Αναζητούνται καθηγητές που αγαπούν τη δουλειά τους

Τι είναι όμως ο καθηγητής; Τι σημαίνει αυτή η λέξη που έχει γίνει πολλές φορές αντικείμενο σκληρής κριτικής και άλλες αφορμή για να γραφτούν «παιάνες» και τιμητικοί ύμνοι. Τι σημαίνει καθοδηγώ κάποιον;

Είναι το ίδιο με το να δώσεις κάποιες οδηγίες πορείας σε κάποιον που έχει χαθεί στο δρόμο; Ποιος σε έχει καθοδηγήσει για να μπορείς με σιγουριά για σένα και ασφάλεια για τον άλλον να καθοδηγείς εσύ στο μέλλον;

Τα ερωτήματα πολλά και οι απαντήσεις λίγες. Ας επιλέξουμε όμως ένα ερώτημα, το οποίο θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε παρακάτω.

Το πιο σημαντικό ερώτημα που δημιουργείται στην Ελλάδα του 2016 είναι το εξής: «Υπάρχουν εκκολαπτόμενοι καθοδηγητές, φοιτητές ή πτυχιούχος δηλαδή, τους οποίους θα εμπιστευτείς για την εκπαίδευση του παιδιού σου;»

Η λίγων ετών εμπειρία που απέκτησα μου λέει πως πρέπει να μας απασχολήσει το ζήτημα. Ο λόγος σαφής. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμιά μας βρίθουν από ανθρώπους που αρέσκονται να κουβαλούν τον τίτλο του φιλολόγου αλλά δεν νοιάζονται πραγματικά για το βαθύτερο νόημα της λέξης «καθηγητής».

Δεν θέλουμε λοιπόν να αρχίσουμε να κολλάμε αφίσες, στις οποίες θα αναζητούμε εναγωνίως καθηγητές, ανθρώπους που διαλαλούν ότι ασκούν αυτό το «λειτούργημα», όπως το χαρακτήρισε ένας φίλος, όχι με γνώμονα το γόητρο αλλά την παιδεία.

Κοιτίδα του προβληματισμού, το Κοινωνικό Φροντιστήριο Αγίου Δημητρίου (ΚΦΑΔ). Γιατί φίλε, φοιτητή του τμήματος Φιλολογίας, δεν δουλεύεις στο ΚΦΑΔ του Δήμου σου;

Δεν γνωρίζεις ότι υπάρχει, ασχολείσαι με κάτι άλλο και δεν έχεις χρόνο ή φοβάσαι για το πόσο δύσκολο μπορεί να είναι;

Οι απαντήσεις λιτές και κατανοητές. Ενημερώσου, ασχολήσου με τις ευκαιρίες που σου δίνονται όσον αφορά την επαγγελματική σου κατάρτιση, τόλμα να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου.

Και τώρα, η πιο σοβαρή ερώτηση. Σου προσφέρει καλύτερη πρακτική το τμήμα σου; Η απάντηση είναι όχι.

στιγμιότυπο από την ταινία "Ο Δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται." / "Le Maître qui laissait les enfants rêver", Daneil Losset, 2007
στιγμιότυπο από την ταινία «Ο Δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται.» / «Le Maître qui laissait les enfants rêver», Daneil Losset, 2007

Πώς πιστεύεις ότι θα καταλάβεις αν είσαι ικανός να κάνεις αυτή τη δουλειά; Δυνατότητα-Ικανότητα κατά Αριστοτέλη, ξέρεις εσύ! Η απάντηση είναι απλή, σίγουρα όχι μέσω του «άχρωμου» και άβολου, από άποψη χώρου, ιδιαιτέρου μαθήματος.

Δοκίμασέ το τουλάχιστον, και αν δεν το αντέξεις, άφησέ το. Τόλμα το!

Το επάγγελμα αυτό είναι ιδιαίτερο, θέλει αντοχές, υπομονή, καλή διαχείριση χρόνου, πρόγραμμα, ευφυΐα, προσαρμοστικότητα, μεταδοτικότητα και άλλα πολλά.

