Η ανάγκη για… ψυχραιμία

Οι άνθρωποι στο σύνολό τους και για διάφορους λόγους δεν έχουν μάθει και δεν επικοινωνούν μεταξύ τους. Τώρα ζούμε μέσα σε ένα αλαλούμ λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο καθένας για την επιβίωση του και όχι μόνο σε μια χώρα με κοινωνική κρίση.

Εγώ επειδή βρίσκομαι συχνά στο κέντρο της Αθήνας και το παρατηρώ πιο καθαρά, οι άνθρωποι παραμιλούν, εκνευρίζονται, βρίζουν, λένε ασυναρτησίες… φαίνονται απελπισμένοι. Λογικό είναι, γιατί πόσο να αντέξει κάποιος, ήδη μετράμε 8η χρονιά κρίσης και ο καθένας από μας έχει και τα δικά του προβλήματα.

Το συγκλονιστικότερο όμως είναι η αντίδραση των υπολοίπων που σχολιάζουν και κράζουν,  λες και δεν βρίσκονται και εκείνοι στο ίδιο προβληματισμένο τοπίο. Ίσως για να έχουν την ψευδαίσθηση ότι διαφέρουν από τους άλλους και ότι δεν είναι προβληματισμένοι. Πολλά νεύρα, πολλοί άνθρωποι με προβλήματα. Ακόμα και το καλημέρα πια ακούγεται διαφορετικά.

Από την άλλη μπορεί να υποθέσει κάποιος ότι οι νέοι άνθρωποι που έχουν λιγότερα προβλήματα και καθαρότερο μυαλό είναι σε καλύτερη φάση. Τρίχες. Οι νέοι έχουν ακόμα πιο μεγάλα προβλήματα αφού βλέπουν το μέλλον τους να απομακρύνεται, χώρια τις απογοητεύσεις των ερωτικών αναζητήσεων του καθενός. Οι άνθρωποι κλείνονται, αισθάνονται μόνοι, ίσως κάποιοι να αισθάνονται και ντροπή για αυτά που τους συμβαίνουν, ή για τα λάθη τους. Ίσως φαίνεται ακόμα πιο δύσκολο να πάρει κανείς το κουράγιο και να γυρίσει σελίδα, ίσως και ακατόρθωτο αλλά η προσπάθεια αξίζει, παρόλο που λυγίζεις στην αρχή. Αλήθεια πόσοι από αυτούς που διαβάζουν το κείμενο αυτό δεν νιώθουν ότι φωτογραφίζει γεγονότα που συμβαίνουν συνέχεια γύρω τους;

Τρία μεγάλα και άλυτα προβλήματα, οι άνθρωποι δεν ξέρουν να επικοινωνούν, δεν ξέρουν να ακούν ο ένας τον προβληματισμό του άλλου. Τα προβλήματα τόσο τα οικονομικά όσο και άλλα τους λυγίζουν, ιδιαίτερα όταν νιώθουν ότι είναι μόνοι τους οι άνθρωποι που τα έχουν και τρίτον επειδή το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να παλεύουν για κάτι καλύτερο το οποίο δεν έρχεται κιόλας, εκνευρίζονται, χάνουν την ψυχραιμία τους, τρελαίνονται. Αλήθεια το έχει αναλογιστεί κανείς πόσο συχνά το βλέπει αυτό;

Αυτό μας αφορά όλους, όχι μόνο αυτούς που ζουν στο δρόμο λόγο της κρίσης, όχι μόνο αυτούς που παραμιλούν στο δρόμο, όλους. Ψυχραιμία, αυτή είναι η λύση. Ψυχραιμία. Καλύτερα να σωπαίνεις όταν κάτι σου φαίνεται παράλογο και όταν αποφασίζεις να μιλήσεις να δείξεις με επιχειρήματα ποιο είναι το σωστό. Ψυχραιμία, αν δεν μπορείς να βοηθήσεις κάποιον, τότε προσπάθησε να μην του δημιουργείς προβλήματα, έλεγαν οι σοφοί παλιότερα. Πόσο επίκαιρο ακούγεται στην εποχή μας;

Ο Θανάσης Καρκαφίρης στο HashMag

Χρήστος Πυρομάλης: Καλησπέρα Θανάση. Θα μου επιτρέψεις να σου μιλάω στον Ενικό γιατί είσαι ένας άνθρωπός της διπλανής πόρτας, ένας άνθρωπος που εύκολα θα μπορούσε να μπει στην παρέα και στην ζωή οποιουδήποτε και να τον κερδίσει όπως κέρδισες με τον χαρακτήρα σου εμένα όσο προετοιμάζαμε αυτήν την συνέντευξη. Αρχίζουμε;

Θανάσης Καρκαφίρης: Καλησπέρα Χρήστο, ευχαριστώ για τον πολύ ωραίο πρόλογο σου και σου εύχομαι από την πλευρά μου να έχεις ένα δημιουργικό και γεμάτο επιτυχίες 2015. Μπορούμε να ξεκινήσουμε, είμαι έτοιμος να ακούσω τις ερωτήσεις σου.

