Δεύτερη φορά τα ίδια;

Η περίοδος χάριτος και ανοχής στην επανεκλεγείσα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ απήλθε. Στα απανωτά σόκ που μας έχει συνηθίσει προστίθεται η είδηση για την επαναπρόσληψη των επίορκων δημοσίων υπαλλήλων. Προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύτηκε για την προστασία των αδύναμων κοινωνικών ομάδων και την εύρεση ισοδυνάμων προκειμένου να αντικατασταθούν τα μέτρα που τις θίγουν. Βέβαια, κανείς δεν κατάλαβε ότι όταν αναφέρονταν στις «αδύναμες κοινωνικές ομάδες», εννοούσαν τους επίορκους, οι οποίοι απολύθηκαν επι υπουργείας Κ.Μητσοτάκη. Αυτοί οι «δύστυχοι» προσελήφθησαν παράνομα, κατείχαν πλαστούς τίτλους σπουδών, ενώ μερικοί εξ’ αυτών ήταν και παιδεραστές.

Αντί να αρθούν οι παθογένειες που μας έφεραν ως εδώ, με ευθύνη των κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, -ουδείς το αρνήθηκε-, αυτές επανέρχονται στην πιο εκφυλισμένη εκδοχή τους με την σφραγίδα μιας κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ! Κανένας υγιώς σκεπτόμενος, αριστερός συμπολίτης μας, που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν νιώθει ευτυχής για αυτήν την εξέλιξη. Πως είναι δυνατόν να έρχεσαι σε ρήξη με το πελατειακό κράτος, όταν επαναπροσλαμβάνεις επίορκους, ανθρώπους δηλαδή που αποδεδειγμένα δεν μπορούν να βρίσκονται στις θέσεις αυτές;

Ταυτόχρονα, το Υπουργείο Εργασίας εισηγείται νέες μειώσεις στις συντάξεις, ενώ για πρώτη φορά το ελληνικό κράτος δεν εγγυάται την καταβολή κατώτατης σύνταξης. Τα ραβασάκια του ΕΝΦΙΑ, της εισφοράς αλληλεγγύης προετοιμάζονται και αναμένεται να συρρικνώσουν τα εισοδήματα των πολιτών. Νέες φοροεπιδρομές και μειώσεις προβλέπονται και στους 123+1 εφαρμοστικούς νόμους, τους οποίους η Βουλή είναι υποχρεωμένη να ψηφίσει μέχρι το τέλος του έτους.

Επείδη έρχονται δύσκολες μέρες και πολλοί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ -όντας παραπλανημένοι- δεν έχουν ενημερωθεί σωστά για το τι μας περιμένει, οι κυβερνητικοί ιθύνοντες θα έπρεπε να εργάζονται ανελλιπώς για την εύρεση ισοδυνάμων. Δίοτι, όπως μας έδειξε η κυβερνητική εμπειρία του Γ.Παπανδρέου, η στήριξη εύκολα μετατρέπεται σε οργή και αγανάκτηση. Με πράξεις, όπως η επαναπρόσληψη των παρανόμως διορισθέντων, η κυβέρνηση θα απωλέσει την λαική της στήριξη. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 48% της αποχής, αποτελείται -κατα πλειοψηφία- απο πολίτες πολιτικοποιημένους και συνάμα οργισμένους που ανα πάσα στιγμή μπορούν να στραφούν εναντίον της κυβέρνησης. Η αποχή έχει χαρακτήρα πολιτικής πράξης, συνειδητής απόρριψης του πολιτικού συστήματος, σύμφωνα και με τις αναλύσεις του καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης Γ.Κοντογιώργη. Αυτήν τη φορά, η μειοψηφία των απεχόντων ήταν η αδιάφορη και πολιτικά απαθής.

Παρακολουθώντας την εισήγηση του πρωθυπουργού Α.Τσίπρα, κατα την συνεδρίαση του πρώτου Υπουργικού συμβουλίου, είδα έναν πολιτικό πιο ώριμο, πιο αποφασισμένο -αυτήν την φορά- να φέρει σε πέρας το κυβερνητικό έργο, προειδοποιώντας αυστηρά τους υπουργούς του ότι δεν είναι μόνιμοι. Ελπίζω να ασκηθεί πίεση, ώστε ο νόμος αυτός να αποσυρθεί σύντομα. Θα ήταν προτιμότερο να μειωθεί ένας φόρος απο το να επανέρχεται η ρίζα του κακού. Σε συνθήκες φτώχειας και ανεργίας, είναι τουλάχιστον προκλητικό να συντηρούνται οι ιερές αγελάδες του δημοσίου. Παρότι δεν ανήκω πολιτικά στον χώρο αυτό, είμαι βέβαιος οτι η επαναπρόσληψη των επίορκων δεν έχει καμία σχέση με την ιστορία και τις ιδεολογικές αξίες της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Για να μην προσβάλλω τους γνήσιους, πραγματικούς ιδεολόγους της Αριστεράς και όχι τους προσωπολάτρες, θα αναρωτηθώ: Δεύτερη φορά…τα ίδια;

Νέα πρόσωπα και επιστροφή στις ιδρυτικές αρχές

Το αποτέλεσμα της προηγούμενης Κυριακής, μόνον χαμόγελα δεν μπορούσε να προσφέρει στους βουλευτές, τα στελέχη και τους φίλους της Νέας Δημοκρατίας. Αντιθέτως, δημιουργήθηκε αναστάτωση στο εσωτερικό του κόμματος, με τον έναν να επιρρίπτει ευθύνες στον άλλον για την ήττα. Ήδη, έχουν δρομολογηθεί οι διαδικασίες για την εκλογή νέας ηγεσίας.

Απ’ την άλλη, αν αναλογιστεί κανείς οτι τον Ιούνιο η ΝΔ εμφάνιζε ποσοστά της τάξεως του 18-19% στις δημοσκοπήσεις, τότε εύκολα διαπιστώνει οτι η κεντροδεξιά κράτησε δυνάμεις. Ο Βαγγέλης Μεϊμαρακης, με την λαϊκότητα και τον ιδιαίτερα ενωτικό του λόγο, κατόρθωσε να επαναφέρει το κόμμα στα ποσοστά του Γενάρη. Η επανασυσπείρωση της μεγάλης λαικής βάσης ψηφοφόρων της κεντροδεξιάς κατέστη δύσκολο έργο, αφού μεσα σε λίγους μήνες η ΝΔ δεν μπορούσε να ανασυγκροτηθεί. Ωστόσο, δεν είναι ο μοναδικός λόγος της ήττας. Η δυσαρέσκεια, η απογοήτευση και η δυσπιστία των πολιτών προς την παράταξη παραμένει. Η απουσία ενός πλάνου με ισοδύναμα σε κάποια ζητήματα, όπως το συνταξιοδοτικό και το Ασφαλιστικό, έδωσε πάτημα στον Α.Τσίπρα, ο οποίος δεσμεύτηκε για ισοδύναμα. Ο πρόεδρος της ΝΔ, επίσης, δήλωνε διατεθειμένος για μετεκλογική συνεργασία με το ΣΥΡΙΖΑ, πράγμα το οποίο αποθάρρυνε τους πρώην ψηφοφόρους και απομάκρυνε το σημαντικό τμήμα των αναποφάσιστων.

Η επόμενη μέρα

Εχω τονίσει κατα καιρούς οτι η ΝΔ χρειάζεται μια εσωτερική «εκκαθάριση», με πρώτο βήμα την ανανέωση του πολιτικού της προσωπικού. Το αντίπαλο «στρατόπεδο», ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει μεγάλη απήχηση λόγω του νεαρού της ηλικίας των στελεχών του, με πρώτο παράδειγμα τον Α.Τσίπρα. Θα ήταν μάλλον ωφέλιμο για την παράταξη,στις επερχόμενες εσωκομματικές εκλογές, πρόσωπα της νέας γενιάς απο την ΟΝΝΕΔ να διεκδικήσουν την ηγεσία του κόμματος. Ένας νέος πρόεδρος με πολιτικό ανάστημα και ιδεολογικό στίγμα μπορεί να επανασυνδέσει την κοινωνία με το κόμμα.

Στελέχη της λεγόμενης δεξιάς πτέρυγας, όπως ο κ.Κρανιδιώτης, κατηγορούν ότι φέουδα και τζάκια επιβάλλουν τις αποφάσεις τους. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω το εαν και κατα πόσο ισχύει κάτι τέτοιο. Πάντως σε κάθε περίπτωση, η ΝΔ πρέπει να απεμπλακεί ολικώς απο τον νεοφιλελευθερισμό και να επιστρέψει στην πραγματική της ιδεολογία, τον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Πολλοί μέσα στο κόμμα δεν έχουν αντιληφθεί πως απευθύνονται σε ολόκληρη την κοινωνία και όχι μόνον στους μεγαλοαστούς. Η βάση της κεντροδεξιάς παράταξης διαχρονικά αποτελείται απο την μεσαία τάξη -η οποία διελύθη οικονομικά- και σημαντικά τμήματα των λαϊκων στρωμάτων που επίσης βιώνουν περισσότερο τις καταστροφικές συνέπειες της λιτότητας.

Κατα το προηγούμενο διάστημα, όποιος τύγχανε να διατυπώσει ενστάσεις ή διαφωνίες σε σχέση με εφαρμοζόμενη πολιτική, κινδύνευε να χαρακτηριστεί «λαϊκιστης» και γραφικός. Όσοι, όμως, εξαπέλυαν και εξαπολύουν αυτές τις επιθέσεις, αγνοούν ότι κοινωνικός φιλελευθερισμός σημαίνει ελευθερία της αγοράς με κανόνες και παράλληλα ισχυρό κοινωνικό κράτος, με δίχτυ προστασίας για τους πιο αδύναμους. Αντ’ αυτού προτεραιότητα είχε η μεγαλοαστική τάξη. Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός είναι η ιδεολογία του κόμματος με βάση το καταστατικό του και την ιδρυτική διακύρηξη του Κωσταντίνου Καραμανλή. Η ιστορική αυτή παρακαταθήκη δεν πρέπει να παραμερίζεται.

Η ΝΔ με έναν νέο, άφθαρτο πολιτικό πρόσωπο στην ηγεσία μπορεί να ανακτήσει δυνάμεις και να διεκδικήσει ξανά την διακυβέρνηση της χώρας. Με την αναπαραγωγή του παλαιού πολιτικού προσωπικού και την συντήρηση της πελατειακής νοοτροπίας, η παράταξη θα βιώσει το πολιτικό ναδίρ, διολισθαίνοντας σε ποσοστά που δεν χαρακτηρίζουν ένα κόμμα εξουσίας.

Νέα πρόσωπα λοιπόν, καινοτόμες ιδέες και επιστροφή στις ιδρυτικές αξίες αποτελούν το τρίπτυχο της αναγέννησης του χώρου.

Τα επινίκια τελείωσαν, Ώρα για δουλειά και σχέδιο

Οι κάλπες μίλησαν και ο ελληνικός λαός ανανέωσε την εμπιστοσύνη του στον Α.Τσίπρα, δίδοντας του καθαρή εντολή τετραετίας και επισφραγίζοντας την πολιτική του κυριαρχία με ποσοστό 35,46%. Παράλληλα ένα μικρό τμήμα του εκλογικού σώματος (3,69%) επανεξέλεξε τους ΑΝΕΛ, το κόμμα του <<συγκυβερνήτη>> Π. Καμμένου, το οποίο θα συνεργαστεί εκ νέου με τον ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβερνητικός εταίρος.

Θα ήταν πολύ χρήσιμο, να δούμε ποιο είναι το περιεχόμενο της λαϊκής εντολής. Ο ελληνικός λαός, «εξουσιοδότησε» την κυβέρνηση να εφαρμόσει παράλληλο πρόγραμμα με αντισταθμιστικά, ισοδύναμα μέτρα και να πατάξει την διαπλοκή. Καθ ‘ όλη την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, ο Α. Τσίπρας υποσχέθηκε ότι το κυβερνητικό του έργο θα κινηθεί σε αυτούς τους δύο άξονες.

Τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Μέχρι το τέλος του έτους 123+1 εφαρμοστικοί νόμοι του τρίτου μνημονίου πρέπει να ψηφιστούν. Πρόκειται για φοροεπιδρομή, μειώσεις συντάξεων και ως επι τω πλείστον υφεσιακά μέτρα. Αγρότες, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, συνταξιούχοι, ελεύθεροι επαγγελματίες και άλλες κοινωνικές ομάδες αναμένεται να πληχθούν βάναυσα απ’ αυτά τα μέτρα. Τα ζητήματα που αφορούν το Ασφαλιστικό και τα εργασιακά παραμένουν ανοιχτά και διαπραγματεύσιμα. Τα ισοδύναμα μέτρα θα εξευρευθούν, εφόσον αναζητηθούν και διεκδικηθούν. Σε συννενόηση με τους εταίρους και με την συνδρομή των ευρωπαικών οργάνων, η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να λάβει συγκεκριμένα μέτρα για την πάταξη της διαφθοράς, της φοροδιαφυγής, τα οποία θα αποφέρουν πολλά έσοδα στο κράτος. Η αναδιάρθρωση του δημοσίου τομέα, απαιτεί παράλληλα τον ιδεολογικό <<απεγκλωβισμό>> του ΣΥΡΙΖΑ απο τον άκρατο κρατισμό. Οι διορισμοί κομματικών φίλων, που είδαμε τους τελευταίους επτά μήνες, δεν είναι δυνατόν να επαναληφθούν, καθώς η πελατειακή τακτική αποτελεί ότι πιο <<παλαιό>> και επιζήμιο για την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Οι δομικές μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο και το χτύπημα στην διαφθορά αποτρέπουν υφεσιακά μέτρα και αλλάζουν ριζικά την λειτουργία των κρατικών θεσμών

Η νεοδιαμορφωθείσα κυβερνητική πλειοψηφία (155 βουλευτές) θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εύθραστη, δεδομένης της διαφοροποιημένης στάσης των <<53>> στο ΣΥΡΙΖΑ, παρα την στήριξη τους στον Α.Τσίπρα. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν αυτό καθώς και την ανάγκη για πολιτική σταθερότητα, η κυβέρνηση δεν πρέπει να αποκλείει συνεργασίες και με τα κόμματα του ευρωπαικού μετώπου. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ και ΕΚ δηλώνουν πρόθυμα να συμβάλλουν στην εθνική προσπάθεια. Δίοτι η κυβέρνηση πιθανότατα θα χρειαστεί την στήριξη των υπόλοιπων φιλοευρωπαικών δυνάμεων, σε περίπτωση που απειληθεί η συνοχή της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Ακόμα και αν δεν συμβεί αυτό, η κυβέρνηση οφείλει να συννενοηθεί και να συνεργαστεί με αυτα τα κόμματα σε δύο σοβαρά ζητήματα:

α) δημιουργία εθνικής ομάδας διαπραγμάτευσης με την συμμετοχή εκπροσώπων απ’ όλα τα πολιτικά κόμματα.

β) Κατάρτιση εθνικού αναπτυξιακού σχεδίου μέσω της αξιοποίησης του πακέτου των 35 δις απο την Κομισιόν. Το σχέδιο πρέπει να καταρτιστεί απο ειδικούς επιστήμονες που θα προτείνουν όλα τα κόμματα.

Η αποτελεσματικότητα του κυβερνητικού έργου θα κριθεί στην βελτίωση των δυσμενών όρων του μνημονίου, στην πάταξη της διαφθοράς και στην ομαλή έξοδο της χώρας απο την κρίση. Σε περίπτωση που η κυβέρνηση δεν αναζητήσει ισοδύναμα και εφαρμόσει κατα γράμμα το μνημόνιο, θα αντιμετωπίσει ισχυρές κοινωνικές αντιδράσεις και θα υποστεί μέγιστη πολιτική ήττα, ανάλογη με εκείνη του ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου. Tα όρια και οι αντοχές της κοινωνίας έχουν ήδη εξαντληθεί απο την πενταετή εφαρμογή σκληρής λιτότητας. Όλοι οι πολίτες που έδωσαν μια δεύτερη ευκαιρία στον Α.Τσίπρα,.θα στραφούν μαζικά εναντίον του, εαν δεν εφαρμόσει το παράλληλο πρόγραμμα και αθετήσει για ακόμα μια φορά τις προεκλογικές του υποσχέσεις.

Τα επινίκια, λοιπόν, τελείωσαν. Ώρα για δουλειά και σχέδιο

Το «παλιό», το «νέο» και η ανάγκη άρσης των παθογενειών του παρελθόντος

Σε αυτήν τη σύντομη προεκλογική περίοδο το ενδιαφέρον μονοπώλησε η μονομαχία μεταξύ Τσίπρα-Μειμαράκη και η μάχη μεταξύ «παλιού» και «νέου». Στην πάλη μεταξύ «παλιού» και <<νέου>>, τόσο απο άποψη πολιτικής πρακτικής όσο και απο άποψη πολιτικού προσωπικού, διαπιστώνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ενσάρκωσε αρκετές πτυχές του «παλαιού» και μάλιστα στην πιο χείριστη μορφή του. Την θέση αυτή, επιβεβαιώνουν τα εξής:

1) Απο τον Φλεβάρη μέχρι τον Ιούνη, 38 στα 40 ΦΕΚ αφορούσαν νέες προσλήψεις και όχι μόνον επαναπροσλήψεις απολυθέντων. Συγγενείς και κομματικά στελέχη «τακτοποιήθηκαν» κατα την σύνηθη πελατειακή διαδικασία.

2) Στελέχη απο το ΠΑΣΟΚ έχουν μετακομίσει στο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα αποτελούν κορυφαία στελέχη του.(Κουρουμπλής, Μάρδας, Τζάκρη κ.α.). Ο κυβερνητικός του εταίρος, ο Πάνος Καμμένος υπήρξε επι χρόνια υπουργός των κυβερνήσεων της ΝΔ, ενώ οι ΑΝΕΛ αποτελούνται ως επι τω πλείστον απο πρώην στελέχη της ΝΔ.

3) Πρίν τις εκλογές του Ιανουαρίου, ο Α.Τσίπρας υποσχέθηκε παροχές, φοροαπαλλαγές και φοροελαφρύνσεις. Τελικά υπέγραψε ένα μνημόνιο που επιφέρει μειώσεις και αύξηση φόρων. Αθέτησε τις προεκλογικές υποσχέσεις και έπραξε τα αντίθετα. Υιοθέτησε τον λαικισμό και την δημαγωγία όπως και οι προκάτοχοί του.(Α.Σαμαράς-Ζάππειο 1,2 και το αξέχαστο «Λεφτά Υπάρχουν» του Γ. Παπανδρέου).

Όλα τα παραπάνω, βέβαια, δεν καλύπτουν, ούτε αναιρούν τις σοβαρές ευθύνες των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ για την τραγική κατάσταση που βιώνουμε. Η μάχη, λοιπόν, μεταξύ παλαιού και νέου ήταν ενα τέχνασμα με απώτερο στόχο, να ξεχασθεί το πραγματικό διακήβευμα των εκλογών, δηλαδή την εφαρμογή του τρίτου, επαχθούς μνημονίου.

Τα προεκλογικά προγράμματα των κομμάτων ενέχουν μια ασάφεια ως προς την βελτίωση των δυσμενών όρων του μνημονίου, λόγω του ρευστού και ιδιαίτερα ασφυκτικού οικονομικού περιβάλλοντος. Τα δύο μεγάλα κόμματα και οι υποψήφιοι πρωθυπουργοί Α.Τσίπρας-Ε.Μειμαράκης διατηρούν μια επιφυλακτική στάση , ίσως και λόγω φόβου που απορρέει απο το γεγονός ότι οι εκπρόσωποι των δανειστών θα απαιτήσουν την άμεση ψήφιση νέων επώδυνων μέτρων, ως προαπαιτούμενα για την εκταμίευση της δεύτερης δόσης. Μάλιστα, αποτελεί πλέον κοινή παραδοχή ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για την βελτίωση του προγράμματος μέχρι το τέλος του έτους, καθώς πρέπει να επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι, όπως ακριβώς προβλέπονται ρητά στην σύμβαση.

Ωστόσο, η παραπάνω παραδοχή είναι αληθής; Είναι μονόδρομος η λιτότητα για να επιτευχθεί δημοσιονομική προσαρμογή;

Την ίδια στιγμή που τα ασθενή στρώματα της κοινωνίας πλήττονται απο τα ισοπεδωτικά μέτρα, το πολιτικό σύστημα διατηρεί άθικτα τα προνόμιά του. Απείραχτη παραμένει, επίσης, και η διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση με χιλιάδες αργόμισθους, κομματικά διορισμένους και με υπηρεσίες χωρίς αντικείμενο και σκοπό. Ως προς την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής δεν έχει ληφθεί κανένα αποτελεσματικό μέτρο και κυρίως δεν έχει σταθεροποιηθεί ακόμα το ελληνικό φορολογικό σύστημα. Η απονομή της δικαιοσύνης σε υποθέσεις σκανδάλων καθυστερεί, ενώ αρκετά σκάνδαλα παραμένουν αδιερεύνητα. Η διατήρηση των παθογενειών και των προβλημάτων αυτών στερεί πολλά έσοδα απο το κράτος. Αν η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση υλοποιήσει γενναίες μεταρρυθμίσεις προς άρση των παθογενειών, αυτές θα μπορούσαν να αποτελέσουν ισοδύναμα μέτρα αντι για περικοπές σε συντάξεις, σε κοινωνικές δαπάνες ή την αναπάντεχη φοροκαταιγίδα.

Δυστυχώς, καμία κυρίαρχη πολιτική δύναμη δεν διαθέτει την βούληση να χτυπήσει αυτές τις παθογένειες, διότι όλες αρνούνται να θίξουν την κομματική τους πελατεία. Για να είμαι δίκαιος, το μοναδικό πολιτικό κόμμα που διακηρύττει αυτές τις θέσεις-αρχές είναι η  Ένωση Κεντρώων του Β.Λεβέντη. Ο ίδιος έχει προειδοποιήσει πως θα παρέχει ψήφο εμπιστοσύνης και θα στηρίξει την όποια κυβέρνηση (με κορμό την ΝΔ η τον ΣΥΡΙΖΑ), εφόσον εφαρμόσει αυτές τις μεταρρυθμίσεις.

Αν δεν εξυγιανθεί η δημόσια διοίκηση και το πολιτικό σύστημα και επιβάλλονται μόνον φόροι και περικοπές, θα συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος της ύφεσης χωρίς να αντιμετωπίζεται το πρόβλημα απο την ρίζα του. Έχει φθάσει το πλήρωμα του χρόνου για όλες εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που εγκαθίδρυσαν και διαιώνισαν το κομματικό κράτος, να υπερβούν τον ίδιο τους τον εαυτό, ώστε η χώρα μας να εξέλθει οριστικά απο την δεινή της ύφεσης.

Την επομένη των εκλογών, όλες οι δυνάμεις που υποστηρίζουν την ευρωπαική πορεία της χώρας πρέπει να συνεργαστούν και να συγκροτήσουν μια οικουμενική κυβέρνηση με αποκλειστικό σκοπό να φέρει σε πέρας διαρθρωτικές αλλαγές, ικανές να αποτρέψουν την εφαρμογή νέων υφεσιακών μέτρων.

Πολλοί θα θεωρήσουν ουτοπική την εφαρμογή τέτοιων αλλαγών τόσο απο τις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), όσο και απο αυτές που φέρουν το μανδύα του <<νέου>> αλλα έχουν ενσωματώσει σχεδόν πλήρως το <<παλαιό>> σε επίπεδο προσώπων και πολιτικών (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ).

Απ’ την άλλη πλευρά, εάν το πολιτικό σύστημα δεν ωριμάσει, δεν ανανεωθεί και φυσικά εάν εμείς οι ίδιοι δεν αποβάλλουμε τις καταστροφικές νοοτροπίες του ρουσφετιού, της αναξιοκρατίας, τότε η πατρίδα μας θα οδηγηθεί σε πλήρη οικονομική-κοινωνική κατάρρευση.

Μήπως, πρέπει να νικήσουμε τον κακό μας εαυτό; Μήπως, ήρθε η στιγμή, για μια μεγάλη υπέρβαση, για ένα οριστικό διαζύγιο με τις παθογένειες του παρελθόντος;

Καλή ψήφο σε όλους και όλες!

Δεν έχουμε συναντήσει τα δύσκολα ακόμα

Απέχουμε μόλις μια εβδομάδα πριν απο την μεγάλη εκλογική αναμέτρηση και κανένας πολιτικός ηγέτης δεν έχει αντιληφθεί επαρκώς το τι περιμένει την όποια κυβέρνηση προκύψει μετα τις 20/9. Περιττό να επισημάνω πως η χώρα δεν έχει κανένα περιθώριο να μείνει ακυβέρνητη. Ήδη οι εκπρόσωποι των δανειστών αποφάσισαν να καθυστερήσουν την εκταμίευση της δεύτερης δόσης και να μεταθέσουν την πρώτη αξιολόγηση τον Δεκέμβριο. Το «κουαρτρέτο» δικαιολόγησε την απόφαση αυτή στην διενέργεια εκλογών. Σύμφωνα με έγκυρες δημοσιογραφικές πηγές εντός και εκτός Ελλάδας, οι εκπρόσωποι των θεσμών αναμένεται να απαιτήσουν την άμεση ψήφιση νέων μέτρων λιτότητας, ως προαπαιτούμενα για την πρώτη αξιολόγηση.