Σε κούρασα; Ναι, αυτό το επάγγελμα είναι πολύ κουραστικό, και το κάνουν καλά όσοι το αγαπούν, όπως και πολλά άλλα επαγγέλματα. Και αν δεν το αντέξεις, θα νιώθεις τουλάχιστον υγιής και χαρούμενος, γιατί για ένα χρόνο θα έχεις προσφέρει γνώση και χαμόγελα σε παιδιά που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να εγγραφούν σε ένα ιδιωτικό φροντιστήριο.

Είναι πάντα πιο εύκολο να φταίει ο άλλος. Το κράτος, η πολιτεία, ο συνάδελφος. Σηκώνουμε εύκολα την πέτρα και την πετάμε εναντίον τους, το ξέρουμε, το ζούμε καθημερινά. Το «ανάθεμα» ακόμα πιο εύκολο. Σίγουρη κριτική και εύκολα θύματα, η κλάψα δε, να περισσεύει για τις ευκαιρίες που αξίζαμε, αλλά κανείς δεν μας πρόσφερε. Εμείς πάντα στο απυρόβλητο.

Για ρίξε μια μάτια όμως σε όλους αυτούς που ξεχωρίζουν με την δουλειά τους, ανθρώπους, οι οποίοι έχουν τελειώσει ή όχι τις σπουδές τους, ανθρώπους που εργάζονται ή όχι παράλληλα με τη δουλειά στο ΚΦ και κυρίως ανθρώπους που αγαπούν τη δουλειά τους και δεν διστάζουν να συγκριθούν με τους άλλους και να αναμετρηθούν με το μπόι τους.

Κάθε ώρα διδαχής, προσφορά ανιδιοτελής στον άλλον που την χρειάζεται πραγματικά, αλλά και γαλόνι στις επωμίδες τους για το αύριο που τους θέλει έτοιμους.

Ενημερώσου λοιπόν και αξιοποίησε τις ευκαιρίες που φτιάχνουν για εσένα τέτοιοι άνθρωποι. Ο λόγος και το κίνητρο ένα. Πιθανόν, ο αριθμός των καθοδηγητών ή καθηγητών να είναι πενιχρός στην Ελλάδα του 2016, αλλά στην Ελλάδα του 2036 θέλουμε να μην μας απασχολεί πια αυτό το ζήτημα.

 

Heybeliad ή Heybeli Ada;

Που σημαίνει Χάλκη. Που Χάλκη σημαίνει «Θεολογική σχολή της Χάλκης». Σχολή; Πάλι για σχολές θα μας μιλήσεις, θα αναρωτηθεί κανείς. Όχι αγαπητέ αναγνώστη, δεν πρόκειται για μία τυπική σχολή. Αναφέρομαι στην Ιερά Θεολογική Σχολή, η οποία πριν καταστεί «μήλον της έριδος» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αποτελούσε την κύρια θεολογική σχολή του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης.

13558725_10208796501622502_5423717180872887838_o

Οι εγκαταστάσεις τις Σχολής βρίσκονται στη Χάλκη, ένα από τα Πριγκηπονήσια. Πολλοί Ορθόδοξοι θεολόγοι, ιερείς, επίσκοποι και πατριάρχες φοίτησαν στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης, συμπεριλαμβανομένου και του Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Οι φοιτητές στη Χάλκη περιλάμβαναν όχι μόνο γηγενείς Έλληνες, αλλά και Ορθόδοξους Χριστιανούς από όλο τον κόσμο, προσδίδοντας στη Σχολή έναν διεθνή χαρακτήρα. Οι φοιτητές έμεναν στη Σχολή μόνιμα. Επιλογή εξόδου από τη Σχολή είχαν μόνο οι φοιτητές, οι οποίοι είχαν σπίτι στην Πόλη και μπορούσαν να φεύγουν για λίγες ώρες μετά τη Λειτουργία της Κυριακής και να επιστρέφουν το βράδυ της ίδια ημέρας. Επίσης, οι φοιτητές εγκατέλειπαν τη Σχολή για δύο μήνες το καλοκαίρι καθώς και τις ημέρες του Πάσχα και των Χριστουγέννων. Αυτά για να σε βάλω στο «κλίμα».