Χ.Π.: Ίσως ο κόσμος να μην γνωρίζει τόσο καλά το όνομα σου όμως όλοι μας αν κοιτάξουμε λίγο προσεκτικότερα, θα συνειδητοποιήσουμε τελικά την τεράστια συμβολή σου στη τέχνη. Εγώ προσωπικά ψάχνοντας ανακάλυψα τη συμμετοχή σου σε κορυφαίες παραστάσεις, καταπληκτικές ταινίες και πολύ μεγάλης απήχησης τηλεοπτικές σειρές. Θες να μας πεις δυο λόγια για τη σχέση σου με τη τέχνη;

Θ.Κ.: Η σχέση μου με την τέχνη ξεκινάει περίπου στην εφηβεία μου ως μια ιδέα, μια σκέψη, οπού γίνεται πραγματικότητα στα 21μου. Φεύγω από το χωριό μου την Σκοτίνα Πιερίας και έρχομαι στην Αθήνα να σπουδάσω στη δραματική σχολή »ΒΕΑΚΗ».  Από εκεί και πέρα παίρνει σάρκα και οστά το όνειρο μου και αρχίζω να ασχολούμαι πλέον ενεργά με την τέχνη.

Χ.Π.: Τι ρόλους έχεις ενσαρκώσει στη καλλιτεχνική σου πορεία;

Θ.Κ.: Έχω ενσαρκώσει διάφορους ρόλους στα λίγα χρονιά της πορείας μου, όπως το κακό αδερφό που βίαζε και χτυπούσε τις αδερφές του, τον απατημένο σύζυγο, τον δημοσιογράφο, τον αστυνομικό, το πλουσιόπαιδο κ.α. Όλα πολύ ενδιαφέροντα και διαφορετικά μεταξύ τους που σου δίνουν ώθηση να συνεχίσεις, να κάνεις αυτήν τη δουλειά, αν μπορούμε να την πούμε δουλειά, γιατί όταν κάνεις αυτό που αγαπάς δεν το βλέπεις έτσι.

390142_128896110595291_640644353_n

Χ.Π.: Είναι αλήθεια ότι συμμετείχες και ξένες παραγωγές;

Θ.Κ.: Συμμετείχα σε δυο ξένες παράγωγες, σε μια ταινία για το Bollywood όσο αστείο και αν φαίνεται αυτό, ήταν μια από τις ωραιότερες εμπειρίες και στο «πέταγμα του κύκνου» του Ν. Τζήμα.  Επίσης ήταν πολύ ωραία εμπειρία και η συμμετοχή μου στο «ο θεός αγαπάει το χαβιάρι» του Σμαραγδή.

Χ.Π.: Ποιος ήταν ο αγαπημένος σου ρόλος και γιατί;

Θ.Κ.: Δεν υπάρχει αγαπημένος ρόλος, για μένα όλοι είναι εξίσου αγαπημένοι. Όταν υπάρχει λατρεία για αυτό που κάνεις βρίσκεις υπέροχη την κάθε στιγμή του.

Χ.Π.: Έχεις ερμηνεύσει πολλούς ρόλους. Ποιος απ’ όλους σου τους ρόλους ήταν για σένα ο πιο αντιπροσωπευτικός και γιατί;

Θ.Κ.: Κοιτά επειδή είμαι ακόμη στην αρχή δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιον γιατί ο καθένας από αυτούς με κάνει να συνεχίζω το όνειρο μου και να γίνομαι καλύτερος κάθε φορά.

Χ.Π.: Τι είναι το σημαντικότερο για σένα από την εμπειρία που έχεις αποκτήσεις μέσα από τις δουλείες που έχεις κάνει, καλύτερες και χειρότερες στιγμές, όπως σου έχουν μείνει στην μνήμη; Αλλά μάλλον όχι.. αυτό που θέλω να ακούσω πιο πολύ νομίζω είναι η πιο αστεία στιγμή σε αυτά;

Θ.Κ.: Γίνονται διάφορα αστεία κατά τις πρόβες ή όταν γυρίζουμε κάποια σκηνή άλλα πολύ αστεία δεν μου έρχεται αυτή τη στιγμή.

10474901_486306288182002_2010565327103297573_n

Χ.Π.: Ποιο είδος ηθοποιίας προτιμάς από αυτά που έχεις κάνει ή και από αυτά που δεν έχεις κάνει και θα ήθελες να το κάνεις στο μέλλον;

Θ.Κ.: Αυτό το είδος που προτιμώ και έχω περισσότερο κλίση είναι σε δραματικούς ρόλους. Όμως σαν Σάκης δεν θέλω να τις ξεχωρίζω, θέλω εξίσου να τα καταφέρνω σε όλα τα είδη.

Χ.Π.: Ισχύει ότι οι ηθοποιοί προσαρμόζονται στους ρόλους ή οι ρόλοι προσαρμόζονται σ αυτούς; Υπάρχουν διαφορετικές κατηγορίες ηθοποιών και αν ναι εσύ σε ποια εξ αυτών ανήκεις;

Θ.Κ.: Κοιτά τώρα αυτό είναι λιγάκι δίκοπο μαχαίρι, οι ηθοποιοί πρέπει να μπαίνουν στους ρόλους του κάθε έργου, άλλα θα πρέπει να έχουμε και επίγνωση και αν οι ρόλοι μπορούν να αντιπροσωπεύσουν κάποιον ηθοποιό. Παραδείγματος χάρη ένας ζεν δεν μπορεί να είναι υπέρβαρος. Εγώ δεν μπορώ να σου πω που ανήκω να ρωτήσεις κάποιον σκηνοθέτη που έχω συνεργαστεί να σου πει….  (γέλια)

Χ.Π.: Πάντα ήθελα να ρωτήσω έναν ηθοποιό αλλά πρώτη φορά μου δίνεται η δυνατότητα, είναι ποίον συγγραφέα προτιμάς; Εγώ πιστεύω ότι είσαι του κλασσικού, πιστεύω ότι σε εκφράζει ο  Σαίξπηρ, αλλά εγώ θέλω τη δική σου άποψη. Λοιπόν ποιον σκέφτεσαι ότι σου ταιριάζει και γιατί;

Θ.Κ.: Θα σε απογοητεύσω δεν είμαι καθόλου του κλασικού, όχι ότι δεν θα ήθελα να παίξω, άλλα μου αρέσει περισσότερο το αμερικάνικο είδος. Πιο συγκεκριμένα η λατρεία μου είναι ο Τέννεσι Ουίλιαμς και από Ευρώπη θα έλεγα τον Χάρολντ Πιντερ. Μου αρέσει περισσότερο το θέατρο του παράλογου πάρα τα κλασικά είδη.

