Η τελευταία ευκαιρία του παρόντος πολιτικού συστήματος.

Αύριο Παρασκευή, συγκαλείται εκτάκτως το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών υπο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Στην κορυφή της ατζέντας βρίσκεται αναπόφευκτα το μείζον ανθρωπιστικό ζήτημα του προσφυγικού, το οποίο τις τελευταίες εβδομάδες λαμβάνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και η χώρα μας καλείται να σηκώσει ένα βάρος που δεν της αναλογεί. Το αυριανό συμβούλιο των αρχηγών αποτελεί ουσιαστικά μια απέλπιδα προσπάθεια να εξασφαλιστεί το minimum της εθνικής συνεννόησης, απαραίτητης σε μια περίοδο διαρκών μεταβολών σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.

 Είναι η εθνική συνεννόηση, αυτή καθ’ αυτή, πολιτική διέξοδος ;

Όχι, αλλά σε πρώτο στάδιο, η πολιτική συνεννόηση είναι το πρώτο βήμα για την βέλτιστη αντιμετώπιση-διαχείριση της διπλής κρίσης( προσφυγικής και οικονομικής) που διέρχεται η πατρίδα μας και μεταγενέστερα η καθοριστική μετάβαση από το <<παρηκμασμένο παλαιό πολιτικό σύστημα>> σε μια νέα πολιτική εποχή, υπό την προϋπόθεση της εφαρμογής δομικών μεταρρυθμίσεων στο κράτος και στην δημόσια διοίκηση.

Είναι προφανές ότι ένα οικουμενικό κυβερνητικό σχήμα που θα αναπαράγει την φαυλότητα και το ίδιο πολιτικό προσωπικό δεν θα ωφελήσει επ’ ουδενί την χώρα. Δια τούτο, οι πολιτικοί ηγέτες με πρώτο τον νεαρό σε ηλικία πρωθυπουργό Α. Τσίπρα καλούνται να ανταποκριθούν στα κελεύσματα των καιρών, προλαβαίνοντας τις εξελίξεις στο εσωτερικό και διεθνές πεδίο. Σε πρώτη φάση, η υιοθέτηση μιας κοινής εθνικής γραμμής για την προσφυγικό, με αφορμή την κρίσιμη σύνοδο Κορυφής της Δευτέρας μοιάζει κάτι το αυτονόητο.

Pacta sunt servanta και όχι επιλεκτικά. Ο λόγος φυσικά για την Συνθήκη Λισαβόνας.

 Η ευθύνη για την διαχείριση του προβλήματος πρέπει να επιμεριστεί στα κράτη-μέλη της ΕΕ, ανάλογα με τις αντοχές και τις υποδομές της κάθε χώρας. Η Ελλάδα έχει υπερβεί κατα πολύ τις δυνατότητες της και χάρη στην έμπρακτη αλληλεγγύη των πολιτών της προς τους πρόσφυγες, έχει κατορθώσει να ανταποκριθεί σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό. Για να είμαστε δίκαιοι, ο κρατικός μηχανισμός κωλυσιέργησε για ακόμα μια φορά και την ύστατη κυριολεκτικά στιγμή, προσπαθεί να μάζεψει τα ασυμάζευτα. Φανταστείτε μόνον, τι θα συνέβαινε αν η ελληνική κοινωνία δεν έδειχνε κατανόηση και δεν συμπαρίσταντο στο ανθρώπινο αυτό δράμα. Έστω και τούτη την ώρα, πρέπει να επιδιωχθεί ο καλύτερος δυνατός συντονισμός τόσο των ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας όσο και των φιλανθρωπικών οργανώσεων.

Σε ότι αφορά τα υπόλοιπα ζητήματα και κυρίως το οικονομικό πρόβλημα βρισκόμαστε πάλι σε οριακό σημείο με την αξιολόγηση να βρίσκεται στον αέρα. Προς αποφυγήν της εφαρμογής επώδυνων μέτρων που θα αμβλύνουν τις ήδη έντονες κοινωνικές ανισότητες, προτείνεται η συμφωνία των πολιτικών δυνάμεων επι ενός σχεδίου διάλυσης του κομματικού κράτους και θέσπισης μηχανισμών αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής. Η συνταγματική μεταρρύθμιση που θα περιλαμβάνει την κατάργηση του επαίσχυντου <<νόμου περί ευθύνης υπουργών>> (αρ.86 Σ), την οικοδόμηση μιας αυθεντικής σχέσης αντιπροσώπευσης πολίτη-πολιτικού καθώς και την πληρέστερη προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων πρέπει να επισπευστεί το συντομότερο δυνατόν.

Αυτά τα ολίγα! Θα μπορούσαν να καταναλωθούν τόνοι μελανιού και πολλές σελίδες για την εξονυχιστική ανάλυση των ως άνω ζητημάτων. Όμως, μπορούν να αποτελέσουν τις κατευθυντήριες αρχές της αυριανής κρίσιμης συνεδρίασης και στο προσεχές μέλλον, εάν εκδηλωθεί η βούληση, πολιτικές πράξεις που θα συμβάλλουν στην διάνοιξη μιας νέας περιόδου, μιας νέας σχέσης πολίτη-πολιτικού. Αύριο είναι η τελευταία ευκαιρία του παρόντος πολιτικού συστήματος να υπερβεί τα εσκαμμένα και να εξυπηρετήσει -έστω και υποτυπωδώς- το συλλογικό συμφέρον. Συνεννοηθείτε, γιατί χανόμαστε!

O νεόπλουτος Νεοέλληνας μέσα μας

Ανέκαθεν αλλά κατά κύριο λόγο στην σύγχρονη κοινωνία, της επικράτησης της μαζικής κουλτούρας κατά Μαρκούζε, των «μηχανοποιημένων» κοινωνικών σχέσεων, πολλοί άνθρωποι δεν αντικρίζουν τον συνάνθρωπο ως φορέα αξιοπρέπειας παρά μόνον ως μια υλική οντότητα.

Στην ζωή μας έχουμε συναντήσει και συναναστραφεί κακεντρεχείς, μισαλλόδοξους, κομπλεξικούς, υλιστές ή την χείριστη περίπτωση ου συνδυασμού όλων αυτών των αρνητικών χαρακτηριστικών που δημιουργεί ένα εξόχως αρνητικό μείγμα προσωπικότητας. Ειδικότερα, ο υλιστής μεταμορφώνεται σε τέτοιο σημείο που απορρίπτει και τους πιο αγαπημένους του ανθρώπους, εάν και εφόσον δεν έχει να αποκομίσει κάποιο «υλικό» όφελος απ’ εκείνους. Όντας αλαζόνας, υπερ-ατομικιστής και νάρκισσος αποδομεί τις αυθεντικές, πανανθρώπινες αξίες και αρετές όπως: τον ανθρωπισμό, τον αλτρουισμό, την κοινωνική παιδεία, την δια βίου μάθηση και την ευρύτερη καλλιέργεια. Κατά βάθος. όμως, πρόκειται για τον πλέον ανασφαλή άνθρωπο που επειδή στερείται αξιών και αρετών, επιδεικνύει μανιωδώς τα υλικά αγαθά που έχει στην κατοχή του. Επιπρόσθετα, δεν βιώνει καμία αίσθηση πλήρωσης-ολοκλήρωσης και ωσάν αδηφάγο επιζητεί ακόμα περισσότερα. Ο άκρατος υλισμός φθείρει ψυχικά και πνευματικά τον άνθρωπο, μετατρέποντάς τον σε ένα άβουλο όν, πρόθυμο ακόμα και να «εγκληματίσει» προκειμένου να επιτύχει αυτό που επιθυμεί.

Στην Ελλάδα, ο παραπάνω τύπος ανθρώπου συναντάται στους «νεόπλουτους-νεοέλληνες».

Καθ’ όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης, τέτοιου είδους άνθρωποι κυριάρχησαν σε όλα τα πεδία της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, προκαλώντας ουσιαστικά την χρεωκοπία, είτε φοροδιαφεύγοντας, είτε ληστεύοντας τα δημόσιο ταμεία. Ακόμα και στην τωρινή συγκυρία, όσοι εξ’ αυτών δεν έχουν πληγεί από την ύφεση, επιδεικνύουν ένα περισσότερο σκληρό και απάνθρωπο πρόσωπο, αδιαφορώντας για τα τρία εκατομμύρια των φτωχών και το ενάμισι εκατομμύριο των ανέργων.

Σύμπτωμα του <<νεοφιλελευθερισμού>> ή έλλειμμα στοιχειώδους κοινωνικής-πολιτειακής παιδείας; Μάλλον και τα δύο μαζί. Το σίγουρο είναι πως με αφορμή την κρίση, οφείλουμε να επανορίσουμε τις αξίες μας, αντικρίζοντας τον συνάνθρωπο μας, ως προσωπικότητα και φορέα αξιοπρέπειας και μόνον. Στο σημείο αυτό, η Πολιτειακή Παιδεία έρχεται να διαδραματίσει έναν αποφασιστικό ρόλο, αυτόν της δημιουργίας ενός νέου, υπεύθυνου, ενεργού και ενήμερου πολίτη.

Στην εποχή μας, υπάρχουν πλείστα παραδείγματα ανθρώπων που αποδεικνύουν εμπράκτως την κοινωνική τους αλληλεγγύη, από τις γιαγιάδες στην Μυτιλήνη μέχρι και τα συσσίτια των δήμων. Ας έχουμε ως πρότυπο, τέτοιου είδους πρωτοβουλίες και δράσεις και ας τις ενισχύσουμε, όσο μπορούμε.

Συγκρουστείτε με τα κόμματά σας, όχι με την κοινωνία

Γυρνώντας τον χρόνο πίσω, τις ίδιες ακριβώς ημέρες πέρυσι, κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι οι πολιτικές εξελίξεις θα ήταν, σε τέτοιο βαθμό , ανατρεπτικές για την πρώτη «αριστερή» κυβέρνηση στην Ελλάδα. Τότε, ο ενθουσιασμός της «πολιτικής αλλαγής» της 25ης Γενάρη δημιουργούσε ελπίδες και προσδοκίες για εθνική, κοινωνική και οικονομική ανάταση. Μερικοί παρέμεναν επιφυλακτικοί, μεταξύ αυτών και εγώ, πλην όμως κρατούσαν μια στάση αναμονής καθώς σε μια νέα κυβέρνηση δίδεται πάντοτε μια περίοδος ανοχής και χάριτος. Δεν αναφέρομαι, προφανώς, στην στάση των πολιτικών της αντιπάλων, διότι οι τελευταίοι όπως και οι του ΣΥΡΙΖΑ θέτουν υπεράνω όλων το κομματικό συμφέρον και ως εκ τούτου δεν μπορούν να προσλάβουν και να αξιολογήσουν την πραγματικότητα με καθαρή ματιά, αλλά με φανατισμό και εμπάθεια.

Η ελπίδα έσβησε γρήγορα και μέσα σε επτά μήνες, έδωσε την θέση της στην μελαγχολία και με την σειρά της η  μελαγχολία έδωσε την θέση της στην σημερινή οργή και αγανάκτηση. Στο μεταίχμιο μεταξύ της 12ης Ιουλίου και των πρόωρων εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου, αρκετοί εκ των συμπολιτών μας, αν και δυσαρεστημένοι από την «συνθηκολόγηση» πίστεψαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση θα μπορέσει να εφαρμόσει το μνημόνιο με γνώμονα την κοινωνική δικαιοσύνη. Μεταξύ αυτών και οι αγρότες, πολλοί εκ των διαμαρτυρηθέντων ελευθέρων επαγγελματιών και μια μεγάλη μερίδα των λαϊκών στρωμάτων.

Όσο και αν κάποια εναπομείναντα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ -που εμφορούνται ριζοσπαστικές ιδέες- δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το διανοηθούν, ο ΣΥΡΙΖΑ, ως πολιτικό υποκείμενο- μεταλλάσσεται και οδεύει προς την σοσιαλδημοκρατία με ταχύτατους ρυθμούς. Βέβαια, ο ίδιος ο πρωθυπουργός υπόσχεται έναν νέο δρόμο προς τον σοσιαλισμό, μέσα από τις μάχες στον κυβερνητικό θώκο και στα κέντρα αποφάσεων υπερεθνικών οργανισμών που επί δεκαετίες η ριζοσπαστική Αριστερά αμφισβητούσε έως και αποδοκίμαζε. Μάλιστα θέτει την μάχη αυτή, ως το διακύβευμα για την αριστερά του 21ου αιώνα. Το κατά πόσον θα μπορέσει να «υλοποιήσει» το όραμα του, μέσω της νεοφιλελεύθερης οδού του τρίτου μνημονίου είναι άγνωστο. Διότι στην προσπάθειά του να βάλει «ταξικές» πινελιές στην εφαρμογή του τρίτου μνημονίου υποπίπτει στα αδιέξοδα και στις αντιφάσεις που ο ίδιος δημιούργησε. Και ερχόμαστε στο φλέγον ζήτημα του ασφαλιστικού που κυριαρχεί στην επικαιρότητα.

Η ταξική αμεροληψία και η κοινωνική αδικία του -απορριφθέντος από τους δανειστές- προσχεδίου του νέου Ασφαλιστικού οφείλονται στον απόλυτο εξισωτισμό και την ολοκληρωτική ισοπέδωση που επιχειρεί να δημιουργήσει. Για παράδειγμα, εξομοιώνει τους έντιμους ελεύθερους επαγγελματίες και αγρότες με τους φοροδιαφεύγοντες, συρρικνώνοντας υπερβολικά το εισόδημα των πρώτων. Αντί της ενίσχυσης των μηχανισμών ελέγχου της φοροδιαφυγής( μέσω τεχνικών κλιμακίων της Κομισιόν), όλοι και όλες , ανεξαιρέτως, μετατρέπονται σε υπαίτιοι της χρεωκοπίας των ασφαλιστικών ταμείων, καλούμενοι να συνεισφέρουν το 80% του εισοδήματός του, πράγμα το οποίο χαρακτηρίζεται επιεικώς παράλογο! Μαζί με τις επαγγελματικές ομάδες, τις αμαρτίες δεκαετιών, θα κληθούν να πληρώσουν χαμηλοσυνταξιούχοι που θα χάσουν οριστικά το ΕΚΑΣ! Όπως γίνεται αντιληπτό η προσπάθεια ωραιοποίησης της πραγματικότητας από την παρούσα κυβέρνηση ξεπερνά κάθε προηγούμενο.

Μερικές απλές λύσεις για το ασφαλιστικό

Η παρούσα κυβέρνηση κάνει συχνά λόγο για «στείρα διαφωνία ή αντιπολίτευση» και για την απουσία αντιπρόταση. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι ο μέσος άνθρωπος γνωρίζει -αν όχι λεπτομερώς αλλά επαρκώς- τις αιτίες της χρεωκοπίας των ασφαλιστικών ταμείων θα μπορούσαν ως «αντιπρόταση να σταθούν τα εξής:

1) Σύσταση εξεταστικής επιτροπής στην Βουλή για τις αιτίες που δημιούργησαν το πρόβλημα ώστε ύστερα από ενδελεχή έρευνα να οδηγηθούν οι υπαίτιοι στην δικαιοσύνη. Θα ήταν προτιμότερο, η διαδικασία να διεξαχθεί απευθείας από την δικαιοσύνη, καθ’ ύλη αρμόδια να ασκεί τέτοιου είδους αρμοδιότητες αλλά ο συνταγματικός νομοθέτης μερίμνησε να προστατεύσει το πολιτικό μας προσωπικό, αναθέτοντας στην εθνική αντιπροσωπεία δικαστικές αρμοδιότητες!