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Καλεσμένος του Αναστάσιου Τσαραμανίδη ή απλώς Τάσου[1] επισκέφτηκα τη Σχολή γνωρίζοντας γι’ αυτήν  όσα αναφέρει το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «Η Σιωπηλή σχολή»[2].

[1] Ο Αναστάσιος Τσαραμανίδης είναι δόκιμος μοναχός της Μονής Αγίας Τριάδας.
[2] Το ντοκιμαντέρ έχει σκηνοθέτες τις Ειρήνη Σαρίογλου και Μαρίνα Λ. Λεοντάρη και ως παραγωγό το Ελληνικό Ίδρυμα Ιστορικών Μελετών (ΙΔΙΣΜΕ).

Η διαδρομή προς τα Πριγκηπονήσια γνωστή σε κάθε Πολίτη. Πλοίο από το Kabatas, στάση στο νησί Heybeliad, άμαξα για τη Σχολή και φτάσαμε. Ρίγος, αγωνία, ανυπομονησία, τα πρώτα συναισθήματα. Όλα αυτά διακόπτονται από το «Άντε που είσαι, σε περιμένω» του Τάσου. Αμέσως ένιωσα σαν να έμπαινα στο σπίτι του και μάλλον ένιωσε και αυτός το ίδιο γιατί όπως κάθε φιλόξενος νοικοκύρης άρχισε να με ξεναγεί και να με συστήνει σε όσους ανθρώπους συναντούσαμε.

Σταθμός πρώτος η Σταυροπηγιακή Μονή της Αγίας Τριάδος, η οποία χτίστηκε από τον Πατριάρχη Φώτιο Α’ (837-886). Ο ναός της Αγίας Τριάδoς αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς σταθμούς για έναν επισκέπτη της Σχολής. Εξελίσσεται σε σημαντικό κέντρο γραμμάτων ήδη κατά τη βυζαντινή περίοδο. Κάποια χαρακτηριστικά του που προξενούν εντύπωση σε ένα απλό επισκέπτη είναι τα τρία ιερά[3] καθώς και οι εικόνες της Παναγίας Μαύρης στο νάρθηκα του ναού και της Παυσολύπης στο κέντρο του σολέα. Αφού ενημερώθηκα σχετικά με τις πιο σημαντικές πληροφορίες  προχωρήσαμε στο εσωτερικό της Σχολής. Επόμενοι σταθμοί ήταν οι τάξεις του Λυκείου και του Πανεπιστημίου.

Όσον αφορά τη Σχολή οφείλουμε να πούμε ότι η ίδρυση της καθώς και η ανακαίνιση της Μονής μετά το άσχημο γεγονός της πυρπόλησης της δεύτερης οφείλονται στον Πατριάρχη Γερμανό τον Δ’ (1842-1845). Πολύ σημαντική ήταν βέβαια η γενναία χορηγία της Εκκλησίας , λόγω της άμεσης ανάγκης για την κατάρτιση μορφωμένων κληρικών στο μοναστήρι και στη Σχολή. Η Σχολή ξεκινά τη λειτουργία της το 1844.

13507046_10208796499542450_5687749072345323395_nΕικόνα της Παυσολύπης, αγιογραφήθηκε περίπου στα τέλη του 13ου με αρχές του 14ου αιώνα και είναι αμφίπλευρη (εικόνα λιτανείας δηλαδή).
[3] Ο ναός είναι τρίκλητος, δηλαδή έχει το αριστερό κλίτος που είναι αφιερωμένο στον Ιερό Φώτιο, τον ιδρυτή της Μονής. Το κεντρικό κλίτος που είναι αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα και το δεξιό κλίτος που είναι αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία.

