Το τέλος της αθωότητας και των ψευδαισθήσεων

Μάλλον είμαστε σ’ ένα διάλειμμα του πολέμου. Προφανώς χάθηκε η πρώτη μάχη – ας ευχηθούμε ότι δεν είναι και η καθοριστική. Ευκαιρία λοιπόν να ανασυνταχθούμε και να επιμερίσουμε σφάλματα κι ευθύνες.

Το πεδίο της μάχης

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η Αμερική βρέθηκε να παίζει μπάλα στο παγκόσμιο γήπεδο μόνη της. Τεράστια η εδαφική έκταση που χρειάζεται να ελέγχει. Χώρες με διαφορετική παιδεία, κουλτούρα, θρησκεία, βιοτικό και κοινωνικό επίπεδο. Ανεπτυγμένες και μη οικονομίες και φυσικά μεγάλης ή μικρότερης γεωπολιτικής σημασίας για τα συμφέροντα των Η.Π.Α.

Προφανώς τα κανονιά, οι αεροπορικές επιδρομές και οι διάφορες «καταιγίδες της ερήμου», δεν είναι προς εφαρμογή παντού και πάντα.

Ο έλεγχος της ευρωζώνης ανατέθηκε στη Γερμανία – χωροφύλακας και τοποτηρητής με τις ευλογίες της Παγκόσμιας Δύναμης – για να ελέγχει την νομισματική κυκλοφορία και την σχέση ευρώ/δολαρίου, με ότι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται για τα εμπορικά ισοζύγια και τις εξαγωγές πρωτίστως των Η.Π.Α αλλά και του Γερμανού τσιφλικά της Ευρώπης. Δημιούργημα της Γερμανίας για να ελέγχει απόλυτα τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές οικονομίες είναι το περιβόητο Eurogroup, με επικεφαλής το εκάστοτε πιόνι του Γερμανού υπουργού Οικονομικών.

Δυστυχώς, όπως φάνηκε καθαρά μέσα από την ελληνική κρίση ρευστότητας, έχει πάψει να είναι ανεξάρτητη και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι και η κατ’ ευφημισμόν Τράπεζα της Ελλάδος ελάχιστα έως καθόλου ελέγχεται από την Ελληνική Δημοκρατία.

Το συνοικέσιο Η.Π.Α./ Γερμανίας άρχισε να χαλάει όταν η δεύτερη, προφανώς μυστικά, αποφάσισε να παίξει μπάλα μόνη της – δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε. Τα ηγεμονικά σχέδια της Γερμανίας να κυριαρχήσει στην Ευρώπη είναι βαθιά χαραγμένα στο DNA του λαού της, όσο απλοϊκό και αν ακούγεται.

Σκοπός και μακροπρόθεσμη επιδίωξη, να δημιουργήσει μια σαφώς πιο ολιγομελή ένωση ευρωπαϊκών κρατών, στην οποία θα κυριαρχεί οικονομικά και πολιτικά, με έναν υπερυπουργό οικονομικών και ένα ισχυρό νόμισμα ικανό να κοντράρει το δολάριο στην παγκόσμια οικονομία. Εδώ θα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας την συνολική εικόνα της παγκόσμιας οικονομίας, όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια. Την κυριαρχία του δολαρίου αμφισβητούν ανοιχτά Ρωσία και Κίνα, καθώς και μια σειρά από χώρες όπως Ουρουγουάη, Αργεντινή, Αυστραλία, Ιαπωνία, που έχουν σταματήσει ήδη να το χρησιμοποιούν ως μέσο συναλλαγής και σύντομα ακολουθούν και άλλες, όπως Βραζιλία, Νότιος Αφρική κ.α. Σημαντικό είναι, να θυμόμαστε ότι οι Η.Π.Α με ένα χρέος που ανέρχεται στα 18 τρισεκατομμύρια δολάρια, κρατάει με χαρακτηριστική άνεση το παγκόσμιο ρεκόρ.

Πολύ σκληρό το παιχνίδι, έτσι δεν είναι;

Στο «σηκώνω κεφάλι» της Γερμανίας, η αντίδραση των Η.Π.Α. θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένη. Πρόσφατα βγήκαν στην δημοσιότητα και στοιχεία για τις μυστικές παρακολουθήσεις από πλευράς Αμερικανών, που δοκίμασαν ακόμη περισσότερο τις ήδη τεταμένες σχέσεις των δυο χωρών.

Η κρίση της LEHMAN BROTHERS καθώς μεταπήδησε και στην Ευρώπη, με επίκεντρο τις χώρες του Νότου, έδωσε την ευκαιρία που έψαχναν οι Η.Π.Α, να δημιουργήσουν ένα προγεφύρωμα για να αποκτήσουν ξανά το πάνω χέρι και τον έλεγχο. Ο αδύναμος κρίκος, ως συνήθως τις τελευταίες δεκαετίες, ήταν και πάλι η Ελλάδα. Δούρειος Ίππος οι «ακέραιοι», «πατριώτες», «ανιδιοτελείς» πολιτικοί μας. Ως μέσον ελέγχου, χρησιμοποιήθηκε το Δ.Ν.Τ., που έβαλε πόδι στην Ευρώπη μέσω Καστελόριζου.

Τα υπόλοιπα είναι λίγο – πολύ γνωστά και χιλιοειπωμένα. Τις τελευταίες εβδομάδες η ποιοτική αλλαγή που κάπως ισορρόπησε την ζυγαριά και άρχισε να ισοσκελίζει το 18-1, ήταν η απροκάλυπτα αδιάντροπη στάση της Γερμανίας, που φανέρωσε πλέον ξεκάθαρα το σχέδιο που έχει στο πίσω μέρος του μυαλού της. Αναγκάστηκαν Γαλλία και Ιταλία να υπερβούν τις φοβίες τους και να πάρουν θέση. Γρήγορα δε, θα φανεί αν οι Η.Π.Α προχώρησαν και ένα βήμα παραπάνω, δίνοντας το «δαχτυλίδι» στην Γαλλία. Αλλά να μην μας ξεγελάνε τα «Liberte, Egalite, Fraternite» ή τα «Ελλάς Γαλλία Συμμαχία». Και αυτοί πλέον, αγώνα επιβίωσης κάνουν. Είδαν το έργο να παίζεται μπροστά στα μάτια τους και ο τρόμος τους, να είναι οι επόμενοι πρωταγωνιστές, προβάλλει πλέον ξεκάθαρος.

Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία κινούνται στην κόψη του ξυραφιού, οικονομικά και πολιτικά, στο εσωτερικό τους άλλα και στο εξωτερικό. Καταλαβαίνουν πλέον ότι η μοναδική πιθανότητα που έχουν οι οικονομίες τους να επιζήσουν από την γερμανική λαίλαπα και από πιθανές επιθέσεις των αγορών, είναι να μείνουν ενωμένες οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Αν αρχίσει να ξηλώνεται το πουλόβερ από την Ελλάδα σύντομα θα βρεθούν κι αυτές γυμνές.

Η μάχη

Σ αυτόν τον στίβο μάχης, σ’ αυτόν τον πόλεμο, εμπιστευτήκαμε τις τύχες της πατρίδας μας και τις δικές μας, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, στους αρχιστράτηγους του έθνους Σημίτη, Γιωργάκη, Κωστάκη, Σαμαροβενιζέλους κ.λ.π.

Αναλογιστήκαμε τις ευθύνες μας;

Κάναμε την αυτοκριτική μας;

Την κάναμε. Και στις εκλογές αλλάξαμε πορεία. Πραγματικά όμως κάναμε την αυτοκριτική μας ή κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας;

Σ’ αυτή την ανθρωποσφαγή, στείλαμε τον Τσίπρα για να μαζέψει όλα τα ερείπια, να κλείσει όλες τις πληγές, να φέρει πίσω την χαμένη υπερηφάνεια, όχι μόνο των τελευταίων πέντε χρόνων, αλλά απαιτήσαμε να κλείσει και τους λογαριασμούς μας με την μεταπολίτευση.

Και γενναιόδωρος λαός, όπως πάντα, του δώσαμε σαν εφόδια την ευχή μας και την εντολή να μας ξελασπώσει, αλλά προς Θεού: «Πάση θυσία εντός ευρώ».

Πόσο ώριμοι και εκπαιδευμένοι είμαστε για να στηρίξουμε μια κυβέρνηση «Πρώτη φορά Αριστερά»; Είναι σαφές ότι δεν είμαστε. Μας συμβαίνει πρώτη φορά και είναι δύσκολο να το διαχειριστούμε. Γι’ αυτό απαιτούμε τα παράλογα εδώ και τώρα.

Πόσο ώριμη είναι η κυβέρνηση «Πρώτη φορά Αριστερά»; Είναι σαφές ότι δεν είναι. Πρώτη φορά κυβερνάει και είναι δύσκολο να το διαχειριστεί. Γι’ αυτό δέχθηκε να υποσχεθεί τα παράλογα, τουλάχιστον όχι εδώ και τώρα.

Είναι άπειρος ο Τσίπρας; Πιθανότατα ναι.

Είναι πολύ φιλόδοξος; Να συμφωνήσω.

Είναι ορμητικός και έχει άγνοια κινδύνου; Προφανώς.

Είναι όμως πατριώτης, αγωνιστής και ειλικρινής; Εάν πραγματικά το πιστεύουμε, αρκεί μόνον αυτό για να κάνει την διαφορά, από τους φαύλους προηγούμενους.

Οπωσδήποτε έκανε άλλα και ανέχθηκε λάθη, δεν το αρνήθηκε. Πως θα μπορούσε άλλωστε. Πίστεψε πως το δίκαιο ενός λαού θα υπερισχύσει στη μάχη. Και γύρισε ηττημένος.

Και εμείς – θα ρωτήσετε – θα πρέπει να πληρώσουμε τα σπασμένα, για ένα όραμα του Τσίπρα που δεν του βγήκε;

Να αντιστρέψουμε την ερώτηση;

Προτιμάμε έναν πρωθυπουργό/διαχειριστή χωρίς κανένα όραμα; Έναν κρουπιέρη που απλά θα μοιράζει την τράπουλα και τις μάρκες στους χορηγούς και τους ημέτερους;

Θα μπορούσε να πετύχει καλύτερο αποτέλεσμα στην διαπραγμάτευση; Ας αφήσουμε στην άκρη το θυμικό για να δουλέψει η λογική και να δούμε τα γεγονότα με ψυχραιμία.

Ηλίου φαεινότερον ότι οι εταίροι μας περίμεναν την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Αμέσως μετά τις ευρωεκλογές, τα μηνύματα που εισέπρατταν και η περιρρέουσα ατμοσφαίρα, φώναζαν ότι η κυβέρνηση Σαμαρά δεν είχε μέλλον. Φρόντισαν δε, να το πιστοποιήσουν και όλοι οι υπουργοί, κατεβάζοντας τα μολυβιά και θέτοντας εαυτούς σε αγρανάπαυση. Ούτε λόγος για συμφωνηθείσες μεταρρυθμίσεις μιας και η μοναδική τους έγνοια ήταν να περισώσουν όσους από τους ψηφοφόρους τους μπορούσαν. Οι δε φίλοι και εταίροι μπλοκάρισαν κάθε χρηματοδότηση. Παραβιάζοντας τις συμφωνίες, έχουν να μας πληρώσουν από το περασμένο καλοκαίρι. Βεβαία δεν θα μπορούσαν να γνωρίζουν με σιγουριά τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ ή την μορφή της μελλοντικής κυβέρνησης και την πολιτική που θα ακολουθούσε σε συνεργασία με άλλα κόμματα, περίπτωση που θεωρούσαν σίγουρη.

Ίσως αυτό εξηγεί το σοκ και την αμηχανία τους τις πρώτες εβδομάδες. Η συμφωνία του Φεβρουαρίου δείχνει να έγινε για να κερδίσουν χρόνο και να ανασυνταχθούν. Από εκεί και μετά ανέλαβαν οι Γερμανοί. Ο Σόιμπλε είδε μπροστά του την ευκαιρία να ξαναδοκιμάσει το σχέδιο Grexit. Για όποιον ενδιαφέρεται, στο ίντερνετ θα βρει γραπτά και ομιλίες του Σόιμπλε, με την θεωρία του περί ολιγομελούς και ευέλικτης ευρωζώνης, που χρονολογούνται κάποια χρόνια πίσω. Άρχισαν λοιπόν οι καθυστερήσεις, τα πήγαινε-έλα, τα δεν καταθέσατε προτάσεις κλπ. Όταν φτάναμε κοντά σε συμφωνία, πάντα κάτι συνέβαινε και ξανά απ’ την αρχή. Να μην παραβλέπουμε ότι ο ενδοεταιρικός πόλεμος στα παρασκήνια μεταξύ Γερμανίας και Δ.Ν.Τ. (λέγε με Η.Π.Α.) καλά κρατούσε. Κάθε βράδυ δε οι Γιούνκερ/Ντάισελμπλουμ στον ύπνο τους έβλεπαν τον ίδιο εφιάλτη: την κατάρρευση της κυβέρνησης Ραχόι. Έκαναν λοιπόν ότι περνούσε από το χέρι τους ώστε να μην ξεκινά κουβέντα για τελική συμφωνία, επενδυτική χροιά χρηματοδότησης, απομείωση/αναδιάρθρωση χρέους παρά έριχναν στο τραπέζι ολιγόμηνες συμφωνίες «γέφυρες». Έκαναν τα πάντα για να περάσει η μπόρα των επερχόμενων ισπανικών εκλογών, όσο το δυνατόν αναίμακτα για τον Ραχόι. Επί τη ευκαιρία δε και με την στήριξη του

Σόιμπλε, συνεχίστηκε η καθημερινή ταπείνωση της ελληνικής κυβέρνησης, με όλων των ειδών τις δηλώσεις από τον κάθε τυχάρπαστο.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, η κυβέρνηση οδηγήθηκε σε ναρκοθετημένη περιοχή και την έσπρωξαν στο μοναδικό μονοπάτι με δρομολογημένο προορισμό το Grexit ή την πτώση της.

Πιστεύω ότι δεν υπολόγισαν σωστά τις αντοχές του Τσίπρα αλλά και του λαού. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος τι πραγματικά είχε στο μυαλό του αποφασίζοντας το δημοψήφισμα, αλλά έχω πλέον την πεποίθηση ότι αυτή η κίνηση καθώς και το αποτέλεσμα, άλλαξαν την ροή των εξελίξεων.

Ξεχείλισε το ποτήρι για τους Αμερικάνους και μπροστά στον κίνδυνο να υπάρξει έστω και κατά λάθος το ατύχημα, βγήκαν μπροστά, τράβηξαν αυτιά, έσπρωξαν τους Γάλλους σε πρωτοβουλίες και έκλεισαν το μάτι στους Ιταλούς. Έδειξαν ποιος είναι το αφεντικό και γιατί θα πρέπει το Δ.Ν.Τ. να υπάρχει και στο νέο πρόγραμμα, κάτι που και η ελληνική κυβέρνηση πολύ σοφά είχε ζητήσει.