2)Ενίσχυση μηχανισμών ελέγχου του κρατικού μηχανισμού, μέσω της συνεισφοράς τεχνικών κλιμακίων της Κομισιόν που μπορούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, υποβοηθώντας το έργο των ελληνικών αρχών.

3)Περικοπές στις αδικαιολόγητα υψηλές συντάξεις, πολλές εξ’ αυτών διπλές και τριπλές, ώστε να διασωθεί το ΕΚΑΣ και να προστατευθούν συνολικά οι χαμηλές συντάξεις.
Οι ως άνω προτάσεις -αν όχι αρκετές- αλλά απλές και άμεσα εφαρμόσιμες αποτελούν πάγιο αίτημα του κάθε υγιούς πολίτη αυτής της χώρας. Προσκρούουν, όμως, στην απροθυμία της πολιτικής τάξης να συγκρουστεί με τις ομάδες προνομιούχων και ταυτόχρονα στην πρωταρχική της μέριμνα να προστατεύσει τους κομματικούς στρατούς.

Η διέξοδος της πολιτικής συνεννόησης

Οι κοινωνικές αντιδράσεις κλιμακώνονται σε σημείο που οι αγρότες έχουν καταφθάσει στην Αθήνα και παραμένουν αποφασισμένοι για όλα! Προς αποφυγή ακραίων καταστάσεων και γενικευμένων ταραχών, προτείνεται, η κυβέρνηση να ανοίξει τον διάλογο με τα υπόλοιπα κόμματα και τις κοινωνικές ομάδες, αφού προβεί στις απαραίτητες διορθώσεις. Το ζητούμενο για την κυβέρνηση και τα υπόλοιπα κόμματα είναι να συγκρουστούν με τον ίδιο τους τον εαυτό, εξασφαλίζοντας το minimum εθνικής συνεννόησης και διαμορφώνοντας εκείνο το πολιτικό περιβάλλον που θα τους επιτρέψει να πάρουν οριστικό διαζύγιο με τις καταστροφικές πρακτικές του παρελθόντος.

Κατά το τελευταίο διάστημα, τα μηνύματα προς την χώρα μας είναι εξόχως αρνητικά, με την πλευρά των εταίρων να κάνει λόγο για καθυστερήσεις και κωλυσιεργία ως προς την εφαρμογή του προγράμματος. Αν συνεκτιμήσει κανείς και την δυσμενή θέση της χώρας μας στο μείζον ανθρωπιστικό ζήτημα των προσφύγων, αντιλαμβάνεται εύκολα ότι οι συνθήκες επιτάσσουν την συνεργασία των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Μια συνεργασία και συνεννόηση στην βάση της προστασίας των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων, της κοινής «εθνικής γραμμής» απέναντι στους ευρωπαίους εταίρους με αποκλειστικό σκοπό την ομαλή έξοδο από την κρίση. Η ανάληψη πολιτικών πρωτοβουλιών, τις επόμενες ημέρες, είναι αναγκαία προκειμένου να μην αναβιώσουμε τα γεγονότα του περασμένου Ιούλη, ευρισκόμενοι σε χειρότερη κατάσταση.

Μπλόκο στον «παραλογισμό»

Οι εξελίξεις των τελευταίων τριών εβδομάδων αποκαλύπτουν σιγά-σιγά το αληθινό πρόσωπο ενός κόμματος, κατ’ όνομα ριζοσπαστικά αριστερού, κατ’ ουσίαν νεοφιλελεύθερου <<αριστερού>> που επαγγέλοταν την κοινωνική προστασία, την δίκαιη ανακατανομή των βαρών και κατέληξε να πολιτεύεται με τον ίδιο τρόπο, όπως το αλήστου μνήμης κραταιό ΠΑΣΟΚ και η <<πασοκίζουσα>> Νέα Δημοκρατία.

 

Αξίζει να αναφερθεί, η συγγνώμη του Μανώλη Γλέζου προς τον ελληνική κοινωνία δίοτι,όπως υποστήριξε δεν γνώριζε ότι η μόνη έγγνοια των πρώην συντρόφων του ήταν η <<εξουσία>>. Ώστε να επιβεβαιώνεται πανηγυρικά ο προβληματισμός εκείνων των ανθρώπων που θέλουν την ίδια την εξουσία, ως έννοια και ως φαινόμενο, πλήρως αντίθετη προς την κοινωνική ελευθερία. Η εμμονή του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος να εφαρμόζει πολιτικές αναντίστοιχες προς την κοινωνική βούληση είναι μια άκομη επιβεβαίωση αυτού του προβληματισμού.

 

Αλήθεια, διεξήχθη, κάποιος ανοιχτός και ειλικρινής διάλογος της κυβέρνησης με την κοινωνία για το νέο Ασφαλιστικό; Ή μήπως ένα ωραίο πρωινό του Γενάρη, ο αρμόδιος υπουργός παρουσίασε ένα σχέδιο που έλαβε μόνον την έγκριση του κυβερνητικού συμβουλίου;

 

Συγχωρέστε με για τoν πρώτο ενικό αλλα είχα <<προειδοποιήσει>> απο την επομένη των εκλογών του Σεπτέμβρη, ότι εάν η νεοσύστατη τότε κυβέρνηση δεν μετριάσει τις κοινωνικές αδικίες του τρίτου μνημονίου και αθετήσει ξανά τις προεκλογικές της υποσχέσεις, θα συναντήσει αντιδράσεις, ανάλογες με εκείνες που συνάντησε η κυβέρνηση του Γ.Παπανδρέου (2009-2011). Εκέινον τον καιρό, όμως, οι πανηγυρισμοί στην Κουμουνδούρου δεν έλεγαν να κοπάσουν και οι κομματικοί ταγοί του ΣΥΡΙΖΑ έκλειναν τα αυτιά τους ή διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους προς οποιαδήποτε κριτική ή αντίθετη άποψη.

 

Πως θα επιτυγχάνονταν μια κοινωνικά δίκαιη εφαρμογή της συμφωνίας, χωρίς να θιγούν αυτοί που  προκάλεσαν την οικονομική κρίση στην χώρα μας;

 

Το οικονομικό πρόβλημα δεν δημιουργήθηκε από τους χαμηλοσυνταξιούχους που λαμβάνουν το ΕΚΑΣ, ούτε από τους φτωχούς και μεσαίους αγρότες, ούτε από τους νέους δικηγόρους, ούτε από τους νέους επιστήμονες. Ένας δυσλειτουργικός κρατικός μηχανισμός σε αγαστή συνεργασία με ένα παρηκμασμένο πολιτικό σύστημα μετέτρεψαν την διαφθορά, την φοροδιαφυγή σε <<τρόπο επιβίωσης>> και το ρουσφέτι σε <<επιλογή καριέρας>>.

 

Πρωτού οι μαζικές κοινωνικές αντιδράσεις(μπλόκα αγροτών, διαδηλώσεις, απεργιακές κινητοποιήσεις) λάβουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις, η κυβέρνηση και ο ίδιος ο πρωθυπουργός οφείλουν σε πρώτο στάδιο να αποσύρουν αυτό το άθλιο σχέδιο για το Ασφαλιστικό και να ξεκινήσουν από μηδενική βάση έναν έντιμο διάλογο με την κοινωνία και τα υπόλοιπα κόμματα. Σε κάθε άλλη περίπτωση, έπονται ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις που θα ανοίξουν έναν νέο κύκλο περιπέτειας για την ελληνική οικονομία και κοινωνία!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Θα αντέξει η κυβέρνηση;

Μπορεί η 13η σύνταξη να μην καταβλήθηκε άλλα ο κ. Κατρούγκαλος φρόντισε να προσφέρει ως δώρο για την νέα χρονιά, το προσχέδιο διαπραγμάτευσης για το ασφαλιστικό. Ένα προσχέδιο, που στρέφεται κατά πάντων. Ελεύθεροι επαγγελματίες, έμποροι, μικρομεσαίοι και αγρότες θα πληρώσουν ακριβά το τίμημα. Οι νέοι συνταξιούχοι θα λάβουν σύνταξη μειωμένη κατά 20%, ενώ οι νύν χαμηλοσυνταξιούχοι θα χάσουν το ΕΚΑΣ. Μια πρόχειρη πρόταση δεν μπορεί να θεωρείται μεταρρύθμιση. Πολλώ δε μάλλον, δεν χαρακτηρίζεται σε καμία περίπτωση από ταξική μεροληψία και κοινωνική δικαιοσύνη. Την ίδια στιγμή που οι χαμηλοσυνταξιούχοι χάνουν το ΕΚΑΣ, οι αδικαιολόγητα υψηλές συντάξεις των ΔΕΚΟ, αρκετές εξ αυτών διπλές και τριπλές, μένουν άθικτες.

Η κυβέρνηση ανοίγει «μέτωπα πολέμου» με πολλές κοινωνικές ομάδες, κάτι το οποίο επιφέρει πολιτικό κόστος. Η ασυνέπεια λόγων-έργων συνοδεύεται από μια υποκριτική «κοινωνική ευαισθησία» και ένα δήθεν «ηθικό πλεονέκτημα».

Ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει το ηθικό αυτό πλεονέκτημα, όταν αντιγράφει όλες τις απεχθείς παλαιοκομματικές πρακτικές, εδραιώνοντας ένα νέο πελατειακό δίκτυο εξυπηρετήσεων. Κομματάρχες, στελέχη, συγγενείς και φίλοι τακτοποιούνται κατα τήν συνήθη πελατειακή διαδικασία. Η δικαιολόγηση αυτών των επιλογών, μάλιστα, γίνεται στο όνομα των διαχρονικών αγώνων της Αριστεράς με αναφορές στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, στους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης και τους πολιτικούς κρατουμένους (βασανισθέντες, εξορισμένους) επί δικτατορίας. Όλοι αυτοί οι αγωνιστές και πραγματικοί ιδεολόγοι δεν οραματίζονταν μια κυβέρνηση που θα εφάρμοζε λιτότητα εναντίον των οικονομικά ασθενέστερων, ούτε μια κυβέρνηση που θα διόριζε συγγενείς και φίλους. Και τούτο δεν σας το λέει ένας «αριστερός». Επιπρόσθετα, προκαλεί μόνον απαισιοδοξία η πολιτική παρέμβαση ενός νέου ανθρώπου με όρους της δεκαετίας του ‘50. Οι λύσεις στα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας δεν θα προέλθουν με την επιστροφή στις πιο μαύρες στιγμές του ελληνισμού. Αναφέρομαι στο γνωστό θέμα που προέκυψε με τον Γραμματέα της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ. Ας ελπίσουμε ότι η πρώτη του απάντηση εγράφη εν βρασμώ ψυχής! Διότι, αν μη τι άλλο, η νέα πολιτική γενεά οφείλει να πολιτεύεται με όρους του σήμερα, χωρίς να καλλιεργεί μια διχαστική ατμόσφαιρα και να αναπαράγει εμφυλιοπολεμικά συμπλέγματα.

Βιώνοντας μέρα με την μέρα τον συνδυασμό της άδικης οικονομικής πολιτικής και της εγκαθίδρυσης ενός νέου κομματικού κράτους, οι κοινωνικές δυνάμεις που στήριξαν προεκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Α. Τσίπρα, αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους και αντιδρούν στην επερχόμενη οικονομική τους εξόντωση. Για τους αγρότες, ειδικά, τα μέτρα αποτελούν «casus belli». Η κυβέρνηση υφίσταται έντονες πιέσεις και από τους δανειστές, οι οποίοι εξακολουθούν να είναι δύσπιστοι και να απορρίπτουν πολλές προτάσεις της ελληνικής πλευράς.

Το ασφαλιστικό, τα εργασιακά, η φορολογία των αγροτών απειλούν την κυβερνητική συνοχή. Η ισχνή πλειοψηφία των 153 δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως δεδομένη. Ο Ιωάννης Μιχελογιαννάκης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, προανήγγειλε πως δεν θα ψηφίσει τίποτα. Η πολιτική σταθερότητα διακυβεύεται για ακόμα μια φορά, δημιουργώντας μια αρνητική εικόνα της χώρας μας προς το εξωτερικό και αποθαρρύνοντας κάθε επένδυση. Η λύση, η προοπτική δηλαδή σχηματισμού μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας, δείχνει να εγκαταλείπεται και να απορρίπτεται επί της αρχής από το ίδιο το κυβερνών κόμμα. Τα οφέλη από μια έντιμη, ειλικρινή και αποτελεσματική εθνική συνεννόηση θα ήταν πολλά τόσο για την κοινωνία, όσο και για το διεθνές κύρος της Ελλάδας. Ωστόσο, οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο δεν συντελούν καθώς δεν υπάρχει κλίμα εμπιστοσύνης μεταξύ ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ. Απ’ όλο το πολιτικό φάσμα, το μοναδικό κόμμα που επιδιώκει τον σχηματισμό μιας οικουμενικής κυβέρνησης είναι η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ του Βασίλη Λεβέντη!

Υπό αυτές τις συνθήκες, της έλλειψης εμπιστοσύνης σε εσωτερικό και εξωτερικό, τις κοινωνικές αντιδράσεις στα μέτρα λιτότητας, θα ήταν δύσκολο κανείς να ‘πει με σιγουριά ότι η παρούσα κυβέρνηση θα ολοκληρώσει την τετραετή θητεία της!

Γενναίο άνοιγμα στην κοινωνία ή συντήρηση των θυλάκων του παλαιοκομματισμού;

Το 2016 ήλθε και πρόεδρος στην ΝΔ δεν εξελέγη ακόμα. Αυτήν την φορά, δεν ήταν τα τεχνικά προβλήματα, καθώς η διαδικασία εξελίχθηκε ομαλά και η προσέλευση του κόσμου ικανοποίησε αρκετά τους κομματικούς ταγούς της ΝΔ. Σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από το καταστατικό, η επανάληψη της διαδικασίας θα μπορούσε να αποφευχθεί σε δύο περιπτώσεις:

α) Αν ο πρώτος συγκέντρωνε 50% συν μία ψήφο

β) Ακόμα και αν ο πρώτος συγκέντρωνε ποσοστό λιγότερο του 50% και ο δεύτερος παραιτείτο της υποψηφιότητας του, τότε ο πρώτος θα εκλεγόταν πρόεδρος από τον α’ γύρο.

 

Τίποτα απο τα δύο δεν συνέβη και την ερχόμενη Κυριακή 10/1, θα διεξαχθεί ο δεύτερος γύρος των εσωκομματικών εκλογών της ΝΔ. Βαγγέλης Μεϊμαράκης και Κυριάκος Μητσοτάκης διεκδικούν την ηγεσία της ΝΔ.

 

Αναλυτικά τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου.