Περπατώντας στους διαδρόμους και εισερχόμενος στις τάξεις τα συναισθήματά σου είναι ποικίλα. Παιδιά της γενιάς μου δεν έχουν φοιτήσει σε χώρους σαν και αυτούς, έτσι οι αίθουσες, ακόμη και ο ίδιος ο διάδρομος φαντάζουν μουσείο ή κτήρια πανεπιστημίων παρμένα από γνωστές ταινίες του Hollywood όπως το Harry Potter. Κάποια σχέδια ανάπλασης της Σχολής κρεμασμένα στους τοίχους σαν κορνίζες με σταματούν. Πληροφορούμαι ότι είναι τα σχέδια ανάπλασης της Θεολογικής Σχολής σε συνεργασία με το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, προκειμένου να ανακαινιστούν οι υπάρχοντες χώροι και να γίνει πρόβλεψη δημιουργίας και άλλων χρήσιμων αιθουσών πολλαπλών χρήσεων.

13495070_10208796497422397_3913927240921986874_n

13565622_10208796500502474_1410401639_n

Ο Ubicini, γνωστός Γάλλος ιστορικός που έδρασε τα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είπε 12 χρόνια μετά την ίδρυση της Σχολής πως «το Ιεροδιδασκαλείο της Χάλκης, προσαρτημένο στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδας, έχει δεκαπέντε καθηγητές, κληρικούς και λαικούς, και εβδομήντα με ογδόντα μαθητές. Η εκπαίδευση παρέχεται δωρεάν και περιλαμβάνει τα Λατινικά, τη Φιλοσοφία και τα Μαθηματικά, εκτός από τα μαθήματα της Θεολογίας και της Ελληνικής Γλώσσας. Αυτό το ίδρυμα, μοναδικό στο είδος του σε ολόκληρη την οθωμανική αυτοκρατορία, εξασφαλίζει στην Εκκλησία ετησίως δεκαπέντε περίπου μορφωμένους και άξιους ιερείς». Να συμπληρώσω όσον αφορά το πρόγραμμα των φοιτητών ότι μετά τα μαθήματα είχαν την ευκαιρία να περπατήσουν σε μία καταπληκτική από άποψη θέας περιοχή κάνοντας ποικίλες δραστηριότητες, από απλές συζητήσεις μέχρι γυμναστική και διάβασμα.

 Διαβάζοντας λοιπόν αυτή τη φράση και βλέποντας τους χώρους, δημιουργούνταν μέσα μου ένα παράπονο, το παράπονο του φοιτητή που φοιτά εν έτει 2016 στην Ελλάδα. Πόσο δύσκολο θα ήταν να παραδειγματιστούν οι σχολές τις χώρας μας από ένα μοντέλο φοίτησης του 1844, το οποίο εφαρμόστηκε λίγα χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα της χώρας μας; Προφανώς, δεν θα προσπαθήσω να δώσω απάντηση σε τέτοιου είδους ερωτήματα, διότι -μεταξύ μας- δεν αξίζει.

[4] «Παναγία η Μαύρη». Ονομάστηκε έτσι διότι το πρόπλασμα το οποίο χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή της είναι μαύρο. Χρονολογείται γύρω στα τέλη του 15ου με αρχές 16ου αιώνα, η παράδοση δε την αναφέρει πως αγιογραφήθηκε από έναν Αιθίοπα αγιογράφο με σκοπό να αποσταλεί για ιεραποστολικό έργο στην μαύρη ήπειρο και για να είναι οικεία τα αγιογραφημένα πρόσωπα ο αγιογράφος την αγιογράφησε ως μαύρη.

 

Συνεχίζοντας την περιγραφή μου σκόπιμη τίθεται η αναφορά μου στο εξής. Η Σχολή το 1971, με διάταγμα του Τουρκικού Υπουργείου Παιδείας υποχρεώνεται να αναστείλει τη λειτουργία της, διατηρώντας μόνο το Λυκειακό τμήμα έως το 1984. Σήμερα λειτουργεί μόνον ως μοναστηριακό συγκρότημα υπό την ηγουμενία του Μητροπολίτη Προύσης, Ελπιδοφόρου. Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πολιτικό παρασκήνιο της Σχολής ακολουθούν στη συνέχεια.