Άτοπο να επανερχόμαστε σε θέματα που έχουν λυθεί εδώ και 70 χρόνια. Δυστυχώς αλλά η Ρωσία δεν είναι ώριμη ή πρόθυμη να πάρει τολμηρές πρωτοβουλίες. Μας υπέδειξε ποικιλοτρόπως να τα βρούμε με τους εταίρους μας. Δεν είχε καν την τόλμη να άρει την απαγόρευση για την εισαγωγή των ελληνικών προϊόντων. Η Κίνα ξεκάθαρα δήλωσε ότι μας θέλει εντός – της είμαστε χρήσιμοι εντός ευρωζώνης. Και οι Λατινοαμερικάνοι φίλοι μας, έστελναν εγκάρδιους αγωνιστικούς χαιρετισμούς.

Μοναδική επιλογή λοιπόν η Ευρώπη. Πιστεύουμε όμως σε μιαν άλλη Ευρώπη; Αν θα έχουμε ευρώ η δραχμή είναι η επόμενη ερώτηση. Προηγείται να απαντήσουμε σε ποια Ευρώπη θέλουμε να ζήσουμε. Τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε και να θυσιάσουμε για να ζήσουν τα παιδιά μας σε μια πατρίδα που τους αξίζει και θα τους κάνει υπερήφανους.

Και για να κάνουμε κάτι για την πληγωμένη μας υπερηφάνεια είναι καιρός να ξεκινήσουμε το ξήλωμα της σαπίλας για να ξεβρομίσουμε τον τόπο. Αυτό είναι δίκη μας δουλειά, πέφτει αποκλειστικά στους δικούς μας ώμους. Με δικαιοσύνη αλλά και σκληρότητα όπου χρειάζεται. Ειδικά σε αυτούς που καιρό τώρα μας κουνάνε το δάκτυλο και μας κλείνουν το μάτι, αφού βρε αδελφέ, μαζί τα φάγαμε.

Ας κάνουμε μια πολύ απλή υπόθεση εργασίας. Η χώρα μας ανήκει στο ΝΑΤΟ. Σωστά! Ξαφνικά ένα πρωί, ξυπνούν οι Αμερικάνοι και αποφασίζουν να το διαλύσουν. (Απίθανο, αλλά υπόθεση κάνουμε). Μέσα λοιπόν στην γενική αναμπουμπούλα οι φίλοι, σύμμαχοι και εταίροι μας Τούρκοι κάνουν «γιούρια» και φτάνουν μέχρι την Εύβοια χωρίς εμείς να ρίξουμε ούτε μια τουφεκιά. Παγωμάρα καθώς ξαφνικά ο Ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται ότι έχει χαθεί η μισή πατρίδα, γιατί δεν είχαμε PLAN B. Ανήκουμε, λέει, στην Δύση και πιστεύαμε ότι το ΝΑΤΟ θα υπήρχε για να μας προστατεύει και να μας εξασφαλίζει αιωνίως.

Θα ανοίγαμε ξανά το Γουδή για την όποια πολιτική και στρατιωτική ηγεσία;

Ας αφήσουμε τώρα την υπόθεση εργασίας και ας προσγειωθούμε στην πραγματικότητα για να κάνουμε τους κατάλληλους παραλληλισμούς.

Ακριβώς αυτό δεν έχει συμβεί στην χώρα τα τελευταία χρόνια, με τα Μνημόνια και τις διάφορες συμφωνίες; Έχουμε χάσει, πρώτα και πάνω από όλα, ανθρώπινες ζωές – συνανθρώπους που δεν άντεξαν το βάρος. Χάσαμε πολύτιμο ανθρώπινο κεφάλαιο – ανθρώπους που έφυγαν για το εξωτερικό. Χάθηκε ζωτικός ελληνικός χώρο. Και πόσο τραγικό… που έχουμε χάσει συναισθήματα.

Οι παπανδρεοβενιζελοσαμαράδες και τα τσιράκια τους τσιρίζουν και χτυπιούνται ότι πέντε χρόνια έκαναν σκληρές διαπραγματεύσεις. Περάσαν και αυτοί από βασανιστήρια και μάλιστα κουνάνε το δάκτυλο, γιατί σε αυτούς οι εταίροι συμπεριφέρθηκαν πολύ χειρότερα απ’ ότι στον Τσίπρα.

Ας τους πιστέψουμε λοιπόν.

Συμπέρασμα: Γνώριζαν καλά το σκληρό πρόσωπο των Ευρωπαίων φίλων και εταίρων μας. Προφανώς κάπου, κάπως, κάποτε θα πρέπει να πήρε το αυτί τους περί Grexit.

Πως το διαχειρίστηκαν επί πέντε χρόνια;

Που είναι το «Plan B» που θα έπρεπε να υπάρχει στο συρτάρι για την περίπτωση του απροσδόκητου; Για την πιθανή περίπτωση, η Γερμανία – ειδικά τώρα όπως διαμορφώνεται το κλίμα και η παγκόσμια κριτική εναντίον της – να πάρει το καπέλο της και να αναχωρήσει για το προσφιλές της μάρκο;

Μόνον οι επιεικώς ηλίθιοι ή οι προδότες θα άφηναν την χώρα απροστάτευτη, με μοναδική ασφάλεια την συμμετοχή της στην λυκοπαρέα. Με την ηλίθια βεβαιότητα ότι θα μας σκεπάζουν επ’ άπειρον οι τρυφερές φτερούγες της Ευρωζώνης. Οι πρωθυπουργοί «παντός καιρού». Που είχαν το απύθμενο θράσος να εγκαλέσουν τον Τσίπρα, γιατί μέσα σε έξι μήνες, δεν ετοίμασε την χώρα για μια πιθανή έξοδο.

Και μαζί με αυτούς να τελειώνουμε και με όλους τους τσάμπα μάγκες επαναστάτες. Λαφαζανοστρατούληδες που είδαν φως και μπήκαν. Τόσα χρόνια σε λάθος κόμμα βρίσκονταν; Δεν άκουσαν, δεν έμαθαν ότι ο Τσίπρας ήταν υπέρ του ευρώ και της ευρωζώνης; Τόσους μήνες ο πρωθυπουργός πηγαινοερχόταν στις Βρυξέλλες για διαπραγματεύσεις κρυφά από την “αριστερή πλατφόρμα”; Πόσο αστείος μπορεί να είναι κάποιος όταν βάζει τις υπογραφές του στο καταστατικό του κόμματος, πως θα σέβεται τις αποφάσεις της πλειοψηφίας, πως στην περίπτωση ρήξης παραιτείται και παραδίδει την βουλευτική έδρα η οποία ανήκει στο κόμμα. Αν πιστεύουν στην απήχηση των ιδεών τους και στις αξιόπιστες προτάσεις τους που θα μας απαλλάξουν από όλα τα δεινά (παρεμπιπτόντως, γιατί μας τις κρατούν κρυφές;), ας παραιτηθούν και ας κάνουν τα μπάνια τους. Και το φθινόπωρο πεδίον δόξης λαμπρόν. Οι εκλογές γαρ εγγύς!

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει, πόσο θα διαρκέσει το διάλειμμα που ζούμε. Το μόνο σίγουρο, οι δυσκολίες που θα έλθουν. Να βρέξουμε τα πόδια μας αλλά τουλάχιστον αυτή τη φορά να πιέσουμε και να διεκδικήσουμε ότι θετικό μπορεί να βγει από αυτή την καινούργια περιπέτεια.

Ας είμαστε πλέον με τις αισθήσεις μας τεταμένες, σε συναγερμό και το όπλο παρά πόδας.

Μ.Ε.Β.

Υ.Γ.: Παλιά μου τέχνη… Σήμερα Παρασκευή 17 Ιουλίου, όσο γράφω, έξω καίγεται η Λακωνία, ο Υμηττός, η Χαλκίδα. Προχθές προσπάθησαν να ξανακάψουν την Αθήνα. Όχι παρά πόδας, αλλά επ’ ώμου θα έλεγα.

To δράμα της αυτοπαγίδευσης στην ιδεολογία

Είναι αποδεκτό και έντονα ψηλαφητό στην κοινωνική καθημερινότητα της Ελλάδας πως ό,τι συζητιέται και έχει να κάνει με πολιτική, τέχνη, καθημερινότητα, επαγγελματισμό, οικονομία, παιδεία, διέπεται από ένα ιδεολογικό background των συζητητών και συνήθως το αποτέλεσμα του διαλόγου, εκτός από το ό,τι εξαρτάται από την δυνατότητα και την ποιότητα των συμμετεχόντων, εάν, στην καλύτερη περίπτωση, προκύψει μέσα από μία σύνθεση απόψεων τότε συμβαίνει το εξής παράδοξο: Οι αρχικές ιδεολογικές παραδοχές του καθενός έχουν αλλοιωθεί και την θέση τους έχει πάρει ένα αποτέλεσμα το οποίο και για τις δύο πλευρές «αληθεύει», είναι δηλαδή σε θέση να περιγράψει την πραγματικότητα ή να επαληθεύσει την λύση ενός επικαιρικού προβλήματος.

Αυτό φωτίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα.

Βεβαιώνοντας εξ’ αρχής ότι το προηγούμενο παράδειγμα με τους δύο συζητητές δεν αφορά την σημερινή κυβέρνηση και τους δανειστές-«εταίρους», ήλθε η στιγμή, νομίζω, να παραδεχθούμε ότι οι εποχές των ιδεολογιών (προϊόντων της νεωτερικής δύσης) έχουν τελειώσει για τα καλά. Και έχουν τελειώσει διότι η ίδια η φύση τους αποδεικνύεται ότι δεν αντέχει στον χρόνο και στις «κρίσεις» της πολιτικής και της ζωής. Πράγματι αν κάτι αντέχει στον χρόνο δοκιμάζεται στην πράξη, και οι ιδεολογίες δοκιμάστηκαν με ιστορικά παραδείγματα τραγικότερης ή λιγότερο τραγικής για την ανθρωπότητα συνέπειας. Η ιδεολογία ως χώρος ο οποίος έχει υπαγορευθεί-δημιουργηθεί από τους «λίγους» για την πορεία των «πολλών» της κοινωνίας, προβάλλει «αξίες» που τις έχουν ορίσει «κάποιοι» (οι πρωτομάστορες της εκάστοτε ιδεολογίας) για να τις ακολουθήσουν μια μέρα «όλοι», εκτός του ότι θυμίζει φτηνή εκδοχή μεσαιωνικού σχολείου Ισουϊτών μοναχών, αφήνει εντελώς αδιάφορους τους ανθρώπους που συμπαθούν τον Μαρξ (για την ευθυκρισία, τη σκέψη και το πνεύμα του) αλλά δεν έχουν γνωρίσει έναν σοβαρό μαρξιστή ο οποίος να μπορεί να σταθεί κριτικά απέναντι στον μαρξισμό και να υιοθετήσει στοιχεία για να περιγράψει την ίδια την ζωή και την ανθρώπινη ύπαρξη (όπως έκανε ο ίδιος ο Μαρξ πρωτίστως) και όχι για να φτιάξει μια «άλλη» ιδεολογία με «νέες» αξίες κλπ (που δεν το έκανε ούτε ο ίδιος ο Μαρξ, απλώς η ερμηνεία του από ορισμένους μετέτρεψαν το φιλοσοφικό-κοινωνιολογικό έργο του σε κανόνες απαράβατους).

Ο πρωθυπουργός παραδέχθηκε στην συνέντευξή του στην ΕΡΤ και προφανώς έχει δίκιο: «η ασφάλεια της ιδεολογικής καθαρότητας σε συνθήκες κρίσης δεν υπάρχει». Αν χωρούσε όλη η καθημερινότητα, το πρόβλημα της σύνθεσης του κοινωνικού ιστού μέσα στις διατυπώσεις «ιδεολογικών προτάξεων» τότε η ζωή δεν θα ήταν όπως είναι και η πολιτική αρένα δεν θα παρουσίαζε το ενδιαφέρον που παρουσιάζει.

Το έλλειμμα σκεπτόμενων ανθρώπων είναι πρόβλημα της παιδείας που παρέχεται σε αυτό το κράτος, η ένταξη όμως σε ιδεολογίες που προσφέρουν υποκατάστατα και ψευδαισθήσεις «κοινωνικών σχέσεων» και «ενασχόλησης με τα κοινά» και άρα ψυχολογικές θωρακίσεις, είναι αποτέλεσμα του καλπάζοντος ατομικισμού.

Δίλημμα και Διχασμός σε μια Ευρώπη δίχως Ισότητα

Είναι γεγονός ότι η  χώρα μας βρίσκεται στον κυκλώνα  των οικονομικών εξελίξεων μετά τις αποφάσεις του euro group για διακοπή της  χρηματοδότησης στην Ελλάδα και την χώρα προ των πυλών ενός δημοψηφίσματος. Τις τρείς τελευταίες μέρες ύστερα από διαβουλεύσεις μεταξύ της  ελληνικής πλευράς και των δανειστών μας το θέμα  θεωρήθηκε λήξαν με τους εταίρους μας να αποσύρουν ως γνωστόν την πρόταση του. Αυτό λοιπόν καθιστά απορίας άξιον το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος που πρότεινε η κυβέρνηση αφού πράγματι μια τέτοια πρόταση επί της ουσίας δεν υπάρχει εφόσον δεν υπάρχουν και υπογραφές. Οι Έλληνες πολίτες καλούνται να ψηφίσουν ναι ή όχι σε μια πρόταση που έχει ναι μεν αποσυρθεί αλλά από την άλλη μεριά δεν είναι και προσυπογραφόμενη σε μία εποχή που οι παραμικρές αποφάσεις και ενέργειες παίζουν εξέχουσα σημασία.

Η πρόταση του δημοψηφίσματος είναι ένα πολιτικό παιχνίδι της κυβερνήσεως προκειμένου να αναγκάσει τους  δανειστές μας να προχωρήσουν στην εισήγηση μιας νέας πρότασης στην φάση των διαπραγματεύσεων .Αυτό όμως δεν απέδωσε αφού οι εταίροι προσπαθούν να  μπλοκάρουν αυτήν την τακτική που προσπαθεί να εφαρμοστεί και απ’ ότι φαίνεται ήταν ένα  τεράστιο λάθος δεδομένης της  χρονικής στιγμής. Αυτό λοιπόν πρόδωσε την διαπραγματευτική απειρία της  ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στους  εταίρους και δυστυχώς είναι ικανό να οδηγήσει στην αβεβαιότητα, στην δημιουργία διλήμματος αλλά και διχασμού στους Έλληνες. Είναι η πρώτη φορά μετά από το 1974  που θα διενεργηθεί δημοψήφισμα στο οποίο καλείται ο λαός να  αποφασίσει σε ένα  καίριο θέμα το οποίο θα  γίνει αιτία διχασμού. Αυτό θα συμβεί διότι όταν βραχυπρόθεσμα ο κάθε πολίτης δεν θα είναι σε θέση να  καλύψει τις βασικές του ανάγκες θα  προκληθούν κοινωνικές αναταραχές που μπορεί να  θέσουν σε κίνδυνο την χώρα αλλά και την ζωή των πολιτών. Το δημοψήφισμα ναι έπρεπε να γίνει αλλά όχι τώρα, διότι αυτήν την στιγμή η χώρα είναι στο έρμαιο των κερδοσκόπων αφού τέτοια γεγονότα είναι ικανά να ανατροφοδοτήσουν τις αγορές με κακά σενάρια με  αποτέλεσμα την φυγή κεφαλαίων λόγω της υποτίμησης του ευρώ.