Τι περιμένει, λοιπόν, την νέα κυβέρνηση;

Στο τρίτο μνημόνιο, υπάρχουν πολλά σημεία, των οποίων η συζήτηση και η συνακόλουθη εφαρμογή έχει μετατεθεί για τον Οκτώβριο. Ένα απο αυτά είναι το ασφαλιστικό. Σε περίπτωση που δεν βρεθούν ισοδύναμα μέτρα, τίθεται σε εφαρμογή η ρήτρα μηδενικού ελλείματος, η οποία θα επιφέρει νέες περικοπές πρώτα στις επικουρικές και έπειτα στις συντάξεις. Η μεταρρύθμιση στο Ασφαλιστικό αναφέρεται σε στενότερη σύνδεση εισφορών-παροχών, πράγμα το οποίο ανοίγει το δρόμο για νέες μειώσεις. Επιπρόσθετα, θα υπολογιστούν οι εισφορές του ΟΑΕΕ με βάση το πραγματικό εισόδημα και θα καταργηθούν οι φόροι υπέρ τρίτων. Όλα αυτά, εαν συνυπολογιστούν, γίνεται αντιληπτό ότι οι χαμηλότερες συντάξεις θα φθάσουν στα 200 ευρώ και θα μετατραπούν σε συντάξεις πείνας. Επείγει η έρευση ισοδύναμων μέτρων προκειμένου να διασωθεί η αξιοπρέπεια των ανθρώπων και να μπορούν να επιβιώσουν. Έχει λεχθεί πως οι συνταξιούχοι δεν έχουν αγοραστική δύναμη και επομένως οι περικοπές δεν τους αγγίζουν. Δυστυχώς, όμως, στην δεινή της ύφεσης και της ανεργίας ολόκληρες οικογένειες τρέφονται απο μία σύνταξη.

Σε όλα τα παραπάνω επαχθή και σκληρά προστίθεται η δημιουργία νέας φορολογικής κλίμακας για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, με πιθανή μείωση του αφορολόγητου. Ως προς την φορολογία, τα μέτρα που ακολουθούν την δανειακή σύμβαση είναι καταστροφικά. Αγρότες, επιχειρηματίες, όσοι λαμβάνουν εισόδημα απο ενοίκια καλούνται να πληρώσουν ακριβά την <<φοροκαταιγίδα>> που τους περιμένει. Ο ΕΝΦΙΑ, με την σειρά του, θα αναπροσαρμοστεί κατα 35%.

Το σκληρό αυτό πακέτο έρχεται σε μια περίοδο που η ομαλότητα στο τραπεζικό σύστημα δεν έχει επανέλθει, οι άνεργοι αυξάνονται καθημερινά και η οικονομία επιστρέφει στην ύφεση.Σε ότι αφορά την εφαρμογή των μέτρων η φορομπηχτική πολιτική σε συνδυασμό με την περικοπή εισοδημάτων θα εμβαθύνει την ύφεση και θα παραλύσει την ελληνική οικονομία. Για ποιά βιώσιμη συμφωνία, λοιπόν, κάνουν λόγο στελέχη της απερχόμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ;

Η συμφωνία αυτή, παρα τα τρία θετικά της σημεία(τριετής δανειακή θωράκιση+δέσμευση για ελάφρυνση χρέους+35 δις αναπτυξιακό πακέτο), περιέχει κατα 90% υφεσιακά μέτρα. Εάν δεν αντικατασταθούν απο ισοδύναμα ή δεν αντισταθμιστούν απο μια πιθανή ανάπτυξη της οικονομίας μέσω επωφελών επενδύσεων, το τρίτο μνημόνιο θα είναι καταδικασμένο να αποτύχει, πρωτού ολοκληρωθεί η εφαρμογή του.

Αντί οι πολιτικές δυνάμεις να ασχοληθούν με τα σοβαρά προβλήματα και να παρουσιάσουν ένα σαφές, πλήρες και ολοκληρωμένο σχέδιο προτάσεων για την επαύριο των εκλογών, αναλώνονται σε μια επουσιώδη αντιπαράθεση γύρω απο ασήμαντα ζητήματα. Επειδή, όμως, ο χρόνος κυλά και δεν λειτουργεί υπέρ μας, οπως έδειξε και η πρόσφατη εμπειρία της κυβέρνησης Τσίπρα, οι πολιτικοί αρχηγοί πρέπει να επισπεύσουν τις κινήσεις τους προκειμένου στις 21/9 να είναι έτοιμοι για την συγκρότηση μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Το διακήβευμα, αυτήν την στιγμή, είναι η βελτίωση των επαχθών όρων την συμφωνίας, η ελάφρυνση του δημοσίου χρέους και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μέχρι το τέλος του έτους. Οι προσωπικές μονομαχίες και οι προεκλογικές «ατάκες» δεν μπορούν να διαμορφώνουν την ατζέντα της προεκλογικής συζήτησης, όταν διακηβεύονται τόσο κρίσιμα θέματα.

Τα δύσκολα, επομένως, μας περιμένουν μετα τις εκλογές. Απαιτείται σοβαρότητα, σχεδιασμός και συννενόηση.

Λείπει το σχέδιο και η ηγεσία που θα εμπνεύσει

Λίγοι μήνες πέρασαν απο την 25η Γενάρη και η χώρα οδηγείται ξανά σε εκλογές. Το πόσο ωφέλιμες ή επιβλαβείς θα είναι αυτές οι εκλογές θα φανεί τον Οκτώβριο. Η προσφυγή στις κάλπες, όμως, ήταν αναπόφευκτη, αφ’ης στιγμής είχε δημιουργηθεί το ρήγμα στην κυβερνητική πλειοψηφία και εν συνεχεία κατέστη ανέφικτη η συγκρότηση μιας κυβερνήσεως συνεργασίας, αφού οι πολιτικές δυνάμεις δεν επέδειξαν την κατάλληλη ωριμότητα σε αυτήν την πραγματικά ρευστή και δύσκολη κατάσταση για την Ελλάδα.

Το μόνο θετικό που έχει να προσφέρει αυτή η προεκλογική περίοδος είναι ότι πλέον ο ελληνικός λαός γνωρίζει ποίες είναι οι προτάσεις εξόδου απο την κρίση, τις συνέπειες τους και κυρίως το ποια πρόταση υποστηρίζει το κάθε κόμμα. Μετα την «μνημονιακή» στροφή του Α.Τσίπρα, το πολιτικό τοπίο έχει ξεκαθαρίσει, δημιουργώντας νέους πολιτικους συσχετισμούς. Το εναπομείναν τμήμα του  ΣΥΡΙΖΑ, μετα την αποχώρηση της ομάδας Λαφαζάνη και την συγκρότηση της Λαϊκής Ενότητας , έχει συνταχθεί στο επονομαζόμενο ευρωπαικό μέτωπο, αφού οι προσκείμενοι στον Α.Τσίπρα βουλευτές  στήριξαν την επιλογή του να υπογράψει το τρίτο μνημόνιο, απορρίπτοντας κάθε εναλλακτική εκτός Ευρωζώνης και φοβούμενοι τον κίνδυνο μιας άτακτης χρεωκοπίας.Τον ίδιο αυτό κίνδυνο, επικαλούνταν και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, όταν υπέγραφαν και έφεραν προς ψήφιση το πρώτο και το δεύτερο μνήμόνιο. Θα μπορούσε να λεχθεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, με την ψήφιση του σκληρού τρίτου μνημονίου, συγκαταλέγονται στις πολιτικές δυνάμεις που υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα απο τον ανηφορικό αλλα σταθερό της Ευρωζώνης. Κανείς, βέβαια, δεν ξεχνά το πόσο χλευάζονταν και απο τον ίδιο τον Α.Τσίπρα, αυτή η άποψη. Η απότομη του προσγείωση στην πραγματικότητα, όμως, έφερε τα πάνω-κάτω στην πολιτική ζωή της χώρας. Όλα τα κόμματα που στήριξαν το μνημόνιο μοιάζουν στα μάτια του απλού πολίτη ένα ομοιόμορφο και συμπαγές σώμα, παρα τις ιδεολογικές διαφορές. Η ιδεολογική καθαρότητα χάνεται ,όταν μπροστά στον κίνδυνο του GREXIT, η εκάστοτε κυβέρνηση έχει να επιλέξει ή αντιαναπτυξιακά μέτρα λιτότητας ή το απόλυτο χάος. Γιατί, άραγε, η λιτότητα να αποτελεί μονόδρομο και προυπόθεση για να μείνει η χώρα στην οικογένεια της Ευρώπης;  Μήπως, απουσιάζει πλήρως η πολιτική βούληση για ένα πρόγραμμα πραγματικών μεταρρυθμίσεων που θα αντικαταστήσουν τα μέτρα λιτότητας και θα απαλλάξουν τους απλούς πολίτες απο βάρη που δεν τους αναλογουν;

Απ’ την μια, επομένως, υπάρχουν τα κόμματα που προτείνουν αυτον τον δύσκολο δρόμο της λιτότητας, με ελάχιστες διαφορές στα προγράμματα τους. ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ και ΑΝΕΛ αποδέχονται την βασική αρχή της παραμονής στην Ευρωζώνη με κάθε κόστος που κάμπτει τις όποιες ιδεολογικές αντιστάσεις στα μνημόνια λιτότητας. Απ’ την άλλη η Λαική ενότητα του Λαφαζάνη προτείνει την ακύρωση των μνημόνιων και την επιστροφή στη δραχμή, χωρίς παράλληλο σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση, την εξεύρεση άλλων συμμάχων, με το κίνδυνο της διεθνούς απομόνωσης να αιωρείται πάνω απο την Ελλάδα. Η πρόταση αυτή, έτσι, μοιάζει μια διαδρομή προς το άγνωστο που μπορει να επιφέρει μια μαζική καταστροφή για την κοινωνία. Πολλαπλάσια τα δεινά για τους απλούς πολίτες και πολλαπλάσια τα χρήματα των ολίγων και ισχυρών, με την δραματική υποτίμηση του νέου νομίσματος. Ο τρίτος δρόμος του ΚΚΕ, ο δρόμος, δηλαδή, της ανατροπής του υφιστάμενου οικονομικού συστήματος, της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και της αποδέσμευσης απο την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, είναι, επίσης, μια διαδρομή προς το άγνωστο. Μια πρόταση κενή περιεχομένου, προσαρμοσμένη στα δεδομένα του 20ου αιώνα και όχι στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο και αλληλεξαρτώμενο διεθνές σύστημα. Μια πρόταση που εφαρμόστηκε στην Σοβιετική Ένωση και απέτυχε, καθώς κατέστησε το κράτος διαχειριστή της οικονομικής ζωής και την κοινωνία των πολιτών παρατηρητή, εντείνοντας την φτώχεια και την ανεργία.

Με βάση όλα τα παραπάνω, συμπεραίνουμε ότι το σχέδιο που θα απαλλάξει οριστικά την χώρα απο την δεινή της οικονομικής ύφεσης δεν παρουσιάζεται απο κανένα πολιτικό κόμμα. Ουδείς δεν διαθέτει την βούληση να χτυπήσει το πελατειακό κράτος, να διερευνήσει τα κορυφαία πολιτικά σκάνδαλα, να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την φοροδιαφυγή. Η οριστική έξοδος απο την κρίση θα επέλθει με την  μετατροπή της υπάρχουσας κακής συμφωνίας σε μια πραγματικά βιώσιμη συμφωνία με τους θεσμούς  που θα περιέχει τα εξής:

α) αναδιάρθωση του δημοσίου τομέα με απόλυση των παρανόμως διορισθέντων, συγχώνευση υπηρεσιών, απαλλαγή απο την γραφειοκρατία μέσω της απλοποίησης των διαδικασίων.

β) Επωφελής αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας μέσω ιδιωτικοποίησεων που θα φέρουν έσοδα στο κράτος και θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας.