Ευάγγελος Μεϊμαράκης : 39,8%   (160.823 ψήφους)

Κυριάκος Μητσοτάκης :  28,5%   (115.162 ψήφους)

Απόστολος Τζιτζικώστας : 20,3 %  (82.028 ψήφους)

Άδωνις Γεωργιάδης :       11,4 %  (46.065 ψήφους)

Το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου ερμηνεύθηκε ως μια κεντρώα επιλογή των ψηφοφόρων της ΝΔ, καθότι οι υποψηφιότητες Ά. Γεωργιάδη και Άπ. Τζιτζικώστα απέκτησαν έναν καθαρά έως και σκληρά δεξιό χαρακτήρα τόσο ως προς τα στελέχη που τους στήριζαν(βλέπε Μπαλτάκος-Βορίδης σε Τζιτζικώστα), όσο και ως προς την πολιτική τους ρητορική(Ο Άδωνις δήλωνε καθαρά δεξιός).

Η Νέα Δημοκρατία ανήκει ιδεολογικά στον χώρο της κεντροδεξιάς. Τούτο, όμως, ποτέ δεν αποτελούσε πανάκεια. Πάντοτε υπήρχαν τρείς τάσεις στην παράταξη αυτή: η φιλοευρωπαϊκή-μεταρρυθμιστική-κεντρώα, η λαϊκή δεξιά και η συντηρητική πτέρυγα που συγκέντρωναν μέχρι και ακροδεξιούς, βασιλόφρονες κτλ. Καθ’ όλη την διαδρομή της ΝΔ υπερείχε η πρώτη τάση, καθώς ήταν αυτή που ακολουθούσε την παρακαταθήκη του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Κανείς δεν ξεχνά, άλλωστε, την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος. Οι αρχές που τέθηκαν σε αυτό το κείμενο ήταν πολύ πιο μπροστά από την εποχή που εγράφησαν. Σε μια περίοδο με έντονα ακόμα τα πολιτικά πάθη, ήταν προοδευτικό να μιλήσει κάποιος για «διχαστικές, παραπλανητικές ετικέτες Αριστερά-Δεξιά» και να θέσει υπεράνω όλων την ενότητα του ελληνικού λαού, που επαπειλούνταν όσο τίποτα άλλο. Πέρασαν 42 χρόνια από τότε. Στην διάρκεια αυτών των ετών, η ΝΔ τήρησε ελάχιστα αυτές τις αρχές και διέπραξε σφάλματα, βλαπτικά για την χώρα, μιμούμενη σε αρκετές περιπτώσεις τις πρακτικές του βαθέως και κραταιού ΠΑΣΟΚ. Εν έτει 2016, δεν μπορείς να πολιτευθείς, προτάσσοντας μόνον τις καραμανλικές αρχές, αλλά χρησιμοποιώντας τις ως το ηθικοπολιτικό σου θεμέλιο και προσαρμόζοντάς τις στις σύγχρονες απαιτήσεις.

Οι τρείς προαναφερόμενες ιδεολογικές τάσεις εντός του κόμματος, αν και ως εκ της φύσεως τους συγκρουόμενες, δεν στάθηκαν ως αφορμή για τους «εσωκομματικούς εμφυλίους» που ξεσπούσαν κατά καιρούς. Οι όποιες διασπάσεις, προκλήθηκαν μόνον εξαιτίας της πολιτικής αλαζονείας ορισμένων και όχι λόγω ιδεολογικών διαφορών. Οι τελευταίες χρησιμοποιούνταν ως «προφάσεις εν αμαρτίαις» για να δικαιολογήσουν την υπέρμετρη φιλοδοξία που τύφλωνε κατά κυριολεξία στελέχη ικανά, που απολάμβαναν της εμπιστοσύνης του εκάστοτε προέδρου, με πιο τρανταχτό παράδειγμα την αποχώρηση του Αντώνη Σαμαρά το 1993 και την ίδρυση της Πολιτικής Άνοιξης. Προηγήθηκε αυτής η Δημοκρατική Αναγέννηση του Στεφανόπουλου και ακολούθησαν αυτής: το ΚΕΠ του Αβραμόπουλου, το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη καθώς επίσης οι εκ των έσω υπονομευτές, όπως οι συνδικαλιστικές ομάδες και συντεχνίες, που πάντοτε καιροφυλακτούσαν, ιδιαίτερα την περίοδο του Κ. Καραμανλή 2004-2009. Ενώ οι εντάσεις και οι διασπάσεις δεν αποτελούν εγγενές στοιχείο της κεντροδεξιάς, όπως συμβαίνει στην ριζοσπαστική Αριστερά, η κεντροδεξιά στην Ελλάδα είχε πάντοτε αυτήν την ιδιαιτερότητα.

Γιατί κάνουμε αυτήν την ιστορική αναδρομή; Ποια η σημασία της;

Όλες σχεδόν οι διασπάσεις έγιναν σε περιόδους που η Νέα Δημοκρατία κυριαρχούσε πολιτικά και απολάμβανε την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Στην τωρινή συγκυρία, που η πολιτική της κυριαρχία έχει χαθεί και η εσωκομματική γκρίνια έχει γίνει καθημερινότητα, πως μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο μιας διάσπασης ή αυτοδιάλυσης, υποκινούμενη ξανά από προσωπικά συμφέροντα με πρόσχημα τις δήθεν «πολιτικές διαφορές» ;

 

Οι δύο διεκδικητές , Β.Μειμαράκης και Κ.Μητσοτάκης, δεν απέχουν πολύ ιδεολογικά. Βέβαια αποτελούν δύο διαφορετικές προσωπικότητες, με διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετική «κοινωνική καταγωγή» και κυρίως διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας με τον κόσμο.

 

Αδιαμφισβήτητα ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης, με την λαϊκότητα, την αμεσότητα και τον αυθορμητισμό του είναι ιδιαίτερα προσφιλής προς τα μεσαία και χαμηλά στρώματα της κοινωνίας, εκείνους δηλαδή τους ανθρώπους που επλήγησαν και αδικήθηκαν περισσότερο στην κρίση. Η ΝΔ σημείωσε τις μεγαλύτερες εκλογικές απώλειες σε αυτά τα κοινωνικά στρώματα, την άλλοτε παραδοσιακή βάση ψηφοφόρων της κεντροδεξιάς. Αρκεί κανείς να ανατρέξει στον «εκλογικό χάρτη» και να κοιτάξει τα ποσοστά της ΝΔ στις λαϊκές γειτονιές. Ο Μεϊμαράκης απολαμβάνει την στήριξη μεγάλου αριθμού στελεχών, ενώ η καραμανλική πτέρυγα τον θεωρεί «εγγυητή της ενότητας».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, νέος, οπαδός του φιλελευθερισμού και των μεταρρυθμίσεων, με πολύ καλό βιογραφικό, πείθει μια σημαντική μερίδα Νεοδημοκρατών. Διαθέτει ένα συγκεκριμένο πλάνο, χρονικά προσδιορισμένο για την αναγέννηση του κόμματος. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι τον Μάιο, η ΝΔ θα διαθέτει ολοκληρωμένη πρόταση διακυβέρνησης, αφού πρώτα θα έχει προβεί στην απαραίτητη εσωκομματική αναδιοργάνωση.

 

Στους δυο υποψηφίους έχουν προσάψει ουκ ολίγα. Ο Βαγγέλης Μειμαράκης έχει κατηγορηθεί ως «εκπρόσωπος του παλαιού», ενώ αρκετοί κάνουν λόγο για «βαρωνίες» και για «έλλειψη σχεδίου». Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, λόγω του ότι είναι γιός του τέως πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, κατηγορείται ως «τζάκι», ως «συνέχιση της οικογενειοκρατίας». Οι επικριτές του έχουν φθάσει μάλιστα σε σημείο να υποστηρίζουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχτισε την επαγγελματική και πολιτική του καριέρα, αξιοποιώντας το όνομά του. Άλλοι τον χαρακτηρίζουν «νεοφιλελεύθερο».

 

Για όλες τις παραπάνω «κατηγορίες» θα μπορούσαν να λεχθούν αρκετά. Είθισται, τα δημόσια πρόσωπα να υφίστανται αρνητική κριτική, η οποία πολλές φορές υπερτονίζεται έναντι των προτερημάτων τους. Κανέναν και καμιά, όμως, δεν απασχολούν οι εσωκομματικές έριδες για μικροπολιτικούς λόγους.

 

Όποιος εκ των δύο εκλεγεί, οφείλει να προχωρήσει σε έκτακτο συνέδριο εντός του Φεβρουαρίου, ώστε να πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες αλλαγές στο καταστατικό που θα επιτρέψουν την ενδοκομματική δημοκρατία (συμμετοχή όλων στην διαμόρφωση των θέσεων του κόμματος μέσω ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων κτλ) και ακολούθως θα ανοίξουν τις πόρτες των γραφείων της ΝΔ στην κοινωνία. Για τα ελληνικά δεδομένα, ένα γενναίο άνοιγμα στην κοινωνία θα στείλει το μήνυμα της αλλαγής σελίδας, μέσα από μια πρωτότυπη μέθοδο λήψης αποφάσεων. Ενδέχεται ένα τέτοιο άνοιγμα να συναντήσει αντιδράσεις από τους γνωστούς θύλακες του «παλαιοκομματισμού», οι οποίοι βρίσκονται σε ετοιμότητα για να προκαλέσουν διάσπαση. Στην περίπτωση αυτή, βέβαια, πιθανές αποχωρήσεις και διασπάσεις δεν θα επηρεάσουν αρνητικά το κόμμα, αφ’ ης στιγμής η νέα ηγεσία θα έχει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας στο πλευρό της, με ενεργό ρόλο. Η ολοκληρωμένη, εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης μπορεί να διαμορφωθεί στην βάση αυτού του μοντέλου λήψης αποφάσεων, κατά την εφαρμογή του οποίου, όλες και όλοι, από τον απλό φίλο μέχρι και τον πρόεδρο του κόμματος, θα συναποφασίσουν τις θέσεις και προτάσεις της παράταξης.

 

Ίσως κάποιοι να πουν ότι τα ως άνω λεγόμενα μου είναι «σενάρια επιστημονικής φαντασίας», αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη η ενεργός συμμετοχή όλων στις αποφάσεις του κόμματος είναι απαραίτητη προϋπόθεση για το «άνοιγμα στην κοινωνία» που συνεχώς διατείνονται ότι θα κάνουν οι δύο υποψήφιοι. Η εποχή, κατά την οποία οι ολιγομελείς ομάδες που περιστοίχιζαν τον εκάστοτε πρόεδρο, αποφάσιζαν σε πρώτο και τελευταίο βαθμό, πρέπει να περάσουν ανεπιστρεπτί. Η σιδηρά και αυστηρή εσωκομματική ολιγαρχία είναι ίδιον της παρακμής ενός κόμματος.

 

Με τις απαραίτητες καταστατικές αλλαγές, με τους φίλους και τα μέλη σε ενεργό ρόλο και όχι ως χειροκροτητές, η Νέα Δημοκρατία μπορεί να επιτύχει την ανανέωση της . Με κλειστές πόρτες, πρακτικές του παρελθόντος και εκ των έσω υπονόμευση η κεντροδεξιά παράταξη θα διολισθήσει σε ιστορικά χαμηλά και τότε αναπόφευκτα θα επέλθει διάσπαση ή αυτοδιάλυση. Εναπόκεινται στην διακριτική ευχέρεια του νέου πρόεδρου, οι αποφάσεις για το μέλλον του κόμματος.

Γενναίο άνοιγμα στην κοινωνία ή συντήρηση των θυλάκων του «παλαιοκομματισμού»;

Χειροκροτητές ή ενεργά συμμετέχοντες οι απλοί υποστηρικτές και τα μέλη;

 

Όλα τα ερωτήματα θα απαντηθούν από την νέα ηγεσία!

Η πολιτική ανασκόπηση του 2015

Από τις 25 Γενάρη στο δημοψήφισμα, το δημοψήφισμα, οι μετέπειτα εξελίξεις και τα συμπεράσματα.

Αναμφίβολα το 2015, υπήρξε το πιο ανατρεπτικό και περιπετειώδες πολιτικά έτος στην σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας, εντασσόμενο στο ξεχωριστό κεφάλαιο που άνοιξε το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης το 2010.

Ανατροπές, μεταβολές, περιπέτειες και τρείς εκλογικές αναμετρήσεις: δύο βουλευτικές εκλογές και ένα δημοψήφισμα.

Οι πρωταγωνιστές, ποιοι άλλοι; Ο Αλέξης Τσίπρας, ο νέος και πολλά υποσχόμενος πρωθυπουργός. Ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο διάσημος οικονομολόγος που ανέλαβε το πιο νευραλγικό υπουργείο. Οι ευρωπαίοι ηγέτες: Η Άνγκελα Μέρκελ, ο Φρανσουά Ολάντ, ο Ματέο Ρέντσι. Οι ευρωπαίοι αξιωματούχοι: ο Ζανγκ Κλόντ Γιούνκερ, ο Ντόναλντ Τούσκ.Και φυσικά οι θαμώνες του Eurogroup με πρώτο τον Β. Σόιμπλε, τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας. Όλη η πορεία των εξελίξεων από την στιγμή της ανάληψης της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι και σήμερα, παρουσιάζεται στο ντοκιμαντέρ του Paul Mason σε 4 επεισόδια.

Κάθε επεισόδιο περιγράφει κάθε φάση της επτάμηνης διαπραγμάτευσης-θρίλερ. Εκτός απο τους κυρίαρχους πρωταγωνιστές, ο Paul Mason φροντίζει να εξασφαλίσει συνεντεύξεις από μια δημοσιογράφο της Αυγής, μια ηθοποιό και έναν εργάτη. Αποτυπώνεται -έστω και στοιχειωδώς- ο αντίκτυπος της κάθε εξέλιξης στην ελληνική κοινωνία. Μέσα απο τις συναισθηματικές αντιδράσεις των τριών αυτών ανθρώπων , αντιλαμβάνεται κανείς το πόσο απότομα μεταβάλλονταν η ψυχολογία των πολιτών όλο αυτό το διάστημα. Η αισιοδοξία διαδεχόταν την ανασφάλεια, η χαρά την λύπη, το αίσθημα <<εθνικής υπερηφάνειας>> αυτό της <<εθνικής αυτοταπείνωσης>> και τανάπαλιν.

Από τις 25 Γενάρη ως το δημοψήφισμα.

Ο πολιτικός σεισμός στην Ελλάδα του 2015, ξεκινά με τις εκλογές του Γενάρη. Ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει τις εκλογές, με το σύνθημα << Η ΕΛΠΙΔΑ ΕΡΧΕΤΑΙ>> και υποσχόμενος να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα που κατ’ ουσίαν τερμάτιζε την λιτότητα και περιείχε μόνον παροχές( αυξήσεις μισθών-συντάξεων, φοροαπαλλαγές). Με το σύνθημα <<Η ΤΡΟΙΚΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ>>, ο Αλέξης Τσίπρας χαιρετίζει το κατενθουσιασμένο πλήθος έξω απο τα Προπύλαια, το βράδυ των εκλογών.