Αξίζει όμως να σημειωθεί ότι δίλημμα θα έχουν και οι εταίροι μας από αυτήν την ασυμφωνία των προτάσεων που προκλήθηκε και όχι μόνο εμείς. Αυτό  το συμβάν είναι ικανό να αναστατώσει ολόκληρη την Ευρωζώνη και τους επικεφαλής των κυβερνήσεων καθώς δεν ξέρουν τι μπορεί να συμβεί σε μια περίπτωση εξόδου της  Ελλάδας από το ευρώ(o μη γένοιτο).Υπάρχουν πολλές εκδοχές αλλά η μια που κατά κάποιον τρόπο επικρατεί είναι η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών ηγετών να τους  θέλει να  συμφωνούν στην θωράκιση μέσω του τοίχους που έχει η ΕΚΤ χωρίς να  είναι βέβαιοι για το τι επρόκειτο να συμβεί. Αυτός λοιπόν είναι και ο λόγος για τον οποίο είναι αναποφάσιστοι διότι μια τέτοια καταστροφή δεν συμφέρει κανέναν στην ευρωζώνη αφού θα  προκαλούσε τεράστιο πλήγμα στις χώρες της  Γερμανίας της Ιταλίας και των υπόλοιπων εταίρων ακόμα  και αν κρατούσαν τις χρηματικές απώλειες στο ελάχιστο. Η απώλεια ρευστότητας θα προκαλούσε εξαιρετικά δύσκολη την κίνηση της οικονομίας και την αποπληρωμή των εξόδων τους όπως οι μισθοί και οι συντάξεις. Αυτό λοιπόν θα έθετε σε κίνδυνο την ενότητα της Ευρωζώνης και θα μπορούσε να  οδηγήσει στην διάσπαση της καθώς η υποτίμηση του ευρώ έναντι των άλλων νομισμάτων θα ήταν χαοτική και μια νομισματική ένωση θα ήταν ανεπιθύμητη. Το στάδιο όμως στο οποίο βρισκόμαστε δείχνει ότι η Ελλάδα όπως δεν έχει διαπραγματευτική δύναμη δεν έχει και φωνή.

Παρόλο που οι δανειστές όμως εκφράζουν την επιθυμία τους  να  βοηθήσουν δεν μας βλέπουν σαν ισότιμο μέλος της  ένωσης και αυτό είναι λογικό καθώς χάσαμε την εμπιστοσύνη τους και τους  εξαπατήσαμε δίνοντας τους  ψευδή στοιχεία ψευδείς υποσχέσεις ως ένας λαός χρεωμένος που σταδιακά θέλει να αλλάξει. Αυτό το συμβάν όμως δεν μπορεί να  αναιρέσει και την ιδιότητα της  ένωσης που δημιουργήθηκε για την ισχυροποίηση των χωρών που βρίσκονται μέσα σε αυτήν. Δυστυχώς βρισκόμαστε σε μία ένωση που δεν έχει ίχνος αλληλεγγύης δίχως  ισότητα με  μια  Γερμανία να  μένει πιστή στην σκληρή δημοσιονομική περιοριστική πολιτική που εφαρμόζει και όχι στην επίτευξη της  μεγέθυνσης άρα και ανάπτυξης που θα συμβάλλει στην έξοδο της  κρίσης. Το μνημόνιο που εφαρμόζει η Ευρώπη  σε όλες τις χώρες δεν μπορεί να περιέχει ίδιου περιεχομένου μέτρα αφού η χώρα μας αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση με  τις άλλες χώρες της ευρωζώνης επειδή η Ελλάδα έχει ένα  τεράστιο δημόσιο χρέος σε ποσοστό επί του ΑΕΠ 174,7 % λόγω κακών χειρισμών των προηγούμενων αλλά και της τωρινής κυβέρνησης. Για να επανέλθει η χώρα θέλει αλλαγή πολιτικής αλλά και οικονομικής γραμμής έτσι ώστε να  ξεφύγει από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης αυτό όμως θα  γίνει μόνο αν οι ευρωπαίοι μας δουν σαν ισότιμο μέλος.

Στην σημερινή λοιπόν εποχή είμαστε σε μια Ευρώπη που ενδιαφέρεται περισσότερο για τα δικά της  συμφέροντα (ατομικά) και όχι συλλογικά διότι οι δανειστές δεν προτίθεται να κάνουν πίσω σε σημαντικούς όρους  στην χρηματοδότηση. Όσο το κατανοήσει αυτό η κυβέρνηση μόνο έτσι θα  μπορέσει να ανοικοδομήσει την οικονομία και να διαπραγματευτεί με  σοβαρές δηλώσεις και προτάσεις διότι προσπαθεί αλλά με  λάθος τακτικές και τρόπους. Στις 5 Ιουλίου με ένα δημοψήφισμα  προ των πυλών ο λαός καλείται να πάρει θέση μπλεγμένος σε ένα άσχημο οικονομικοπολιτικό παιχνίδι. Θέλουμε την  Ευρώπη της ισότητας η την έξοδο και την  επιστροφή στην δραχμή ?

Τα επτά πράγματα που πρέπει να ξέρετε για τις εκλογές στη Βρετανία

Ουδείς γνωρίζει με βεβαιότητα αν ο Ντέιβιντ Κάμερον ή ο Εντ Μίλιμπαντ θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της Βρετανίας. Και όποιος λέει ότι ξέρει, μάλλον τα βγάζει από το μυαλό του.

Στις 7 Μαΐου στη Μ. Βρετανία θα γίνει μια από τις πλέον οριακές εκλογικές αναμετρήσεις σε μια γενιά. Με λίγο χρόνο να απομένει για τις προεκλογικές εκστρατείες, το Συντηρητικό Κόμμα του Κάμερον και το Εργατικό του Μίλιμπαντ ισοβαθμούν στις δημοσκοπήσεις, στο 33%.

Με αυτό κατά νου, υπάρχουν 7 πράγματα που όλοι θα έπρεπε να κατανοήσουν για την εκστρατεία και τη νύχτα των εκλογών.

Θα χάσουν όλοι

Ο παραδοσιακός «νικητής» των βρετανικών γενικών εκλογών είναι το κόμμα, Εργατικό ή Συντηρητικό, που εξασφαλίζει την πλειοψηφία, 326 από τους 650 βουλευτές, στη Βουλή των Κοινοτήτων. Αλλά αν οι δημοσκοπήσεις στέκουν, δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο. Παρά τους μη πειστικούς ισχυρισμούς ότι μια πλειοψηφία είναι εφικτή, ο Κάμερον και ο Μίλιμπαντ οδεύουν με αστάθεια προς την γραμμή τερματισμού, και φαίνεται ότι δεν θα πετύχουν τον στόχο τους.

Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι οι εκλογές του 2015 δεν είναι μια ευθεία μονομαχία μεταξύ των Εργατικών και των Συντηρητικών. Αντ’αυτού, είναι ένα πολύπλοκο ψηφιδωτό τοπικών εκστρατειών που περιλαμβάνουν επίσης του Φιλελεύθερους Δημοκράτες, το UKIP, τους Πράσινους και, ίσως το σημαντικότερο, το SNP (Σκωτσέζικο Εθνικό Κόμμα). Η πολυπλοκότητα της αναμέτρησης είναι τέτοια, που τα συνήθως εντυπωσιακά ακριβή exit poll που αναμένεται να βγουν στις 10 το βράδυ της Πέμπτης, όταν κλείσουν οι κάλπες, θα μπορούσαν να κάνουν λάθος.

Σε μια τέτοια βουλή, αυτός που θα γίνει πρωθυπουργός θα είναι εκείνος που θα μπορεί να κλείσει συμφωνία με ένα ή παραπάνω από τα μικρότερα κόμματα για να αυξήσει τον αριθμό των βουλευτών που θα τον στηρίξουν σε σημαντικές ψηφοφορίες. Για τον Κάμερον, ο πιο προφανής δρόμος πίσω στην εξουσία είναι μια δεύτερη επίσημη κυβέρνηση συνασπισμού με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες. Ο Μίλιμπαντ, εν αντιθέσει, φαίνεται αποφασισμένος να απορρίψει μια επίσημη συμμαχία. Αντ’αυτού, θα δοκιμάσει πιθανώς να κυβερνήσει ως επικεφαλής μιας κυβέρνησης μειοψηφίας των Εργατικών, με την χαλαρή υποστήριξη, ψηφοφορία ανά ψηφοφορία, από το SNP της Νίκολα Στέρτζον.

«Αjockalypse Now»: Το SNP σαρώνει τους Σκωτσέζους Εργατικούς

Η αναμέτρηση είναι πολύ οριακή. Και ο λόγος είναι η Σκωτία. Από τις 650 έδρες στη Βουλή των Κοινοτήτων, οι 59 είναι σκωτσέζικες. Οι Εργατικοί αυτή τη στιγμή κατέχουν 41 από αυτές. Ωστόσο, το περσινό δημοψήφισμα έχει μεταμορφώσει το πολιτικό τοπίο βόρεια των αγγλικών συνόρων. Αν και το SNP έχασε την ευκαιρία του να διασπάσει το Ηνωμένο Βασίλειο, το κόμμα φαίνεται αποφασισμένο να μετατρέψει αυτή την ήττα σε μια μεγάλη νίκη στις 7 Μαΐου. Μία δημοσκόπηση έφτασε στο σημείο να δείξει ότι το SNP θα μπορούσε να κερδίσει κάθε σκωτσέζικη περιφέρεια. Αυτή τη στιγμή έχει μόνο έξι. Αυτό έχει βαφτιστεί, εν είδει λογοπαιγνίου, «ajockalypse».

Χωρίς μεγάλη ομάδα βουλευτών από τη Σκωτία, είναι δύσκολο να δει κανείς πώς οι Εργατικοί θα μπορούσαν πιθανώς κερδίσουν πλειοψηφία. Ο Μίλιμπαντ, παραδέχτηκε στενός του σύμμαχος, θα κέρδιζε «εύκολα» αν δεν είχε υπάρξει κατάρρευση της υποστήριξης στο κόμμα του στη Σκωτία. Όπως είπε άλλο ανώτερο στέλεχος των Εργατικών, πολλοί από τους βουλευτές του κόμματος στη Σκωτία, άνετοι μετά από χρόνια μη απειλούμενης κατοχής αξιώματος, έχουν γίνει «καταραμένα τεμπέληδες» (bloody lazy).

Το UKIP «σπάει» τις ψήφους της κεντροδεξιάς

Μέχρι την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού στη Σκωτία από το SNP, ο «μπαλαντέρ» των εκλογών του 2015 ήταν ο Νάιτζελ Φάραντζ του UKIP. Ο αυτοανακηρυχθείς «στρατός του λαού», που θέλει να βγει η Βρετανία από την Ε.Ε. έχει υπονομεύσει σημαντικά τη δυνατότητα του Κάμερον να κερδίσει δύσκολους αγώνες στην Αγγλία. Το κόμμα, που συνεχίζει να αναγκάζεται να αποσύρει υποψηφίους για ρατσιστικά, ομοφοβικά και σεξιστικά σχόλια, κέρδισε τις ευρωεκλογές του 2014.

Παρά τον ντόρο, το ίδιο το UKIP μάλλον θα καταλήξει με μόνο μια χούφτα βουλευτές. Η πραγματική ζημιά που έγινε από το UKIP στους Συντηρητικούς είναι το «σπάσιμο» των κεντροδεξιών ψήφων σε περιθωριακές/ οριακές έδρες, επιτρέποντας σε Φιλελεύθερους Δημοκρατικούς ή Εργατικούς Υποψηφίους να «περάσουν». Μεγάλο μέρος της καμπάνιας των Συντηρητικών, και το πώς ο Κάμερον κυβέρνησε τα τελευταία δύο χρόνια, έχει επικεντρωθεί στο να ξανακερδηθούν ψηφοφόροι του UKIP που είναι δυσαρεστημένοι από την πιο φιλελεύθερη προσέγγισή του στον συντηρητισμό, που περιελάμβανε νομοθεσία υπέρ του γάμου των γκέι.

Κέντρο υπό πίεση: Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες

Οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες (Liberal Democrats) του Νικ Κλεγκ έχουν για μεγάλο χρονικό διάστημα αποτελέσει το τρίτο κόμμα της βρετανικής πολιτικής. Το 2010 το κόμμα ανέβηκε στην εξουσία για πρώτη φορά, ως τμήμα συνασπισμού με τους Συντηρητικούς. Σε ένα σημείο κατά την εκστρατεία εκείνη ο ηγέτης των «Lib Dems» ήταν πιο δημοφιλής από τον Ουΐνστον Τσώρτσιλ. Η «Cleggmania» ήταν πραγματικότητα.

Πώς όμως καταλήγουν οι άλλοτε ισχυροί. Τα τελευταία πέντε χρόνια ήταν δύσκολα για τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες. Το κόμμα έχει δει την, σε μεγάλο βαθμό αριστερή, βάση του να δυσαρεστείται από την απόφαση της ηγεσίας του κόμματος να εισέλθει σε κυβέρνηση με τον Κάμερον, να το εγκαταλείπει για τους Εργατικούς. Μεταξύ τους, βουλευτές των Φιλελεύθερων Δημοκρατών συμφωνούν ότι το να κρατήσουν 30 από τις 57 έδρες τους θα ήταν κάτι παραπάνω από μια καλή εξέλιξη για το κόμμα. Μία πηγή περιέγραψε τα αποτελέσματα εσωτερικών δημοσκοπήσεων για κάποιες έδρες ως τίποτα λιγότερο από «τρομακτικά».

Η προσέγγιση του Κλεγκ στους ψηφοφόρους αυτή τη φορά είναι ότι μόνο το κόμμα του κατέχει το «λογικό κέντρο». Θα είναι, υποστηρίζει, η «καρδιά» μιας «απάνθρωπης» Συντηρητικής κυβέρνησης ή ο «εγκέφαλος» μιας «οικονομικά αμόρφωτης» κυβέρνησης Εργατικών. Σε μια εποχή πολυκομματικής πολιτικής, πρόκειται για μια έξυπνη προσέγγιση. Ο κίνδυνος για τον Κλεγκ είναι ότι ουδείς τον ακούει πλέον.