Χ.Π.: Μίλησέ μας για την δική σου επαφή με την τέχνη. Πώς την αφουγκράζεσαι;

Θ.Κ.: Η δίκη μου επαφή με την τέχνη έχει να κάνει περισσότερο με την ελεύθερη έκφραση των ανθρώπων και η τέχνη είναι αυτή, που μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους σε διεξοδικούς δρόμους ελευθερίας.

Χ.Π.: Ποια πιστεύεις ότι είναι η θέση του θεάτρου σήμερα στην Ελλάδα;

Θ.Κ.: Κοίτα, για τούς περισσότερους το θέατρο μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Εγώ, για την ζωή μου, το κατατάσσω στις προτεραιότητες μου, όπως θέλεις το αντιλαμβάνεται ο καθένας, αλλά για μένα είναι ο τρόπος ζωής μου πλέον.

Χ.Π.: Νομίζω έχεις ασχοληθεί και με άλλα πράγματα έκτος από την συμμετοχή σου στα τηλεοπτικά σίριαλ, τις ταινίες και τις θεατρικές παραστάσεις; Θα ήθελες να μας μιλήσεις για αυτήν την πλευρά της ζωής σου;

Θ.Κ.: Και βεβαία έχω ασχοληθεί, περισσότερο όμως επιχειρηματικά, είχα δικό μου μπαράκι άλλα βλέπεις η κρίση με έριξε λιγάκι και το πούλησα… (γέλια) και τώρα δουλεύω σε ένα ξηροκαρπάδικο ενός φίλου μου, γιατί βλέπεις για να κάνω την τέχνη μου κάπως πρέπει να βγάζω τα προς το ζην.

943304_462129817240928_1619914732_n

Χ.Π.: Πες μας δυο λόγια για το τι πιστεύεις για την τέχνη στην εποχή της κρίσης που ζούμε; Έχει θέση σε αυτήν και τι θέση; Θέλω την τοποθέτηση σου για τα δρώμενα.

Θ.Κ.: Πιστεύω πως ζούμε σε μια δύσκολη περίοδο, ίσως από τις δυσκολότερες της ιστορίας μας. Μιλάμε για έναν οικονομικό πόλεμο, που δεν μπορεί να επέμβει ο άνθρωπος άλλα το χρήμα. Είμαι αρκετά εξαγριωμένος με την κατάσταση και δεν θέλω να επεκταθώ γιατί θα γεμίσουμε την συνέντευξη με το θέμα αυτό.

Χ.Π.: Θα ήθελα να μάθω την δική σου άποψη για την σημερινή κατάσταση, τι πιστεύεις ότι φταίει και δεν βλέπουμε να συμβαίνουν πράγματα γύρω από την τέχνη. Αρχικά συμφωνείς ότι δεν γίνονται και τι θέλεις να κάνεις εσύ για αυτό;

Θ.Κ.: Η σημερινή κατάσταση, όσο άφορα το θέατρο δεν νομίζω πως είναι κακή, γιατί γίνονται πολύ ενδιαφέρον δουλείες και από μεγάλου θεατρικούς οργανισμούς, άλλα και από πολλές ομάδες νέων ηθοποιών, που πιστεύω πως ο κόσμος ενδιαφέρεται για αυτές και τα παρακολουθεί.

Χ.Π.: Ποιες προσδοκίες- ελπίδες εναποθέτεις στην τέχνη στο χώρο της Ελλάδας τα επόμενα χρόνια;

Θ.Κ.: Δεν εναποθέτω μεγάλες προσδοκίες όσον άφορα την τέχνη στην Ελλάδα, παρ’ όλο που είμαστε μια χωρά που γέννησε την τέχνη και τον πολιτισμό, είμαστε δυστυχώς  τόσο μικρή για την εξελίξουμε και να την συνεχίσουμε, διότι τρωγόμαστε μονοί μας και αυτό είναι κάτι που με θλίβει πάρα πολύ.

Χ.Π.: Πιστεύεις θα δούμε μια άλλη πλευρά του χαρακτήρα σου μέσα από ένα ρόλο, είτε από αυτούς που έχεις ήδη κάνει είτε από αυτούς που θα μπορούσες να ερμηνεύσεις στο μέλλον; Ένα ρόλο που φοβάσαι να τον ερμηνεύσεις, που δεν θα έκανε για σένα σαν χαρακτήρα;

Θ.Κ.: Δεν φοβάμαι να ερμηνεύσω κάποιον ρόλο αρκεί να έχω ανθρώπους διπλά που να με πιστεύουν και να τούς εμπιστεύομαι. Το πλαίσιο μιας δουλείας είναι το πιο σημαντικό.