γ) Ενίσχυση της πρωτογενούς παραγωγής, μέσω των 35 δις που θα δοθούν απο την Κομισιόν. Δημιουργία κινήτρων προκειμένου οι νέοι να στραφούν στον αγροτικό τομέα και η οικονομία της χώρας να αναπτυχθεί, όντας ως ενα βαθμό αυτάρκης και έχοντας εξαγωγικές επιδόσεις σε πολλά αγροτικά προιόντα.

δ) Αποτελεσματική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, μέσω αυστηροποίησης και εντατικοποίησης των ελέγχων. Ενίσχυση του ΣΔΟΕ, με τεχνοκράτες απο την Κομισιόν

ε) Δίκαιο φορολογικό σύστημα και εξορθολογισμός του ΕΝΦΙΑ.

ζ) Ελάφρυνση του δημοσίου χρέους.

Με τα τωρινά δεδομένα στην πολιτική ζωή του τόπου, αρκετά απο τα προαναφερόμενα παραμένουν εξαγγελίες των κομμάτων για ψηφορικούς λόγους. Η εφαρμογή γενναίων μεταρρυθμίσεων ανακόπτεται απο ομάδες συμφερόντων πάσης φύσεως, οι οποίες ασκούν πίεση για να μην θιγούν τα προνόμιά τους. Το εκλογικό αποτέλεσμα , συνεπώς, θα επικεντρωθεί στην παρουσίαση ενός σχεδίου με ισοδύναμα μέτρα που θα αποτρέψουν την συνέχιση της εφαρμογής των ήδη συμφωνημένων υφεσιακών μέτρων(έμμεσες μειώσεις συντάξεων, κατάργηση του ΕΚΑΣ, έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης, ΦΠΑ στο 23% κ.α.). Για την ώρα, κανείς δεν διαθέτει την βούληση για πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Στην εκλογική αυτή μάχη, επικρατέστερος για την νίκη δεν υπάρχει. Ο Α.Τσίπρας διαθέτει κάποια συγκριτικά πλεονεκτήματα(νεαρό της ηλικίας, προσφιλές πρόσωπο) εν σχέσει με τους άλλους υποψηφίους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ο κυρίαρχος. Όλο και περισσότεροι πολίτες που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ στις 25/1, στρέφονται προς άλλα κόμματα ή στην αποχή. Τούτο συμβαίνει διότι η συνομολόγηση του μέχρι πρότεινος πρωτοστάτη του «αντιμνημονίου»  Α.Τσίπρα σε ένα μνημόνιο λιτότητας(μειώσεις συντάξεων, επαχθείς φόρους, τον καθιστά αναξιόπιστο. Αυτό, άλλωστε, αποτυπώνεται και στις πρώτες επίσημες δημοσκοπήσεις, όπου η διαφορα ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ δεν ξεπερνά τις 3 μονάδες και η επίτευξη αυτοδυναμίας καθίσταται αδύνατη. Η δυσπιστία της κοινωνίας προς τα πολιτικά κόμματα είναι διάχυτη. Ο  ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεισε απο την στιγμή που χρησιμοποίησε όλες τις απεχθείς παλαιοκομματικές πρακτικές( διορισμοί κομματικών στελεχών, δημαγωγία και αθέτηση όλων των προεκλογικών του υποσχέσεων), ενώ οι επονομαζόμενες παλαιές πολιτικές δυνάμεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ στερούνται της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Εκτός απο το σχέδιο, λοιπόν, λείπει και μια ηγεσία ικανή να εμπνεύσει και να πείσει αποφασιστικά την ελληνική κοινωνία.

Με βαση τα δεδομένα των πρώτων δημοσκοπήσεων, όλα δείχνουν οτι πιθανότερο σενάρια ειναι η μετεκλογική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ. Ας μην ξεχνάμε οτι ο κίνδυνος της χρεωκοπίας δεν έχει απομακρυνθεί, ενώ η πρώτη αξιολόγηση του μνημονίου πρέπει να λάβει χώρα τον Οκτώβριο. Οι πραγματικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας που επιτάσσουν πολιτική σταθερότητα θα καταστήσουν μονόδρομο την συγκρότηση οικουμενικής κυβέρνησης. Το σενάριο αυτό, βέβαια, ανατρέπεται εαν επέλθει πόλωση και ειτε ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε η ΝΔ εξασφαλίσουν τελικά την αυτοδυναμία.

Όλα στις 20/9..

Σφάλμα οι πρόωρες κάλπες, Οικουμενική κυβέρνηση και εκλογές την άνοιξη του 2016

Βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού και οι ραγδαίες εξελίξεις διαδέχονται η μία την άλλη, προμηνύοντας τις δύσκολες μέρες που έρχονται για την ελληνική κοινωνία. Ύστερα απο την ψήφιση του τρίτου και πλέον επαχθούς μνημονίου με κοινοβουλευτικές διαδικασίες «εξπρές», η κυβέρνηση αναζητούσε τρόπους προκειμένου να καλύψει το πολιτικό κενό που δημιουργήθηκε απο το αντάρτικο πολλών κυβερνητικών βουλευτών. Το ρήγμα στην κυβερνητική πλειοψηφία εγείρει ένα μείζον πολιτικό πρόβλημα και έτσι ο πρωθυπουργός αποφάσισε να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές στις 20 Σεπτεμβρίου. Σε παλαιότερο άρθρο μου είχα επισημάνει τους κινδύνους που ενέχει μια τέτοια απόφαση απο την στιγμή που η οικονομία δεν έχει σταθεροποιηθεί, η εμπιστοσύνη απο τους εταίρους δεν έχει αποκατασταθεί και η κοινωνία βρίσκεται σε αναστάτωση.

Το ρευστό οικονομικό περιβάλλον και το ακανθώδες ζήτημα των προσφύγων επιτάσσουν την ανάγκη για πολιτική σταθερότητα. Μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδος και η συνακόλουθη πολιτική αστάθεια θα επέφερε ανυπολόγιστες ζημιές στην ήδη καταρρακωμένη ελληνική οικονομία. Αξίζει να τονισθεί ότι οι εκπρόσωποι των δανειστών στην Αθήνα που είναι εξουσιοδοτημένοι να εποπτεύουν την εφαρμογή του προγράμματος, διατηρούν το δικαίωμα να δώσουν εντολή στους θεσμούς (Κομισιόν, ΕΚΤ, ΔΝΤ, ESM) για διακοπή της χρηματοδότησης στην Ελλάδα, σε περίπτωση που διαπιστωθεί η μη εφαρμογή των συμφωνηθέντων. Σε μια χώρα ακυβέρνητη, ποιοι θα διαπραγματεύονται με τους θεσμους, πως θα επιλυθει το ζήτημα των προσφύγων; Σκεφθείτε μια Ελλάδα με υπηρεσιακή κυβέρνηση, με οικονομική ασφυξία και με χιλιάδες πρόσφυγες να μένουν αβοήθητοι στα νησία, στα θαλάσσια σύνορά μας.

Για τους παραπάνω λόγους, μια προσωρινή λύση θα μπορούσε να είναι ο σχηματισμός οικουμενικής κυβέρνησης που θα στηρίζεται στην ισχυρή πλειοψηφία των 220 βουλευτών απο ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΟΤΑΜΙ, ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι υπερψήφισαν τα προαπαιτούμενα μέτρα και το τρίτο μνημόνιο. Σκοποί του νεου κυβερνητικού σχήματος θα ήταν η εφαρμογή της νέας δανειακής σύμβασης, η βελτίωση των δυσμενών όρων της, η επίλυση του προσφυγικού και η ομαλή προσφυγή στις εκλογές την άνοιξη ή το καλοκαίρι του 2016. Το νέο σχήμα, με επικεφαλής τον Α.Τσίπρα (πρόσωπο με λαικό έρεισμα) θα έπρεπε να απαρτίζεται απο μη πολιτικά πρόσωπα, τεχνοκράτες που θα εργάζονταν για την βελτίωση της συμφωνίας και την αντικατάσταση των υφεσιακών μέτρων με γενναίες μεταρρυθμίσεις και επενδύσεις. Μόνον μη κομματικά εξαρτώμενα πρόσωπα που η βούλησή τους δεν θα υπαγορεύεται απο τις «απαιτήσεις» της κομματικής πελατείας μπορούν να εξυγιάνουν την δημόσια διοίκηση. Με την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και την αναδιάρθρωση του δημοσίου τομέα, τα μέτρα λιτότητας θα αποφευχθούν και οι πληγές του ελληνικού προβλήματος θα αρχίσουν σιγά-σιγά να επουλώνονται. Με μια ταχεία επανεκκίνηση της οικονομίας δεν θα ήταν ανέφικτη η επιτυχής έξοδος στις διεθνείς αγορές την άνοιξη του 2016. Σε μια οικουμενική κυβέρνηση, ιδιαίτερα σημαντική είναι η ενίσχυση της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας με πρόσωπα απ’ όλα τα κόμματα προκειμένου η συμφωνία να βελτιώνεται και να κάμπτονται όσο το δυνατόν περισσότερο οι αντιστάσεις των «σκληρών» των θεσμών (βλ. Βελκουλέσκου)

Ταυτόχρονα, ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στο προσφυγικό ζήτημα. Η ΕΕ οφείλει να δράσει και να δώσει λύσεις, παράσχοντας σε πρώτο στάδιο ανθρωπιστική βοήθεια στην Ελλάδα και ανακκινώντας εν συνεχεία σε επίπεδο κορυφής το ζήτημα του καταμερισμού των μεταναστών στα κράτη-μέλη της Ένωσης μέσα απο μία αναθεώρηση της σύμβασης Δουβλίνο 2. Μόνον μία ισχυρή και σταθερή κυβέρνηση μπορεί να εκκινήσει το ζήτημα αυτό σε ευρωπαικό επίπεδο.

Με βάση όλα τα παραπάνω, γίνεται αντιληπτό ότι μια μακρά περίοδος πολιτικής αστάθειες θα επιφέρει όξυνση των ήδη υπαρκτών προβλημάτων στην οικονομία και το μεταναστευτικό. Οι εκλογές την 20η Σεπτεμβρίου δεν αποτελούν λύση αλλα μια ριψοκίνδυνη πολιτική επιλογή που οδηγεί σε νέες περιπέτειες την χώρα. Λύση στο πολιτικό αδιέξοδο αποτελεί η δημιουργία μιας οικουμενικής κυβέρνησης, στηριζόμενης απο πολλές πολιτικές δυνάμεις προκειμένου να διασφαλιστεί η σταθερότητα και η χώρα οικονομικά θωρακισμένη να οδηγηθεί σε εκλογές την άνοιξη ή το καλοκαίρι του 2016.

Αυτήν την στιγμή τα μέτωπα σε οικονομία και μεταναστευτικό παραμένουν ανοιχτά και αποτελούν απο κοινού μια ωρολογιακή βόμβα, έτοιμη να εκραγεί. Άραγε , υπο ποιές συνθήκες θα διεξαχθούν οι εκλογές;

Είναι λύση οι εκλογές;

Το τελευταίο διάστημα, τα σενάρια εκλογών <<φουντώνουν>> εξαιτίας της αδυναμίας της κυβέρνησης να διατηρήσει ενωμένη και συμπαγή την Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ.Τα προαπαιτούμενα μέτρα για την νέα δανειακή σύμβαση επικυρώνονται στο κοινοβούλιο και γίνονται νόμος του Κράτους με την στήριξη της αντιπολίτευσης.Στις πρώτες κρίσιμες ψηφοφορίες,πάνω απο 35 κυβερνητικοί βουλευτές διαφοροποιήθηκαν και αρνήθηκαν να δώσουν την στήριξη τους στον πρωθυπουργό.Κατά το Σύνταγμα, μπορεί αυτή η στάση να μην συνεπάγεται απώλεια δεδηλωμένης.Εγείρει,όμως, ζητήματα πολιτικής ηθικής.Πόσο πολιτικά ορθό είναι, μια, καθοριστικής σημασίας για την οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου, δανειακή συμφωνία να επικυρώνεται και να στηρίζεται απο βουλευτές της αντιπολίτευσης; Οι κυβερνητικοί βουλευτές, εφόσον παρέχουν την εμπιστοσύνη τους στην κυβέρνηση, οφείλουν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και να στηρίζουν το κυβερνητικό έργο.

Η διαφοροποιημένη στάση πολλών κυβερνητικών βουλευτών δικαιολογείται απο το γεγονός οτι η στροφή του Α.Τσίπρα στον πολιτικό ρεαλισμό με την υιοθέτηση της συμφωνίας, αντιβαίνει τις προγραμματικές θέσεις της κυβέρνησης, τις ιδεολογικές αρχές και τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ.Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι οι διαφωνούντες παραμένουν συνεπείς στην ιδεολογία τους και έντιμοι απέναντι στους ψηφοφόρους τους.