Δεδομένης της απρόβλεπτης φύσης αυτών των εκλογών, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες θα μπορούσαν να βρεθούν εκτός εξουσίας, και να υποβιβαστούν στο τέταρτο μεγαλύτερο κόμμα πίσω από το SNP. Ή πίσω στην κυβέρνηση. Ή και τα δύο.

Ξενύχτια μέχρι τον Ιούνιο

Τα αποτελέσματα της κάθε εκλογικής περιφέρειας θα αρχίσουν να εισέρχονται τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής και κατά τη διάρκεια της ημέρας. Ωστόσο, αν ούτε οι Εργατικοί ούτε οι Συντηρητικοί κερδίσουν πλειοψηφία, όπως αναμένεται, θα μπορούσε να περάσει σχεδόν ένας μήνας πριν ολοκληρωθεί η σύνθεση της επόμενης κυβέρνησης.

Το 2010, ενώπιον της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπης, οι Συντηρητικοί και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες χρειάστηκαν μόλις πέντε ημέρες για να φτάσουν σε συμφωνία. Ωστόσο, μπορεί τα πράγματα να μην είναι τόσο απλά ή γρήγορα αυτή τη φορά. Ακόμα και αν ο Κάμερον και ο Κλεγκ είναι πρόθυμοι και αριθμητικά ικανοί να επιτύχουν δεύτερη συμφωνία, οι βουλευτές τους θα θέλουν μεγαλύτερο λόγο στις διαδικασίες. Την τελευταία φορά δεν δόθηκε στους βουλευτές των Συντηρητικών να εγκρίνουν επίσημα τη συμφωνία συνασπισμού. Αυτή τη φορά θέλουν να έχουν λόγο. Παρομοίως, οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες, έχοντας «καεί» από πέντε χρόνια στην εξουσία με τους «Tories», δεν θα δεχτούν και πάλι συμφωνία τόσο γρήγορα.

Ως νυν πρωθυπουργός, ο Κάμερον έχει την πρώτη ευκαιρία απόπειρας σχηματισμού κυβέρνησης. Ο Μίλιμπαντ ίσως να πρέπει να περιμένει για ημέρες, αν όχι εβδομάδες, πριν μπορέσει να καταψηφίσει επίσημα την προσπάθεια του Κάμερον να παραμείνει στην Ντάουνινγκ Στριτ.

Στιγμές που θα πρέπει να περιμένει κάποιος το βράδυ των εκλογών

Το σύμβολο της νίκης του Τόνι Μπλερ το 1997 ήταν η εικόνα του Μάικλ Πορτίλο, Συντηρητικού υπουργού Άμυνας, να χάνει την έδρα του από τους Εργατικούς. Ο εκλογικός αποκεφαλισμός ενός ανώτερου στελέχους του κόμματος έκτοτε είναι γνωστός ως «στιγμή Πορτίλο». Η Πέμπτη θα μπορούσε να φέρει κάποια τέτοια γεγονότα, με ανώτερα στελέχη από όλα τα κόμματα να έρχονται αντιμέτωπα με το «τσεκούρι».

Η πιο υψηλού προφίλ απώλεια θα μπορούσε να είναι ο Κλεγκ. Ο ηγέτης των Φιλελεύθερων Δημοκρατών έχει μια ισχυρή πλειοψηφία στην περιφέρειά του στο Σέφιλντ. Ωστόσο, οι δημοσκοπήσεις έχουν δείξει ότι είναι κοντά με τον Εργατικό αντίπαλό του για την έδρα. Για τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες, η απώλεια του αρχηγού τους στις εκλογές θα ήταν ντροπιατική. Το κόμμα επίσης αντιμετωπίζει τον κίνδυνο της απώλειας του δεύτερου κορυφαίου υπουργού του, Ντάνι Αλεξάντερ, εξαιτίας του ανόδου του SNP στη Σκωτία.

Και το UKIP έχει πρόβλημα. Ο Φάραντζ αυτή τη στιγμή είναι ευρωβουλευτής στο Ευρωκοινοβούλιο όχι ως μέλος της βρετανικής Βουλής. Και παρά το ισχυρό προσωπικό εθνικό προφίλ του και την δυνατή στήριξη προς το UKIP σε όλη την Αγγλία, θα ήταν πιθανό να χάσει τη μάχη για την εκλογή του ως βουλευτή του Σάουθ Θάνετ στο Κεντ. Η αποτυχία αυτή θα του κόστιζε την ηγεσία του κόμματος.

Η εκστρατεία ήταν ανόητη

Η ίδια η προεκλογική καμπάνια ήταν μία από τις πιο σκηνοθετημένες/ «στημένες» του τελευταίου καιρού. Ηγέτες κομμάτων, φοβούμενοι μεμονωμένα «στραβοπατήματα», έχουν περιοριστεί σε ομιλίες και συγκεντρώσεις μακριά από τους ψηφοφόρους. Ωστόσο, και πάλι ήταν πραγματικά ανόητη.

Οι Εργατικοί έβαψαν ένα λεωφορείο ροζ για να προσεγγίσουν τις γυναίκες. Ο Μίλιμπαντ χάραξε τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, σαν τον Μωυσή, σε μία μεγάλη πέτρινη πλάκα. Ο Κάμερον απείλησε ότι θα χρησιμοποιήσει Ζίου Ζίτσου εναντίον του Φάρατζ σε τηλεμαχία και ξέχασε τι ομάδα υποστήριζε. Ο αρχηγός της εκστρατείας των Φιλελεύθερων Δημοκρατών είπε «μπάσταρδοι» πέντε φορές συνεχόμενα ζωντανά στην τηλεόραση. Η Sun, ελπίζοντας ότι ουδείς θα το πρόσεχε, επιδοκίμασε τους Συντηρητικούς στην Αγγλία και το SNP στη Σκωτία. Και το κανάλι του Ράσελ Μπραντ στο YouTube ήταν κυρίαρχο για δύο ημέρες προεκλογικής κάλυψης.

Εν ολίγοις. Χάος

Μπορούν οι Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς να νικήσουν τον πρώτο ΝΒΑ τίτλο τους μετά το 1975;

as

Μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της φετινής σεζόν στο ΝΒΑ είναι η αξιοσημείωτη επιτυχία των Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς (Golden State Warriors) με μια επιβλητική πορεία 67 νικών και 15 ητών στην κανονική σεζόν (η καλύτερη για το σύλλογο μέχρι στιγμής), γράφοντας ιστορία την Τετάρτη, 15 Απριλίου – ως η 10η ομάδα στο ΝΒΑ που έχει καταφέρει να νικήσει 67 παιχνίδια στην κανονική σεζόν, επικρατώντας επί των Ντένβερ Νάγγετς στο Oracle Αρένα (Όκλαντ, Καλιφόρνια). Ωστόσο η πρωτοφανής πορεία των Γουόριορς δεν τελειώνει εδώ όπως τονίστηκε από τον επικεφαλή προπονητή Στηβ Κερρ. Οι οπαδοί του Γκόλντεν Στέιτ θα ήταν απίστευτα ενθουσιασμένοι βλέποντας την αγαπημένη τους ομάδα να νικάει το πρώτο της τρόπαιο ΝΒΑ μετά το 1975.

Η εμπειρία και η οξυδέρκεια του Στηβ Κερρ έχει οδηγήσει τον σύλλογο σε μια χωρίς προηγούμενο επιτυχία. Ο Κερρ (φαίνεται στην παρακάτω φωτογραφία μαζί με τον Στεφ Κάρρυ) διαδέχτηκε τον Μαρκ Τζάκσον ως επικεφαλής προπονητής του συγκροτήματος τον Μάιο του 2014, ακολουθώντας τον αποκλεισμό των Γουόριορς στον πρώτο γύρο των περσινών πλέει-οφφς ενάντια στους Λος Άντζελες Κλίππερς. Διαθέτει την εμπειρία που χρειάζεται για να ηγηθεί μιας επιτυχίας στα πλέει-οφφς, όντας ένας από τους μόνο 25 παίκτες στην ιστορία του ΝΒΑ  που έχουν νικήσει 5 τίτλους ΝΒΑ (3 με τους Σικάγο Μπουλς & 2 με τους Σαν Αντόνιο Σπερς) και έχοντας παίξει για κάποιους από τους πιο επιτυχημένους προπονητές στην ιστορία του ΝΒΑ, όπως οι μπασκετικοί θρύλοι Φιλ Τζάκσον και ο Γκρεγκ Πόποβιτς. Παρόλο ότι είναι η πρώτη του χρόνια ως προπονητής, έχει ήδη σπάσει το ρεκόρ νικών για μονοετής-εμπειρίας προπονητή. Από την αρχή της προπονητικής του καριέρας στον πάγκο των Γουόριορς, ο Κερρ επίσης επέλεξε ταλαντούχους και έμπειρους συνεργάτες όπως τους βετεράνους Ρον Άνταμς  (ένας γκουρού μπασκετικής άμυνας και πολυετής εμπειρίας βοηθός προπονητής) και Άλβιν Τζέντρυ (ο οποίος έχει προπονητική εμπειρία 35 ετών).

223

 

Επιπλέον, οι Γουόριορς έχουν στην διάθεση τους τον Στεφ Κάρρυ, τον οποίο πολλοί θεωρούν ως τον MVP του πρωταθλήματος. Ο Στηβ Κερρ πρόσφατα δήλωσε ότι «ο Στεφ (Κάρρυ) είναι ένας από τους κορυφαίους παίχτες σε ολόκληρο το πρωτάθλημα στη θέση του από αμυντικής άποψης, και είναι το επιθετικό εργαλείο πάνω στο οποίο είναι βασισμένη ολόκληρη η άμυνα της ομάδας». Ο Στεφ Κάρρυ είναι ένας από τους καλύτερους παίκτες στο ΝΒΑ, με μέσο όρο 23.9 πόντους, 7.7 ασσίστς και 2.0 κλεψίματα ανά παιχνίδι (πηγή: ESPN). Απέδειξε τον εαυτό του στη συνάντηση των All-Star, κερδίζοντας το διαγωνισμό των τριπόντων. Είναι ένας από τους πιο «θανατηφόρους» σουτέρς στο πρωτάθλημα, έχει βελτιώσει απίστευτα τις ικανότητες του όσον αφορά τον χειρισμό της μπάλας, μπορεί να βοηθήσει την ομάδα με πολλούς τρόπους και μπορεί να είναι αυτός που θα ρίξει το τελευταίο (και καθοριστικό) σουτ στο παιχνίδι όποτε χρειαστεί.

 

Ένα από τα πιο σημαντικά πλεονεκτήματα των Γουόριορς σαν ομάδα αυτή την σεζόν εν τούτοις, είναι η δυνατότητα να βασίζονται σε πολλούς παίχτες (εκτός από τον Στεφ Κάρρυ). Πολλές ομάδες βασίζονται πρωτίστως στην απόδοση ενός ή δύο μεγάλων σταρς, όπως οι Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ (Ράσσελ Γουέστμπρουκ & Κέβιν Ντουράντ), Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς (ΛαΜάρκους Άλντριντζ & Ντάμιαν Λίλλαρντ) και Νιού Όρλεανς Πέλικανς (Άντονυ Ντέιβις). Ωστόσο οι Γουόριορς διαθέτουν ένα βαθύ ρόστερ που περιλαμβάνει χαρισματικούς παίκτες σαν τους: Κλέι Τόμσον (ένας από τους καλύτερους σουτέρς στο πρωτάθλημα), Ντρέιμοντ Γκριιν και Άντριου Βόγκατ (αμφότεροι υποψήφιοι για το βραβείο Αμυντικού Παίκτη της Χρονιάς) όπως και ο Άντρε Ιγκουοντάλα (Πρώτη Αμυντική Ομάδα του ΝΒΑ το 2014 & παγκόσμιος πρωταθλητής το 2010 και 2012 παίζοντας για την εθνική ομάδα μπάσκετ των Ηνωμένων Πολιτειών). Ο Στηβ Κερρ έχει την ικανότητα να αλλάζει παίχτες και να κερδίζει εξίσου πολλούς πόντους από τον πάγκο (παίκτες δεύτερης ομάδας).

 

Οι Γουόριορς έχουν αναπτύξει τρομερή χημεία σαν ομάδα, πετυχαίνοντας τα καλύτερα στατιστικά αποτελέσματα ως προς την επιθετική τους αποτελεσματικότητα (110.0 πόντοι), διαφορά πόντων με αντιπάλους (+10.1 πόντοι) και ασσίστς (27.4) ανά παιχνίδι στο πρωτάθλημα. Αυτό τους έχει σίγουρα βοηθήσει να θέσουν καινούργιο ρεκόρ για βελτίωση ανάμεσα στις ομάδες που νίκησαν 50-και παραπάνω παιχνίδια την προηγούμενη σεζόν (μετρώντας 16 περισσότερες νίκες σε σύγκριση με την περσινή τους πορεία, καταρρίπτοντας το ρεκόρ 13 περισσότερων νικών των Φιλαντέλφια Σέβεντυ-Σίξερς το 1966-67). Η ομάδα του Κερρ αναμένεται να αντιμετωπίσει σκληρό ανταγωνισμό στα πλέει-οφφς παρόλα αυτά, όπου έμπειροι προπονητές όπως ο Γκρεγκ Πόποβιτς-επικεφαλής προπονητής των Σαν Αντόνιο Σπερς και ο Ντοκ Ρίβερς-επικεφαλής προπονητής των Λος Άντζελες Κλίππερς (αμφότεροι φαίνονται στην διπλανή φωτογραφία), θα προσπαθήσουν να διαλύσουν την χημεία των Γουόριορς ως ομάδα και να βρουν αδύναμα σημεία στο παιχνίδι τους. Η αμυντική λειτουργία των Γουόριορς συγκεκριμένα δεν είναι όσο συστηματική όσο το επιθετικό τους παιχνίδι, έχοντας δεχτεί 99.9 πόντους μέσο όρο στην κανονική σεζόν (16η μεγαλύτερη σε αριθμό στο πρωτάθλημα) και οι αντίπαλοι τους θα προσπαθήσουν να επωφεληθούν αυτής της αδυναμίας.