Χ.Π.: Τι σχέδια έχεις για το επόμενο διάστημα, ποιοι είναι οι στόχοι σου;

Θ.Κ.: Τα σχεδία μου για τα επόμενο διάστημα είναι, αν πάνε όλα καλά, θα ανεβάσουμε ένα έργο, που έχω γράψει ο ίδιος το »red line» ή «κόκκινη γραμμή». Είναι ένα κοινωνικό δράμα, θα το ανεβάσουμε με μια ομάδα νέων ηθοποιών και μακάρι να πάμε καλά. Έτσι απλά. Όσο για τους στόχους μου είναι τέτοιοι ώστε να μπορώ να τούς υλοποιήσω στο μέλλον.

10947505_442388235912742_165140650_n

Θ.Κ.: Σε ευχαριστώ πάρα πολύ Χρήστο για τη συνέντευξη αυτή, νομίζω ότι μου έδωσε τη δυνατόητα να μιλήσω για μένα χωρίς αδιακρισία και λογοκρισία και το εκτιμώ αυτό!

Χ.Π.: Και εγώ σε ευχαριστώ. Ήταν ωραίο να ακούσω τις απόψεις ενός ανθρώπου που κάνει το πάθος του δουλειά. Η δουλειά σου στο Bollywood είναι καταξιωμένη και όποιος το ψάξει θα μείνει έκπληκτος με αυτή.  Από την άλλη, είναι πολύ ωραίο να βλέπουμε την διαφορετικότητα των ανθρώπων και για αυτό μου αρέσει πιο πολύ η συνέντευξη αυτή, γιατί είναι αληθινή.

Αφανείς Ήρωες

Στην σημερινή οικονομική και κοινωνική κρίση, σε αυτήν την φαύλη συγκυρία όπου ανθρώπινες υπάρξεις και δικαιώματα όπως τα βασικά της επιβίωσης όπου είναι η τροφή, ρουχισμό και καθαριότητα, στέγη είναι ξεχασμένες έννοιες. Στην εποχή όπου οι νέοι που είχαν ανοίξει τα φτερά τους για να δημιουργήσουν πράγματα επέστρεψαν κακήν κακώς στους γονείς τους για να ζήσουν όλοι μαζί από την πενιχρή σύνταξη των γονιών τους. Με τον κρατικό μηχανισμό να γέρνει μόνιμα στο δείκτη της υπερφορολόγησης των πολιτών και με τις θυσίες που κάνει κάθε Έλληνας πολίτης. Με την οικονομική ανέχεια να έχει οδηγήσει πολύ κόσμο στον δρόμο και την εξαθλίωση.

Σε αυτήν την κατάσταση χρειαζόμαστε κάποιον που να μην σκέφτεται τον εαυτό του, και να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο. Χρειαζόμαστε τους αφανείς ήρωες.  Αυτές οι ξεχωριστές προσωπικότητες που κάνουν καλό χωρίς να περιμένουν ανταπόδοση, χωρίς να περιμένουν δόξα, χωρίς να επισκοπούν στο κέρδος με μοναδική τους ικανοποίηση την ηθική τους ικανοποίηση, την ψυχική του γαλήνη, την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό τους. Αυτοί είναι οι αφανείς ήρωες. Οι ήρωες που πρέπει να χειροκροτούμε σαν κοινωνία.

KAYKANIA 4

Αυτοί που δίνουν τα παλιά τους ρούχα, τρόφιμα ή φάρμακα στην εκκλησία ή στο δήμο για να τα πάρουν οι άποροι, αυτοί που κάνουν συσσίτια ή που δίνουν τα φαγητά που τους περισσεύουν ασχέτως αν έχουν επιχείρηση, εστία ή μόνο τα φαγητά του ψυγείου τους. Αυτοί που προσφέρουν στο συνάνθρωπο φαγητό, επειδή το έχουν ανάγκη. Αυτοί που το κάνουν εθελοντικά, ασχέτως αν κάποιοι από αυτούς βρέθηκαν στο στόχαστρο του κράτους όπως οι γυναίκες με τα μαύρα που πλήρωναν τα ψώνια στην κρεαταγορά για τους άστεγους και τους φτωχούς. Αυτοί οι καλοί Σαμαρείτες που προσφέρουν χαμόγελα ελπίδας και αξιοπρέπειας σε αυτούς που το έχουν ανάγκη.  Τι σημασία έχει πως βγήκαν τα λεφτά αυτά μπροστά στην επιβίωση των ανθρώπων, μπροστά στην καλή πράξη, μπροστά στην ανθρωπιά. Ιδιαίτερα αυτήν την εποχή που η ανέχεια δημιουργεί την δυστυχία και προσβάλει κάθε άνθρωπο. Άρχοντες γίνονται ανθρωπάκια και ψάχνουν για ψίχουλα ανθρωπιά σε μια κοινωνία που δεν αντέχει ούτε το βάρος της.

ÊÁÌÐÁÍÉÁ ÃÉÁ ÅËÅÕÈÅÑÏ ÔÕÐÏ - ÂÏÇÈÅÉÁ ÓÔÏ ÓÐÉÔÉ (ICON PRESS / ÊÙÓÔÁÓ ÌÐÁËÔÁÓ))

Αξίζει ένα τεράστιο μπράβο σε αυτούς τους ανθρώπους, δεν θα το πει κανείς αλλά τους αξίζει. ΑΝ ΗΠΕΡΗΡΩΑΣ ΘΑ ΠΕΙ ΝΑ ΣΩΖΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥ, ΤΌΤΕ ΔΙΚΑΙΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥΜΕ ΗΡΩΕΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΩΖΟΥΝ ΑΝΘΡΏΠΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ.