Το κλίμα διάσπασης εντός της Κ.Ο. έχει μεταφερθεί στις κατα τόπους οργανώσεις και στα κομματικά όργανα(Πολιτική Γραμματεία,Νεολαία,Κεντρική Επιτροπή).Στο σημείο αυτό,πρέπει να τονισθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα με ποικίλες ιδεολογικές τάσεις απο την κεντροαριστερά μέχρι τις παρυφές της κομμουνιστικής αριστεράς.Αναμενόμενο,λοιπόν,η ριζοσπαστική τάση(Αριστερή Πλατφόρμα,ΚΟΕ) να αντιτάσσεται στην σοσιαλδημοκρατική στροφή της κυβέρνησης.

Στο Μέγαρο Μαξίμου υπάρχει έντονος προβληματισμός για τις διαφωνίες εντός της κοινοβουλευτικής ομάδας.Το ενδεχόμενο προσφυγής σε εκλογές τον φθινόπωρο είναι πολύ πιθανό, δεδομένου οτι ο πρωθυπουργός έχει προειδοποιήσει σε όλους τους τόνους πως δεν μπορεί να προχωρήσει στην εφαρμογή της συμφωνίας χωρίς την στήριξη της κυβερνητικής πλειοψηφίας.Με δεδομένα την ασθενή στήριξη απο την Κ.Ο. και το <<ρήγμα>> εντός του κόμματος, η προσφυγή σε πρόωρες κάλπες θα έμοιαζε η πιο πολιτικά ωφέλιμη επιλογή για τον πρωθυπουργό.Τρία σημαντικά ατομικά και κομματικά πλεονεκτήματα θα είχε μια τέτοια επιλογή:

1)Επειδή οι εκλογές θα πραγματοποιηθούν με λίστα και όχι με σταυρό, ο πρωθυπουργός θα έχει την ευκαιρία να τοποθετήσει στις εκλόγιμες θέσεις τους βουλευτές και τους πολιτευτές, οι οποίοι δηλώνουν πρόθυμοι να τον στηρίξουν στην εφαρμογή της επώδυνης συμφωνίας.

2)Με την διεξαγωγή ενός έκτακτου συνεδρίου στον ΣΥΡΙΖΑ θα δίνοταν η δυνατότητα να ξεκαθαριστεί το τοπίο.Πρωτα απ’ όλα, θα αποσαφηνιστούν η ιδεολογική κατεύθυνση και οι πολιτικοί στόχοι του ΣΥΡΙΖΑ με βάση τα νέα δεδομένα.

3)Εφόσον οι εκλογές διεξαχθούν αρχές φθινοπώρου, τα πιο σκληρά μέτρα που διέπουν την συμφωνία δεν θα έχουν εφαρμοστεί.Έτσι, η πλειοψηφία των πολιτών που στηρίζει ένθερμα τον Α.Τσίπρα θα ανανεώσει την εμπιστοσύνη της, δίδοντάς του πιθανότατα την αυτοδυναμία.

Απο την άλλη πλευρά, βέβαια, οι πραγματικές συνθήκες στην ελληνική οικονομία είναι πολύ σημαντικότερες απο τα όποια πολιτικά οφέλη μπορεί να αποκομίσει ο πρωθυπουργός.Η Ελλάδα βρίσκεται σε οριακό σημείο με ανάγκη για χρηματοδοτική βοήθεια και στήριξη του τραπεζικού της συστήματος.Προκειμένου να συνεχιστεί η χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας, οι εταίροι απαιτούν την πλήρη εφαρμογή των συμφωνηθέντων, την συνεχή εποπτεία και την αξιολόγηση του προγράμματος.Πως θα ισχύσουν όλα αυτά σε μια νέα περίοδο πολιτικής αστάθειας; Πως θα αντιδράσουν οι διεθνείς αγορές και οι επενδυτές στην πολιτική αβεβαιότητα; Την ίδια στιγμή, στόχος της κυβέρνησης είναι η επιτυχής έξοδος στις αγορές μέσα στο 2016, για να αντισταθμιστούν οι υφεσιακές τάσεις στην οικονομία και να αποτραπεί η εφαρμογή νέων επώδυνων μέτρων λιτότητας.Επιπρόσθετα, ποια θα είναι η αντίδραση πολλών απο τους εταίρους(π.χ. Σόιμπλε), οι οποίοι εξακολουθούν να εμμένουν στην πρότασή τους για ελεγχόμενο Grexit;

Με βάση όλα τα παραπάνω, συνάγεται ότι η διενέργεια εθνικών εκλογών το φθινόπωρο αποτελεί ιδιαίτερα ριψοκίνδυνη απόφαση για την οικονομική σταθερότητα της χώρας.Αυτήν την περίοδο πρωταρχική προτεραιότητα της ελληνικής κυβέρνησης πρέπει να είναι η επαναφορά της ομαλότητας στην οικονομία και η σταθεροποίηση του τραπεζικού τομέα.Έως ότου εξομαλυνθεί η κατάσταση, θα ήταν προτιμότερο, η κυβέρνηση να πορευθεί με την μειοψηφική στήριξη της κυβερνητικής πλειοψηφίας και την <<σιωπηρή ανοχή>> της μείζονος αντιπολίτευσης.Τα σοβαρά διακηβεύματα και οι καταστάσεις έκτακτου χαρακτήρα επιτάσσουν την ανάγκη για σύνεση, λογική και ψυχραιμία.Παρά την σκληρή μου κριτική προς πάσα κατεύθυνση, έχω επισημάνει επανειλλημένα την ανάγκη για πολιτική ενότητα.Ενότητα και συνέναιση στην βάση του κοινού στόχου για έξοδο απο την κρίση και της υπεράσπισης των δικαίων της ελληνικής κοινωνίας.

Μήπως, τελικά, οι εκλογές πρέπει να γίνουν την άνοιξη ή το καλοκαίρι του 2016;

Δεν έχει το αλάθητο του Πάπα ο Τσίπρας, κύριοι

Είναι τουλάχιστον ντροπιαστικό για όλους τους δημοσιογράφους και ιδιαίτερα τους νέους σε ηλικία να χαϊδεύουν τα αυτιά των κυβερνώντων, παραποιώντας τα πραγματικά γεγονότα ,πετώντας λάσπη στον ανεμιστήρα και εθελοτυφλώντας μπροστά στην σκληρή πραγματικότητα.

Το δημοσιογραφικό πλυντήριο της κυβέρνησης Τσίπρα με ξεπερνά. Λέγονται, γράφονται και ακούγονται «απόψεις» που προσκρούουν στην ίδια την κοινή λογική.

Ψέμα 1ο) Ο Τσίπρας δεν πρόδωσε τις ιδεολογικές αρχές της Αριστεράς, ούτε το «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού

Όσοι/ες το ενστερνίζεστε, είστε εκτός τόπους και εκτός μνημονίου… Οι αξίες και αρχές της ριζοσπαστικής Αριστεράς (κοινωνική δικαιοσύνη, προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων, η προστασία του κοινωνικού κράτους και ο αγώνας για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας (εδώ γελάμε..) όχι μόνον προδίδονται αλλά καταπατώνται βάναυσα με την υιοθέτηση και εφαρμογή αυτής της συμφωνίας. Το 62% του ελληνικού λαού έδωσε εντολή για μια κοινωνικά δίκαιη λύση και όχι για να τον πετάξουν έξω από το σπίτι του. Ναι, καλά ακούσατε. Οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας είναι προαπαιτούμενο μέτρο για την συμφωνία. Εφόσον ο πρωθυπουργός γνώριζε ότι δεν μπορεί να επιτευχθεί μια κοινωνικά δίκαιη συμφωνία, τότε κορόιδεψε τον ελληνικό λαό και η απόφαση του για την διενέργεια δημοψηφίσματος είναι πλήρως ακατανόητη. Επίσης, ξεχνάτε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, την «παροχολογία» και την «υποσχεσιολογία» του ΣΥΡΙΖΑ, ως αξιωματικής αντιπολίτευσης; Ως κυβέρνηση θα εφαρμόσει τα ακριβώς αντίθετα! Πρώτη φορά αριστερά και δεύτερη φορά «Λεφτά υπάρχουν». Τα συμπεράσματα δικά σας.

Ψέμα 2ο) Ο Τσίπρας είναι εθνικός ηγέτης-ήρωας και διακινδύνευσε την κομματική του ενότητα για το εθνικό συμφέρον

Έχετε σώας τας φρένας; Τι λέτε;

Διαπραγματεύτηκε άστοχα, οδήγησε την χώρα σε δημοψήφισμα-φιάσκο για δικούς του λόγους, έφθασε την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού και τελικώς επεβλήθη το χειρότερο μνημόνιο όλων των εποχών. Ναι, θα μου πείτε πως δεν υπήρχε άλλη λύση. Συμφωνώ αλλά αγνοείτε το γεγονός ότι με αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης η χώρα οδηγήθηκε στο παρά πέντε της ασύντακτης χρεωκοπίας. Οι πέντε μήνες της αποτυχούς διαπραγμάτευσης κοστίζουν περί τα 60 δις, σύμφωνα με εκτιμήσεις διεθνών οίκων. Ο κ. Τσίπρας προκειμένου να διαφυλάξει την κομματική του ενότητα, προκάλεσε μια ανεπανόρθωτη ζημιά στην ελληνική οικονομία. Η απόφαση του για δημοψήφισμα στηρίχθηκε επίσης στην έγνοια του για την κομματική ενότητα και την συνοχή εντός της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αποκάλυψε ο κ. Τσακαλώτος:

Την τελευταία στιγμή και μπροστά στον κίνδυνο μιας εθνικής τραγωδίας, απεδέχθη την χειρότερη δυνατή λύση.

Ψέμα 3ο) Ο Α. Σαμαράς «έστησε» παγίδα στον κ. Τσίπρα, υπογράφοντας την παράταση του μνημονίου μέχρι τον Φλεβάρη

Η μισή αλήθεια δεν δίδει απαντήσεις. Τον Νοέμβριο του 2014, η Τρόικα (ή αλλιώς οι «θεσμοί») αντιλαμβανόμενοι την πολιτική αστάθεια που θα προκαλούταν από την αδυναμία εκλογής προέδρου Δημοκρατίας και γνωρίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση δεν θα τηρήσει την όποια συμφωνία, όπως άλλωστε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας είχε δηλώσει κατηγορηματικά από το βήμα της Βουλής (βλέπε το βίντεο), εμπόδιζαν με κάθε τρόπο την ολοκλήρωση του προγράμματος μέσω μιας συμφωνίας. Γι’ αυτόν τον λόγο, η Τρόικα άρχισε να απαιτεί αδικαιολόγητα, επώδυνα μέτρα, εγκλωβίζοντας την τότε κυβέρνηση και αφήνοντας την διαπραγμάτευση στο κενό. Πώς να δεχθούν την επέκταση ή την ολοκλήρωση του προγράμματος, όταν ο τότε ανερχόμενος πρωθυπουργός δήλωνε ότι δεν θα την αναγνωρίσει και θα διαπραγματευθεί από το μηδέν;

«..ακόμα πιο έντονα σας λέμε: Μην προχωρήσετε σε κρίσιμες κινήσεις, σε κρίσιμες διαπραγματεύσεις, σε αποφάσεις που θα δεσμεύουν τα χέρια και των επόμενων κυβερνήσεων χωρίς την συναίνεση του πρώτου κόμματος. Το λέω ξανά όχι μόνο για να το ακούσετε εσείς, αλλά και για να το ακούσουν στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο και στην Ουάσιγκτον. Οποιαδήποτε απόφαση ή συμφωνία δεν θα έχει τη δική μας συναίνεση, δεν θα γίνει αποδεκτή από εμάς. Δεν θα δεσμεύει τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα δεσμεύει την κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας, για την οποία ο λαός μας σύντομα θα δώσει ισχυρή εντολή με την ψήφο του. Όπως γνωρίζετε, όπως έχουμε πει χιλιάδες φορές –το ξεκαθαρίζω για ακόμη μία φορά- σε καμία συμφωνία που θα περιλαμβάνει τη συνέχεια του μνημονιακού καθεστώτος, σε καμία συμφωνία που θα περιλαμβάνει τη συνέχεια της λιτότητας με οποιοδήποτε επικοινωνιακό καμουφλάζ, εμείς δεν πρόκειται να βάλουμε την υπογραφή μας..» .Τάδε έφη ο κ.Τσίπρας, στις 11/10/2014.

