γκορμπούνοφ θα ανταγωνιστεί με τον Τσενάμο για τον άσο. Σίγουρα έρχεται με διαπιστευτήρια όμως και ο Έλληνας τερματοφύλακας έκανε εξαιρετικό πρωτάθλημα. Οι νεαροί Κούρος και Ενγκουέμ αν και ιδιαίτερα ταλαντούχοι δύσκολα θα είναι στις επιλογές του Παράσχου για τα πρώτα παιχνίδια. Από κει και πέρα η αναζήτηση για τον επιθετικό δεν φαίνεται να πηγαίνει τόσο καλά, αφού όσα ονόματα ακούστηκαν δεν αποκτήθηκαν, άλλα ο Ατρόμητος φαίνεται να είναι καλυμμένος με τον Καραμάνο και τον Ναπολεόνι τουλάχιστον για τα πρώτα παιχνίδια.

Έτσι προχωράει προς την ευρωπαϊκή σεζόν που θα αφήσει το στίγμα της στην άποψη της φίλαθλης κοινής γνώμης, αλλά και των οπαδών της για το τι μπορεί να κάνει αυτός ο σύλλογος. Στη σεζόν αυτή πρέπει να επιβεβαιώσει είτε ότι είναι μια υπολογίσιμη δύναμη και ότι είναι ικανή να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στα κύπελλα Ευρώπης.

Παύλος Τοπάλοφ

Χάσαμε την Ιθάκη, Όβερ

Κάνοντας βουτιές σε βόθρο με εικόνες. Παρακμιακό ήθος. Ναι, αυτό είναι τελικά. Oύτε οικονομική κρίση ούτε τίποτα. Είναι το ήθος μας που μας πήγε πίσω. Αυτό που χάθηκε. Γι’αυτό και καμία σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη δεν έχουμε. Καμία ομοιότητα και κοινή αντιμετώπιση.

Δεν είναι που κλέψαμε ή που χρωστάμε. Είναι που χάσαμε το δρόμο για την Ιθάκη και βγήκαμε Μύκονο. Είναι που τόσα χρόνια ζούσαμε ο ένας στην πλάτη του άλλου. Είναι που ο γιος του πλούσιου μπαμπά δεν έμαθε τί σημαίνει δουλειά παρά μόνο στα 18 είχε δική του mercedes. Είναι που ο γιος του όχι και τόσο πλούσιου μπαμπά δε γούσταρε βρε παιδί μου να δουλέψει σερβιτόρος ή οικοδόμος ούτε να σπουδάσει αλλά τώρα φωνάζει φορώντας την μαύρη μπλούζα με τα κόκκινα γράμματα ( όλοι κατάλαβαν) «έξω οι ξένοι να ξεβρωμίσει ο τόπος». Ναι, γιατί μόνο αυτοί οι ξένοι είναι υπεύθυνοι της κατάστασης. Γιατί ακόμα και τώρα που καλούμαστε να κριθούμε και να εκμεταλλευτούμε την περίσταση για έναν απολογισμό του είναι μας, ψάχνουμε ακόμα και τώρα έναν τρόπο να διώξουμε από πάνω μας την ευθύνη.

Και εμείς βέβαια που έχουμε τη διάθεση να κριθούμε κι ας είμαστε μόνο 18,19,20,25 και δε μας αξίζει αυτό το μέλλον τί κάνουμε; Τίποτα. Γιατί τελικά μας οδηγούν στο να μην έχουμε διάθεση να πούμε ή να κάνουμε τίποτα. Γιατί όταν δεν είσαι το παιδί του πλούσιου ή του όχι και τόσο πλούσιου μπαμπά και σπουδάζεις και ψάχνεις για δουλειά και σου λέει ο άλλος » δούλεψε 3 μήνες κανονικά χωρίς χρήματα και βλέπουμε» θα συμβιβαστείς. Γιατί σε μαθαίνουν στο 2014 να συμβιβάζεσαι και να μην πολεμάς. Και όταν πολεμάς να μη βγάζεις κάτι. Να απεργούν όλοι οι καθηγητές αλλά να υπάρχει ΕΝΑΣ που να μην απεργεί για να σου θυμίζει με τον τρόπο αυτό ότι όχι ποτέ δε θα συνεργαστούν όλοι μαζί για να αλλάξουν κάτι. Ποτέ στην Ελλάδα δε θα γίνει αυτό. Γιατί πάντα ο καθένας θα κοιτάει τη δουλειά του και θα μένει μόνος του στη μιζέρια του. Και όσο και να κράζετε ξέρω πως όλοι κάποια στιγμή είπατε » σιγά τώρα μην κάτσω να σκάσω» . Γιατί και εγώ το είπα και το ξέρω.

Και ό,τι αριθμούς και να μου δίνουν τα κανάλια, ό,τι ποσοστά ανεργίας, ό,τι ποσοστά πιθανοτήτων να βγούμε από την ευρωζώνη, δεν με νοιάζει. Εμένα με νοιάζει το ύφος και το βλέμμα των ανθρώπων που βλέπω στο δρόμο. Η άνεργη μάνα που σιγά σιγά έγινε και άστεγη και ο πλούσιος διευθυντής τραπέζης που την κοιτάει περιφρονητικά πηγαίνοντας για το ποτάκι του.

Γιατί έτσι θα είναι τα πράγματα αν δεν ταρακουνηθούν όλοι. Και εγώ σήμερα δε θέλω να γράψω δίκαιο γιατί εδώ και μέρες μαθαίνω και διαβάζω για πράγματα που δεν τηρούνται και βλέπω μια ξεχαρβαλωμένη κοινωνία που φλυαρεί όλη μέρα στα κανάλια. Αυτά τα πικρόχολα τιποτένια μέσα που κατά τα άλλα βασίζονται «στην ουδετερότητα δια της πολυφωνίας».

Μπούρδες…

Μαίρη the blue