Την επόμενη μέρα, σχηματίζει κυβέρνηση συνεργασίας με το κόμμα των ΑΝΕΛ του Π.Καμμένου. Τα χρονικά περιθώρια για την νέα κυβέρνηση ήταν οριακά. Στις 20/2 έληγε η παράταση του δεύτερου μνημονίου που υπέγραψε η απερχόμενη κυβέρνηση Σαμαρά. Τό δύσκολο έργο αναλαμβάνει ο Γιάνης Βαρουφάκης, στον οποίο ο πρωθυπουργός επεδείκνυε απόλυτη εμπιστοσύνη. Ακολούθησε η επίσκεψη γνωριμίας του Ντάισεμπλουμ στήν Αθήνα, στο πλαίσιο της οποίας εκδηλώθηκαν και επισήμως οι προθέσεις της νέας κυβέρνησης. Στην κοινή συνέντευξη των Βαρουφάκη-Ντάισεμπλουμ, ο Γ.Βαρουφάκης δηλώνει ξεκάθαρα πως δεν αναγνωρίζει το <<σαθρό οικοδόμημα της ΤΡΟΙΚΑ>>. Η έκφραση του προσώπου του Ντάισεμπλουμ στο άκουσμα αυτών των λέξεων προμηνύει την συνέχεια.

Ο Γ.Βαρουφάκης υιοθέτησε μια στρατηγική μαξιμαλισμού που έφθανε στα όρια της ρήξης με τους δανειστές. Με <<όπλα>> του την <<δημιουργική ασάφεια>> και στόχο την μεγιστοποίηση των οφελών, επέδειξε μια σκληρή, συγκρουσιακή στάση απέναντι στους εταίρους. Εν τω μεταξύ, η φυγή κεφαλαίων απο τις τράπεζες είχε ξεκινήσει με αποτέλεσμα να ενεργοποιηθεί ο έκτακτος μηχανισμός ELA. Η στάση των δανειστών ,απ’ την άλλη, ίδια και απαράλλαχτη, χωρίς καμία διάθεση υποχώρησης. Η ημερομηνία-deadline πλησίαζε και οι απειλές για Grexit επανήλθαν στο προσκήνιο. Τελικά, το βράδυ της 20/2, ύστερα απο πολύωρες και επίπονες διαπραγματεύσεις, επιτυγχάνεται τετράμηνη παράταση του δεύτερου μνημονίου. Το περιεχόμενο της συμφωνίας, αόριστο, ασαφές και γενικόλογο. Οι δανειστές έθεσαν ως όρο για την χρηματοδότηση της χώρας μας, την λήψη εξειδικευμένων μέτρων και ανέμεναν συγκεκριμένες προτάσεις.

Η διαπραγμάτευση δεν σταμάτησε στις 20/2. Ο Γ.Βαρουφάκης εξακολούθησε να εφαρμόζει την γνωστή τακτική του με αποτελέσμα να καταστεί το πιο μισητό και αναξιόπιστο πρόσωπο στους ευρωπαίους αξιωματούχους και στους υπουργούς Οικονομικών των υπολοίπων χωρών. Εν αντιθέσει, στο εσωτερικό της χώρας, ήταν το πλέον αγαπητό και πιο δημοφιλές πρόσωπο. Η ελληνική κοινή γνώμη ήταν υποστηρικτική απέναντι στην συγκρουσιακή στάση της κυβέρνησης. Ωστόσο, η κατάσταση παρέμενε στάσιμη. Ενώ οι διαπραγματεύσεις ήταν σε εξελίξη, τα κυβερνητικά στελέχη διεμήνυαν ήδη οτι πολλές απο τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ αναστέλλονται ή μετατίθενται χρονικά.

Φθάνοντας στα μέσα Απριλίου, οι διαπραγματεύσεις βρίσκοταν στο απόλυτο αδιέξοδο. Ο χρόνος λειτουργούσε εναντίον μας. Τα ταμειακά αποθεματικά του κράτους λιγόστευαν, η κεφαλαιακή ανεπάρκεια των τραπεζών δυσχέραινε και η λήξη της παράτασης του προγράμματος πλησίαζε. Οι δανειστές ζητούσαν πλέον ευθέως την αποπομπή του Γ. Βαρουφάκη ακόμα και από την θέση του υπουργού. Η κρισιμότητα της κατάστασης είχε επηρεάσει το Μέγαρο Μαξίμου και ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε σε πρώτο στάδιο να αντικαταστήσει τον Γ. Βαρουφάκη από επικεφαλής της διαπραγμάτευσης και να τοποθετήσει στην θέση του τον Ευκλείδη Τσακαλώτο.

Όλα έδειχναν πως οδεύουμε σε ένα νέο μνημόνιο λιτότητας. Η κυβέρνηση επιζητούσε μεν έναν έντιμο συμβιβασμό, αλλά οι εταίροι απέρριπταν κάθε τέτοιο ενδεχόμενο. Ο χρόνος περνούσε και τα κρατικά ταμεία άδειαζαν. Προκειμένου το κράτος να ανταπεξέλθει στις εσωτερικές του υποχρεώσεις, να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, η κυβέρνηση έλαβε την απόφαση να μην πληρωθεί η δόση στο ΔΝΤ. Ενδεικτική της κρισιμότητας της κατάστασης ήταν και η δέσμευση των αποθεματικών των δημοσίων οργανισμών, σε ενιαίο λογαριασμό στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Η λήξη του προγράμματος είναι κοντά και η κυβέρνηση συνειδητοποιεί οτι πρέπει να υποχωρήσει, εγκαταλείποντας την πρότερη στάση της. Το ενδεχόμενο της σύναψης ενός νέου μνημονίου συναντά εσωκομματικές αντιδράσεις, με την πτέρυγα Λαφαζάνη να προειδοποιεί πως θα το καταψηφίσει. Η αντιπολίτευση ζητά πάση θυσία να επιτευχθεί συμφωνία. Μέσα στο γενικότερο κλίμα αβεβαιότητας, γεννάται ένα νέο κίνημα διαδηλωτών, οι <<Μένουμε Ευρώπη>> που ζητούν απο την κυβέρνηση να υπογράψει ένα νέο μνημόνιο λιτότητας.

Το οικονομικό επιτελείο και η διαπραγματευτική ομάδα έχουν ήδη ετοιμάσει μια πρόταση, μεστή από υφεσιακά μέτρα, ύψους 8 δις και την αποστέλλουν στους δανειστές. Διανύουμε πλέον την τελευταία εβδομάδα πριν την λήξη του προγράμματος.

Δευτέρα 22/6/2015, Βρυξέλλες. Η διαπραγμάτευση περνά από τεχνοκρατικό σε κορυφαίο πολιτικό επίπεδο. Ο Αλέξης Τσίπρας παίρνει πάνω του το δύσκολο έργο. Στην αρχή οι δανειστές δείχνουν ικανοποιημένοι και έτοιμοι να αποδεχθούν την ελληνική πρόταση. Στην πορεία, ζητούν επιπλέον μέτρα και αποστέλλουν την δική τους πρόταση, υπο την μορφή τελεσιγράφου.

Παρασκευή 27/6/2015. Η κυβέρνηση αποχωρεί αιφνιδιαστικά από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ο πρωθυπουργός επιστρέφει εσπευσμένα στην Αθήνα και ανακοινώνει την διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την αποδοχή ή μη της εκβιαστικής πρότασης των δανειστών.

Η εβδομάδα του δημοψηφίσματος και οι μετέπειτα εξελίξεις

Κυριακή 30/6/2015. Η ΕΚΤ αποφασίζει αντιδραστικά και παράνομα να διακόψει τον ELA, με αποτέλεσμα να κλείσουν οι ελληνικές τράπεζες και να επιβληθούν capital controls.

Τρείς μέρες πριν την λήξη του προγράμματος και η χώρα βρίσκεται ήδη σε αποδιοργάνωση. Οι πολίτες νιώθουν απόλυτα μπερδεμένοι και διχασμένοι. Τα ιδιωτικά κανάλια υποστηρίζουν ανοιχτά το <<ΝΑΙ>> και προπαγανδίζουν νυχθημερόν, εκτοξεύοντας απίστευτα ψεύδη όπως: <<Αν επικρατήσει το Όχι, η Ελλάδα θα βγει από το ευρώ>>, δηλώσεις οι οποίες διαψεύδονταν και από τους ίδιους τους δανειστές σε αρκετές των περιπτώσεων. Επιχειρούνταν μια προσπάθεια αλλοίωσης του ερωτήματος του δημοψηφίσματος από τα μέσα ενημέρωσης. Οι πολίτες που υποστήριζαν τον ΝΑΙ χωρίζοταν σε δύο κατηγορίες. Η πρώτη περιελάμβανε εκείνους που έντρομοι, συγκλονισμένοι και έχοντας υποστεί τις πρώτες συνέπειες των capital controls ακολούθησαν την <<καθεστηκυία προπαγάνδα>>. Η άλλη αφορούσε τις επιχειρηματικές, κομματικές ελίτ και τις ομάδες συμφερόντων που ωσαν να μην είχαν καμία ευθύνη για την τραγική κατάσταση της οικονομίας, υπερασπίζονταν με πάθος το <<ΝΑΙ>> για να <<σωθεί η χώρα>>. Οι πολίτες που υπερασπίζονταν το <<ΟΧΙ>> παρέμεναν ψύχραιμοι και αποφασισμένοι. Στις 30/6, η Ελλάδα δεν καταβάλλει την δόση της στο ΔΝΤ και τίθεται υπο καθεστώς αργίας. Καθημερινά, λαμβάνουν χώρα εκδηλώσεις υπέρ του ΝΑΙ η του ΟΧΙ. Οι δημοσκοπήσεις, χειραγωγημένες και κατευθυνόμενες, έδειχναν προβάδισμα υπέρ του ΝΑΙ.

Κυριακή 5/7: Η σιωπηρή πλειοψηφία του ΟΧΙ δίδει την δυναμική της απάντηση την ώρα της κάλπης. Το 62% των πολιτών απορρίπτει το εκβιαστικό τελεσίγραφο των δανειστών. Δεν ήταν μια πράξη υποστηρικτική στον Α.Τσίπρα, ούτε μπορούσαν να χωρέσουν κομματικές γραμμές ή εντολές σε μια στάση εθνικής αξιοπρέπειας. 3.000.000 φτωχοί, 1.500.000 άνεργοι, 5000 αυτοκτονίες. Ολα τα παραπάνω ήταν αρκετά για να ξεχειλίσει το ποτήρι.

Η γενναία πράξη του ελληνικού λαού, μια πράξη με τεράστιο ιστορικό συμβολισμό, δεν εστράφη ενάντια στο ίδιο το ευρωπαικό οικοδόμημα, όπως κάποιοι ύπουλα και σκοπίμως την ερμήνευσαν. Η ελληνική κοινωνία επιζητά κοινωνική δικαιοσύνη, σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, δίκαιη ανακατανομή των βαρών και τιμωρία των υπαιτίων της κρίσης.

Το μήνυμα της 5/7 δεν μετουσιώνεται πολιτικά. Σε πρώτο στάδιο, ο Α.Τσίπρας καθαιρεί τον Γιάνη Βαρουφάκη απο Υπουργό Οικονομικών και την αμέσως επόμενη μέρα συγκαλείται απο τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών. Το ΟΧΙ φαίνεται να αγνοείται. Η κυβέρνηση ζητά εξουσιοδότηση να διαπραγματευτεί, παρουσιάζοντας μια πρόταση σχεδόν ταυτόσημη με αυτήν που απορρίφθηκε στο δημοψήφισμα.

Η ελληνική κυβέρνηση λαμβάνει την εξουσιοδότηση από την Βουλή. Το κλίμα στις Βρυξέλλες είναι εξόχως αρνητικό για την Ελλάδα. Η απειλή του Β.Σόιμπλε γίνεται πράξη και το σχέδιο για ελεγχόμενη έξοδο της χώρας μας απο την Ευρωζώνη κατατίθεται στο Eurogroup της 11/7, υποστηριζόμενο απο την Γερμανία, την Λετονία, την Εσθονία την Λιθουανία, την Ολλανδία, την Φινλανδία, την Σλοβακία και την Σλοβενία.

Κυριακή 12/7. Συγκαλείται εκτάκτως Σύνοδος Κορυφής των ηγετών της Ευρωζώνης. Ο Α.Τσίπρας μεταβαίνει στις Βρυξέλλες. Η Α. Μέρκελ, προσερχόμενη στην Σύνοδο δηλώνει τα εξής: <<Όχι σε συμφωνία με κάθε κόστος>>. Ο κίνδυνος μιας άτακτης χρεωκοπίας με τις τράπεζες ήδη κλειστές, είναι ορατός. Οι δανειστές ζητούν γή και ύδωρ από την ελληνική πλευρά, φθάνοντας μάλιστα στο σημείο να απαιτήσουν την δημιουργία ενός ταμείου αποκρατικοποιήσεων με έδρα το Λουξεμβούργο.

Όλα τα παραπάνω εκτυλίσσονται σε διάστημα 17 ωρών, σε μια θυελλώδη διαπραγμάτευση, το παρασκήνιο της οποίας δεν έχει γίνει ακόμα γνωστό. Την νύχτα εκείνη, δημιουργείται στα social media, μια καμπάνια υποστηρικτική στην ελληνική κυβέρνηση με το hashtag #This is a Coup, που είναι και ο τίτλος του ντοκιμαντέρ του Paul Mason. Ο Έλληνας πρωθυπουργός υποκύπτει στις απειλές και μπροστά στον κίνδυνο χρεωκοπίας αποδέχεται τα πάντα. Ένα νέο μνημόνιο λιτότητας, με νέα επώδυνα μέτρα φέρει την σφραγίδα μιας αριστερής κυβέρνησης. Τρία, ωστόσο, ήταν τα θετικά σημεία της νέας δανειακής σύμβασης: η ρητή δέσμευση των δανειστών για αναδιάρθρωση του χρέους, η τριετής χρηματοδότηση της χώρας μας και το αναπτυξιακό πακέτο των 35 δις της Κομισιόν.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα, ο Α.Τσίπρας έρχεται αντιμέτωπος με την εσωκομματική του αντιπολίτευση, την Αριστερή Πλατφόρμα. Η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ είναι προ των πυλών. Ένα μέρος των πολιτών που ψήφισαν ΟΧΙ, νιώθει προδομένο και βγαίνει στους δρόμους. Η κυβέρνηση φέρει προς ψήφιση τα προαπαιτούμενα μέτρα( αύξηση ΦΠΑ, ασφαλιστικών εισφορών, νέο κώδικα Πολιτικής Δικονομίας) για την σύναψη της τελικής συμφωνίας. Στις πρώτες ψηφοφορίες, μετράει ήδη σημαντικές απώλειες από τα αριστερά.

Η τελική συμφωνία έμελλε να διαμορφωθεί με την επιστροφή των τεχνικών κλιμακίων των θεσμών στην Αθήνα. Οι πολίτες συνεχίζουν να νίωθουν πληγωμένοι και απογοητευμένοι. Οι εκπρόσωποι των θεσμών επιστρέφουν στην Αθήνα με άγριες διαθέσεις.

Πέμπτη 13/8/2015. Με υπερεπείγουσες και πρωτοφανείς για τα κοινοβουλευτικά δρώμενα διαδικασίες, έρχεται προς ψήφιση το τρίτο και πλέον επαχθές μνημόνιο. Το δόγμα του <<σοκ>> σε όλο του το μεγαλείο. Το τρίτο μνημόνιο επικυρώνεται από το ελληνικό κοινοβούλιο, με την βοήθεια των κομμάτων της αντιπολίτευσης καθώς 39 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καταψήφισαν. Με την αποστασιοποίηση της Αριστερής Πλατφόρμας και κάτω από το βάρος της μνημονιακής στροφής, το Μέγαρο Μαξίμου απεργάζεται σχέδια για προσφυγή σε εθνικές εκλογές.