Ψέμα 4ο: Δεν είναι ένα μνημόνιο σαν τ’ άλλα

Ναι, πράγματι είναι πολύ χειρότερο. Μερικοί/ες παριστάνετε τους δημοσιολόγους, χωρίς καν να έχετε διαβάσει τα προαπαιτούμενα μέτρα. Ιδού η λίστα των προαπαιτούμενων…

Όπως βλέπετε, δεν είναι μόνον ο ΦΠΑ το πρόβλημα. Πρόκειται για ένα κοινωνιοκτόνο πρόγραμμα, του οποίου εάν το μεταρρυθμιστικό μέρος δεν εφαρμοστεί, η χρεωκοπία είναι δεδομένη και εντός ευρώ.

Ψέμα 5ο: Δεν υπάρχει πρόβλημα που 39 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ διαφοροποιούν την στάση τους

Ο κ.Τσίπρας δεν διαγράφει τους διαφωνούντες λόγω του ότι δεν επιθυμεί να ρίξει λάδι στην φωτιά που ήδη έχει ξεσπάσει στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και όχι απο σεβασμό στο άρθρο 60 του Συντάγματος που προστατεύει την ελευθερία γνώμης και ψήφου των βουλευτών κατά συνείδηση. Άλλωστε, αν τους διέγραφε θα έχανε αυτομάτως την δεδηλωμένη. Αγνοείτε, όμως, σε τούτο το σημείο το ζήτημα της πολιτικής ηθικής. Πόσο πολιτικά ορθό και ήθικο, είναι η κυβέρνηση να εφαρμόζει την δανειακή συμφωνία (μια καθοριστικής σημασίας συμφωνία) με την στήριξη της αντιπολίτευση. Οι κυβερνητικοί βουλευτές αποποιούνται των ευθυνών τους. Δεν είναι πρόβλημα αυτό; Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι δεν μπορεί να συνέχιση χωρίς την στήριξη της κοινοβουλευτικής του ομάδας.

Ίσως θα χρειαζόταν πλήθος σελίδων και τόνοι μελανιού για να αναλύσουμε και ακολούθως να διαψεύσουμε τα όσα προπαγανδιστικά και ψευδή, έχουν γραφεί το τελευταίο διάστημα. Ο φασισμός της μια και μόνον αλήθειας δεν θα περάσει. Ρόλος του πολιτικού δημοσιογράφου είναι να ελέγχει και να κρίνει την εκτελεστική εξουσία, όχι να προπαγανδίζει λυσσαλέα υπέρ της. Φυσικά, έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να την υποστηρίξει. Η αλλοίωση, όμως, της πραγματικότητας και των επίσημων στοιχείων συνιστά φτηνή προπαγάνδα.

Ούτε Βενιζέλος, ούτε Σαμαράς. Ήρθε το μνημόνιο της Αριστεράς

Βιώνουμε, ομολογουμένως, ιστορικές στιγμές που αναμένεται να καθορίσουν σε σημαντικό βαθμό το μέλλον της πατρίδας μας. Οι πέντε πρώτοι μήνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σημαδεύτηκαν από μια στρατηγικά αποτυχημένη διαπραγμάτευση, η οποία είχε ως τραγική απόληξη ένα νέο δυσβάσταχτο μνημόνιο, την συνέχιση της υπαγωγής της χώρας μας σε σκληρό καθεστώς δανεισμού για τρία χρόνια. Η αμετάκλητη εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας και η ερμηνεία της σύμβασης αυτής από το αγγλικό δίκαιο παραμένουν ίδια και απαράλλαχτα, με ότι αυτά συνεπάγονται για την ανεξαρτησία της πατρίδας μας.

Η συμφωνία αυτή αποτελεί κατ’ ουσίαν ένα τρίτο μνημόνιο, ένα τρίτο πακέτο χρηματοδοτικής στήριξης στην χώρα μας. Περιέχει υφεσιακά μέτρα όπως: αύξηση ΦΠΑ, έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης, αύξηση ασφαλιστικών εισφορών,  κατάργηση ΕΚΑΣ και διατήρηση του ΕΝΦΙΑ. Η φοροκαταιγίδα αυτή σημαίνει de facto την μείωση των εισοδημάτων των πολιτών, την μείωση της αγοραστικής τους δύναμης και την περαιτέρω πτώση του βιοτικού τους επιπέδου. Το αναπάντεχο φορολογικό κόστος θα οδηγήσει πολλές επιχειρήσεις σε κλείσιμο και θα αυξήσει την ανεργία. Πώς θα αντιμετωπιστούν αυτές οι υφεσιακές τάσεις στην οικονομία και ποιος εγγυάται ότι με αυτά τα μέτρα οι πολίτες που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας δεν θα ξεπεράσουν τα τρία εκατομμύρια;

Για άλλη μια φορά, μεσαία και χαμηλά στρώματα καλούνται να σηκώσουν βάρη που δεν τους αναλογούν. Πόσο κοινωνικά βιώσιμη είναι αυτή η συμφωνία, κ.Τσίπρα; Έτσι διασφαλίζεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια;

Το ταμείο εκποίησης δημόσιας περιουσίας, ύψους 50 δισ., μέσω του οποίου θα ανακεφαλοποιηθούν οι τράπεζες αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της ταπείνωσης που υπέστη η χώρα στην Σύνοδο Κορυφής της Ευρωζώνης. Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για μια εξευτελιστική συμφωνία για την Ελλάδα. Κατα δυστυχίαν, ήταν το προϊόν μιας αποτυχημένης διαπραγματευτικής στρατηγικής της ελληνικής κυβέρνησης. Ως προς αυτό το σημείο, ο Γιάνης Βαρουφάκης σε συνέντευξή του σε βρετανικό μέσο ενημέρωσης, προέβη σε συνταρακτικές αποκαλύψεις σε ότι αφορά το ξακουστό plan b και το σχέδιο του Σόιμπλε για συναινετικό Grexit.

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών, ανέφερε πως απο την πρώτη στιγμή είχε στο πίσω μέρος του μυαλού του, την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Παράλληλα ειδική ομάδα ερευνητών του Υπ.Οικ. διενεργούσε μελέτη για αυτό το σχέδιο. Όταν όμως επιζητάς λύση εντός του ευρώ δεν μπορεί να έχεις κανένα άλλο σχέδιο για λύση εκτός του ευρωπαϊκού πλαισίου. Άλλωστε, όταν πατάς σε δύο βάρκες, βουλιάζεις! Όπερ και εγένετο!

Η άστοχη διαπραγματευτική στρατηγική, η δημιουργική ασάφεια των ελληνικών προτάσεων και η ανάλωση του κ. Βαρουφάκη σε διαλέξεις μακροοικονομικής αντί της παρουσίασης συγκεκριμένων προτάσεων, καταδεικνύουν ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν κινούταν βάσει ενός σαφούς σχεδίου για λύση εντός της Ευρωζώνης. Η καθυστέρηση πέντε μηνών και το ναυάγιο που επήλθε στις διαπραγματεύσεις την 25η Ιουνίου δημιούργησαν μια ανεπανόρθωτη ζημία στην ελληνική οικονομία.

Η άσκοπη, όπως απεδείχθη, και η ανώριμη απόφαση για διενέργεια δημοψηφίσματος δυσχέρανε την διαπραγματευτική θέση της χώρας και αποσύνθεσε την ελληνική οικονομία. Πέντε μέρες πριν λήξει το πρόγραμμα και ενώ ήταν εις γνώσιν του πρωθυπουργού, ότι η ΕΚΤ θα διέκοπτε την ρευστότητα με αποτέλεσμα να κλείσουν οι τράπεζες και θα επιβληθούν τα capital controls. Το δημοψήφισμα μας δίχασε, μας παρέσυρε πίσω από ψεύτικα συνθήματα, μας χώρισε σε δύο στρατόπεδα άνευ λόγου και αιτίας. Το 62% του ελληνικού λαού έδωσε εντολή για την επίτευξη μιας κοινωνικά βιώσιμης λύσης εντός ευρώ. Τελικά επετεύχθη μια μη βιώσιμη, κοινωνικά άδικη συμφωνία με τους πιο δυσμενείς όρους για την Ελλάδα. Σε καμία περίπτωση δεν έγινε σεβαστό το αποτέλεσμα του δημοψήφισματος.

Επομένως, όλη αυτή η αναστάτωση προκλήθηκε έτσι ώστε να περάσει στα μαλακά, το τρίτο μνημόνιο; Σε αυτό το επαχθές και επαίσχυντο πρόγραμμα εμπεριέχονται, όμως, τρία θετικά σημεία:

  • το αναπτυξιακό πακέτο των 35 δις απο την Κομισιόν
  • η κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της χώρας για τρία χρόνια
  • η ρητή δέσμευση των εταίρων για την αναδιάρθρωση του μη βιώσιμου και επονείδιστου δημοσίου χρέους.

Παρά τα τρία αυτά σημαντικά σημεία, η συμφωνία έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τις προεκλογικές εξαγγελίες και την ιδεολογία του ΣΥΡΙΖΑ. Ήδη έχει προκαλέσει αρκετούς τρυγμούς και αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του κόμματος. Κατά την ψηφοφορία των προαπαιτούμενων μέτρων, 39 κυβερνητικοί βουλευτές διαφοροποίησαν την στάση τους από την γραμμή Τσίπρα και κατεψήφισαν τα μέτρα. Μεταξύ αυτών και σημαίνοντα στελέχη με οργανωτικό ρόλο στο κόμμα. Τα σημάδια διάσπασης στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ είναι έντονα και επηρεάζουν καθοριστικά την κυβερνητική συνοχή. Η κυβερνητική πλειοψηφία στην Βουλή δεν καθίσταται ικανή να υποστηρίξει την υλοποίηση των μέτρων και του συνόλου της συμφωνίας. Το ότι δεν τίθεται ζήτημα δεδηλωμένης δεν αναιρεί το γεγονός ότι η κυβερνητική πλειοψηφία δεν δείχνει συμπαγής.

Με αυτά τα δεδομένα,ύστερα από την ψήφιση των επόμενων μέτρων και του τελικού κειμένου της συμφωνίας, ο πρωθυπουργός πρέπει να υποβάλλει την παραίτησή του και να οδηγηθούμε σε εθνικές εκλογές μέσα στο φθινόπωρο. Μια τέτοια επιλογή θα του έδινε την δυνατότητα να ξεκαθαρίσει το τοπίο εντός του ΣΥΡΙΖΑ και να «απαλλαγεί», έστω και προσωρινά από το στίγμα του μνημονιακού πρωθυπουργού. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δεν είναι «πρωθυπουργός παντός καιρού» και ότι δεν πρόκειται να γίνει «νέος Παπαδήμος».

Αναμένουμε τις κινήσεις του.

Όχι στη λιτότητα, ναι στην Ευρώπη με αξιοπρέπεια

Στην απόφαση για την διενέργεια δημοψήφισματος, η ΕΚΤ απάντησε με διακοπή της παροχής ρευστότητας μέσω του ELA στις ελληνικές τράπεζες. Ως επακόλουθο ήταν να λήφθουν τα γνωστά σε όλους μας έκτακτα μέτρα προκειμένου να διασφαλιστεί η φερεγγυότητα των τραπεζών.

Η απόφαση της ΕΚΤ, παράνομη και αντιδραστική, υπέκρυπτε πολιτικές σκοπιμότητες: να αιφνιδιάσει την ελληνική κυβέρνηση και να χειραγωγήσει την βούληση των Ελλήνων πολιτών, δημιουργώντας συνθήκες ασφυξίας με κλειστές τράπεζες και περιορισμούς στις αναλήψεις. Την ίδια απαράδεκτη απόπειρα χειραγώγησης και ωμής παρέμβασης στις εσωτερικές μας υποθέσης, έκανε ο πρόεδρος της Κομισιόν Γιούνκερ μέσω ενός διαγγέλματος προς τον ελληνικό λαό, ωσάν να ήταν πρωθυπουργός της χώρας μας.

Η ΕΕ έχει απομακρυνθεί απο τις ιδρυτικές αρχές και αξίες της. Από την Ευρώπη της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων περάσαμε στην Ευρώπη των αγορών,των τραπεζών, της λιτότητας και των εκβιαστικών τελεσιγράφων. Με την εφαρμογή της προτάσεως-αίσχους των τριών θεσμών, η χρεωκοπία μετατίθεται απλώς χρονικά. Τα προτεινόμενα μέτρα είναι ανεφάρμοστα, ειδικά τα φορολογικά. Συνεπώς,οι στόχοι του προγράμματος δεν θα επιτευχθούν με αποτέλεσμα η χώρα να βρεθεί ξανά στα πρόθυρα χρεωκοπίας και θα ανάζητα σαν ναρκομανής την δόση για να συνέλθει.