33

Το έργο της πρόβλεψης ποιών ομάδων θα φτάσουν τον τελικό των πλέει-οφφς αυτή τη χρόνια είναι όλο και περισσότερο δύσκολο, καθότι αρκετές ομάδες έχουν ήδη παίξει εξαιρετικά καλά στην κανονική σεζόν (όπως οι Ατλάντα Χοκς, οι Λος Άντζελες Κλίππερς και οι Μέμφις Γκρίζλις) και όλες έχουν τον ίδιο στόχο, ο οποίος είναι να νικήσουν του πρωτάθλημα του ΝΒΑ. Υπάρχει αρκετή αμφισβήτηση όσον αφορά την δυνατότητα των Κλήβελαντ Καβαλίερς να σιγουρέψουν την θέση τους στους τελικούς των πλέει-οφφς, αν και ο «βασιλιάς – Λεμπρόν Τζέιμς» έχει επιστρέψει στο Οχάιο. Οι Καβαλίερς είχαν μια απογοητευτική σειρά ητών στην αρχή της σεζόν, και μια αρκετά βελτιωμένη εικόνα (20 νίκες και 7 ήττες) μετά το διαγωνισμό των All-Star. Οι περσινοί πρωταθλητές Σαν Αντόνιο Σπερς, παρά τον αυξημένο μέσο όρο ηλικίας της ομάδας τους (2ος μεγαλύτερος μέσος όρος ηλικίας στο ΝΒΑ – 29.2, μετά τους Ντάλλας Μάβερικς – 29.5), φιλοδοξούν να νικήσουν τα πλέει-οφφς του ΝΒΑ ξανά έχοντας πολύ έμπειρους παίκτες (π.χ. Τιμ Ντάνκαν, Τόνυ Πάρκερ και Μάνου Τζινόμπιλι) και τον Γκρεγκ Πόποβιτς ως προπονητή.

Αναμφίβολα, οι Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς έχουν ξεπεράσει τις προσδοκίες όλων αυτή τη σεζόν και έχουν ήδη σπάσει αρκετά ρεκόρς. Αλλά το όνειρο τους είναι η κατάκτηση του πρωταθλήματος όπως διατύπωσε επίσημα ο Στεφ Κάρρυ πρόσφατα. Υπάρχουν πολλές καλά προπονημένες και φιλόδοξες αντίπαλες ομάδες που έχουν περάσει στην φάση των πλέει-οφφς, αυξάνοντας το επίπεδο ανταγωνισμού που είναι πιθανόν να αντιμετωπίσουν οι Γουόριορς στο κυνήγι για τον τίτλο. Εάν οι Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς παραμείνουν συγκεντρωμένοι και συμβάλουν την απαιτούμενη προσπάθεια, μπορούν να υπερνικήσουν οποιοδήποτε αντίπαλο παρόλα αυτά. Οι Γουόριορς διαθέτουν μια εξαιρετικά ταλαντούχα ομάδα και την τέλεια συνταγή για επιτυχία.

-Του Αργύρη Αργυρούδη

Στο κυνήγι του αυτονόητου

Τις τελευταίες μέρες το διαδίκτυο και η τηλεόραση έχουν κατακλυστεί με απόψεις για το τι είναι ηθικό στην πολιτική και στην εξουσία χωρίς όμως κανείς να αναρωτιέται το αυτονόητο. Διανοείται πολιτική χωρίς κάποιες ηθικές αξίες; Την τελευταία 20ετία τα περισσότερα από τα δείγματα γραφής που παίρνουμε από την τρέχουσα και παλαιότερη γενιά πολιτικών είναι στη κατεύθυνση της συγκάλυψης και της ιδεολογίας «χουλιγκάνικων» οργανώσεων παρά πολιτικών κομμάτων. Διάνοιες τις πολιτικής λένε πως η πολιτική και η άσκηση εξουσίας δεν θέλει συναισθηματισμούς, και μερικώς με βρίσκει σύμφωνο, αλλά έχει διαφορά η αναισθησία υπέρ των πολιτών με εκείνη του προσωπικού συμφέροντος. Ποτέ στην σύγχρονη ελληνική ιστορία των τελευταίων 20 ετών δεν έχει παρατηρηθεί κάποιος πολιτικός να έχει αψηφήσει την λογική σκέψη και τους φόβους του και να έχει διεκδικήσει δυναμικά τα συμφέροντα της χώρας μας. Έχει αναρωτηθεί ποτέ κανείς το γιατί;

Αρχικά ενδεικτικό είναι να αναφέρουμε, πως πότε δεν διεκδικήθηκαν τα συμφέροντα της χώρας τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό, όπου πλήθος εγχώριων συμφερόντων είναι αυτό που κρατάει πίσω την ανάπτυξη της οικονομίας. Παρατηρούμε ειδικότερα τα τελευταία 5 χρόνια της οικονομικής κρίσης μια απάθεια όλων των κυβερνήσεων, σχετικά με το θέμα της φορολογίας και της φοροδιαφυγής. Όλος ο κόσμος κατηγορεί την Ελλάδα πως δεν μπορεί να ελέγξει τον πλούτο στο εσωτερικό της, ωστόσο ποτέ δεν έγινε μια σωστή προσπάθεια και συντονισμένη για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος. Κανείς όμως δεν αναφέρει το αυτονόητο. Τους ελέγχους που κάνουν όλες οι χώρες τις Ευρώπης στην προσπάθεια τους να ανακόψουν φαινόμενα φοροδιαφυγής. Η Ελλάδα κάλλιστα θα μπορούσε να εφαρμόσει αντίστοιχους νόμους και πρακτικές με σχετική ευκολία παρόλα αυτά οι πολιτικοί που βρίσκονται στις θέσεις ευθύνης στρουθοκαμηλίζουν παραπλανώντας τον κόσμο με άπειρες διατάξεις και εγκυκλίους που μπερδεύουν ακόμα και τους εφοριακούς. Αν δεν είναι αυτό μια αποστροφή από την πραγματικότητα τότε τι είναι;

Ρεαλιστικά ωστόσο πρέπει να αντιμετωπιστούν και τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδος στο σύγχρονο γεωπολιτικό χάρτη.  Με τις τελευταίες εξελίξεις στα οικονομικά της χώρας βλέπουμε ότι τα συμφέροντα της χώρας μας δεν περιορίζονται στα Βαλκάνια και την Ευρώπη αλλά σε ένα γενικότερο παγκόσμιο «παιχνίδι» εξουσίας.  Η Ρωσία προσπαθεί να εισέρθει στην Ευρώπη μέσω της αδυναμίας της χώρας μας και η Αμερική χρειάζεται την ελληνική στήριξη για την άμεση πρόσβαση σε Τουρκία και μέση ανατολή. Όταν απασχολείς όμως τις υπερδυνάμεις του πλανήτη μπορείς να συμπεριφερθείς με το αυτονόητο; Και όμως τέτοιες περιπτώσεις απαιτούν το αυτονόητο το οποίο είναι η πολιτική ενότητα και ο ενιαίος στρατηγικός σχεδιασμός της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας. Δυστυχώς όμως και πάλι ο τυχοδιωκτισμός των κομμάτων οδηγεί την Ελλάδα σε συνεχείς αλλαγές της εξωτερικής της πολιτικής αποσκοπώντας στην κατάκτηση του 5% των άκρων είτε αυτά είναι από την ακροδεξιά είτε από την ακροαριστερά. Πουθενά όμως δεν έγιναν ιστορικές αλλαγές από τις ουτοπικά σκεπτόμενες μειοψηφίες.

Τι είναι αυτό λοιπόν που κρατάει πίσω την χώρας μας για την οποία όλοι μας είμαστε υπερήφανοι για την πλούσια ιστορία της; Είναι μήπως μυστικά συμφέροντα και υπηρεσίες;  Αυτό θέλουν να πιστεύουμε αυτοί που ασκούν εξουσία για να εξοστρακίζουν την όποια κριτική τους γίνεται. Γιατί ο πραγματικός λόγος για την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε είναι το τεράστιο έλλειμμα επικοινωνίας και η αποφυγή του αυτονόητου από τα κέντρα εξουσίας της χώρας. Και σε έναν 21ο αιώνα που όλος ο πλανήτης βρίσκεται στην τσέπη σου είναι, το λιγότερο, αφελές να κάνουν τον ανήξερο. Η νέα γενιά δεν ξεγελιέται εύκολα πλέον και αυτό που πρέπει να καταλάβει η παρούσα κυβέρνηση όσο και αυτοί που θα τους ακολουθήσουν είναι πως πρέπει πλέον να σκεφτούν έξω από το κομματικό κουτί της δεκαετίας του ‘80 που έφερνε αυτοδυναμίες. Πλέον μόνη της δεν μπορεί να σταθεί η Αμερική θα σταθεί ο Σύριζα και η Νέα Δημοκρατία;

 

“Hey you, don’t tell me there’s no hope at all
Together we stand, divided we fall.”

Pink Floyd Hey You

 

 

Νέα αρχαιολογική θηριωδία από τους τζιχαντιστές

Αίσθηση απογοήτευσης έχει κατακλύσει τον κόσμο για δεύτερη συνεχόμενη φορά μέσα σε λίγες μέρες, καθώς βγήκε στη δημοσιότητα η είδηση πως οι τζιχαντιστές άρχισαν να κατεδαφίζουν την αρχαία ιρακινή πόλη Νιμρούντ (Nimrud).

Αξίζει να σημειωθεί, ότι πριν μία εβδομάδα, οι τρομοκράτες του Ισλαμικού κράτους είχαν εισβάλλει στο Αρχαιολογικό μουσείο της Μοσούλης και είχαν επιδοθεί σε τρομερές καταστροφές αρχαιοτήτων. Η αρχαία πόλη Νιμρούντ βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από τη Μοσούλη στο βόρειο Ιράκ, και στην αρχαιότητα ήταν η πρωτεύουσα της Ασσυριακής αυτοκρατορίας δίπλα στον ποταμό Τίγρη. Χρονολογείται ότι είναι πάνω από 3.000 χρόνια και θεωρείται ένα από τα ιστορικά και αρχαιολογικά κοσμήματα και σήματα κατατεθέν της αρχαίας ιστορίας και πολιτιστικής συνέχειας του Ιράκ.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι τζιχαντιστές αφού λεηλάτησαν την πόλη από κάθε τι πολύτιμο που μπορούσαν να αποσπάσουν επέστρεψαν με μπουλντόζες και βαριά μηχανήματα για να ισοπεδώσουν την περιοχή. Όπως και στην περίπτωση της καταστροφής των αγαλμάτων στην Μοσούλη, έτσι και στην Νιμρούντ, οι τζιχαντιστές θεωρούν όλα τα αγάλματα και πολιτιστικά αγαθά ως αντικείμενα μεγάλης βλασφημίας και αντιμετωπίζονται ως ειδωλολατρικές απεικονίσεις, που στο όνομα του αληθινού Θεού του Ισλάμ για αυτούς, θα πρέπει να μετατραπούν σε χώμα.

H UNESCO, δεν έμεινε σιωπηλή μπροστά σε αυτό το γεγονός και χαρακτήρισε την ισοπέδωση των αρχαιοτήτων, ως ένα έγκλημα πολέμου που δεν πρέπει να μείνει ατιμώρητο και κάλεσε για διεθνή αποδοκιμασία σε αυτές τις πρακτικές που περιορίζουν δραματικά την παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά. Μάλιστα, το γεγονός ότι συνεχίζονται εκτεταμένα με δραματικό ρυθμό οι απώλειες σε ανθρώπινες ψυχές και οι καταστροφές σε πολιτιστικά μνημεία ανάγκασε το Ιράκ να καταφύγει σε καταγγελία στο συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ. Φαίνεται από αυτές τις πράξεις ότι τον τελευταίο καιρό οι τζιχαντιστές δρουν βάσει σχεδίου και καταστρέφουν αρχαιολογικά σημεία χωρίς κανένα ενδοιασμό. Θεωρούν ότι ακολουθώντας μια αυστηρή και άσπλαχνη εκδοχή του Ιερού νόμου της Σαρίας συγκεντρώνουν περισσότερη δύναμη, εγκαθιδρύονται ως ανίκητοι-ήρωες πολεμιστές στα μάτια ενός φοβισμένου έθνους που αδυνατεί να αντιδράσει και συσσωρεύουν υποστηρικτές με το να σκοτώνουν όποιον εναντιώνεται στις απόψεις τους δημιουργώντας ένα γενικότερο κλίμα τρομοκρατίας , το οποίο σιωπηλά εξαπλώνεται και σε χώρες της Δύσης και πιο συγκεκριμένα και στην Ευρώπη. Η πολιτιστική εκκαθάριση της περιοχής από τα ειδωλολατρικά δαιμόνια ακολουθείται ένθερμα από τους τζιχαντιστές για να προφυλάξει το ψευδοκράτος τους από την αμαρτία και για να επιτύχουν όπως πιστεύουν οι ίδιοι μια ευνοϊκή αντιμετώπιση από το Θεό. Οι αντιλήψεις αυτές αποτελούν ακραίο παράδειγμα του σκοταδισμού και του θρησκευτικού φανατισμού που έχει αναπτυχθεί στην περιοχή.

Συμπερασματικά, θέλω να παραθέσω μία φράση από τον Arnold J. Toynbee, έναν Βρετανό ιστορικό, ο οποίος είχε πει ότι «οι πολιτισμοί, όταν χάνονται, είναι θύματα αυτοκτονίας, όχι δολοφονίας». Ο πολιτισμός αποτελεί την ταυτότητα ενός έθνους είτε είναι υλικός (αρχαία μνημεία, αρχαιολογικά ευρήματα) είτε είναι άυλος (ήθη, έθιμα, παραμύθια, ιστορίες). Οι τζιχαντιστές καταστρέφοντας όλα αυτά τα αρχαία μνημεία, συγχρόνως καταστρέφουν και ένα έθνος, στο οποίο ανήκουν. Τις περισσότερες φορές όμως το παρελθόν είναι αυτό που καθορίζει πως θα εξελιχτεί το μέλλον. Ο βανδαλισμός ως προς τις αρχαιότητες, έχει ως απόρροια, να καταστρέφεται εξίσου, η ταυτότητα του ανθρώπου. Ο ιρακινός πολιτισμός που πλήττεται από την τρομοκρατία, είναι παγκόσμιας σημασίας και έτσι αποσαθρώνεται η παγκόσμια ανθρωπιστική ταυτότητα.

Τα αγάλματα, ο νέος εχθρός των Τζιχαντιστών

Σοκαρισμένη είναι η παγκόσμια κοινή γνώμη, βλέποντας ένα προπαγανδιστικό βίντεο που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο, όπου απεικονίζεται μια ομάδα από τζιχαντιστές να επιδίδονται σε βανδαλισμούς μέσα στο αρχαιολογικό μουσείο της πόλης Μοσούλη στο Ιράκ. Η πόλη βρίσκεται στα χέρια τους από τον περασμένο Ιούνιο και δεν προβλήθηκε καμία αντίσταση σε αυτό που ακολούθησε.