 

Ο επάνω όροφος αποτέλεσε τον επόμενό μας προορισμό. Εκεί βρίσκονται οι εξής αίθουσες: H αίθουσα του Συνοδικού, η οποία αποτελούσε τον χώρο στον οποίο γίνονταν οι τελετές αποφοίτησης παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχου, οι κοιτώνες φιλοξενίας των μαθητών, το γραφείου του σχολάρχη και του ηγουμένου και τέλος τα δωμάτια των καθηγητών. Οι συγκεκριμένοι χώροι φάνηκαν στα μάτια μου το ίδιο εντυπωσιακοί όπως του ισογείου. Όπως θα καταλάβετε και από τις φωτογραφίες που ακολουθούν, η αίθουσα του Συνοδικού ξεχωρίζει. Λίγα αντικείμενα, πρωτότυπα χρώματα, πολλά πορτρέτα δασκάλων και ανθρώπων που αποτέλεσαν «ορόσημα» της Σχολής και γενικότερα ατμόσφαιρα που είναι συνυφασμένη με το λόγο κατασκευής του χώρου (εν έτει 2016 ο χώρος αποτελεί αίθουσα υποδοχής επίσημων καλεσμένων). Και ποιος δεν θα’ θελε να αποφοιτήσει σε αυτό το χώρο. Μία αίθουσα, η οποία όχι μόνο είναι σημαντική λόγω της ιστορίας της αλλά καταφέρνει να καθιστά σημαντικό και οποιονδήποτε την επισκέπτεται.

13502087_10208796503062538_4166984180505262839_n

13528659_10208796502702529_9188403861663225370_n

Τελευταίος σταθμός, η γνωστή βιβλιοθήκη της Σχολής ή αλλιώς «Βιβλιοθήκη της Μεγάλης Εκκλησίας», η οποία διατελεί υπό την εποπτεία του εκάστοτε Οικουμενικού Πατριάρχου και της Αγίας και Ιεράς Συνόδου. Ως υπεύθυνοι για τη λειτουργία της βιβλιοθήκης ήταν ο ηγούμενος, ο σχολάρχης αλλά και οι καθηγητές της Σχολής. Η μορφή της βιβλιοθήκης δεν διαφέρει πολύ από τη μορφή ενός τυπικού σπουδαστηρίου στη Φιλοσοφική Αθηνών, έχοντας μακριά τραπέζια για της ώρες ανάγνωσης των φοιτητών και δίπλα τα ράφια με τους αμέτρητους τίτλους θρησκευτικών αλλά και παντός επιστητού αναγνωσμάτων. Γνωστή ήταν η βιβλιοθήκη για την ύπαρξη σπάνιων θρησκευτικών χειρόγραφων και περιοδικών στα ελληνικά αλλά και σε άλλες γλώσσες. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα γίνεται μία προσπάθεια αρχειοθέτησης του υλικού της Σχολής. Τη συγκεκριμένη πληροφορία την επιβεβαίωσα με τα μάτια μου όταν είδα κάποιους Ελλαδίτες erasmus φοιτητές από τμήματα Αρχειοθέτησης να κάνουν ψηφιοποίηση των χειρόγραφων.

13528659_10208796501302494_5612100590923558333_n

Μετά και από τη βόλτα μας στη βιβλιοθήκη είχε έρθει η ώρα του γυρισμού καθώς έπρεπε να προλάβω το τελευταίο βαπόρι. Η έντονη βροχή μας εμπόδισε να κάνουμε βόλτα στο καταπληκτικό δάσος που βρίσκεται δίπλα στη Σχολή, αυτό όμως δεν εμπόδισε τον Τάσο να με ενημερώσει για την ύπαρξη καλλιεργειών αλλά και «ζωντανών» στον υπαίθριο χώρο της Σχολής, ολοκληρώνοντας την ξενάγηση και την φιλοξενία.