‘Δυστυχώς επτωχεύσαμεν’ αγαπητοί συμπολίτες που προτίθεστε να ψηφίσετε ΝΑΙ, μην εξαπατάσθε οτι κατ’ αυτον τον τρόπο ‘Μένετε Ευρώπη’. Αντιθέτως, εγκρίνετε μια απάνθρωπη πρόταση και υπογράφετε την ταφόπλακα της ελληνικής κοινωνίας. Εκφράζετε την επιθυμία σας για την συνέχιση της ίδιας, αποτυχημένης πολιτικής.

Απο την άλλη πλευρά, όλοι γνωρίζουμε οτι η επιλογή της εξόδου απο το ευρώ θα σημαίνει έναν ξαφνικό θάνατο. Αλλά ποια η αντιπρόταση των εταίρων; Ο ‘αργός θάνατος’, με υφεσιακά, ανεφάρμοστα μέτρα που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε χρεωκοπία υπο την ‘ασπίδα’ της ευρωπαϊκής βοήθειας.

Η Ευρώπη, λοιπόν, αντί να προσφέρει εναν αργό θάνατο, οφείλει να δώσει μια ανάσα ζωής στην Ελλάδα. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες και αξιωματούχοι προσερχόμενοι στην κοινή λογική πρέπει να προτείνουν μια κοινωνικά βιώσιμη λύση. Μια αμοιβαία επωφελής συμφωνία εμπεριέχει δίκαιη ανακατανομή των βαρών, μεταρρυθμίσεις και απαραιτήτως μια ρύθμιση για το δημόσιο χρέος όπως διαγραφή, μείωση επιτοκίων κ.α.

Η αδιαλλαξία μπορεί να μετατραπεί σε κατανόηση προς τον ελληνικό λαό, αρκεί να υποχωρήσουν και να αποδείξουν οτι σέβονται τις ευρωπαϊκές συνθήκες που προστατεύουν τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη καθώς και την ίδια την δημοκρατική λειτουργία της Ένωσης. Και το έχω ξαναγράψει: Όσοι θεωρούν όλα τα παραπάνω ψιλά γράμματα, είτε επιθυμούν την επιστροφή της ανθρωπότητας στον Μεσαίωνα, είτε λατρεύουν τον ολοκληρωτισμό και σε κάθε περίπτωση είναι βαθιά αντιευρωπαϊστές.

Για να επανέλθουμε στο κύριο ζητούμενο: Η μόνη διέξοδος είναι μια κοινωνικά βιώσιμη, αναπτυξιακή λύση. Εάν η ΕΕ δεν σταθεί στο ύψος των ιστορικών της περιστάσεων, δεν έχει κανέναν λόγο ύπαρξης και το ευρωπαικό οικοδόμημα θα καταρρεύσει λίαν συντόμως. Επομένως, μονόδρομος είναι η υποχώρηση των δανειστών και η επίδειξη σεβασμού στην ελληνική κοινωνία απο μέρος τους.

Κανένα μνημόνιο λιτότητας και ταπείνωσης δεν είναι μονόδρομος.

Επιλέγοντας μεταξύ δύο θανάτων

Πέντε μήνες ήταν αρκετοί για να φθάσουν οι διαπραγματεύσεις στο απόλυτο αδιέξοδο της Παρασκευής. Ο πρωθυπουργός επέστρεψε εσπευσμένα και ανακοίνωσε την διενέργεια δημοψηφίσματος με το ερώτημα “Nαι ή Όχι στην πρόταση των θεσμών”. Μια πρόταση επαίσχυντη και μεστή απο περικοπές εισοδημάτων και φορολογικά βάρη. Οι τρεις θεσμοί προτείνουν την αύξηση των φορολογικών συντελεστών στο 23% ακόμα και σε βασικά καταναλωτικά προϊόντα, όπως το λάδι και το γάλα. Η φοροκαταιγίδα συνδυαζόμενη με την περικοπή των εισοδημάτων των πολιτών θα παραλύσουν την αγορά και θα αποτελέσουν το τελειωτικό χτύπημα της ελληνικής κοινωνίας.Κατα γενική ομολογία είναι το χειρότερο σχέδιο που έχει προταθεί.

Η άλλη επιλογή, το ΟΧΙ, προμυνήει δραματικά αδιέξοδα. Η χώρα μας δεν είναι προετοιμασμένη για την χρεοκοπία καθως δεν διαθέτει επάρκεια σε βασικά καταναλωτικά αγαθά και σε είδη πρώτης ανάγκης. Τα κρατικά ταμεία έχουν αδειάσει και το τραπεζικό σύστημα βρίσκεται υπο κατάρρευση. Ήδη με την αναγγελία του δημοψηφίσματος σχηματίστηκαν ουρές τα ΑΤΜ. Οι αξιωματούχοι της Ε.Ε. απειλούν με αντίμετρα όπως διακοπή της παροχής ρευστότητας στις ελληνικές τραπέζες και επιβολή ελέγχων-περιορισμών στις αναλήψεις.

Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί το πόσο καταστροφικές θα είναι οι συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής. Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής που επέλεξαν αυτον τον δρόμο, αντιμετώπισαν δραματικά προβλήματα (βλέπε Αργεντινή).

Και οι δύο επιλογές είναι εξίσου βάρβαρες. Ο ελληνικός λαός έχει να επιλέξει μεταξύ δύο θανάτων, του αργού και του ακαριαίου. Γιατί να φθάσουμε ώς εδώ;

Τον Φλεβάρη, η κυβέρνηση προσήλθε στις διαπραγματεύσεις έχοντας την εντύπωση οτι οι εταίροι θα αποδεχθούν την εφαρμογή του προεκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι τέτοιο ήταν και παραμένει ουτοπικό. Ωστόσο είχε μια δίκαιη αξίωση, τον τερματισμό της λιτότητας. Για να επιτευχθεί έπρεπε να αναζητήσει ισοδύναμα μέτρα. Η συνέχιση των μεταρρυθμίσεων στην δημόσια διοίκηση θα μπορούσε να αποτρέψει την εφαρμογή νέων υφεσιακών μέτρων. Η κυβέρνηση,όμως, δεν διέθετε ουτε κατ’ελάχιστον την πολιτική βούληση να προβεί σε αυτές τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Αντιθέτως, μερίμνησε για τον διορισμό όλων των κομματικών της φίλων, αποσκοπώντας στην εδραίωση ενός νεου πελατειακού δικτύου.

Μετά την αποστολή πολλών προτάσεων, κενών περιεχομένου, κατέθεσε μια πρόταση που μετέφερε όλα τα βάρη του δημοσίου τομέα στον ιδιωτικό τομέα και στους απλους πολίτες, προτείνοντας μέτρα ύψους 8 δισ. (αύξηση ΦΠΑ στο 23%, εργοδοτικές εισφορές, έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης, διατήρηση του ΕΝΦΙΑ κ.α.). Οι δανειστές απαίτησαν περισσότερα μέτρα, αποστέλλοντας την αντιπρόταση της Παρασκευής, η οποία αποτελεί και το αντικείμενο του δημοψηφίσματος. Γιατί, όμως, να απαιτούνται μέτρα τέτοιου ύψους; (8-10 φορές περισσότερα από το περιβόητο mail Χαρδούβελη)

Η ολιγωρία της κυβέρνησης και η δημιουργική ασάφεια των τελευταίων μηνών έχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο χρηματοδοτικό κενό. Η χρονοτριβή αυτή, δυστυχώς, εγκλώβισε την κυβέρνηση στο δίλημμα «Εφιαλτική συμφωνία ή χρεοκοπία». Το δίλλημα αυτό μετατίθεται σε όλους εμάς. Πολλοί υποστηρίζουν ότι με το δημοψήφισμα,ο Αλέξης Τσίπρας παίζει το τελευταίο του χαρτί, «μπλοφάρει».

Σε περίπτωση που ο Αλέξης Τσίπρας, με ενα μαζικό ΟΧΙ του ελληνικού λαού, κατορθώσει να φέρει τους εταίρους σε συμβιβασμό, θα γραφτεί στην ιστορία ως ένας εκ των πιο επιτυχημένων πρωθυπουργών. Ειδάλλως,θα είναι ο πιο αποτυχημένος πρωθυπουργός στην σύγχρονη πολιτική ιστορία.

Παρότι η Κομισιόν δημοσίευσε την τελευταία της πρόταση στην Ελλάδα, πολλοί ερμηνεύουν το δημοψήφισμα ως «Ναι ή Όχι» στο ευρώ. Η κυβέρνηση οφειλεί να αποσαφηνίσει το τι σημαίνει για την Ελλάδα η κάθε επιλογή και το τι θα πράξει μετά απο την όποια απόφαση λάβει ο ελληνικός λαός. Διότι μόνο κατ’ αυτόν τον τρόπο η απόφαση του μπορεί να είναι ορθή και να μην βασίζεται σε υποθετικά σενάρια.

Προέχει η εθνική ομοψυχία. Αλίμονο, εάν για άλλη μια φορά σαν λαός διχαστούμε.

Μπορεί να πείσει το ΠΑΣΟΚ;

Την Κυριακή 14/6 διεξάγονται εσωκομματικές εκλογές στο ΠΑΣΟΚ για την ανάδειξη νέας ηγεσίας.Το ποσο νέα θα είναι η νέα ηγεσία δεν γνωρίζουμε καθώς τα πρόσωπα που έχουν θέσει υποψηφιότητα αποτελούν παλαιά στελέχη πρώτης γραμμής και πρόσωπα που ανήκουν στην προηγούμενη πολιτική γενεά.Συν τοις άλλοις,ανέλαβαν κυβερνητικούς θώκους εν καιρώ μνημονίου(Λοβέρδος,Γεννηματά,Κωσταντινόπουλος).

Η έναρξη της επώδυνης μνημονιακής περιόδου για την Ελλάδα καταλογίζεται στην κυβέρνηση Γ.Παπανδρέου.Η παραπάνω θέση,αποδεκτή απο την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων είναι δικαιολογημένη καθώς με ευθύνη και πρωτοβουλία της τότε κυβέρνησης εντάχθηκε στο ΔΝΤ.Το αν ήταν αναγκαία αυτή η πολιτική επιλογή θα κριθεί μερικώς απο την κατάληξη των διαπραγματεύσεων της παρούσας κυβέρνησης και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απο τον ιστορικό του μέλλοντος.Τα μέχρι τώρα όμως δεδομένα δείχνουν οτι η εφαρμογή της σκληρής λιτότητας έχει δημιουργήσει μια άνευ προηγουμένου κοινωνική καταστροφή.

Περα απο τις δυσμενείς κοινωνικές συνέπειες οι αποφάσεις της κυβέρνησεως Γ.Παπανδρέου είχαν τεράστιο πολιτικό κόστος.Στις εκλογες του 2012 το ΠΑΣΟΚ έχασε πάνω απο το 50% των ψηφοφόρων του,ενώ σήμερα το ποσοστό του κυμαίνεται στις τάξεις του 4-5%.

Η οικονομική πολιτική του Γ.Παπανδρέου αλλοίωσε την ιδεολογική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ,καθώς απέκκλινε απο τις βασικές αρχές της σοσιαλδημοκρατίας.Ως κυβέρνηση τεμάχισε τα εισοδήματα των πολιτών,συρρίκνωσε το κοινωνικό κράτος και προώθησε ιδιωτικοποιήσεις.Στην συνέχεια,ως κυβερνητικός εταίρος,στην κυβέρνηση του Α.Σαμαρα στήριξε την συνέχιση αυτών των πολιτικών.Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει να <<ζηλέψει>> σε τίποτα ένα κόμμα της συντηρητικής δεξιάς.Η νεοφιλελεύθερη αυτή διολίσθηση μετάλλαξε το ΠΑΣΟΚ ιδεολογικα και πολιτικά.