Οι εξτρεμιστές εμφανίζονται να κρατούν βαριοπούλες, καθώς και σφυριά και να τσακίζουν σε αμέτρητα κομμάτια τα αρχαία εκθέματα. Με απερίγραπτη βαναυσότητα ρίχνουν τα αγάλματα από τις βάσεις τους , ενώ στα πιο ογκώδη συνεργάζονται ώστε να τα αναποδογυρίσουν. Στα ακόμα μεγαλύτερα δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν αυτοσχέδιες σκαλωσιές και να τα κομματιάσουν με ηλεκτρικά τρυπάνια για να είναι πιο εύκολη η καταστροφή τους, όταν είναι σε μικρότερα κομμάτια.  Πολλά από αυτά χρονολογούνται από το 7ο αιώνα π.Χ και αποτελούν αντιπροσωπευτικά δείγματα της τέχνης των Χαλδαίων και του Ασσυριακού πολιτισμού που ανθούσε στην αρχαιότητα στην περιοχή. Η αρχαιολογική και πολιτιστική τους σημασία είναι τόσο μεγάλη που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Παράλληλα, στο βίντεο ένας από τους τζιχαντιστές εμφανίζεται να λέει πως επιδόθηκαν σε αυτή τη καταστροφή, καθώς τους οδήγησε ο Αλλάχ και είναι για αυτούς πολύ ευκολότερο τώρα που έχουν τη θεϊκή καθοδήγηση. Τα αντικείμενα που καταστράφηκαν, θεωρούνται για τους μουσουλμάνους τζιχαντιστές είδωλα και για αυτό πρέπει να διαλυθούν και να χαθούν, ώστε να μην ‘’μολύνουν’’ με το μικρόβιο της ειδωλολατρίας.  Σύμφωνα με ξένα δημοσιεύματα, ο εξορισμένος κυβερνήτης της πόλης δήλωσε μετά το περιστατικό ότι κάποια από τα αντικείμενα ήταν αντίγραφα. Αυτό όμως δεν μετριάζει την πολιτιστική καταστροφή που συντελέστηκε. Το τελευταίο χρονικό διάστημα οι τζιχαντιστές έχουν εξαπολύσει μία άνευ προηγουμένου επίθεση προς τον πολιτισμό σε οποιαδήποτε μορφή αυτός εμφανίζεται.  Πριν λίγες ημέρες ανατίναξαν την Βιβλιοθήκη της Μοσούλης και παρέδωσαν σε δημόσιες φωτιές σπάνια βιβλία, χειρόγραφα και παπύρους που υπολογίζεται να ξεπερνούν τις 100.000. Τα περισσότερα από αυτά συγκαταλέγονταν ως σπάνια στους καταλόγους της UNESCO. Η Βιβλιοθήκη αυτή αποτελούσε σύμβολο εθνικής ενότητας, καθώς χτίστηκε το 1921, χρονιά ιδρύσεως του σύγχρονου κράτους του Ιράκ. Καλλιεργώντας τον φόβο και την θρησκευτική μισαλλοδοξία, δεν διστάζουν οι εκφραστές του Ισλαμικού Κράτους να επιτεθούν σε αρχαιολογικούς χώρους, χριστιανικούς τόπους λατρείας αλλά και σε μουσουλμανικά τεμένη που εναντιώνονται στην δική τους ερμηνεία της Σαρίας, δηλαδή του ιερού Νόμου.

Αυτή η ‘τρομοκρατική’ επίθεση που ως στόχο είχε να πλήξει τον πολιτισμό, που αποτελεί κολώνα θεμελίωσης τόσο της δημοκρατίας όσο και του ανθρώπινου μεγαλείου που εκφράζεται μέσα από την καλλιτεχνική αποτύπωση και κατά συνέπεια να στραγγαλίσει την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα που έχουν πλήρως καταλυθεί στις περιοχές που ελέγχονται από τους τζιχαντιστές, φέρνει στο μυαλό παρόμοιες εικόνες από το παρελθόν με δράστες πάλι μουσουλμάνους τρομοκράτες που καταστρέφουν στο όνομα της θρησκείας με θύμα πάλι τον πολιτισμό.  Το Μάρτιο του 2001 στο Αφγανιστάν, δύο κολοσσιαία αγάλματα του Βούδα 1,700 ετών λαξευμένα στην πλαγιά ενός βουνού μέσα στο βράχο ανατινάχτηκαν από Ταλιμπάν με δυναμίτη με την γνωστή δικαιολογία ότι αποτελούν είδωλα.

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι στην περίπτωση του μουσείου και στην περίπτωση των αγαλμάτων του Βούδα, ενώ ο χρόνος έχει φερθεί μεγαλόψυχα, ορισμένοι χωρίς παιδεία και βασισμένοι στην ωμή βία να τα καταστρέφουν χωρίς κανένα ενδοιασμό.

Προσωπικά νιώθω αποστροφή και θλίψη για τέτοιου είδους πράξεις, όχι μόνο για το ανελέητο σφυροκόπημα του πολιτισμού που πρέπει να διασφαλιστεί, αλλά και για τις τόσες ανθρώπινες ψυχές που έχουν χαθεί εξαιτίας των τζιχαντιστών μα και για όλα όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή και ίσως να μην βλέπουν το φως της δημοσιότητας πάντα. Συμπερασματικά, ο πολιτισμός πρέπει να μείνει ως φάρος που οδηγεί στο καλύτερο την ανθρώπινη κοινωνία και να τύχει καλύτερης αντιμετώπισης όχι μόνο στις χώρες που δοκιμάζεται από πολέμους ή θρησκευτικό φανατισμό  και αιμορραγεί αλλά και στις χώρες  που δεν αντιμετωπίζουν τέτοια επεισόδια βάρβαρης συμπεριφοράς, όπου όμως ο πολιτισμός παραμένει παραγκωνισμένος και αφημένος στην τύχη του να σαπίζει σαν κάτι άψυχο που δεν μπορεί να προσφέρει. Ο πολιτισμός είναι κάτι πολύ ανώτερο και συνώνυμο αυτού είναι η αέναη κίνηση του κόσμου και του ανθρώπου.


Ο Ιωάννης-Νικόλαος Γρηγορίου είναι φοιτητής του τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου

«805 Million names»

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που τον έχουν αποκαλέσει αλαζόνα και προκλητικό. Μα η στάση του είναι η απάντηση στο σημερινό πρότυπο του ποδοσφαιριστή-μοντέλο. Ο Όλιβερ Καν τον είχε στηρίξει στο παρελθόν, λέγοντας πως «Ο σημερινός ποδοσφαιριστής είναι κάτι πλαστικό. …Ο Ζλάταν είναι από τους ανθρώπους που δεν φοβούνται να τσαλακώσουν τον χαρακτήρα τους με «αλαζονεία» και είναι αθλητές και όχι προϊόντα εμπορίου».

Ενδεχομένως βέβαια, αν δεν είναι τόσο «αλαζόνας» να μην ήταν ο Ζλάταν που ξέρουμε σήμερα. Ο εγωισμός του αυτός, είναι που τον έχει φτάσει στο σημείο που βρίσκεται σήμερα και σε μια ποδοσφαιρική νοοτροπία που τον κατατάσσει  τον καλύτερο παγκοσμίως στη θέση που αγωνίζεται.

Για να φθάσει όμως εκεί, έζησε τα παιδικά του χρόνια σε ένα από τα Σουηδικά γκέττο. Γνωρίζει καλά πως είναι ένας άνρθωπος να πεινά.

Στον αγώνα της PARIS SAINT GERMAIN (PSG) με την CAEN, φανέρωσε μια πράξη που ελάχιστοι άνρθωποι -και όχι μόνο ποδοσφιαριστές-, θα πραγματοποιούσαν έχοντας κάνει τατττουάζ στο σώμα του τα ονόματα 50 ανθρώπων που υποφέρουν από την ανέχεια, συνδέοντας με τον καλύτερο τρόπο τη συνεργασία του με το «World Food Programme» για την καμπάνια του, «805 Million names». Όπως είπε και ο ίδιος, εάν μπορούσε θα τα έκανε όλα.

slide_403362_5011682_free

slide_403362_5011690_free

slide_403362_5011694_free

 

slide_403362_5011792_free

slide_403362_5011794_free

O Ibrahimovic είναι η πραγμάτωση του ρητού, που θέλει τον πραγματικά δυνατό άνθρωπο, να είναι αυτός που μπορεί να σηκώνει στις πλάτες του και τους άλλους.

Απίθανο, μέχρι να συμβεί!

Η Κλήρωση για τους 8 του κυπέλλου Ελλάδος έβγαλε έναν αντίπαλο «πρόκληση» για την Ένωση. Ήρθε η ώρα λοιπόν να δούμε ποιο είναι το ταβάνι της ΦΕΤΙΝΗΣ ΑΕΚ στα δύο παιχνίδια με τον Ολυμπιακό. Για πολλούς ( ανάμεσα τους και εγώ ) τα παιδιά του Δέλλα είναι τα μόνα που μπορούν να εμποδίσουν τον ολυμπιακό να κατακτήσει το κύπελλο, άλλοι βέβαια μεγαλοδημοσιογράφοι που κουβαλάνε την ταμπέλα των αντικειμενικών, είπαν δημόσια πως η Ξάνθη ίσως να ήταν πιο δυνατός αντίπαλος για τους ερυθρόλευκους ( Οι ίδιοι έβγαλαν και ανώτερο τον Σιόβα από τον Κολοβέτσιο). Στους τελευταίους δεν θέλω να αναφερθώ γιατί δεν τους αναγνωρίζω ως «αντικειμενικούς», όσοι όμως πιστεύουν πως οι αγώνες θα είναι ένας περίπατος για τον ολυμπιακό έχουν ξεχάσει να προσθέσουν στα κριτήρια τους την δίψα και το πάθος για διάκριση που έχει η παρέα του Μάνταλου , και όπως ό ίδιος έγραψε στον προσωπικό του λογαριασμό στο instagram «Μοιάζει πάντα αδύνατο μέχρι να συμβεί» δείχνοντας πως αναγνωρίζει την δυναμική του αντιπάλου αλλά σε καμιά περίπτωση δεν την φοβάται καθώς ξέρει και τις δυνατότητες της ομάδας του.

Από την αρχή της χρονιάς λέμε όλοι πως αυτή η ομάδα δεν είναι για Β εθνική, αυτό άλλωστε είναι φανερό από την βαθμολογία, πάντα όμως υπάρχουν δύσπιστοι και κάπου εδώ έρχεται ο παράγοντας τύχη , άλλη το ονομάζουν μοίρα, στους ομίλους του κυπέλλου η Ένωση ήρθε αντιμέτωπη με δύο ομάδες της σούπερ λιγκ, τον Πανθρακικό με τον οποίο αναδείχθηκε εκτός έδρας ισόπαλη και τον Ατρόμητο που τον φιλοδώρησε με 3 τέρματα, η συνέχεια γνωστή, στον δρόμο της ΑΕΚ βρέθηκε μια ακόμα ομάδα από την πάνω κατηγορία (Κέρκυρα) αλλά ούτε εκείνη μπόρεσε να την εμποδίσει για να έρθουμε στο σήμερα, με την ομάδα να περιμένει τον ολυμπιακό έχοντας δώσει πολλές απαντήσεις σε αρκετούς και ας είναι ακόμα στην Β εθνική. Ο πρώτος αγώνας στις 11 η 12 Φεβρουαρίου στο γήπεδο Καραϊσκάκης με τους οπαδούς του Δικεφάλου να περιμένουν ένα θετικό αποτέλεσμα ώστε στον επαναληπτικό αγώνα στο ΟΑΚΑ να γεμίσουν το γήπεδο και να πάρει η ομάδα την πρόκριση. Ο Ολυμπιακός αυτήν την στιγμή διαθέτει καλύτερο ρόστερ καθώς η ΑΕΚ τώρα αρχίζει να οργανώνεται για να επανέλθει στην μεγάλη κατηγορία χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχει τους παίχτες να δημιουργήσει προβλήματα στην ομάδα του Πειραιά. Δεν φυλάω τα ρούχα μου για να έχω τα μισά ,πιστεύω στην πρόκριση όπως και όλοι όσοι έχουν παρακολουθήσει την ομάδα που φτιάχνει ο Δέλλας, ακόμα και στην νίκη μέσα στο Φάληρο με διαιτησία 50-50 και το αναφέρω καθώς στα παιχνίδια με τον ολυμπιακό ποτέ δεν είναι αυτονόητο ,δεν υπάρχει κανένας φόβος αντιθέτως περιμένουμε όλοι το πρώτο παιχνίδι.

Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι τα ερυθρόλευκα σάιτ έδειξαν όλα το επίπεδο τους μην δείχνοντας κανένα σεβασμό στον αντίπαλο και δημιουργώντας από τώρα κλίμα φανατισμού , δεν περιμέναμε και τίποτα καλύτερο απλώς έγινε φανερό για ακόμη μια φορά πως αυτό το παιχνίδι είναι ένας αγώνας διαφορετικών κόσμων


ΥΓ: Ελπίζουμε ο πρωθυπουργός να θυμάται όλες του τις δεσμεύσεις

Εθελοντισμός: μια αναπνοή και μια ελπίδα

Εθελοντισμός, μια λέξη που περιλαμβάνει πληθώρα συναισθημάτων. Το να γίνει κάποιος εθελοντής, σε οποιαδήποτε οργάνωση ή εργασία, αποτελεί στάση ζωής και είναι ένα δώρο και για τον ίδιο αλλά και για την κοινωνία εξ’ ολοκλήρου. Ο εθελοντισμός αποδεικνύει ότι η ανθρωπιά υπάρχει ακόμη στον κόσμο μας, δηλαδή σε αυτό τον κόσμο των ραγδαίων αλλαγών, της απανθρωπιάς, του συμφέροντος, του πλούτου και της δόξας.

Εθελοντισμός σημαίνει ότι κάνεις κάτι επειδή το θέλεις και δεν περιμένεις να πάρεις κάτι πίσω. Έτσι, όσοι εργάζονται εθελοντικά δεν παίρνουν μισθό και δε θεωρούνται υπάλληλοι. Ωστόσο, υπάρχουν και οργανώσεις οι οποίες παρέχουν διαμονή και διατροφή, και μερικές φορές και ένα μικρό ποσό στον εθελοντή για να μπορεί να ζει.

Το καλό του εθελοντισμού είναι ότι συνδυάζει τη σοβαρότητα της εργασίας με την ανεμελιά και τον ενθουσιασμό της οικειοθελούς προσφοράς στην κοινωνία. Επίσης,  η εμπειρία εθελοντικής εργασίας είναι ένα πολύ καλό προσόν στο βιογραφικό οποιουδήποτε. Στο εξωτερικό, μάλιστα, κάτι τέτοιο είναι αρκετά σημαντικό για ορισμένες θέσεις εργασίας, ιδιαίτερα στον κοινωνικό και περιβαλλοντικό τομέα.