Ήρωες είναι και αυτοί όπου με αυταπάρνηση σώζουν ζωές είτε φοράνε στολή είτε όχι, όμως αυτοί οι αφανείς ήρωες είναι κάτι διαφορετικό. Είναι αυτό το χέρι που σε σηκώνει όταν έχεις πέσει κάτω, είναι αυτό το χέρι που θα σου δώσει ένα ψήγμα ελπίδας να συνεχίσεις την προσπάθεια, είναι ο ήρωας που φεύγει μόνος του στην σιωπή για να μην σου δημιουργήσει την αίσθηση ότι είσαι κατώτερος του. Είναι αυτός που κάνει καλό δίχως να προσμένει να του κάνουν.Τους αξίζει ο τίτλος.

10849143_924875330870236_1798348781_o

Αξίζει κάθε μέρα να τους επιβραβεύει κάποιος και κάθε μέρα να δημιουργείται και ένας καινούργιος αφανείς ήρωας μήπως μπορέσουν και σωθούν περισσότεροι άνθρωποι, γιατί κακά τα ψέματα στα τόσα εκατομμύρια που ζουν στην Ελλάδα, το κράτος δεν φαίνεται να θέλει να σώσει ούτε έναν, αυτά που προσφέρει είναι απειροελάχιστα, μόνο η ανθρωπιά αυτών των αφανών ηρώων μένει και κάνει το κάτι παραπάνω για την κοινωνία, για τα παιδιά που πεινάνε στο σχολείο, τους άστεγους και τους άπορους. Ζήτω οι αφανείς ήρωες, ζήτω η ανθρωπιά.

elderly_2694879b1-572x357

27 Νοεμβρίου 2014

Μέρα σταθμός στο έτος του 2014 όπου πολλές φωνές ενώνονται για να διεκδικήσουν και να δηλώσουν την αγανάκτηση τους για την σημερινή κατάσταση. Θυμίζω τις καταλήψεις σε όλες τις εκπαιδευτικές μονάδες και τις πορείες που έχουν προηγηθεί τόσο το τελευταίο διάστημα όσο και γενικότερα με το ίδιο σκοπό. Υπήρχε το κίνημα των αγανακτισμένων με την γνωστή καταστολή του μέσω των πιδάκων νερού όπως και η συνήθης καταστολή όλων των κινητοποιήσεων με μορφές βίας.

Θυμίζω τις δηλώσεις της 17χρονής μαθήτριας  Ιωάννας Στασινού που χαρακτήρισε αφελώς και λανθασμένα χούντα το σημερινό σχολείο, όμως ποιος είναι ο κατάλληλος να της εξηγήσει ότι βλέπει λάθος τα πράγματα και ότι κακώς νιώθει έτσι. Ότι όλα γίνονται για το καλό των επόμενων γενιών.

Δεν ξέρω τι προοπτικές μπορεί να έχει μία χώρα με τα προβλήματα της Ελλάδας να αρχίσει να λύνει προβλήματα τέτοιου τύπου από σήμερα ή κατά πόσο έχουν δίκιο πολιτικές δυνάμεις που πιστεύουν και έχουν σκοπό να προβούν μέχρι και σε ριζικές αλλαγές ή πιο τραβηγμένα και σε Αναθεώρηση του συντάγματος για να λύσουν τα προβλήματα της χώρας. Αυτό όμως που σίγουρα δεν πρέπει να αποσιωπάτε είναι το βάθος της κοινωνικής κρίσης που έχει ριζώσει στην Ελλάδα πλέον. Δείτε παρακάτω το κείμενο της εικόνας, που δημοσιεύτηκε στο   http://www.e-mesara.gr/ ,το οποίο σας το παραθέτουμε ολόκληρο ακριβώς όπως δημοσιεύτηκε και κρίνετε αν οι τόσο τραβηγμένες δηλώσεις σαν αυτή της 17χρονής δικαιολογούνται η όχι;

 

10815939_917782241579545_432114573_n

Για όσα δεν ειπώθηκαν για τα γεγονότα της Μανωλάδας

Ένα ερώτημα πολύ εύλογο για τις μέρες που διανύουμε. Η απόφαση για την εκδίκαση της υπόθεσης για τους εργάτες που πυροβολήθηκαν στην Μανωλάδα ήταν πλήρως αθωωτική από το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Πατρών και θεωρήθηκε ότι δεν πρέπει να επανεξεταστεί αλλά να μπει στο συρτάρι.
Παρά τις σωματικές βλάβες που υπέστησαν και την σκληρή εργασία στην οποία αναγκάστηκαν να υποβληθούν δίχως αμοιβή τελικά, ήταν πλήρως αθωωτική τόσο για τον ιδιοκτήτη όσο και για τους επιστάτες των χωραφιών αυτών. Με αφορμή την απόφαση αυτή και το δελτίο τύπου της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα των Ανθρώπων που αναφέρει κατά λέξη το ακόλουθο κομμάτι  «Το μήνυμα που στέλνει η, αμετάκλητη πλέον, απόφαση είναι ένα και συγκλονιστικό: «Άμα δεν τους άρεσε, ας φεύγανε».

«Το μήνυμα αυτό, ασχέτως προθέσεων, έχει αποδέκτη κάθε εργαζόμενο στην επικράτεια, όποια ιθαγένεια κι αν έχει, όποια θέση κι αν κατέχε». Αποφάσισα να γράψω ένα άρθρο τόσο για το ερώτημα αυτό όσο και για τα ανθρωπιστικό ενδιαφέρον για τα δικαιώματα των ανθρώπων.