Πολλοί αναρωτιούνται για το εάν το ΠΑΣΟΚ μπορεί να επιστρέψει στις ρίζες του.Οι θέσεις,οι απόψεις του και η πολιτική πρακτική του θα απηχούν τις σοσιαλδημοκρατικές αρχές και αξίες;Το σημαντικότερο ερώτημα,όμως,είναι άλλο:Μπορεί να πείσει το ΠΑΣΟΚ σήμερα; 

Πως άραγε θα πείσει τους προδομένους πρώην ψηφοφόρους του,όταν ο νέος πρόεδρος θα προέρχεται απο τον πυρήνα των παλαιών πρωταγωνιστικών στελεχών και δεν θα ειναι ένα πρόσωπο συμπαθές;

Παρα τις απώλειες που υπέστη το ΠΑΣΟΚ,διαθέτει αρκετούς νέους ανθρώπους στις κατα τόπους οργανώσεις του.Άτομα της νέας γενιάς,ιδεολόγοι που δεν αποδέχθηκαν σιωπηρά την παρακμή του κόμματος και επιθυμούν την πλήρη ανασύνταξή του.Ελπιδοφόρα θα ήταν η υποψηφιότητα ενός νέου ηλικιακά,άφθαρτου πολιτικού προσώπου.Ένας πρόεδρος που θα επανοτοποθετούσε το ΠΑΣΟΚ στον φυσικο πολιτικό του χώρο και θα μπορούσε να συμβάλλει στην πραγματική αναγέννησήτου.Με νέες ιδέες αλλα και σύμφωνες στις ιδεολογικές αρχές-αξίες του κόμματος,θα είχε αρκετή πέραση τόσο στην νέα γενιά όσο και σε πρώην ψηφοφόρους.Σύμφωνα με εσωκομματικές πηγές,είχε προταθεί απο πολλά στελέχη η υποψηφιότητα του Ν.Ανδρουλάκη αλλα τελικώς ο ίδιος προτίμησε να παραμείνει στην θέση του,ως ευρωβουλευτής.

Ο πρόεδρος που θα εκλεγεί την Κυριακή θα έχει πολύ δύσκολο έργο.Τωρα εάν ο Λοβέρδος ή η Γεννηματά ή ο Κωσταντινόπουλος κατορθώσουν να καταστήσουν ξανά το ΠΑΣΟΚ κυρίαρχη πολιτική δύναμη,θα έχουν επιτύχει <<άθλο>>.Διότι το μεγαλύτερο μέρος της παλαιάς κομματικής βάσης έχει ήδη αποδοκιμάσει με την εκλογική του στάση τα στελέχη που διετέλεσαν υπουργοί την περίοδο 2010-2014.Συνεπώς,η ηγεσία που θα αναδειχθεί την Κυριακή θα ανασυντάξει το ΠΑΣΟΚ ή θα το οδηγήσει στην διάλυση και τον πολιτικό αφανισμό;

Με την αναπαραγωγή του παλαιού πολιτικού προσωπικού,το δεύτερο είναι πιθανότερο.Γι’ αυτό το λόγο στελέχη του παλαιού πυρήνα θα βοηθήσουν στην επάνοδο του ΠΑΣΟΚ,μόνον εάν αποστασιοποιηθούν και κρατήσουν μια αξιοπρεπή-παρατηρητική στάση.Άλλωστε, ο πρώτος που έδωσε το παράδειγμα ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

 

Πολιτική ενότητα: Η απάντηση στους δανειστές

Την ώρα που το μέλλον της χώρας μας διακυβεύεται και οι εταίροι σκληραίνουν περισσότερο την στάση τους,οι πολιτικές δυνάμεις καλούνται να στείλουν ένα μήνυμα ενότητας στο εξωτερικό.Μακριά από τις κομματικές ιδεοληψίες και τα μικροπολιτικά συμφέροντα οφείλουν να βρουν έναν κοινό τόπο,που δεν είναι άλλος παρά η επιβίωση της ελληνικής κοινωνίας.

Η πρόταση των δανειστών αποκαλύπτει την παντελώς αδιάλλακτη στάση τους στο ζήτημα της λιτότητας.Συνεχίζουν να απαιτούν την λήψη παράλογων μέτρων,τα οποία εάν εφαρμοστούν θα εξοντώσουν έτι περαιτέρω τον κοινωνικό ιστό της χώρας.Επιδιώκουν την μονιμοποίηση της ύφεσης;

Σε αυτήν την παράλογη εμμονή των δανειστών πρέπει να μπει ένα φρένο.Μόνο με ενωμένες τις πολιτικές δυνάμεις θα εισακουστεί το αίτημα για τον τερματισμό της λιτότητας.Κυβέρνηση και αντιπολίτευση μπορούν να συμφωνήσουν σε τρεις στρατηγικές πολιτικής:

  • Αποτελεσματική αντιμετώπιση της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής.
  • Διάλυση του πελατειακού κράτους και ολική μεταρρύθμιση στον δημόσιο τομέα.
  • Συγκρότηση εθνικής διαπραγματευτικής ομάδας.

Για όλα τα παραπάνω,χρειάζονται αρκετές υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές και πρωτίστως <<διαζύγιο>> με το παρελθόν.Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εμμένει στην λογική της συνέχισης του πελατειακού κράτους ,καθώς έχει αποδειχθεί το πλέον ζημιογόνο και κοινωνικά άδικο.Η ΝΔ πρέπει να στραφεί ολικά στον κοινωνικό φιλελευθερισμό,αγνοώντας τις υπερσυντηρητικές φωνές που ακόμα και σήμερα υποστηρίζουν την εφαρμογή μέτρων λιτότητας.

Πάρα ταύτα,το πρωταρχικό ζητούμενο είναι να σπάσει ο διχασμός στο πολιτικό σκηνικό της χώρας και να επικρατήσει η λογική.Διότι,οι δανειστές εκμεταλλεύονται το κλίμα διχόνοιας εντός της χώρας,διατυπώνοντας παράλογες απαιτήσεις και εκτοξεύοντας απειλές.Αντίθετα σε ένα κλίμα πολιτικής ενότητας,η Ελλάδα αποκτά διαπραγματευτική ισχύ και η (άντι-)πρόταση της μπορεί να διαμορφωθεί καλύτερα έτσι ώστε να εξισορροπεί αδικίες και να εισακουστεί και από την άλλη πλευρά.Άλλωστε όταν οι εταίροι θα έχουν να αντιμετωπίσουν μια εθνική διαπραγματευτική ομάδα,τότε θα πρέπει να συνετιστούν και να ΣΕΒΑΣΤΟΥΝ επιτέλους την ελληνική κοινωνία(κάτι που είναι αυτονόητο)

Ενωθείτε..όσο είναι νωρίς.

Μνημόνιο 4;

Απόγευμα Τετάρτης..και ανοίγοντας τις τηλεοράσεις μας είδαμε τον Α.Τσίπρα και τον Γιάνη Βαρουφάκη,χαμογελαστούς και ευδιάθετους.Για μια στιγμή,πιστέψαμε πως επετεύχθη η πολυπόθητη συμφωνία με τους εταίρους.Τελικά,όμως,μια από τα ίδια.Εξερχόμενοι από το Υπουργείο Οικονομικών,διαβεβαίωσαν πως όλα βαίνουν καλώς και ότι η συμφωνία είναι κοντά.Μάλιστα,η διαπραγματευτική ομάδα ήδη συγγράφει εσπευσμένα το σχέδιο της συμφωνίας.

Άξια προσοχής είναι η δήλωση του πρωθυπουργού,πως η χώρα βαδίζει σε συνθήκες ασφάλειας και σταθερότητας.Εύλογα μπορεί ο καθένας να αναρωτηθεί αν οι συνθήκες αυτές υπάρχουν όταν τα δημόσια ταμεία είναι άδεια,οι τράπεζες αντιμετωπίζουν πρόβλημα ρευστότητας και όταν η πραγματική οικονομία βρίσκεται σε ακινησία με αυξημένη ανεργία και λουκέτα στις επιχειρήσεις.(Ξενοδοχείο Πεντελικον κ.α.)Εάν  ο πρωθυπουργός θεωρεί «ασφάλεια» και «σταθερότητα» μόνον την δυνατότητα πληρωμής μισθών και συντάξεων καθώς και την διασφάλιση των καταθέσεων,τότε η πραγματικότητα  που έχει διαμορφωθεί τους τελευταίους μήνες είναι ανάλογη με την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας την άνοιξη του 2010(Κυβέρνηση Γ.Παπανδρέου).

Η αισιοδοξία και τα «χαρμόσυνα» νέα δεν άργησαν να φθάσουν στο κέντρο αποφάσεων των Βρυξελλών. Νταισεμπλουμ, Σόιμπλε χαρακτήρισαν υπεραισιόδοξα τα μηνύματα της Αθήνας,ενώ δεν παρέλειψαν να επισημάνουν ότι η Ελλάδα έχει να διανύσει ακόμα πολύ δρόμο για την επίτευξη συμφωνίας.Αξίζει να σημειωθεί ότι η ΕΚΤ(Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) δεν αύξησε την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες,μέσω του ELA.

Το ερώτημα που τίθεται είναι απλό:Σε τι είδους συμφωνία οδηγούμαστε;Μια συμφωνία-γέφυρα για την ολοκλήρωση του υπάρχοντος προγράμματος ή νέα,ενιαία συμφωνία για τρίτο πακέτο βοήθειας προς την χώρα μας;

Ημερομηνία κλειδί θεωρείται η 5η Ιουνίου,όταν και η Ελλάδα πρέπει να καταβάλλει 300 εκατομμύρια ευρώ στο ΔΝΤ. Η ελληνική κυβέρνηση και οι Ευρωπαίοι εταίροι επιθυμούν να καταλήξουν μέχρι τότε σε συμφωνία,ώστε να αποφευχθούν δυσάρεστες εξελίξεις.

Το «προσχέδιο» συμφωνίας.

Στο «σχέδιο» συμφωνίας,που παρουσίασε η κυβέρνηση φαίνεται ότι πολλές από τις προεκλογικές της εξαγγελίες έχουν μπει στο συρτάρι.Προετοιμάζεται μια ισοπεδωτική φοροεπιδρομή,καταργούνται οι πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και ενοποιούνται τα ασφαλιστικά ταμεία.Άραγε τα υφεσιακά μέτρα(οριζόντιες περικοπές μισθών-συντάξεων κτλπα) αντικαθίσταται από την εξίσου άδικη και αντιαναπτυξιακή αύξηση των φορολογικών συντελεστών και την διατήρηση του ΕΝΦΙΑ;Ένα τέτοιο μείγμα πολιτικής θα οδηγήσει σε περαιτέρω εμβάθυνση της ύφεσης,με τα μεσαία και τα χαμηλά στρώματα να πλήττονται για ακόμα μια φορά.

Το ύψος του χρηματοδοτικού κενού και η έλλειψη ρευστότητας προκαλούν ανησυχίες σε πολλούς αναλυτές εντός και εκτός συνόρων,οι οποίοι κάνουν διαμηνύουν ότι η χώρα μας είναι πιθανόν να χρειαστεί ένα νέο πακέτο βοήθειας από τους δανειστές. Αυτό σημαίνει,ένα νέο μνημόνιο που θα εμπεριέχει υφεσιακά μέτρα.Μια συμφωνία..σαν όλες τις προηγούμενες που θα ακολουθεί την δανειακή σύμβαση και θα διέπεται από το αγγλικό δίκαιο,με ότι αυτό συνεπάγεται για την διατήρηση της εθνικής κυριαρχίας.

Είτε σε περίπτωση ολοκλήρωσης του υφιστάμενου προγράμματος με μια συμφωνία-γέφυρα,είτε σε ενιαία συμφωνία για νέο πακέτο χρηματοδοτικής στήριξης θα υφίσταται το ίδιο νομικό καθεστώς για την χώρα μας.(Δικαστήρια Λουξεμβούργου,αγγλικό δίκαιο κτλ.)

Ύστερα από την πολύμηνη καθυστέρηση των διαπραγματεύσεων καθώς και το λανθασμένο αίτημα για τετράμηνη παράταση του μνημονίου,η κυβέρνηση είναι εγκλωβισμένη στο εκβιαστικό δίλημμα «Κακή συμφωνία(υφεσιακά μέτρα) ή χρεωκοπία».Τον Φλεβάρη ,οι δημοσιονομικές επιτυχίες που είχε σημειώσει η Ελλάδα το 2014,αποτελούσαν ένα ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο,στα χέρια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Με το 1/10 των υποχωρήσεων που καλείται να προβεί σήμερα,η Ελλάδα θα εισερχόταν στην νέα φάση(προληπτική γραμμή χρηματοπιστωτικής στήριξης) με πολλούς από τους επαχθείς όρους του μνημονίου να αποτελούν παρελθόν.

Ας ευχηθούμε,η νέα συμφωνία να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο επώδυνη για την ελληνική κοινωνία.Οι επόμενες συνεδριάσεις του Βrusels Group και η τριμερής συνάντηση Μέρκελ-Ολάντ-Γιούνκερ αναμένεται να είναι καθοριστικές για το περιεχόμενο της συμφωνίας.