Πέραν λοιπόν αυτών των ιστορικών γνώσεων και πληροφοριών που μπορεί κανείς να μάθει πηγαίνοντας μία βόλτα στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, οι οποίες βέβαια είναι αναμφισβήτητα σημαντικές για τη ζωή οποιουδήποτε Ελλαδίτη που ενδιαφέρεται για το τι έχει δημιουργήσει ο ελληνισμός πέραν των στενών ορίων της χώρας του, φεύγοντας, συγκράτησα ένα άλλο εξίσου σημαντικό χαρακτηριστικό. Την συμπεριφορά ενός ανθρώπου που εργάζεται στην εκκλησία, ο οποίος δεν ζει στα στενά-«μεσαιωνικά» όρια της εκκλησίας στην Ελλάδα, ο οποίος δεν έχει κόμπλεξ, ο οποίος δεν διστάζει να προσκαλέσει για ξενάγηση στη Σχολή κάποιον άγνωστο Ελλαδίτη που συνάντησε στο δρόμο της Πόλης (αναφέρομαι στον αρθρογράφο) και να συζητήσει μαζί του θέματα «επί παντός επιστητού». Και κυρίως ένας δόκιμος μοναχός που θα σου μιλήσει ως φίλος, ως ένας άνθρωπος που μπορείς να τον εμπιστευτείς. Ένας πραγματικός δάσκαλος.

Κλείνοντας, αν και γνώριζα πολλά για τις πολιτικές εξελίξεις που αφορούν την επανέναρξη της Σχολής και εντάσσονται σαφώς στο πλαίσιο της ταραγμένης σχέσης Ελλάδας-Τουρκίας, επέλεξα να μην συζητήσω κάτι με κάποιον άνθρωπο της Σχολής. Εντούτοις, δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι πρόκειται για ένα πραγματικό «μήλον της έριδος», καθώς αποτελεί ζήτημα στις διαπραγματεύσεις της Ε. Ε με την Τουρκία για την προσχώρησή της σ’ αυτήν. Η σύγχρονη ηγεσία της Τουρκίας εντάσσεται υπέρ σε μία μελλοντική επαναλειτουργία της Σχολής, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την απόφαση του τουρκικού Συμβουλίου Ιδρυμάτων να επιστραφούν 190 εκτάρια γης στο ίδρυμα της Μονής Αγίας Τριάδος, το οποίο αποτελεί τον ιδιοκτήτη της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.  Δεν μένει λοιπόν παρά να δείξουμε την απαραίτητη υπομονή, ώστε να δούμε αν αυτού του τύπου οι «υποσχέσεις» δεν αποτελούν πολιτικές στρατηγικές, αλλά σοβαρές ανακοινώσεις ενός κράτους που οφείλει να αφήσει τις ανασφάλειές του στην άκρη και να εξελιχθεί.

 

  • Ακολουθεί το επίσημο site της Σχολής καθώς και το profile της στο Facebook.

www.estiahalkis.org

Halki Theological School

«ΣΤΡΟΦΗ» στην ποιότητα

Στο πλαίσιο της απόφασης του Eurogroup για τα νέα οικονομικά μέτρα που προβλέπονται στην Ελλάδα, αποφάσισα να ασχοληθώ με τη «ναυαρχίδα» της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα. Έχω ακούσει πολλούς να λένε, για όλα φταίει η Παιδεία,η Εκπαίδευση κτλ. Ναι, συμφωνώ, δεν είναι κανόνας όταν κάτι λέγεται από πολλούς να αποτελεί το λεγόμενο «κλισέ» και να απορρίπτεται. Δανείζομαι εδώ το ρητό του φιλόσοφου Σωκράτη: «Η παιδεία, καθάπερ ευδαίμων χώρα, πάντα τα’αγαθά φέρει», το οποίο σημαίνει ότι, όπως ακριβώς μια εύφορη χώρα, έτσι κι η παιδεία μας φέρνει όλα τα εν γένει καλά. Ο φιλόσοφος επιβεβαιώνει το συλλογισμό μου.