Στις 20/8 ο πρωθυπουργός ανακοινώνει την παραίτηση της κυβέρνησης του. Την επόμενη μέρα, οι διαφωνούντες βουλευτές αποχωρούν και συγκροτούν την Λαική Ενότητα. Η διασπάση του ΣΥΡΙΖΑ είναι πλέον γεγονός.

Ύστερα από την διαδικασία των διερευνητικών εντολών και την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης από την τότε Βουλή, ορκίζεται υπηρεσιακή κυβέρνηση με αποκλειστικό σκοπό την ομαλή διεξαγωγή των εκλογών στις 20/9. Ξεκινά μια βουβή προεκλογική περίοδος. Ο ελληνικός λαός έχει να επιλέξει τον <<καλύτερο διαχειριστή του μνημονίου>>. Στις εκλογές αυτές δεν υπάρχει ουσιαστικό διακύβευμα. Η αντιπαράθεση Τσίπρα-Μεϊμαράκη λαμβάνει προσωπικές διαστάσεις, αλλά δεν χαρακτηρίζεται από ουσία. Ο Β. Μεϊμαράκης προωθεί την εθνική συνεννόηση, χωρίς να παρουσιάσει ένα συγκεκριμένο πλάνο για την διαχείριση του μνημονίου. Στο πλαίσιο της ΔΕΘ, ερωτώμενος για τις συντάξεις απαντά <<Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δεσμευθεί πράγματα που μας δένουν τα χέρια>>. Τούτο έδωσε πάτημα στον ΣΥΡΙΖΑ να παρουσιάσει ένα ολοκληρωμένο πλάνο για την κοινωνικά δίκαιη εφαρμογή του μνημονίου. Ο Α. Τσίπρας, έχοντας κατ’ ουσίαν καταργήσει ο ίδιος την διαιρετική τομή μνημόνιο-αντιμνημόνιο, εισάγει ένα νέο δίλημμα στην προεκλογική ατζέντα, το παλαιό-νέο. Χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα εναντίον ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και απορρίπτοντας κάθε μορφή συναίνεσης, πείθει για τρίτη συνεχόμενη φορά το εκλογικό σώμα. Ο ΣΥΡΙΖΑ με ποσοστό 35,46% κερδίζει τις εκλογές. Η αποχή αγγίζει τα όρια του 50%, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα προς το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Την επόμενη μέρα, σχηματίζεται κυβέρνηση συνεργασίας με τους ΑΝΕΛ του Π.Καμμένου.

Αυτήν την φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να εφαρμόσει, όσα αποκήρυσσε τόσα χρόνια, κόντρα στην ίδια του την ιδεολογία. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως πολιτικό υποκείμενο, μεταλλάσσεται και οδεύει ολοταχώς προς την Σοσιαλδημοκρατία. Η κυβέρνηση εγγυάται συνεχώς την προστασία των πιο αδυνάτων, ωστόσο οι εφαρμοστικοί νόμοι του μνημονίου εγγυώνται το ακριβώς αντίθετο. Για να είμαστε δίκαιοι, στο ζήτημα της πρώτης κατοικίας υπήρξε μια μέριμνα για το 60% των δανειοληπτών. Το ασφαλιστικό, η φορολογία των αγροτών παραμένουν ανοιχτά και απειλούν σε μεγάλο βαθμό την κυβερνητική συνοχή.

Τα συμπεράσματα

Η λιτότητα παρούσα, η ΤΡΟΙΚΑ έμεινε Αθήνα και έγινε Κουαρτρέτο με την προσθήκη του ESM. Η κρίση βαθαίνει και σε αυτήν προστίθεται ένα μείζον ανθρωπιστικό ζήτημα, το προσφυγικό.

Η 12η Ιουλίου ανέτρεψε τα δεδόμενα και διέψευσε τις προσδοκίες των ριζοσπαστών αριστερών. Προδοσία ιδεών ή επιλογή έκτακτης ανάγκης. Ας αφήσουμε τον ιστορικό του μέλλοντος να κρίνει. Όπως παραδέχθηκε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, χάθηκε πολύτιμος χρόνος με αποτέλεσμα να <<ξεμείνουμε από δύναμη και από λεφτά>>.

Το μόνο σίγουρο είναι οτι η δοκιμασία του ελληνικού λαού συνεχίζεται. Για την γενία μας, προδιαγράφεται ένα μέλλον χωρίς εργασιακά δικαιώματα, χωρίς προοπτικές. Τα δικαιώματα του ανθρώπου υφίστανται διαρκώς επίθεση και φθορά εν καιρώ μνημονίου.

Η κυβέρνηση οφείλει, έστω και την ύστατη στιγμή, να αλλάξει το περιεχομένο της οικονομικής πολιτικής προς άρση των αιτιών που δημιούργησαν το ελληνικό πρόβλημα. Καθ’ όσον η οικονομική πολιτική στρέφεται ενάντια στην κοινωνία των πολιτών, το πρόβλημα θα επιδεινώνεται. Πράγματι, οι εταίροι έχουν ένα μερίδιο της ευθύνης  για την αποτυχία του προγράμματος. Τούτο, όμως, δεν απαλλάσσει από τις ευθύνες τους, τους υπαίτιους του ελληνικού προβλήματος, το παρηκμασμένο παλαιό πολιτικό σύστημα και το παράγωγό του, την δυσλειτουργική δημόσια διοίκηση.

Το 2015 μας αφήνει ενώπιον κρίσιμων διακυβευμάτων και μεγάλων προκλήσεων. Σε ένα ασφυκτικό οικονομικό περιβάλλον και σε ένα ασταθές γεωπολιτικό, η ελληνική κυβέρνηση έχει να επιτελέσει ένα πολύ δύσκολο έργο. Οι επόμενοι μήνες είναι καθοριστικοί.

Υ.Γ. Εύχομαι σε ολες και όλους Καλή χρόνια. Αξίζει να αφιερώσετε 1 ώρα και να παρακολουθήσετε το ντοκιμαντέρ του Paul Mason.

Μιλώντας για το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας

Ύστερα από την αναβολή-φιάσκο στις 22 Νοεμβρίου και την εσωκομματική γκρίνια που ακολούθησε, βρέθηκε η λύση και -καλώς εχόντων των πραγμάτων- η αξιωματική αντιπολίτευση θα αποκτήσει πρόεδρο πριν το 2015.

Τους τελευταίους μήνες, η Νέα Δημοκρατία, ευρισκόμενη σε μια μακρά και επίπονη εσωκομματική διαδικασία, αδυνατεί να παρουσιάσει μια ενιαία θέση απέναντι στα τεκταινόμενα. Για παράδειγμα, η αρχικά συναινετική στάση του υπηρεσιακού προέδρου κ.Πλακιωτάκη άλλαξε -κατόπιν συννενοήσεως με τους υποψηφιους αρχηγούς- και τελικώς αρνήθηκε να υπογράψει το κοινό ανακοινωθέν. Οι κρίσιμες εξελίξεις διαδέχονται η μια την άλλη και τα μέτωπα σε οικονομία και προσφυγικό παραμένουν ανοιχτά. Σε ένα τόσο ασταθές και διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον, η αξιωματική αντιπολίτευση δεν μπορεί παρα να βρίσκεται σε εκγρήγορση και ετοιμότητα. Στο ισχύον σύστημα, ο ρόλος της είναι γνωστός τοις πάσι. Ελέγχει, κρίνει, συγκρούεται αλλα και στηρίζει όπου κρίνεται εθνικά αναγκαίο.

Ποια η στάση της ΝΔ , ως αξιωματική αντιπολίτευση;

Σε μια περίοδο που η «κυριαρχία» του Α.Τσίπρα κρατεί ακόμα, παρά τα δυσβάσταχτα μέτρα και την προφανή αντίθεση λόγων και έργων ΣΥΡΙΖΑ , η θέση της ΝΔ είτε θα είναι συγκαταβατική, είτε συγκρουσιακή. Αν δεν συντελούν οι προϋποθέσεις για μια έντιμη, ειλικρινή και αποτελεσματική εθνική συνεννόηση, η κεντροδεξιά θα επιλέξει τον δεύτερο δρόμο, δηλαδή την σκληρή αντιπολίτευση. Σε αυτήν την περίπτωση, ωστόσο, χρειάζεται να παρουσιάσει την δική της εναλλακτική πρόταση, δηλαδή ένα πρόγραμμα διακυβέρνησης.

Ο νέος πρόεδρος οφείλει το ταχύτερο δυνατόν να οδηγήσει το κόμμα σε έκτακτο συνέδριο, ώστε να διαμορφωθεί το πρόγραμμα διακυβέρνησης και να αλλάξει το καταστατικό. Η φιλελεύθερη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης θα περιλαμβάνει την ριζική αναδιάρθρωση του δημοσίου τομέα, τις ιδιωτικοποιήσεις, την επανίδρυση του κράτους πρόνοιας με κοινωνική δικαιοσύνη και άλλα πολλά. Οι όποιες προτάσεις θα πρέπει να διαμορφωθούν με την συμμετοχή όλων: βουλευτών, πολιτευτών, μελών και φίλων. Για αυτό το λόγο, προτείνεται η διεξαγωγή ηλεκτρονικών δημοψηφισμάτων καθώς και ενός forum που το κάθε μέλος του κόμματος θα μπορεί να τοποθετείται απέναντι στα ζητήματα. Μάλιστα, αυτή η διαδικασία θα πρέπει να προβλέπεται και από το ίδιο το καταστατικό, ούτως ώστε να δεσμεύει εφεξής την εκάστοτε ηγεσία της ΝΔ. Μόνον κάνοντας πράξη την ενδοκομματική δημοκρατία και εισάγοντας καινοτόμες μεθόδους λήψης των αποφάσεων, η ΝΔ θα μετατραπεί σε ένα πραγματικά ανοιχτό κόμμα. Άλλωστε, η τεχνολογία και η επικοινωνία δίνουν πολλές δυνατότητες για περαιτέρω εμβάθυνση της δημοκρατίας. Το μόνο που λείπει είναι η λεγόμενη πολιτική βούληση.

Οι τέσσερις διεκδικητές

Οι τέσσερις υποψήφιοι, παρά τις διαφορές τους, δείχνουν να έχουν αντιληφθεί την ανάγκη ανανέωσης του κόμματος. Ο καθένας προτείνει κάτι διαφορετικό. Ας δούμε συνοπτικά τα χαρακτηριστικά του καθενός:

Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης με την λαϊκότητα που τον διακρίνει, υποστηρίζει την κεντρώα στροφή. Ενωτικός, συμβιβαστικός αλλά συνάμα αυθόρμητος και ευθύς στον λόγο του συσπειρώνει το σύνολο των Νεοδημοκρατών και είναι ο επικρατέστερος στην μάχη για την ανάληψη της προεδρίας του κόμματος. Οι «αντίπαλοί» του τον ταυτίζουν με το «παλιό» ενώ δέχεται κριτική για την συγκαταβατική στάση του απέναντι στην κυβέρνηση.

Ένα άλλο «φαβορί» είναι περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, Απόστολος Τζιτζικώστας. Φέρελπις, κατ’ άλλους φιλόδοξος και βιαστικός, προτείνει την «ληξιαρχική πράξη γέννησης της νέας ΝΔ», όπως την έχει αποκαλέσει. Εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν είναι βουλευτής, εάν εκλεγεί πρόεδρος, θα πρέπει να ορίσει και πρόεδρο της Κ.Ο. Σε αυτήν την περίπτωση, είναι πιθανόν να επικρατήσει ένα σύστημα διαρχίας. Έτσι, η ΝΔ δεν θα παρουσιάζει συνεκτικό πολιτικό λόγο, εξάγοντας την εικόνα ενός ανοργάνωτου κόμματος, απροετοίμαστου να κυβερνήσει. Επίσης, πολλοί επισημαίνουν το ότι ο επόμενος πρόεδρος πρέπει να είναι κοινοβουλευτικός, ώστε να ασκείται αποτελεσματική και δυναμική αντιπολίτευση.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ένας γνήσιος φιλελεύθερος και μετριοπαθής, προκρίνει την μεταρρυθμιστική ατζέντα και επιδιώκει την δημιουργία ενός σύγχρονου κεντροδεξιού κόμματος. Το επώνυμο του, τον βαραίνει, με τους αντιπάλους του να κάνουν λόγο για τζάκια και οικογενειοκρατία.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, ενώ ταυτίζεται απόλυτα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην μεταρρυθμιστική ατζέντα, σε όλα τα υπόλοιπα ορθώνει ένα συντηρητικό λόγο. Αν παρακολουθήσει κανείς προσεκτικά τον πολιτικό του λόγο, θα διαπιστώσει ότι ο Α.Γεωργιάδης επιχειρεί να καλύψει το κενό μεταξύ κεντροδεξιάς και άκρας δεξιάς, συνδυάζοντας τις φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στην οικονομία με τον κοινωνικό συντηρητισμό και την σκληρή γραμμή στα εθνικά θέματα και το προσφυγικό. Ο λόγος του αποκτά έρεισμα στο συντηρητικό έως και το ακραία δεξιό ακροατήριο, ένα κομμάτι ψηφοφόρων που ανέκαθεν ακολουθούσε την ΝΔ. Παρά το γεγονός ότι είναι το μεγάλο «αουτσάιντερ», ο ίδιος δηλώνει πεπεισμένος ότι θα κερδίσει τις εκλογές.

Η επόμενη μέρα

Η ανάγκη για την ενότητα της παράταξης έχει τονισθεί επί πολλάκις και από τους τέσσερις υποψηφίους. Προς την διασφάλιση της, θα πρέπει να πάψει η διαρκής υπονόμευση εκ των έσω και ο νοών νοείτο.

Ο νέος πρόεδρος θα αναλάβει το δύσκολο έργο, να καταστήσει την Νέα Δημοκρατία κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Με την ανανέωση του πολιτικού της προσωπικού, την εκπροσώπηση της παραδοσιακής βάσης ψηφοφόρων (μεσαία, χαμηλά στρώματα), την αναγκαία εσωκομματική αναδιάρθρωση και την ρήξη με το παρελθόν, η κεντροδεξιά θα ανακτήσει την παλαιά δυναμική της. Το είχα αναφέρει και σε παλαιότερο άρθρο μου πριν τις αναβληθείσες εκλογές: Ο νέος πρόεδρος θα είναι αυτός που θα φέρει σε πέρας το δύσκολο έργο της ανασυγκρότησης του κόμματος από το μηδέν. Εάν συντηρήσει το «παλαιό» σε πρόσωπα, θέσεις και στρατηγικές, θα είναι ο μεγάλος χαμένος.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ για εθνική συνεννόηση

Μόλις δύο μήνες και λίγες μέρες έχουν περάσει από τις εκλογές της 20/9, όταν ο Αλέξης Τσίπρας αποκήρυττε το «παλιό πολιτικό σύστημα», εννοώντας ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και εν μέρει το Ποτάμι. Μάλιστα, καθ’ όλη την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, ύψωσε τους τόνους εναντίον τους σε τέτοιο σημείο, που κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας του, είπε το εξής σύνθημα: «Στις 20/9 τους τελειώνουμε». Η στάση του, δε, κατά την διάρκεια της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ (Ιούνιος 2012-Γενάρης 2015) ήταν σκληρή και ανένδοτη, χωρίς καμία διάθεση για διάλογο και συναίνεση.