Ας ξεκινήσουμε όμως με την νομική μεριά της υπόθεσης. Όταν έγινε το περιστατικό του πυροβολισμού των εργατών, γιατί ζητούσαν τα δεδουλευμένα τους, σε χωράφια στην περιοχή της Μανωλάδας, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης έδωσε παραγγελία στους εισαγγελείς ή οι εισαγγελείς αποφάσισαν μόνοι τους ( δεν έχει αποσαφηνιστεί) να τεθούν όλοι οι εργάτες θύματα ή όχι της επίθεσης στα θύματα trafficking ώστε να τους δοθεί νόμιμή άδεια παραμονής στην χώρα μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης. Σωστό από τι μια, γιατί δόθηκε άδεια παραμονής σε αυτούς ανθρώπους αλλά νομικά απαράδεκτο, από την άλλη, γιατί έτσι δεν θεωρήθηκε παράνομη η απασχόληση τους και δεν καταδικάστηκαν για αυτό οι υπεύθυνοι.

Όπως το παρουσιάζει ο Δημήτρης Χριστόπουλος στο TVXS  Με μια κουβέντα: «δουλεύετε σαν σκυλιά, δεν σας πληρώσανε, διαμαρτυρηθήκατε, σας πυροβόλησαν, αθωωθήκανε, σας διώχνουμε κιόλας. Καθαρές δουλειές»

Από ανθρωπιστική μεριά, από την μεριά τόσο της σημερινής κοινωνίας όσο και των δικαιωμάτων των ανθρώπων γενικά είναι δύσκολο να βρει κανείς λογική αλληλουχία . Η Ιδεολογική εναντίωση που δημιουργήθηκε από το μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας οδήγησε σε πράξεις που δεν έχουν να κάνουν καθόλου με αυτό κάθε αυτό αλλά με τα ανθρώπινα δικαιώματα ανθρώπων που δέχθηκαν σφαίρες. Δεν μπορεί μια χώρα του πολιτισμού, της Ευρωπαϊκής  Ένωσης να κρίνει σωστό την σωματική βλάβη ή την θανατική ποινή για το αδίκημα της μετανάστευσης.  Αν υπήρχαν Έλληνες θύματα σε αυτήν την υπόθεση θα είχε το ίδιο βάρος;  Αν υπάρχουν ελαφρυντικά σε τέτοιες περιπτώσεις όπου με δόλο και ηθελημένα προκλήθηκαν σωματικές βλάβες, που μπορεί κατά το συμβάν να υπήρχε και αφαίρεση ζωής, τότε σε τι διαφέρει η χώρα από το καθεστώς των φεουδαρχών και των τσιφλικάδων;

Σαν χώρα δεν είμαστε η τυφλή Ελλάδα που αναφέρει ο κ. Χριστόπουλος, όμως προσπαθούμε να γίνουμε. Στην Μανωλάδα τα καταφέραμε. Είμαστε μια χώρα που έχει πληγεί πολύ από την κοινωνική κρίση, που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα τα τελευταία 6 χρόνια σχεδόν. Αν και η λέξη κρίση ετυμολογικά δεν είναι σωστή γιατί παραπέμπει σε κάτι παροδικό και εξιδανικευμένο και όχι σε μια μόνιμη κατάσταση που αντικατοπτρίζεται στην σημερινή πραγματικότητα, παρόλα αυτά έχει την χροιά που πρέπει, για να καταδείξει ότι έχουμε πρόβλημα. Έχουμε πρόβλημα σε όλο τον κύκλο της οικονομίας με μεγαλύτερο στην ανεργία, όμως αυτό δεν μας κάνει λιγότερο πολιτισμένους ή λιγότερο ανθρώπους. Αν εμείς ξεχάσουμε τα ιδανικά μας και ας μην τα θεωρήσουμε ξεχασμένες έννοιες και μηδενίζουμε την υπόσταση των ανθρώπων, δεν θα αργήσουμε να βρεθούμε και εμείς σε αυτήν την θέση. Αν θεωρήσουμε πως αυτά τα φτηνά ανασφάλιστα εργατικά χέρια μας έφθασαν εδώ, αν θεωρήσουμε τέτοιες συμπεριφορές πως εντάσσονται στο πλαίσιο της παροιμίας όπου «φτωχός και η μοίρα του», δεν θα αργήσουμε και εμείς να γίνουμε φτωχοί και να έχουμε τέτοια μοίρα. Δεν θα είμαστε μάρτυρες σε περιστατικά βίας σε πολίτες άλλων χωρών, που προσπαθούν να επιβιώσουν στην χώρα, αλλά δικών μας πολιτών.