Ένας εθελοντής αποκτά σημαντικά προσόντα για τον ίδιο του τον εαυτό. Μαθαίνει να λειτουργεί με ομαδικό πνεύμα, να συνεργάζεται με τους άλλους, να ανταλλάσσει απόψεις, να συμβιώνει σε ένα νέο κοινωνικό σύνολο, να καλλιεργεί αρετές όπως η ηθική, η αγάπη, η φιλία, η δικαιοσύνη, η άμιλλα, η συνεργασία, ο αλτρουισμός.

Ένας Μη Κυβερνητικός Οργανισμός που χρειάζεται εθελοντική στήριξη και προσφορά είναι τα παιδικά χωριά SOS. Η εθελοντική δράση μπορεί να προσφέρει πολλά και στα παιδιά αλλά και σε όσους συμμετέχουν στο σπουδαίο αυτό λειτούργημα, καθώς αποσκοπεί στην καλύτερη λειτουργία τους. Τα παιδικά χωριά SOS λειτουργούν με καθαρά φιλανθρωπικό σκοπό και δίνουν πνοή στην κοινωνία, μαζί με άλλους Μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς(ΜΚΟ), για τα παιδιά που πραγματικά το έχουν ανάγκη.

Το Σωματείο Παιδικά Χωριά  SOS Ελλάδος συστάθηκε στα τέλη του 1975 ως Σωματείο μη Κερδοσκοπικού χαρακτήρα βάσει του Ν.Δ.1111/72. Αυτή τη στιγμή στην ελληνική επικράτεια υπάρχουν τρία παιδικά χωρία SOS (Βάρης, Πλαγιαρίου και Θράκης), όπως ακόμη και στέγες νέων, ξενώνες προστασίας κακοποιημένων βρεφών και νηπίων, κέντρα στήριξης παιδιού και οικογένειας και εργαστήρια έκφρασης και δημιουργικής απασχόλησης.

Βασικό ρόλο στη σωστή λειτουργία των παιδικών χωριών SOS αποτελεί η Μητέρα SOS, η οποία υποκαθιστά τη φυσική μητέρα και αποτελεί το μητρικό πρότυπο. Έχει ίσως τον πιο σημαντικό ρόλο, καθώς είναι εκείνη που προσπαθεί για την ενσωμάτωση των παιδιών στην οικογένεια, στο πλαίσιο της οποίας θα βιώσουν την αποδοχή, την ασφάλεια και τη συλλογικότητα. Επίσης, αναλαμβάνει την κάλυψη των πρακτικών, παιδαγωγικών και ψυχοσυναισθηματικών αναγκών των παιδιών και διαπαιδαγωγεί τα παιδιά με τις σύγχρονες παιδαγωγικές μεθόδους.

Τέλος, καθίσταται αναγκαίο να δοθεί στήριξη σε αυτό τον οργανισμό, που αποτελεί πράγματι μια ευλογία για όλα εκείνα τα παιδιά, τα οποία, για διαφορετικούς λόγους, βρέθηκαν χωρίς οικογένεια και χωρίς τη στήριξη και την προστασία κάποιου άλλου συγγενικού τους προσώπου. Ο καθένας προσωπικά μπορεί να δράσει, είτε ως εθελοντής, είτε με οικονομική στήριξη στον οργανισμό ώστε να βοηθήσει και να διευκολύνει τη λειτουργία των παιδικών χωριών SOS.

Και μην ξεχνάμε ότι η αλληλοβοήθεια, ο αλτρουισμός και η αλληλοϋποστήριξη -χαρίσματα του εθελοντισμού- χτίζουν γερά θεμέλια για ένα καλύτερο αύριο, για μια καλύτερη κοινωνία και για μια πιο ουσιώδη σχέση μεταξύ των ανθρώπων!

Τα ψηφιακά νομίσματα

Πολλοί έχουν σκεφτεί για το παρελθόν των νομισμάτων, αλλά ελάχιστοι έχουν σκεφτεί για το μέλλον τους. Σήμερα τα νομίσματα αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι της καθημερινής μας ζωής. Κάθε μέρα τα χρησιμοποιούμε για πολλαπλές ανταλλαγές. Τα τελευταία χρόνια μόνο έχουμε αρχίσει να κάνουμε ανταλλαγές χωρίς να βλέπουμε τα νομίσματα, αφού έχουμε πιστωτικές κάρτες. Τότε μόνο καταλαβαίνουμε ότι είναι εφικτό να πουλάμε και να αγοράζουμε διάφορα πράγματα χωρίς να βλέπουμε τα νομίσματα, αλλά ακόμα οι περισσότεροι τα χρησιμοποιούν.

Τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει η κυκλοφορία των Bitcoin. Τι είναι αυτό? Θα πούμε με απλά λόγια – είναι ψηφιακά νομίσματα με άλλη, πιο σταθερή αξία σε σχέση  με τα συνηθισμένα νομίσματα. Λέγεται επίσης ότι έχει δημιουργηθεί σε τέτοια ποσότητα που μπορεί να καλύψει όλες τις συναλλαγές στον κόσμο και έχει σταματήσει η δημιουργία των Bitcoin μονάδων. Επίσης λέγεται ότι το Bitcoin μπορεί να μας καλύψει στις συναλλαγές, υπάρχει όμως ένα αλλά. Ξέρουμε ότι το ΑΕΠ αυξάνεται και για αυτόν τον λόγο οι κεντρικές τράπεζες  δημιουργούν νέο χρήμα και βλέπουμε ότι το Bitcoin δεν θα μας καλύψει. Χρειάζεται να δημιουργηθεί ένα νέο νόμισμα που θα έχει δυνατότητα απεριόριστης δημιουργίας. Στην περίπτωση αυτήν έχουμε τον κίνδυνο πληθωρισμού και επίσης ότι ο καθένας «έξυπνος» θα φτιάχνει χρήμα. Χρειάζεται λοιπόν να παρθούν και άλλα μέτρα. Εδώ έρχεται να μας βοηθήσει η εμπειρία του Bitcoin, όπου το κόστος δημιουργίας μίας μονάδας υπερβαίνει την αξία της. Δηλαδή οι μονάδες δημιουργούνται μέσω φόρτωσης στους υπολογιστές και απαιτείται αρκετά μεγάλη ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας. Άρα η αξία μίας μονάδας του νέου ψηφιακού νομίσματος θα είναι λίγο μικρότερη από την αξία του ηλεκτρισμού που ξοδεύεται για την δημιουργία της.

Θα μπορούσε τότε να πει κάποιος ότι ξοδεύοντας ανάλογα με το πόσο αυξάνεται το ΑΕΠ, άρα είμαστε καταδικασμένοι να μην έχουμε μεγέθυνση.

Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει ότι στην περίπτωση μηδενικού πληθωρισμού η κεντρική τράπεζα πρέπει να τυπώσει τόσο χρήμα όση είναι η μεγέθυνση του ΑΕΠ.

Άρα χρειάζονται πηγές ηλεκτρικής ενέργειας χωρίς κόστος. Σήμερα έχουμε τέτοιες και σίγουρα οι χώρες που έχουν θα μπορούσαν να το κάνουν.

Γιατί;

Λέγαμε λοιπόν, ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε ψηφιακά νομίσματα, αλλά δεν είπαμε τι μας προσφέρει αυτό.

Ας τα ψάξουμε λίγο…

  • Πάντα το εμπόριο ναρκωτικών γίνεται με σε ρευστό, αλλά με τα ψηφιακά νομίσματα χάνει την δυνατότητα να μην είναι παρατηρήσιμο. Με άλλα λόγια μπορούμε να ξεχάσουμε τα ναρκωτικά.
  • Η μέτρηση του ΑΕΠ γίνεται πιο βάσιμη και ακριβέστερη. Δεν θα είναι οι εκτιμήσεις που έχουμε τώρα, αλλά θα είναι ένας απόλυτος πραγματικός αριθμός.
  • Ξεχνάμε ότι μπορούμε να χάσουμε χρήματα ή να μας κλέψουν στο δρόμο.
  • Δεν χρειάζεται να ζητάμε απόδειξη ή να κόβουμε, καθώς το νέο σύστημα θα παρατηρεί τα πάντα και δεν θα αφήνει περιθώρια για παραοικονομία.
  • Γρήγορες και εύκολες συναλλαγές ανά δευτερόλεπτο, που καθιστούν τις συναλλαγές μέσω ΑΤΜ άβολες.
  • Πλήρης καταπολέμηση της διαφθοράς, αφού φαίνονται όλες οι διακινήσεις χρημάτων.
    Ασφάλεια στους δρόμους, αφού πλέον δεν μπορούν κα κλέψουν κανέναν, δεν θα υπάρχουν ναρκομανείς, ούτε ζητιάνοι, ούτε άστεγοι.
  • Αξιοποίηση πράσινης ενέργειας από τα κράτη.
  • Μείωση έως και τερματισμός εκμετάλλευσης δασικών περιοχών.
  • Καταπολέμηση παγκόσμιας αύξησης θερμοκρασίας και ερήμωσης.
  • Δυνατότητα φορολόγησης μόνο καθαρού κέρδους κάτω από μία σωστή φορολογική πολιτική.
  • Για να μπορέσει ο πολίτης να κάνει τις συναλλαγές του πρέπει να έχει έναν δικό του λογαριασμό, ο οποίος θα λειτουργεί σαν ένα είδος ταυτότητας. Δίνεται έτσι η δυνατότητα ακόμα και να ψηφίζει ηλεκτρονικά και να βοηθηθεί σε πολλές γραφειοκρατικού τύπου δραστηριότητες.

Αυτά τα πλεονεκτήματα είναι μόνο τα αρχικά και τα βασικά, μετά θα δημιουργηθούν και άλλα.

Τι χρειάζεται;

Πόση είναι η αύξηση του ΑΕΠ; -Τόση ηλεκτρική ενέργεια θα χρειαστεί.

Πολλοί λένε ότι θα τους στερηθεί η ελευθερία, αφού οι συναλλαγές τους θα είναι φανερές. Δεν λένε όμως ότι μπορούν να τις μάθουν μόνο οι κρατικές υπηρεσίες ασφαλείας και ότι δεν το θέλουν, επειδή θα αποκαλυφθούν τυχόν παρανομίες τους. Οι άνθρωποι θα εξακολουθούν να ασκούν με πλήρη ελευθερία τις συναλλαγές τους, μόνο που δεν θα μπορέσουν να παρανομήσουν.

Κατά τα άλλα, θα δημιουργηθούν δυσκολίες με τις εισαγωγές και τις εξαγωγές, αλλά αυτές θα υπάρχουν μόνο σε αρχικά στάδια.

Πρόκειται δηλαδή για την δημιουργία της μεγαλύτερης κρατικής υποδομής η οποία θα είναι συνδεδεμένη με πολλές άλλες υποδομές και θα βελτιώσει πολύ την ποιότητα και των άλλων υποδομών. Επίσης θα χρειαστεί ένα εξειδικευμένο  ανθρώπινο δυναμικό που θα έχει σχέση με την συγκεκριμένη υποδομή. Είναι μία αρκετά μεγάλη επένδυση.

Όποιες συγκυρίες και να επικρατήσουν στο μέλλον, η εφαρμογή του ψηφιακού νομίσματος είναι αναπόφευκτη, και όσο πιο νωρίς μπει στις ζωές μας, τόσο περισσότερο θα βοηθήσει τον άνθρωπο, αλλά και το περιβάλλον.

Η απελπισία και η εκμετάλλευση

Υπάρχει μια άποψη, ότι και το να ψάχνεις, η εργασία είναι και αυτό σκληρή δουλειά. Αλλά όλα εξαρτώνται από την προοπτική του καθενός. Γιατί μπορεί, όλοι οι άνεργοι που απελπισμένα στέλνουν βιογραφικά παντού, αυτό ακριβώς να κάνουν, όταν κατακλύζουν τα καφέ όλη την ημέρα. Δεν ξέρουμε αν δεν ρωτήσουμε τους ίδιους.

Σύμφωνα όμως με τα τελευταία στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, η ανεργία στην Ε.Ε. τον Οκτώβριο 2014 έφτασε το 11.5%, με 24.413 εκατομμύρια ανέργους συνολικά. Οι 18.395 εκατομμύρια άνεργοι ήταν στην Ευρωζώνη. Παρόλα αυτά, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιμένει πως υπάρχουν δυο εκατομμύρια κενές θέσεις απασχόλησης που δεν μπορούν να καλυφθούν επειδή δεν υπάρχουν άτομα με τις σωστές δεξιότητες. Πώς όμως θα αποκτήσουν αυτές τις δεξιότητες που απαιτεί η αγορά εργασίας;

Υπάρχει αιωνίως ένας φαύλος κύκλος ο οποίος όλο και μεγαλώνει και απλά μας κατατροπώνει. Πώς μπορεί κάποιος να επιστρέψει στο σχολείο για να αποκτήσει κάποιες συγκεκριμένες και επιπρόσθετες δεξιότητες, όταν δεν έχει λεφτά; Και δεν έχει λεφτά, επειδή δεν έχει εκείνες τις δεξιότητες που χρειάζονται για να πάρει δουλειά. Οι εργοδότες δεν προσλαμβάνουν αν ο υποψήφιος υπάλληλος δεν έχει εμπειρία, αλλά πώς θα αποκτήσει κανείς εμπειρία αν δεν του δώσει κάποιος την ευκαιρία; Και ξαφνικά όλοι παρουσιάζουν την εργοδότηση και τη φυγή στο εξωτερικό σαν το «μάννα εξ ουρανού» που έρχεται να μας λύσει όλα τα προβλήματα. Μα κι εκεί η ίδια νοοτροπία υπάρχει. Και τι δουλειές ακριβώς, παίρνουν όλοι αυτοί που φεύγουν;

Το πρόβλημα όμως είναι αμφότερων των πλευρών. Και είναι κάτι που απλά επιδεινώθηκε λόγω της οικονομικής κρίσης. Με την ανεργία στα ύψη και τις μειωμένες θέσεις εργασίας, οι νέοι είναι απελπισμένοι, σε σημείο που κυριολεκτικά παρακαλούν να τους δοθεί μια ευκαιρία και ας παίρνουν ψίχουλα για αντάλλαγμα. Τουλάχιστον θα κάνουν κάτι περισσότερο από το τίποτα και θα μπορέσουν να αποκτήσουν έστω μια κάποια εμπειρία σε οποιοδήποτε τομέα. Είναι διαφορετικό το αίσθημα του να βγάζεις ο ίδιος το εισόδημά σου, παρά να σε συντηρεί συνεχώς κάποιος άλλος. Οπότε αναγκάζονται να δεχτούν συμβιβασμούς, πως τα «τρελά λεφτά» της προ κρίσεως εποχής δεν υπάρχουν πια και πως είναι και τυχεροί που έχουν μια δουλειά. Αυτό το τελευταίο άλλωστε χρησιμοποιούν οι εργοδότες ως μοχλό πίεσης και πηγή εκμετάλλευσης για να «στύβουν» όσο περισσότερο μπορούν τους εργοδοτούμενους τους, να τους αναγκάζουν να κάνουν όση περισσότερη δουλειά γίνεται, για όσο χαμηλότερο μισθό μπορούν. Γιατί εξάλλου, με τόσους ανέργους, όλοι είναι εύκολο να αντικατασταθούν. Ή τουλάχιστον έτσι πιστεύουμε.