Μετά τις πρώτες κρίσιμες ψηφοφορίες των προαπαιτούμενων μέτρων, η ήδη εύθραυστη κυβερνητική πλειοψηφία των 155 άρχισε να φυλλορροεί, ενώ πολλοί βουλευτές «απειλούν» ότι δεν θα ψηφίσουν το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό, αν αυτό είναι κοινωνικά άδικο και μη βιώσιμο. Στην προσπάθεια του να διατηρηθεί στην εξουσία και προκειμένου να μην επέλθει μια νέα περίοδος πολιτικής αστάθειας, ο πρωθυπουργός ζήτησε στήριξη από τις άλλοτε «παλιές, φθαρμένες, εναγκαλισμένες με την διαπλοκή, την διαφθορά» πολιτικές δυνάμεις. Δυστυχώς, όχι μόνον ο Αλέξης Τσίπρας αλλά και όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί συνειδητοποιήσαν πολύ αργά την ανάγκη εθνικής συνεννόησης, με στόχο την άρση των αιτιών της καταστροφής , την κοινωνική προστασία και την οριστική έξοδο από την κρίση.

Συνεννόηση δεν σημαίνει ιδεολογικοπολιτική ευθυγράμμιση, έστω και αν αυτή μπορεί να καταλήξει σε συγκυβέρνηση. Αποτελεί, απλώς, μια επιτακτική ανάγκη σε συνθήκες έκτακτου χαρακτήρα, σε περιόδους κρίσης, όπως αυτή που βιώνει η χώρα μας εδώ και πέντε χρόνια. Εξαιτίας της πολιτικής αλαζονείας που διείχε όλες τις πολιτικές δυνάμεις, μηδεμιάς εξαιρουμένης, δεν ευδοκίμησε καμία προσπάθεια εθνικής συνεννόησης που θα επέτρεπε την σύγκρουση με τις παθογένειες και μια σαφώς πιο γρήγορη έξοδο από την κρίση. Φυσικά, για να πετύχει ένα τέτοιο εγχείρημα, απαιτείται αφενός οι παλιές πολιτικές δυνάμεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ να συγκρουστούν με τον ίδιο τους τον εαυτό( τζάκια, πελατειακό δίκτυο) και αφετέρου τα κυβερνώντα κόμματα( ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) να μην επιχειρούν την οικοδόμηση ενός νέου δικού τους πελατειακού δικτύου εξυπηρετήσεων.

Σε μια χώρα με τρία εκατομμύρια φτωχούς, ενάμισι εκατομμύρια ανέργους είναι τουλάχιστον προκλητικό να συντηρούνται «προνομιούχες ομάδες πολιτών» για να εξυπηρετούνται μικροκομματικές σκοπιμότητες. Όσο η πολιτική ηγεσία δεν συγκρούεται με τις ομάδες συμφερόντων και ασκεί οικονομική πολιτική, επιθετική προς τα μεσαία και χαμηλά στρώματα, τόσο η ανθρωπιστική κρίση θα εντείνεται.

Το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών δεν απέβη καρποφόρο παρά τις ελάχιστες συγκλίσεις και την φανερή πλέον προσέγγιση της Ένωσης Κεντρώων με το Μαξίμου. Αξίζει να τονισθεί, στο σημείο αυτό, ότι πολλές από τις προτάσεις του Β. Λεβέντη, τα λεγόμενα «εννιά σημεία» κινούνται προς στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης των παθογενειών που μας έφεραν ως εδώ. Προτάσεις, όπως η κατάργηση των προνομίων των πολιτικών, η απόλυση των αργόμισθων, των επιόρκων αλλά και ένα σημαντικό μέρος των προτάσεων του για την μεταρρύθμιση στο Ασφαλιστικού πρέπει να εξεταστούν σοβαρά από την κυβέρνηση. Άλλωστε, η συμμετοχή της Ένωσης Κεντρώων θα διευρύνει την κυβερνητική πλειοψηφία και σε περίπτωση «απωλειών» θα διασώσει την κυβέρνηση. Σε ότι αφορά, το φλέγον ζήτημα του Ασφαλιστικού, με εξαίρεση την πρόταση για πλαφόν 1.200€ στις συντάξεις, οι υπόλοιπες θέσεις του Βασίλη Λεβέντη, όπως η κατάργηση των τριπλοσυνταξιούχων, η κατάργηση των συντάξεων σε όσους έχουν μερίσματα σε εταιρίες ή εργάζονται και λαμβάνουν υψηλά εισοδήματα, συγκλίνουν με την επιδίωξη της κυβέρνησης για μια κοινωνικά δίκαιη λύση.

Τα υπόλοιπα κόμματα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ οφείλουν να παρουσιάσουν τις προτάσεις τους για όλα τα φλέγοντα ζητήματα και όχι να επαναλαμβάνουν το λάθος του ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση, απέχοντας από κάθε διάλογο. Έστω και την ύστατη στιγμή, η εθνική συνεννόηση είναι απαραίτητη. Βέβαια, η εθνική συνεννόηση θα επιτύχει μόνο εάν πραγματοποιηθεί στην βάση της προστασίας των πιο αδύνατων με αλλαγή του περιεχομένου της πολιτικής εναντίον της διαπλοκής, των κομματικών ελίτ και της διαφθοράς. Με γνώμονα αυτό και όχι την συνέχιση της αδίεξοδης λιτότητας και της φτωχοποίησης του πληθυσμού, τα βήματα για την έξοδο από την κρίση είναι τα εξής:

1)Εθνική συνεννόηση. Διάλογος των πολιτικών κομμάτων. Συγκρότηση διακομματικών επιτροπών με εμπειρογνώμονες που θα επεξεργαστούν ζητήματα όπως το Ασφαλιστικό, η Συνταγματική αναθεώρηση και η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

2) Δημιουργία εθνικής ομάδας διαπραγμάτευσης με πρόσωπα, προτεινόμενα απ’ όλα τα κόμματα. Στόχος η εύρεση ισοδυνάμων, η αντικατάσταση των φόρων, των υφεσιακών μέτρων με δομικές μεταρρυθμίσεις στην Δημόσια Διοίκηση και η βέλτιστη δυνατή διαπραγμάτευση για το χρέος. Η εθνική διαπραγματευτική γραμμή παρουσιάζεται σαφώς πιο ενισχυμένη και κάμπτει τις παράλογες απαιτήσεις των δανειστών.

3) Συγκρότηση εθνικού αναπτυξιακού σχεδίου για την αξιοποίηση του πακέτου της Κομισιόν, με έμφαση στην πρωτογενή παραγωγή, στις καινοτόμες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες, στην επωφελή αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας κ.α.

 

Τα μνημόνια λιτότητας με προαπαιτούμενα διάλυσης του κοινωνικού ιστού μπορούν να μετατραπούν σε «μνημόνια ανάπτυξης» με προαπαιτούμενα επιστροφής στην κανονικότητα. Η λήψη δραστικών μέτρων για την ανασυγκρότηση της δημόσιας διοίκησης, η κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών, η επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης σε κορυφαία οικονομικά σκάνδαλα είναι μερικά από τα ελάχιστα «προαπαιτούμενα» εξόδου από το σημερινό αδιέξοδο.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ, λοιπόν, για εθνική συνεννόηση. Ακόμα και μια κυβερνητική συνεργασία, αν και εφόσον επιδιωχθεί, θα απάλλασσε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ από τις ιδεολογικές εμμονές νεοφιλελευθερισμού και κρατικισμού αντίστοιχα. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ θα συνειδητοποιούσε ότι οι ιδιωτικοποιήσεις ωφελούν την οικονομία, η δε ΝΔ θα ευαισθητοποιούταν περισσότερο στο ζήτημα της κοινωνικής προστασίας, απομονώνοντας ανάλγητους νεοφιλελεύθερους που επιθυμούν την κατάργηση του κράτους πρόνοιας. Ανέκαθεν τα πολιτικά κόμματα «δανείζονταν» και ακολούθως υιοθετούσαν θέσεις των αντιπάλων προκειμένου να αποκτήσουν επιρροή και δύναμη. Ιστορικό παράδειγμα αποτελεί η υιοθέτηση από τις φιλελεύθερες- συντηρητικές κυβερνήσεις πολλών ευρωπαϊκών χωρών μεταπολεμικά, ενός εκ των αξιωματικών αρχών της Σοσιαλδημοκρατίας, του κοινωνικού κράτους, του κράτους πρόνοιας. Ίσως, μέσα από μια προσωρινή και αναγκαστική συμπόρευση, οι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ να ωριμάσουν πολιτικά και ανταποκριθούν στα κελεύσματα των καιρών, παίρνοντας διαζύγιο με τον «παλαιοκομματισμό» και τις εμμονές.

Νέα Δημοκρατία, ώρα μηδέν: Η επόμενη μέρα για την κεντροδεξιά στη Ελλάδα

Λίγες μόλις ώρες έμειναν για  την διεξαγωγή των εσωκομματικών εκλογών στην Νέα Δημοκρατία. Πολλοί συμπολίτες μας αναρωτιούνται: Τι με ενδιαφέρει εμένα το ποιος θα είναι ο αρχηγός της ΝΔ; Την ίδια στιγμή, που τα κοινωνικά δικαιώματα δέχονται μια πρωτοφανή επίθεση με τις πολιτικές λιτότητας και ο υπόλοιπος δυτικός κόσμος ασχολείται με το φαινόμενο της ισλαμιστικής τρομοκρατίας, είναι αναμενόμενο κάποιος να αψηφεί την εσωκομματική διαδικασία, στην Νέα Δημοκρατία. Η διαδικασία αυτή, βέβαια, δεν αφορά τα ενδότερα της κεντροδεξιάς αλλά την ίδια την χώρα μάς. Σε ένα σύστημα, σαν το σημερινό, κατά βάση δικομματικό, ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι κομβικός και κρίσιμος. Η ΝΔ ως αξιωματική αντιπολίτευση ελέγχει, κρίνει, αντιπαρατίθεται  αλλα και στηρίζει την κυβέρνηση, όπου κρίνεται εθνικά αναγκαίο. Ο πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι δυνάμει ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας. Δεν μπορεί παρά να μας ενδιαφέρει, η επόμενη μέρα στην Νέα Δημοκρατία.

Τέσσερις υποψήφιοι, τέσσερις διαφορετικές προσωπικότητες, τέσσερις διαφορετικές προτάσεις άσκησης αντιπολίτευσης και εσωκομματικής αναδιάρθρωσης. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, λαϊκός, αυθόρμητος και ενωτικός, συσπειρώνει την πλειοψηφία των Νεοδημοκρατών. Ο Απόστολος Τζιτζικώστας, ο νέος, φέρελπις – κατ’ αλλους φιλόδοξος και βιαστικός- περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας ασκεί μεγάλη επιρροή και επιχειρεί, αξιοποιώντας το νεαρό της ηλικίας του, να παρουσιάσει εαυτόν ως τον Αντι-Τσίπρα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μετριοπαθής, αμιγώς φιλελεύθερος και με καλό βιογραφικό, παρουσιάζει την μεταρρυθμιστική αντιπρόταση στην πολιτική της κυβέρνησης. Το γεγονός ότι είναι γιος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, τον έχει στιγματίσει αρνητικά με πολλούς εντός του κόμματος να ομιλούν για «τζάκια» και «οικογενειοκρατία». Ο Άδωνις Γεωργιάδης, ένα πρόσωπο που συγκεντρώνει πιστούς φίλους απ’ την μία και ορκισμένους εχθρούς απ’ την άλλη. Ερειστικός, υπερβολικός -για αρκετούς ακραίος- αλλά συνεπής στις απόψεις του καθ’ όλη την πολιτική του διαδρομή. Ορθώνει έναν σκληρά δεξιό, συντηρητικό πολιτικό λόγο, επιθυμεί μια ευθεία σύγκρουση με τον ΣΥΡΙΖΑ και συγκεντρώνει γύρω του το «καθαρά έως και ακραία δεξιό» ακροατήριο, ένα κομμάτι ψηφοφόρων που ανέκαθεν ακολουθούσε την ΝΔ.

Καθ’ ολη την διάρκεια της σύντομης «προεκλογικής περιόδου» ετέθησαν διάφορα θεμελιώδη ζητήματα απο τους υποψηφίους, όπως αυτό της ιδεολογικής ταυτότητας του κόμματος. Η Νέα Δημοκρατία έχει ιδεολογία τον ριζοσπαστικό-κοινωνικό φιλελευθερισμό. Σύμφωνα με την ιδρυτική της διακήρυξη, υπηρετεί το εθνικό συμφέρον μακριά από τις  διχαστικές ετικέτες Αριστερά-Δεξιά. Το ζητούμενο για την κεντροδεξιά στην Ελλάδα είναι να επαναποκτήσει την ιδεολογική της ταυτότητα και όχι να αναζητήσει νέα, πράγμα το οποίο θα την βύθιζε σε μια βαθιά εσωστρέφεια και πιθανόν θα προκαλούσε διάσπαση. Η Νέα Δημοκρατία χωρεί απόψεις απο την δημοκρατική Δεξιά μέχρι τις παρυφές της σοσιαλδημοκρατίας. Επειδή, πολύς λόγος έχει γίνει για την «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς» και την επικράτηση του Α.Τσίπρα ως αριστερού στην πολιτική σκηνή. Η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του δεν τον στήριξαν ως » αριστερό » αλλά επειδή πίστεψαν στις υποσχέσεις του και ήλπιζαν σε κάτι διαφορετικοί. Ανάμεσα σε αυτούς και πολλοί «δεξιοί» .  Οι ταμπέλες και η αναπαραγωγή διχαστικών μηνυμάτων δεν επιλύει τα σοβαρά προβλήματα, και τούτο ισχύει και για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η κεντροδεξιά στην Ελλάδα οφείλει να συγκρουστεί με τις εσωτερικές της παθογένειες, σπάζοντας το απόστημα του πελατειακού δικτύου εξυπηρετήσεων, που έφθειρε την ΝΔ και αποσύνθεσε το ελληνικό κράτος. Χρειάζεται μια ανασυγκρότηση του κόμματος από το μηδέν. Ο νέος πρόεδρος είναι υποχρεωμένος να οδηγήσει το συντομότερο δυνατόν σε έκτακτο συνέδριο, με στόχο την άλλαγή του καταστατικού. Για να γίνει η ΝΔ, ένα πραγματικά «ανοιχτό κόμμα» πρέπει πρωτίστως να κάνει πράξη την ενδοκομματική δημοκρατία. Τα μέλη του κόμματος, οι ψηφοφόροι, η νεολαία δεν μπορεί να παραμείνουν οι απλοί χειροκροτητές και εκτελεστές των αποφάσεων της ηγεσίας. Απαιτείται συμμετοχή όλων των μελών και φίλων στην διαμόρφωση των θέσεων του κόμματους, στην εκλογή τομεαρχών ακόμα και στην επιλογή των υποψηφίων βουλευτών. Με μια αλλαγή του καταστατικού προς την κατεύθυνση αυτή, το κόμμα βρίσκεται σε ανοιχτό διάλογο με την κοινωνία και η σχέση εμπιστοσύνης με τα μεσαία και χαμηλά στρώματα επανοικοδομείται.