Αν θέλουμε να λεγόμαστε αναπτυγμένη, προηγμένη και πολιτισμένη, αν θέλουμε να λεγόμαστε χώρα δικαίου πρέπει να συμπεριφερόμαστε αναλόγως. Η κοινωνία έχει τον ρόλο και την εξουσία που της αρμόζει. Αν εμείς εθελοτυφλούμε σε τέτοια περιστατικά τι περιμένουμε να κάνουν οι άλλοι για εμάς αν έρθουμε σε τέτοιο σημείο. Αυτό το κείμενο δεν είναι σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί κατακραυγή κατά της απομάκρυνσης των μεταναστών και φυσικά δεν αποτελεί και υπερασπιστική γραμμή υπέρ της αντιμετώπισης της με μεθόδους βίαιης συμπεριφοράς και εκμετάλλευσης. Δεν είναι ένα ακόμα κείμενο για την αποφυγή της βίας και δεν είναι ένα φαύλο άρθρο πλαισιωμένο στις απόψεις της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα των Ανθρώπων. Είναι ο λόγος της ελευθερίας. Είναι ο λόγος που αισθανόμαστε περήφανοι για την επέτειο του Πολυτεχνείου που ήταν τις περασμένες ημέρες, όπου άνθρωποι, φοιτητές διεκδίκησαν την ελευθεριά και την δημοκρατία. Είναι ο λόγος που όλοι έχουμε τον χώρο μας στα πλαίσια των δικαιωμάτων των ανθρώπων. Είναι η αρχή του έργου που τέλος έχει με την προδιαγεγραμμένη εκμετάλλευση και αυτής και της επόμενης γενιάς σε βωμούς κέρδους, γιατί όπως έλεγε και το δελτίο τύπου της Ένωσης η ιθαγένεια δεν θα έχει σημασία. Ο κ. Χριστόπουλος χαρακτήρισε μονόφθαλμη την δικαιοσύνη για την απόφαση αυτή.  Δεν είναι σίγουρο ότι έχει δίκιο στην συγκεκριμένη περίπτωση, στην επόμενη η στην μεθεπόμενη τι θα συμβεί; Πρέπει να σταματήσει αυτό, από κάθε φορέα που έχει λόγο. Οι νέοι θα αντέξουν να το ζήσουν αυτό το σκηνικό, ….αν δεν το ζουν ήδη…. τους αξίζει όμως;;
Άνθρωποι με υπόσταση και βρισκόμενοι όντως σε ανάγκη βρέθηκαν  σε χώρα δικαίου και πολιτισμού, αλλά μάλλον έπεσαν σε φαύλο κύκλο με ύπουλες σφαίρες αντί για αμοιβή, δουλεία με ρίσκο και δικαστικές αντιπαραθέσεις με αποτέλεσμα γνωστό. Ποιο θα είναι το επόμενο θύμα που θα φανεί στα ΜΜΕ και θα νομίζουν όλοι, ότι συζητούν ακόμα για ανθρώπινα δικαιώματα ενώ όλα γίνονται για να θαφτούν κάτω από το χαλί.
Έτσι έχουν τα πράγματα έτσι τα βλέπω εγώ.

Παρακολουθήσαμε τη «Μαρία Πεταγιώτισσα» του Μποστ.

  Ο Γιάννης Μποσταντζόγλου ανασύνθεσε με γνώμονα τα σημερινά γεγονότα, σκηνοθέτησε και παίζει το έργο που έγραψε ο πατέρας του, ο οποίος ήταν πολύ γνωστός σκιτσογράφος και συγγραφέας της εποχής του.
Το σενάριο ξεδιπλώνει τη ζωή μιας κοπέλας από το χωρίο «Πενταγιούς», της Μαρίας, η οποία ήταν πολύ έξυπνη και πολύ όμορφη. Συνέβησαν πολλά στη ζωή της Μαρίας ,πολλά απρόοπτα και αξιοσημείωτα.

  Μία θεατρική παράσταση με πολύ κατακριτέο μάτι στα όσα συμβαίνουν στην σημερινή κοινωνία. Πολλή καλή η ομάδα των ηθοποιών που το στηρίζει, πολύ καλά σκηνοθετημένο και δομημένο για να παρουσιάσει τα όσα επιδιώκει. Ένα έργο πλεγμένο με στιχομυθία, ομοιοκαταληξία και εύστοχους διαλόγους. Στόχος του,  εκτός από την διαύγεια του πολιτισμού, είναι να προβληματίσει περισσότερο τον κόσμο για ότι συμβαίνει.

Διασκεδαστικό και συνάμα φορέας κοινωνικού προβληματισμού. Πρόκειται για ένα φορέα μηνυμάτων για την οικογένεια, την οικονομία, το κράτος, τα πολιτικά δρώμενα και κόμματα. Ένα κείμενο που θυμίζει τον προβληματισμό του Σαίξπηρ και του Λόρκα στην εποχή τους, όπου κατεδείκνυαν τα προβλήματα της εκάστοτε κοινωνικής κατάστασης. Διατηρεί κάτι από την πολιτική ματιά του Αριστοτέλη, καθώς «ο άνθρωπός είναι ζώον πολιτικόν» και δεν μπορεί να μην μετέχει στα κοινά. Το κυριότερο μήνυμα απευθυνόταν προς τους γονείς, να προσέχουν τα παιδιά τους και προς τα παιδιά να προσέχουν τις επιλογές τους. Μια φράση μόνο μπορεί να το χαρακτηρίσει επάξια. «Ηθοποιός, σημαίνει φώς».

Βεβαία μια αντικειμενική ματιά πρέπει να παρουσιάζει και τις δύο όψεις ενός νομίσματος. Είναι μία λιτή παράσταση, εκτός από τα ηχητικά εφέ που μονοπωλούν τις εντυπώσεις.