Υπάρχει ένα ξένο ρητό που λέει πως «αν πληρώνεις με φιστίκια, θα έχεις μαϊμούδες να εργάζονται για σένα». Αν αναλογιστούμε το πόσο υπερτερεί η ποιότητα της εργασίας, της υπευθυνότητας, της πρωτοβουλίας, καταλαβαίνουμε πως δεν είναι μόνο η μία πλευρά που φταίει. Ο εργαζόμενος  συχνά πιστεύει πως δεν πληρώνεται επαρκώς για να νοιάζεται αρκετά για τη δουλειά που παράγει, ενώ ο εργοδότης βλέπει πως ο υπάλληλος του δεν προσφέρει αρκετά για να λάβει περισσότερα. Ένας ακόμη φαύλος κύκλος προστίθεται λοιπόν, σε μια κοινωνία γεμάτο πτυχιούχους, κάτοχους χαρτιών, αλλά κατά βάθος αμόρφωτους, γιατί λίγοι είναι αυτοί που πραγματικά κατέχουν τη νοοτροπία ευθύνης, την όρεξη για δουλεία και την ικανότητα να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και να τις φέρουν εις πέρας. Παρά να παραπονιόμαστε για τις συνέπειες της κρίσης λοιπόν, καλύτερα θα ήταν να αναλογιστούμε πως θα σπάσουμε αυτούς τους φαύλους κύκλους που μας περιβάλλουν και να επαναφέρουμε τη ποιότητα και την ανταμοιβή στην εργασία.

 

* Δημοσιογράφος, Σύμβουλος Επικοινωνίας

Ελληνικό Ποδόσφαιρο: Ώρα μηδέν

Η παράγκα στο ελληνικό ποδόσφαιρο μπήκε ως έννοια στις ζωές μας πριν κάποια χρόνια, όταν και έγινε γνωστό ένα ολόκληρο κύκλωμα διαιτητών, παραγόντων, ποδοσφαιριστών που δρούσε ανενόχλητο για πολύ καιρό και καθόριζε αποτελέσματα και τίτλους. Κάποια στιγμή , και με την δημιουργία της Super League πιστέψαμε πως αυτό θα τελειώνει οριστικά, πως θα είχαμε επιτέλους ένα ανταγωνιστικό πρωτάθλημα των πολλών και όχι το προκαθορισμένο πανηγύρι του ενός, πως θα βλέπαμε όμορφο ποδόσφαιρο.

Τις τελευταίες μέρες όμως, βλέπουμε πάλι άλλο ένα επεισόδιο στην φαρσοκωμωδία της Super League, της ΕΠΟ και του ελληνικού ποδοσφαίρου που μας επιβεβαιώνει πως η παράγκα είναι ακόμα εδώ. Η κόντρα Μαρινάκη- Μελισσανίδη, η σύμπραξη Αλαφούζου και Σαββίδη με τον τελευταίο και η γενικότερη εξαθλίωση του προϊόντος, με μαφιόζικους ξυλοδαρμούς διαιτητών, με εισαγγελικές διώξεις για εγκληματική οργάνωση που έστηνε παιχνίδια, με τραγικές –κατευθυνόμενες διαιτησίες ,με αναβολή του πρωταθλήματος και με παραιτήσεις προέδρων είναι μόνο μερικά από τα γεγονότα που έχουν νεκρώσει το άθλημα . Το οικοδόμημα του Ελληνικού ποδοσφαίρου, που πριν δέκα χρόνια κατάφερε σαν άλλος Δαυίδ να πατήσει στην κορυφή του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου , έχει φτάσει επιεικώς στον πάτο του βαρελιού.

Πρόσφατη έρευνα έδειξε πως η Super League βρίσκεται στην τελευταία θέση των προηγμένων πρωταθλημάτων, με αυτό ακόμα και της Νιγηρίας να το ξεπερνάει από άποψη θεάματος και φιλάθλων. Είναι η απόλυτη επιβεβαίωση πως πλέον , με τα σημερινά δεδομένα, δύσκολα υπάρχει επιστροφή. Άλλωστε, όταν ένας άνθρωπος που είναι σίγουρα μέσα στο σύστημα όπως ο Δημήτρης Μελισσανίδης, μιλάει για Χούντα που πρέπει να πέσει και αναφέρεται σε συγκεκριμένα γεγονότα, ενώ ο Βαγγέλης Μαρινάκης τον κατηγορεί ευθέως για τον ξυλοδαρμό του Χριστόφορου Ζωγράφου, δεν μπορούμε να περιμένουμε πως αυτά που θα ακολουθήσουν θα φέρουν καλύτερες μέρες.

Αν δεν υπάρξει δικαιοσύνη, δεν γίνεται να υπάρξει καθαρό ποδόσφαιρο. Όσο το μαχαίρι δεν φτάνει στο κόκκαλο και οι υπεύθυνοι για την σημερινή κατάντια δεν τιμωρούνται, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε το επίπεδο του ελληνικού πρωταθλήματος να πέφτει όλο και πιο χαμηλά. Αγωνιστικά, οι καλοί Έλληνες θα επιζητούν να φύγουν στο εξωτερικό όσο πιο γρήγορα γίνεται, οι ξένοι θα γίνονται όλο και πιο μέτριοι, οι διαιτησίες θα εξακολουθήσουν να είναι τραγικές, ανταγωνισμός και ενδιαφέρον δεν θα υφίστανται σε καμία περίπτωση, ο πρωταθλητής θα είναι γνωστός από τα Χριστούγεννα. Και εμείς, οι απλοί φίλαθλοι, θα ρίχνουμε κλεφτές ματιές στα κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης και θα αναπολούμε τις στιγμές που είχαμε την ευκαιρία να προοδεύσουμε και να ανέβουμε σε επίπεδο, θέαμα και αθλητικό πολιτισμό.

Βέβαια, ποτέ δεν είναι αργά. Η αλλαγή προέδρου της Super League και η ενεργοποίηση του Αθλητικού Εισαγγελέα και της Δικαιοσύνης ίσως αποτελούν ένα πρώτο βήμα για την εξυγίανση και την κάθαρση του ποδοσφαίρου μας. Είναι στο χέρι των υπευθύνων για την χαοτική σημερινή κατάσταση να αλλάξουν τα πράγματα ,να κάνουν το πρωτάθλημα καλύτερο και δίκαιο αλλά και να φέρουν πάλι τον φίλαθλο με την οικογένεια στα γήπεδα, προσφέροντάς του ασφάλεια και καθαρό, ποδοσφαιρικό θέαμα.

του Μάκη Σερεπίσου
Τ

Η Πρέμιερ Λιγκ το Σαββατοκύριακο

-Από τον Βαγγέλη Βασιλικό.

Στο κατά πολλούς κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου, αυτήν την αγωνιστική, ξεχώριζε το ντέρμπυ μεταξύ Άρσεναλ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Οι «κόκκινοι διάβολοι» πήγαν στο “Emirates” με τον τίτλο του αουτσάιντερ, καθώς τη φετινή χρονιά, είχαν να επιδείξουν 3 ισοπαλίες και 2 ήττες μακριά από την έδρα τους, αλλά -εν τέλει- πανηγύρισαν τη μεγάλη νίκη με 2-1.

Το παιχνίδι ξεκίνησε με την Άρσεναλ να μπαίνει δυνατά, δείχνοντας διάθεση να πετύχει ένα γρήγορο γκολ.  Τα πράγματα έγιναν ακόμη πιο δύσκολα για τους φιλοξενούμενους, όταν στο 16ο λεπτό ο Shaw αποχώρησε τραυματίας  για να τον αντικαταστήσει ο Α.Young. Παρ’ όλα αυτά, κατάφεραν να διατηρήσουν ανέπαφη την εστία τους το πρώτο 45λεπτο, αντέχοντας στη συνεχή πίεση των «κανονιέρηδων», με το 0-0 να είναι το αποτέλεσμα του ημιχρόνου.

10807818_885824834770340_1689315015_n
Το 2ο μέρος ξεκίνησε και πάλι με την Άρσεναλ να πολιορκεί την εστία της Γιουνάιτεντ, ωστόσο, και πάλι, δεν εκμεταλλεύθηκε όσες ευκαιρίες της δόθηκαν. Αντιθέτως, μέσα σε ένα τρίλεπτο, η τύχη έπαιξε άσχημο παιχνίδι στους «κανονιέρηδες»: στο 53ο λεπτό ο Jack Wilishere τραυματίστηκε στον αστράγαλο και τη θέση του πήρε αναγκαστικά ο S.Cazorla, ενώ δύο λεπτά μετά οι φιλοξενούμενοι ευτύχησαν να προηγηθούν με ένα αρκετά τυχερό γκολ. Μετά από φάση διαρκείας, ο Βαλένσια επιχείρησε ένα μονοκόμματο σουτ από τα δεξιά(δεν είχε κατεύθυνση προς την εστία), η μπάλα χτύπησε στον πεσμένο K.Gibbs και κατέληξε στα δίχτυα του Szczesny. Ο τελευταίος, μάλιστα, έγινε αναγκαστική αλλαγή, αφού στη φάση του γκολ τραυματίστηκε σε εναέρια σύγκρουση με συμπαίκτη του. Το πλήγμα ήταν διπλό για την Άρσεναλ, η οποία προσπάθησε να αντιδράσει άμεσα. Βρέθηκε και πάλι, όμως, αντιμέτωπη με έναν εκπληκτικό De Gea, που σταματούσε κάθε απειλή μπροστά από την εστία του. Και σαν να μην έφτανε αυτό, στο 85’ της αναμέτρησης, η Μαν. Γιουνάιτεντ «ξεδιπλώθηκε» υποδειγματικά στην αντεπίθεση με το Fellaini να δίνει στον Di Maria και τελικό αποδέκτη το Rooney, ο οποίος με άψογο πλασέ έκανε το 0-2! Το μόνο που κατάφεραν οι γηπεδούχοι ήταν να μειώσουν με ένα όμορφο γκολ του Olivier Giroud (το πρώτο του μετά τον Αύγουστο) στις καθυστερήσεις της αναμέτρησης, όταν όλα είχαν κριθεί. Κάπως έτσι διαμορφώθηκε το τελικό 1-2!
Άτυχη η Άρσεναλ, αλλά και αναποτελεσματική, τιμωρήθηκε από την κυνική Γιουνάιτεντ, που είχε ήρωα κάτω από τα γκολπόστ τον εξαιρετικό De Gea.

 

10821930_885824841437006_1962374876_o
Στα υπόλοιπα παιχνίδια του Σαββάτου στην Πρέμιερ Λιγκ, δεν είχαμε εκπλήξεις. Η πρωτοπόρος Τσέλσι καθάρισε εύκολα τη Γουέστ Μπρομ με 2-0, πετυχαίνοντας δύο γρήγορα γκολ στο 11’ με τον Diego Costa (έπειτα από σέντρα του Oscar) και στο 25’ με τον Hazard(έπειτα από εκτέλεση κόρνερ του Fabregas) . Έτσι, η ομάδα του Ζοσέ Μουρίνιο, συνεχίζει αήττητη την πορεία της προς τον τίτλο. Αξίζει να σημειωθεί ότι, αν και οι φιλοξενούμενοι αγωνίστηκαν από το 29’ με παίκτη λιγότερο, λόγω αποβολής του Yacob , διατήρησαν χαμηλά το δείκτη του σκορ.
Η άλλη βασική διεκδικήτρια του τίτλου, η Μάντσεστερ Σίτυ, επικράτησε στο “Etihad” με 2-1 της Σουόνσι, αν και βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο. Οι φιλοξενούμενοι άνοιξαν το σκορ με τον Bony, μόλις στο 9’, έπειτα από καταπληκτική πάσα του Dyer, για να απαντήσει ο Jovetic 10 λεπτά αργότερα με κοντινή προβολή.  Την ανατροπή ολοκλήρωσε ο Yaya Toure στο 62ο λεπτό έπειτα από ωραία συνεργασία με το Fernandinho, με το σκορ να μην αλλάζει ως το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή.

 

 

10807060_885824848103672_361850487_n
Την Κυριακή έγινε η μεγάλη έκπληξη της αγωνιστικής, με τη μαχητική Κρίσταλ Πάλας να νικά με 3-1 τη Λίβερπουλ. Οι φιλοξενούμενοι, αν και προηγήθηκαν μόλις στο 2’ με γκολ του Lambert, μετά από μια μαγική μπαλιά του Lallana στην πλάτη της άμυνας, έδειξαν ξανά αδυναμία να διαχειριστούν το αποτέλεσμα και δέχθηκαν την ανατροπή. Η  γηπεδούχος ομάδα ήταν ανώτερη στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα και αφού ισοφάρισε στο 17ο λεπτό με τον Gayle, στο δεύτερο μέρος έδωσε τη χαριστική βολή στους «κόκκινους». Ο Ledley με σουτ από το ύψος του πέναλτυ πέτυχε το 2-1 στο 78’, για να έρθει τρία λεπτά αργότερα ο Jedinak με αριστοτεχνική εκτέλεση φάουλ να διαμορφώσει το τελικό 3-1!

Σάββατο
Τσέλσι – Γουέστ Μπρομ 2-0 (11′ Ντιέγκο Κόστα, 25′ Αζάρ)
Έβερτον – Γουέστ Χαμ 2-1 (26′ Λουκακού, 73′ Όσμαν / 56′ Σάρατε)
Λέστερ – Σάντερλαντ 0-0
Μάντσεστερ Σίτι – Σουόνσι 2-1 (19′ Γιόβετιτς, 62′ Γιαγιά Τουρέ / 9′ Μπονί)
Νιούκαστλ – ΚΠΡ 1-0 (78′ Μουσά Σισοκό)
Στόουκ – Μπέρνλι 1-2 (32′ Γουόλτερς / 12′ και 13′ Ινγκς)
Άρσεναλ – Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ 1-2 (95′ Ζιρού / 56′ αυτ. Γκιμπς, 85′ Ρούνεϊ)

Κυριακή
Κρίσταλ Πάλας – Λίβερπουλ 3-1 (17′ Γκέιλ, 78′ Λέντλεϊ, 81′ Τζέντινακ / 2′ Λάμπερτ)
Χαλ – Τότεναμ 1-2 (8′ Λίβερμορ / 61′ Κέιν, 90′ Έρικσεν)

Το πρόγραμμα συμπληρώνεται με το παιχνίδι Σαουθάμπτον-Άστον Βίλα στις 18.00 το απόγευμα της Δευτέρας.