To σημαντικότερο όλων είναι η ΝΔ, να μπορέσει να πείσει την κοινωνία. Διατυπώνοντας, μια ήπια, φιλελεύθερη -όχι νεοφιλελεύθερη- εναλλακτική αντι-πρόταση με κοινωνικό πρόσημο, θα καταστεί και πάλι κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Απαραίτητη προϋπόθεση, βέβαια, παραμένει η αναγκαία εσωκομματική αναδιοργάνωση. Χωρίς το άνοιγμα στην κοινωνία, την ενδοκομματική δημοκρατία η ΝΔ θα οδηγηθεί στην αυτοδιάλυση.

Όποιος αναλάβει να φέρει σε πέρας ένα τέτοιο δύσκολο έργο, θα είναι ο πραγματικός νικητής. Διότι, εάν ο πρόεδρος που εκλεγεί την Κυριακή συνεχίζει να αναπαράγει το «παλαιό» σε πρόσωπα , θέσεις και στρατηγικές, θα είναι τελικά ο μεγάλος χαμένος. Συνεπώς, η πραγματική νίκη και η δικαίωση του νέου προέδρου θα κριθεί εν καιρώ, εάν και εφόσον η ΝΔ ανακτήσει δυνάμεις και επικρατήσει του ΣΥΡΙΖΑ.

 

JE SUIS PARISIEN, Πανανθρώπινη αλληλεγγύη ενάντια στην τρομοκρατία

Ξημερώματα Σαββάτου 14/11/2015 , Παρίσι: Η πόλη του φωτός βυθίζεται στο σκοτάδι και στο αίμα.

Το χθεσινό τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι θα γραφεί στις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Ιστορίας. Στο άκουσμα της είδησης του μαζικού εγκλήματος, η πρώτη μας αντίδραση, αναμενόμενη, θυμός, οργή και θλίψη. Στην καρδιά της Ευρώπης προστέθηκε μια νέα έστια πολέμου. 153 νεκροί, φρικτές εικόνες που μας γυρίζουν σε μια άλλη σκοτεινή εποχή, 70 χρόνια πρίν.

Απο την λήξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, έχουμε συμπληρώσει 70 χρόνια ειρήνης στην ευρωπαϊκή ήπειρο, με εξαίρεση τις περιπτώσεις του Κοσόβου, της Γιουκοσλαβίας και τον βοσνιακό εμφύλιο. Μια γενικευμένη σύρραξη δεν προκλήθηκε, ωστόσο στις υπόλοιπες περιοχές του πλανήτη, οι πολεμικές συγκρούσεις συνεχίστηκαν. Η περίπτωση της Μέσης Ανατολής, μιας ανέκαθεν πύρινης εστίας είναι χαρακτηριστική. Η γνωστή, ως Γη της Επαγγελίας, μια περιοχή που αναμετρώνται τα γεωπολιτικά συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων. Έτσι, η Δύση αρκετές φορές ενεπλάκη στα της Μέσης Ανατολής, ενισχύοντας αντάρτικες- εξετρεμιστικές ομάδες( Συριακή Αντιπολίτευση, Αντάρτες στην Λιβύη ενάντια στον Καντάφι). Δεν συνεκτίμησε, όμως, ότι αυτές οι ομάδες υπέκρυπταν έντονα φονταμενταλιστικά στοιχεία, τα οποία με την πρόσθετη στρατιωτική- οικονομική υποστήριξη εξήλθαν στην επιφάνεια και στράφηκαν εναντίον της. Εν ολίγοις, γύρισε μπούμερανγκ η κατάσταση. Όπως συνέβη με με το Σαντάμ Χουσείν, τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, την Αλ Κάιντα πρίν φθάσουμε στο σημερινό ISIS. Η λογική της χρησιμοποίησης των ανταρτών, προς επίτευξη πρόσκαιρων γεωστρατηγικών οφελών ήταν επικίνδυνη, και τούτο επιβεβαιώθηκε χθές με τον πιο φρικτό τρόπο.

Παρα την αρχικά εσφαλμένη στρατηγική της Δύσης – κυρίως των ΗΠΑ- , άξιον απορίας παρέμενε το γιατί η διεθνής κοινότητα παρακολουθούσε το Ισλαμικό Χαλιφάτο, αδρανής. Μια στρατιωτική επέμβαση στην Συρία, έστω και κατ’ εξουσιοδότηση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ θα είχε απρόβλεπτες συνέπειες, καθώς οι τζιχαντιστές βρίσκονται διασκορπισμένοι παντού. Τούτο μάλιστα προκαλεί αμηχανία στην διεθνή κοινότητα. Άλλωστε μετα τις ρωσικές αεροπορικές επιδρομές ακολούθησε η συντριβή του ρωσικού Airbus με πολλούς νεκρούς και αντιστοίχως ύστερα. Το ζήτημα της αντιμετώπισης της ισλαμικής τρομοκρατίας χρήζει λεπτού χειρισμού και οποιαδήποτε βιαστική ή μη καλά σχεδιασμένη ενέργεια μπορεί να επιδεινώσει το πρόβλημα, όπως απεδείχθη στο παρελθόν.

Ως προς την συσχέτιση του με το προσφυγικό, οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί. Ο άμαχος πληθυσμός, οι γυναίκες, τα παιδιά, οι πολίτες της Συρίας που είναι απέναντι απο το ISIS δεν πρέπει να κατατάσσονται στην ίδια κατηγορία με αυτούς τους εγκληματίες. Είναι ηθική και συνάμα νομική υποχρέωση της χώρας μας να παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια σε αυτούς τους ανθρώπους και να εξετάσει τις αιτήσεις ασύλου των. Βέβαια, χρειάζεται αποτελεσματικότερος έλεγχος κατα την καταγραφή, ουτως ώστε να εντοπίζεται το εάν ο αιτών άσυλο είναι τρομοκράτης. Αυτό δεν σημαίνει «κλειστά σύνορα», αλλά μια υποχρέωση για την προάσπιση της ασφάλειας στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Υπάρχει, φυσικά , και η άλλη όψη του νομίσματος. Η Γαλλία έχει κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ο στρατός είναι στο δρόμο, ενώ η κυκλοφορία απαγορεύεται στο Παρίσι. Μια τραγωδία, σαν την χθεσινή, μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο εκμετάλλευσης απο την πολιτική εξουσία. Στο όνομα της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, μπορεί να επιβληθούν κατασταλτικά μέτρα, μέτρα παρακολούθησης της ιδιωτικής ζωής των πολιτών, τα οποία και περιορίζουν τις ατομικές μας ελευθερίες.

Ας το αφήσουμε, όμως, αυτό. Είναι νωρίς ακόμα και το » θυμικό» δεν μας επιτρέπει τέτοιου είδους προβληματισμούς. Προς το παρόν, ενώνουμε τις φωνές μας, είμαστε αλληλέγγυοι στους Γάλλους, στους πρόσφυγες πολέμου και στέλνουμε μήνυμα για την επικράτηση μιας πανανθρώπινης, οικουμενικής αξίας, απαραίτητης για την ύπαρξή μας, της ειρήνης.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ- ΙΣΟΤΗΤΑ- ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ, ας επικαιροποιήσουμε το τρίπτυχο της Γαλλικής Επανάστασης.

PEACE, JE SUIS PARISIEN

ΣΥΡΙΖΑ v ΣΥΡΙΖA, Μια διαφορετική ερμηνεία

Το κάλεσμα του τμήματος Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για συμμετοχή στην απεργία της 12ης Νοέμβρη, προκάλεσε δικαιολογημένα έκπληξη σε πολλούς, ενώ στάθηκε η αφορμή για διάφορα, σατυρικά σχόλια στο διαδίκτυο. Είναι γνωστό τοις πάσι οτι οι ιδεολογικές αρχές και οι πολιτικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ  είναι διαμετρικά αντίθετες με την πολιτική που ασκεί ως κυβέρνηση. Στο διαχωρισμό κόμματος-κυβέρνησης ενυπάρχει μια «δημιουργική ασάφεια», όπως θα μας έλεγε ο Βαρουφάκης , μια αντίφαση. Υπο μια πιο ψύχραιμη, αναλυτική ματιά , αντιλαμβανόμαστε οτι αυτή η αντίφαση υφίσταται για τρείς λόγους:

1) Η νεοφιλελεύθερη διολίσθηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει απομακρύνει το αριστερό ακροατήριο, στο οποίο κερδίζουν έδαφος τόσο το ΚΚΕ, όσο και η εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Με το κάλεσμα για συμμετοχή στην απεργία ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να ανακτήσει το χαμένο έδαφος στα αριστερά του.

2) Η κυβέρνηση , μέσω της ανακοίνωσης του κόμματος, δίδει την εντύπωση ότι παραμένει πιστή στις προεκλογικές δεσμεύσεις της, προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο και να κατευνάσει τις κοινωνικές αντιδράσεις. Εμφανίζεται έτσι ως προσωρινά αναγκασμένη να λάβει υφεσιακά μέτρα, μεταθέτοντας την ευθύνη στο εξωτερικό, στους «κακούς δανειστές».

3) Η τρίτη εκδοχή θέλει το κόμμα και την κυβέρνηση σε εντελώς διαφορετική γραμμή πλεύσης. Απ’ ότι φαίνεται η ένταση στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ δεν κόπασε με την αποχώρηση της Αριστερής Πλατφόρμας, σημερινής ΛΑ.Ε. Η ριζοσπαστική αριστερά στην Ελλάδα βιώνει την φάση μετάβασης και απόκτησης ενός νέου ιδεολογικού προφίλ στις παρυφές της σοσιαλδημοκρατίας. Οι πιστοί ριζοσπάστες που δεν μετακόμισαν στην Λαϊκή Ενότητα καιροφυλακτούν. Δεν αποκλείεται, σε σύντομο χρονικό διάστημα, να υπάρξουν διαφοροποιήσεις και εντός της κοινοβουλευτικής ομάδας με ότι αυτό σημαίνει για την ήδη εύθραυστη κυβερνητικη πλειοψηφία των 155.

Το μονο σίγουρο είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο και επιχειρεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο να διαχειριστεί την κοινωνική πίεση, που προκαλείται απο την εφαρμογή των σκληρών μέτρων του τρίτου μνημονίου. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι ο εφησυχασμός της κοινής γνώμης αλλά η ριζική αλλαγή του περιεχομένου της οικονομικής πολιτικής, με κύριους άξονες την κοινωνική προστασία και την άρση των αιτιών που οδήγησαν την χώρα μας στο σημερινό έσχατο σημείο. Οι πολιτικές λιτότητας είναι οι πλέον αναπάντεχες και αναποτελεσματικές. Όταν η εφαρμογή του συνόλου των μέτρων επιτείνει την ανθρωπιστική κρίση, τότε οι κοινωνικές αντιδράσεις θα είναι τόσο έντονες, ώστε να μην αρκεί για να τις περιορίσει, το κάλεσμα σε απεργία από το ίδιο το κυβερνών κόμμα ενάντια στην κυβέρνηση του! Φανταστείτε μόνον την ψυχολογία ενός ανθρώπου που χάνει το σπίτι του,  ενός ανθρώπου που δεν έχει να βγάλει το προς το ζην.

Ο ελληνικός λαός, όπως έχει αποδείξει σε όλη την ιστορική διαδρομή, δεν ανέχτηκε και ούτε προκειται να ανεχτεί τον ευτελισμό του. Εάν συνεχιστεί η φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, το ΣΥΡΙΖΑ εναντίον ΣΥΡΙΖΑ , θα γίνει ΣΥΡΙΖΑ εναντίον κοινωνίας. Θα ήταν προτιμότερο το σχήμα  ΣΥΡΙΖΑ εναντίον κομματοκρατίας, διαφθοράς, συμφερόντων. Αλλά, σε ένα ήδη εκφυλισμένο σύστημα, που η κοινωνία δεν έχει ουσιαστικό ρόλο και λόγο, η σύγκρουση με τις ελίτ μοιάζει ουτοπική.

Το «νεοελληνικό  Halloween» ως δείγμα παρακμής

Σάββατο 31/10, ώρα 10 μ.μ. Στους δρόμους των Αθηνών, νέοι και νέες μασκαρεμένοι, βαμμένοι στο πρόσωπo, μερικοί εξ’ αυτών ντυμένοι με αποκριάτικες στολές. Για μια στιγμή πίστεψα πως ο χρόνος «τρελάθηκε», το ημερολόγιο άλλαξε και αρχές φθινοπώρου , εορτάζεται η αποκριά. Τίποτα απ’ όλα αυτα δεν συνέβη. Απλώς, τέτοιες μέρες στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, γιορτάζουν το «Halloween».

Πολλοί θα αναρωτηθούν δίκαια, τι θέση έχει ενα αμερικανικής προέλευσης έθιμο στην Ελλάδα και δή στην οικονομικά καταρρακωμένη ελληνική κοινωνία του 2015;

Βλέποντας αρκετούς συνομήλικούς μου να νιώθουν υπερήφανοι που γιόρταζαν το Ηalloween, αναρωτήθηκα με την σειρά μου για το εάν είναι θύματα της τροπής που έχει λάβει η παγκοσμιοποίηση ή εάν όλα αυτά είναι «της ηλικίας», ως είθισται να λέγεται. Αυτό που ταλανίζει περισσότερο όσους βλέπουν το φαινόμενο, ως παρακμιακό και ανησυχητικό είναι το εύρος και η διάρκεια του. Διότι, αυτή τη φορά δεν πρόκειται για την  «μόδα που θα περάσει». Ακόμα και αυτή η αντιμετώπιση απεδείχθη ανεπαρκής, καθώς σταδιακά εισέβαλλαν στην ζωή μας πράγματα, τα οποία πλέον έχουμε αποδεχθεί και τα θεωρούμε δεδομένα.

Το κακό δεν ξεκίνησε απο το «Halloween».  Απο ασήμαντες ή κατ’ άλλους σημαντικές λεπτομέρειες της καθημερινότητας όπως: ο τρόπος ένδυσης, η χρήση ξενόφερτων λέξεων, τα σύγχρονα είδωλα (stars του Hollywood) και απο πολλά άλλα, διακρίνεται η αλλοίωση της ίδιας της ατομικότητας μας. Λόγου χάρη, φοράμε αυτό το παντελόνι γιατί το φορούν και οι «άλλοι». Δεν εισερχόμαστε καν στην διαδικασία αξιολόγησης αυτού που μας προσφέρεται αλλα ακολουθούμε την μάζα. Έτσι και στις ηλικίες αυτές, η μαζοποίηση κυριαρχεί. Όποιος απέχει ή διαφοροποιείται, απομονώνεται και βιώνει τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Η αντιγραφή του τρόπου ζωής των Αμερικάνων αποτελεί πλέον μια πραγματικότητα στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Όταν όμως η μαζοποίηση, ο μιμητισμός γκρεμίζει τα τείχη της παραδοσής μας και υιοθετούνται ξένα έθιμα, όπως το εν λόγω αμερικάνικο καρναβάλι, τότε η κατάσταση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια κανονικότητα. Ειδικότερα, σε μια χώρα που δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει απο παραδόσεις, ήθη και έθιμα.