Όμως σε γενικές γραμμές μόνο κερδισμένος μπορεί να είναι κανείς από αυτό το έργο. Ένα έργο πραγματική απόλαυση για το είδος του, με πολύ δυνατά και σοβαρά μηνύματα. Εξαιρετικοί ηθοποιοί, ο  Γιάννης Μποσταντζόγλου, ο Θανάσης Βισκαδουράκης, ο Κώστας Φλωκατούλας, ο Πέτρος Ξεκούκης και η υπόλοιπη ομάδα. Μετά την παρακολούθηση της στην Νέα Πέραμο- Δήμου Μεγαρέων της Δυτικής Αττικής, μια φράση κυριάρχησε στο μυαλό μου, μετά το δυνατό τέλος, μια φράση με το μεγάλο μήνυμα: «Ηθοποιός, σημαίνει φώς».

Μέσα από τις σελίδες του «AKISGATE»

To βιβλίο του Νίκου Ζήγρα «AKISGATE» κυκλοφόρησε ως ένθετο με το Πρώτο Θέμα πριν λίγες μέρες.

Η κριτική που μπορεί να γίνει σε αυτό το ιστοριογράφημα σίγουρα έχει περισσότερο κοινωνικό-πολιτικό ενδιαφέρον, παρά λογοτεχνικό.

Ο συγγραφέας  χρησιμοποιεί  ονόματα και επίθετα που εμπίπτουν στην σφαίρα της φαντασίας , όπως  λέει όμως, καταδεικνύει με έναν πολύ όμορφο τρόπο περιστατικά διαφθοράς και «μίζας».  Είναι το πρώτο από τα πέντε συνολικά βιβλία που θα κυκλοφορήσουν  με τίτλο «Χρονικά διαφθοράς».  Ο ήρωας του κειμένου έχει το υποκοριστικό που έχουν πολλά ονόματα,  λέγεται «Άκης». Ο ήρωας  Άκης, του οποίου η ζωή εκτυλίσσεται,  ξεκινά την σταδιοδρομία του σαν ένα φτωχό παιδί από την Θεσσαλονίκη που καταφέρνει με κόπο να σπουδάσει, να παντρευτεί, να κάνει παιδιά και να εργαστεί για μικρό διάστημα στην Γερμανία. Η πολιτική του ενασχόληση  ξεκίνησε  με το αντιδικτατορικό κίνημα το 1968, του δίνεται έτσι η ευκαιρία να μπει στον πολιτικό στίβο και στο παιχνίδι της εξουσίας και της διαφθοράς. Πολλά υπουργεία, πολλές γνωριμίες, πολύ χρήμα και εξουσία. Στιγμή-σταθμός είναι η ήττα του για την Προεδρία του κόμματος και συνάμα της Πρωθυπουργίας.

Μετά από αυτό αναλαμβάνει το Υπουργείο με τα μεγαλύτερα κονδύλια, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Καταδεικτικά σχολιάζει ο συγγραφέας: «Ο άνθρωπος  που κατάφερε να μην πάει στρατό θα γίνει υπουργός στρατιωτικών». Με την ακόλουθη  φράση περιγράφει αυτό το περιβάλλον στο υπουργείο. «Φάτε, πιείτε και καλά περάστε».  Περιγράφει ασυδοσία, αδιαφορία και  εύκολο πλουτισμό, γυναίκες, μίζες, υπεράκτιες εταιρίες, εξουσία και πολυτελή ζωή από κρατικά κονδύλια και δαπάνες του υπουργείου. Μετά από την ανάληψη του υπουργείου, αλλάζει τρόπο πλεύσης.  Κέντρο της προσοχής του πλέον είναι η Αντουανέτα, της οποίας ικανοποιεί κάθε  επιθυμία για πολυτελή ζωή και αποκτά μαζί της ένα γιό. Ο γάμος, τα βαφτίσια, τα ακίνητα, ακόμα και ο χωρισμός από την πρώτη του γυναίκα βρίσκονται στο προσκήνιο του βιβλίου και όλα αυτά εξυπηρετήθηκαν με κρατικά χρήματα.

 Η διαφθορά είναι ένα σαράκι που κατασπάραξε την χώρα και τον ίδιο τον ήρωα.  Μυθοπλασία ή πραγματικότητα; Πόση σημασία έχει στην Ελλάδα της κρίσης;  Αυτά που καταστράφηκαν πήραν μαζί τους ελπίδες για τις επόμενες γενιές. Μιλάει για χρέος τριών γενιών και έτσι δίνει άλλοθι σε αυτούς που πιστεύουν ότι όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης. Λίστες  για τις μίζες  είναι χωρίς τέλος. Άλλοι ήθελαν δόξα, άλλοι εξυπηρετήσεις, άλλοι χρήμα αλλά όλοι βασίζονταν σε ένα καλά οργανωμένο πελατειακό σύστημα. Το ερώτημα είναι τόσο πολιτικό όσο και κοινωνικό. Τι μπορεί να ξεχάσει αυτή η ταλαιπωρημένη χώρα; Σε τι μπορεί να δώσει άφεση; Όταν έχουν καταστραφεί όλες οι δομές παραγωγής και ένα δημόσιο δεν μπορεί να στηρίξει ούτε καν  τα δημόσια έξοδα; Ποιος θα δώσει διέξοδο σε αυτή την κρίση; Η κρίση δεν είναι οικονομική, δεν είναι πολιτική, αλλά κοινωνική,  η οποία είναι η μεγαλύτερη από όλες και έχει επηρεάσει  όλο το φάσμα της κοινωνίας. Η κρίση ετυμολογικά παραπέμπει σε κάτι το ειδικό σε κάτι το παροδικό και όχι σε χρόνια κατάσταση. Υποστηρίζεται στην κοινωνία ότι μόνο η δικαιοσύνη μπορεί να σώσει την χώρα. Μπορεί άραγε;