Αναμφίβολα, η νεοελληνική κοινωνία διακατέχεται απο την κακεντρέχεια, τον ατομικισμό, την ροπή προς την διαφθορά και άλλα στρεβλά. Ποιός, όμως,  αρνείται το μεγαλείο του ελληνικού πολιτισμού; Σε όλη την υφήλιο αναγνωρίζεται η συμβολή του αρχαίου ελληνικού θαύματος  στην πνευματική, οικονομική και πολιτική ανάταση του Δυτικού κόσμου. Σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας, συναντάς τον λεγόμενο καθ’ ημάς τρόπον. Απο τα παραδοσιακά φαγητά, τους χορούς , τα ξεχωριστά ήθη και έθιμα που όλα μαζί απο κοινού συνθέτουν μια ομορφιά, μια ιδιαίτερη ταυτότητα πολιτισμού. Προς τί, λοιπόν, αυτή η φτηνή απομίμηση της κάθε λογής «αμερικανιάς» ;

Φυσικά, ο προβληματισμός αυτός δεν πρέπει να συγχέεται με τον σεβασμό και την ανεκτικότητα μας στους άλλους λαούς και πολιτισμούς του κόσμου. Δυστυχώς, όμως, αντί να αφομοιώνουμε τα θετικά στοιχεία των υπολοίπων, μιμούμαστε οτιδήποτε άχρηστο και ανούσιο, όπως το Halloween. Καθ’ όσον η απομίμηση αυτή συνεχίζεται, η κοινωνία μετατρέπεται σε όχλο που αποδέχεται χωρις αντιστάσεις, χωρίς ιδιαιτερότητές ότιδηποτε εξάγεται προς την χώρα μας. Και τούτο δεν αφορά μόνον τον πολιτισμό και τον τρόπο ζωής μας. Σε μια κοινωνία που καταπατώνται έως και καταργούνται οι κεκτημένες ατομικές ελευθεριες και τα κοινωνικά-εργασιακά δικαιώματα, η νεολαία θα έπρεπε να αντιδρά και όχι να βρίσκεται σε «λήθαργο», γιορτάζοντας το Halloween. Η εικόνα του «Halloween τύπου» συνδυάζεται με αυτήν του «απολιτίκ», του κοινωνικά αδιάφορου, στέλνοντας το μήνυμα πως οποιαδήποτε αλλαγή επιβάλλουν σε βάρος μας, θα περάσει αμαχητί.

Εν ολίγοις, τέτοιου είδους εκδηλώσεις, όπως το Halloween,  δείχνουν μια κοινωνία σε παρακμή. Ώστε να δικαιώνεται, τελικά, ο Τζίμης Πανούσης στο τραγούδι του «Νεοέλληνας».

Η εγκατάλειψη των ιδεών – Το παράδειγμα του ΣΥΡΙΖΑ

Ο δημόσιος λόγος συχνά κατακλύζεται από αναφορές σε ιδέες, σε ιδεολογίες και από δηλώσεις πίστης και αφοσίωσης σε αυτές. Η κυβερνητική εμπειρία της » Πρώτη φορά Αριστερά » απέδειξε ότι η ιδεολογική συνέπεια δεν είναι δεδομένη. Η ριζοσπαστική αριστερά στην Ελλάδα, της οποίας κυρίαρχος φορέας είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει αποκλίνει απο τις ιδεολογικές αρχές της αλλα και τους ίδιους τους στρατηγικούς της στόχους. Οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ αρνούνται να το παραδεχθούν, με εξαίρεση μερικά πρόσωπα που εξ’ αρχής ήθελαν ένα κόμμα , ολίγον έως και πολύ κεντροαριστερό. Βέβαια, το πολυσέλιδο προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ τονίζει ότι στρατηγικός στόχος του κόμματος παραμένει ο σοσιαλισμός! Άραγε, το όχημα μετάβασης στον σοσιαλισμό θα είναι το σκληρό νεοφιλελεύθερο μνημόνιο που συνομολόγησε και κατέστησε σε κυριάρχη πολιτική;

Σχήμα οξύμωρον. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναζητεί την νέα πολιτική και ιδεολογική του ταυτότητα, η οποία βρίσκεται στις παρυφές της σοσιαλδημοκρατίας.

Η 12η Ιουλίου ανέτρεψε τα δεδομένα, έσβησε τις ελπίδες των αφοσιωμένων ριζοσπαστών, διέψευσε προσδοκίες και αναίρεσε τον » παλαιό καλό αριστερό εαυτό» του Αλέξη Τσίπρα. Όλα τα συνταρακτικά γεγονότα του προηγούμενου διαστήματος -ειδικότερα του πρώτου επταμήνου του 2015- θα μείνουν στην ιστορία, όχι μόνον για τον αντίκτυπό τους στην κοινωνική ζωή της χώρας, αλλά και για την ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών.

Με την εγκατάλειψη της ριζοσπαστικών ιδεών, της στάσης κριτικής και αμφισβήτησης του ίδιου του ευρωπαικού οικοδομήματος,  ο ΣΥΡΙΖΑ μετεξελίσσεται σε ένα κλασσικό κόμμα της Κεντροαριστεράς. Αν όχι αμιγώς σοσιαλδημοκρατικός, ενσωματώνει τα χαρακτηριστικά ενός συστημικού κόμματος και υιοθετεί μια ήπια αλλά συνάμα εναλλακτική εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας. Σε κάθε περίπτωση, τίποτα δεν θυμίζει τον παλαιό ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίον «χωρούσαν» και αντιλήψεις της επαναστατικής αριστεράς.

Η πολιτική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ έχει περάσει τα σύνορα της Ελλάδας και το μύνημα εστάλη στην Βόρεια Ευρώπη. Η επίσκεψη του Φ.Ολάντ στην Αθήνα, εκτός απο την εμβάθυνση των διμερών σχέσεων Ελλάδας-Γαλλίας, την συνεργασία σε επιμέρους τομείς σηματοδοτεί την μελλοντική συμπόρευση των δυνάμεων της Ευρωπαικής Αριστεράς με αυτές της Ευρωπαικής Σοσιαλδημοκρατίας. Η ελληνογαλλική προσέγγιση και η αλληλοεκτίμηση Ολάντ-Τσίπρα είναι το εναρκτήριο λάκτισμα για την δημιουργία μιας πλατιάς συμμαχίας αυτών των δυνάμεων. Τούτο προοιωνίζει ότι και οι υπόλοιποι αντισυμβατικοί πολιτικοί αρχηγοί των κομμάτων της European Left, ακόμα και αν αναλάβουν την διακυβέρνηση θα προσχωρήσουν στον πολιτικό ρεαλισμό, ακολουθώντας το παράδειγμα του Α. Τσίπρα, του άλλοτε αντιδραστικού, αντιμνημονιακού αρχηγού. Δεν αποκλείεται και ο δημοφιλής Πάμπλο Ινγκλέσιας των Podemos, σε περίπτωση που κερδίσει τις εκλογές στην Ισπανία, να έχει την ίδια εξέλιξη.

Ένα σημαντικό τμήμα της Ευρωπαικής Αριστερας θα απορροφηθεί απο την Ευρωπαική Σοσιαλδημοκρατίας, στο πλαίσιο μιας πανευρωπαικής συμμαχίας που θα προτάξει μια εναλλακτική πολιτική επιλογή στρατηγικής για την Ευρωζώνη. Στην Ελλάδα, ο Α.Τσίπρας έχει ήδη απευθύνει κάλεσμα προς τις «προοδευτικές δυνάμεις», εννοώντας ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ.

Η στροφή του Α.Τσίπρα στα κεντροαριστερά μπορεί να σχολιαστεί ποικιλοτρόπως. Το μόνο σίγουρο είναι οτι η επαφή με την αποκαλούμενη «πραγματικότητα» εξαφάνισε όλα τα αριστερά, επαναστατικά αντανακλαστικά του. Προδοσία ιδεών ή επιλογή έκτακτης ανάγκης;

Η νύχτα της 12ης Ιουλίου και τα όσα ακολούθησαν επιβεβαίωσαν ότι οι πολιτικοί αλλα σκέπτονται, αλλα πιστεύουν και άλλα πράττουν. Αν αφαιρέσει κανείς τις ετικέτες Αριστερά-Δεξιά διακρίνει την ίδια επιχειρηματολογία, την παρόμοια πολιτική πρακτική και τα παρόμοια σφάλματα. Ελάχιστες οι διαφορές και προερχόμενες απο την εκπροσώπηση συγκρουόμενων ομάδων συμφερόντων(οικονομικών ελίτ, συνδικαλιστών κτλπά). Η κοινωνία των πολιτών αποτελεί πάντα το εξιλαστήριο θύμα, ενω παράλληλα δεν εκπροσωπείται πραγματικά αλλα υποαντιπροσωπεύευται.

Άραγε η εγκατάλειψη των ιδεών είναι σύμπτωμα των καιρών ή ενος προβληματικού πολιτικού συστήματος;

Μάλλον το πρώτο φανερώνει τα αρνητικά του δεύτερου, ενός συστήματος στο οποίο άλλοι αποφασίζουν για λογαριασμό μας, χωρίς να ελέγχονται και να λογοδοτούν ενώπιον μας.

Προαπαιτούμενα διάλυσης του κοινωνικού ιστού

Οι πανηγυρισμοί της 20/9 κόπασαν. Το τρίτο μνημόνιο, πανταχού παρόν στην ελληνική πραγματικότητα, προαπαιτεί νέα βάρη, νέες θυσίες για τον ελληνικό λαό. Τα ισοδύναμα μέτρα, η κοινωνικά δίκαια εφαρμογή του μνημονίου, η προστασία των αδυνάτων κινδυνεύουν να μείνουν για άλλη μια φορά ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Η διαδικασία του επείγοντος για το πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα διαδέχεται τις υπερεπείγουσες εικοσιτετράωρες διαδικασίες του καλοκαιριού, την παραμονή 15ης Αυγούστου πέρασε το χειρότερο μνημόνιο. Μετά απ’ αυτά αναρωτιέμαι ευλόγως: Το νομοθετικό σώμα έχει την αρμοδιότητα του ελέγχου ή απλώς «συνυπογράφει» τις πράξεις της κυβέρνησης;

Τα νέα 48 προαπαιτούμενα μέτρα σοκ για την εκταμίευση της δεύτερης δόσης φανερώνουν αρκετές από τις προεκλογικές ανακρίβειες του ΣΥΡΙΖΑ, με πρώτη και καλύτερη την εξασφάλιση της τριετούς χρηματοδότησης της χώρας, χωρίς πρόσθετα μέτρα πέραν των συμφωνηθέντων του καλοκαιριού. Τούτο αποδεικνύεται αναληθές, αφού για να ανοίξει η στρόφιγγα της χρηματοδότησης προς την Ελλάδα, απαιτείται η ψήφιση νέων μέτρων. Εν ολίγοις, δεν θα μείνουμε σώοι και αβλαβείς μέχρι την ολοκλήρωση της τριετίας.

Από την σκληρή αυτή πραγματικότητα δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε και ασφαλείς εναλλακτικές λύσεις εκτός ευρώ δεν υπάρχουν. Ένα εναλλακτικό, διαφορετικό περιεχόμενο πολιτικής εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου που θα αντιμετωπίζει τις αιτίες του ελληνικού προβλήματος και θα δίδει κίνητρα στο επιχειρείν και την ανάπτυξη δεν είναι κάτι εντελώς ανέφικτο. Ως ανυλοποίητο, ανεφάρμοστο παρουσιάζεται από εκείνες τις πολιτικές δυνάμεις που λόγω της απροθυμίας τους να στραφούν εναντίον της κομματικής πελατείας, ρίχνουν το βάρος στα μεσαία και τα φτωχά στρώματα του πληθυσμού. Το «νέο», δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, περιορίζεται σε εξαγγελίες, δια του προέδρου του και πρωθυπουργού Α. Τσίπρα, όπως: «Θα χτυπήσουμε το πελατειακό κράτος». Στην πράξη, όμως, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εγκαθιδρύει με αργά αλλά σταθερά βήματα το δικό της πελατειακό δίκτυο εξυπηρετήσεων.

Σύσσωμες οι πολιτικές δυνάμεις αδυνατούν- ή καλύτερα δεν θέλουν- να άρουν τα αίτια της καταστροφής. Η κυβέρνηση, σε συνεννόηση με τους εταίρους, εμμένει στην αναπάντεχη υπερφορολόγηση των ιδιοκτητών ακινήτων, των επιχειρηματιών αλλά και όσων έχουν εισόδημα άνω των 12.000 ευρώ. Σε αυτές τις εισοδηματικές κλίμακες ( έως και 30.000 ή και περισσότερα) υπάρχουν και ολόκληρες οικογένειες που δεν θα μπορούν να βγάλουν τα προς το ζην. Η αντιπολίτευση, διαφωνεί με αυτόν τον παραλογισμό αλλά προτείνει την περιστολή δημοσίων δαπανών, χωρίς να ορίζει ποιες θα είναι αυτές οι δαπάνες. Να αποπεμφθούν οι επίορκοι, οι παρανόμως διορισθέντες η να την » πληρώσουν » οι σχολικοί φύλακες; Να περικοπούν αδικαιολόγητες κρατικές επιχορηγήσεις στο Μέγαρό Μουσικής η να περικόψουν δαπάνες σε υπέρτατα και ιερά κοινωνικά αγαθά όπως η Υγεία και η Παιδεία; Καλό θα ήταν να διευκρινιστεί η θέση τους.

Το νέο πακέτο με τα προαπαιτούμενα ποινικοποιεί εμμέσως την ατομική ιδιοκτησία. Για παράδειγμα, προνομιούχος θεωρείται ο κληρονόμος ενός οικήματος 100 ετών, με μηδαμινή αγοραστική αξία. Μάλιστα δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν το εάν αυτό το οίκημα έχει παλαιώσει ή έχει ερειπωθεί. Οι ιδιοκτήτες που εκμεταλλεύονται και ενοικιάζουν τα ακίνητά τους, στοχοποιούνται και καλούνται να πληρώσουν πρόσθετο φόρο. Αναρωτήθηκαν στο Υπουργείο των Οικονομικών, εάν όλες αυτές οι κατηγορίες πολιτών μπορούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους; Πως θα εισπραχθούν αυτοί οι φόροι;

Τα εισοδηματικά δεδομένα των πολιτών δεν ανταποκρίνονται στις νέες, άδικες φορολογικές απαιτήσεις του μνημονίου. Για του λόγου το αληθές, το κράτος δεν θα μπορέσει να εισπράξει αυτούς τους φόρους. Η αδυναμία εισπραξιμότητας προδικάζει την αποτυχία ενός υφεσιακού, αντιαναπτυξιακού προγράμματος.

Το μνημόνιο ακολουθεί την ιδια καταστροφική λογική της υπερφορολόγησης και του εξανδραποδισμού των φτωχών στρωμάτων. Η πολιτική αυτή ανακυκλώνει διαρκώς την ύφεση και δημιουργεί συνθήκες μαζικής φτώχειας και ανεργίας.

Εάν δεν υλοποιηθούν πραγματικές μεταρρυθμίσεις, η χρεοκοπία θα επέλθει εντός του προγράμματος. Γι’ αυτό το λόγο, προτείνεται η αντικατάσταση των υφεσιακών μέτρων από μεταρρυθμίσεις στην δημόσια διοίκηση, επιτάχυνση των αποκρατικοποιήσεων, δημιουργία σταθερού και φιλικού προς το «επιχειρείν» φορολογικού συστήματος. Μόνον με τέτοιου είδους πολιτικές μπορούμε να ξεφύγουμε από το σκληρό καθεστώς δανεισμού και συνεχούς εποπτείας και όχι με την διάλυση της ελληνικής κοινωνίας.