Θα ασχοληθώ όμως με μία διαφορετική πλευρά από αυτή που σας έρχεται στο μυαλό μετά τις πρώτες αυτές προλογικές προτάσεις. Ένα από τα προβλήματα που ταλανίζουν τη δύσμοιρη αυτή χώρα είναι η κομματοκρατία και αφού αναφερόμαστε στην Παιδεία, η κομματοκρατία στα Πανεπιστήμια.

Ένας από τους τρόπους ώστε να αναδείξεις ένα πρόβλημα είναι η εξίσου ανάδειξη της σωστής επιλογής, της αντίθετης όψης. Ο συλλογισμός αυτός λειτούργησε στο μυαλό μου ως κίνητρο για να πάρω μία συνέντευξη από μία ανεξάρτητη φοιτητική παράταξη στο Ιόνειο Πανεπιστήμιο της Κέρκυρας και συγκεκριμένα στο τμήμα των Μεταφραστών. Το όνομα αυτής, ΣΤΡΟΦΗ, ή όπως γράφει το λογότυπό τους ΣΤΡΟΦΗ προς την αφύπνιση, προς τη διεκδίκηση, προς την αλλαγή.

13140879_10208447981389714_1169317285_n

Σε ποια σχολή και σε ποιο τμήμα έχετε την ανεξάρτητη παράταξή σας;

Ορίστε λοιπόν μία καλή ευκαιρία να γνωρίσουμε μία φοιτητική παράταξη, το έργο της, τις αξίες της, τα προβλήματατης αλλά και τις απόψεις της πάνω σε καίρια φοιτητικά θέματα.

Ηραλία: Να τονίσουμε αρχικά ότι ο όρος «παράταξη» έχει συνυφαστεί με το κόμμα, δηλαδή αν ονομάσεις μία ομάδα παράταξη αυτομάτως στο μυαλό σου τη συσχετίζεις  με κάποιο κόμμα. Γι’αυτό και εμείς ονομάζουμε τη δικιά μας ομάδα «σχήμα» και όχι παράταξη για να τονίσουμε ότι είμαστε ανεξάρτητοι. Ονομαζόμαστε ΣΤΡΟΦΗ- ανεξάρτητοι φοιτητές Μεταφραστικού.

Συγκεκριμένα είμαστε στο τμήμα Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Ο σύλλογός μας λέγεται «ο Καποδίστριας». Έχει ιδρυθεί από φοιτητές του τμήματος. Λειτουργεί σύμφωνα με το καταστατικό του. Το καταστατικό αλλάζει σε κάθε σχολή. Ο δικός μας έχει 7 μέλη του διοικητικού συμβουλίου. Το εκλογικό σώμα, όλοι οι καταγεγραμμένοι φοιτητές της σχολής δηλαδή, έχουν το δικαίωμα μίας ψήφου και ψηφίζουν την παράταξη που θέλει να τους εκπροσωπεί στο διοικητικό συμβούλιο. Το διοικητικό συμβούλιο σε εμάς είναι επταεδρικό και λειτουργεί σύμφωνα με το καταστατικό. Στο καταστατικό αναγράφεται αναλυτικά πως προκύπτουν οι ψήφοι και οι έδρες.

Τι ονομάζουμε φοιτητικό σύλλογο;

Ηραλία: Ο φοιτητικός σύλλογος είναι το ανώτατο όργανο αποφάσεων των φοιτητών. Κάθε τμήμα έχει το δικό του φοιτητικό σύλλογο και κάθε εγγεγραμμένος φοιτητής έχει το δικαίωμα συμμετοχής στο σύλλογο. Και φυσικά το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι.

Τι ρόλο έχει το διοικητικό συμβούλιο;

Κατερίνα: Το διοικητικό συμβούλιο γίνεται όταν το ζητήσει ένα μέλος του διοικητικού συμβουλίου και από εκεί και πέρα μπορεί να πάρει κάποιες αποφάσεις, μπορεί να ορίσει πότε θα γίνεται η συνέλευση.

 Τι είναι συνέλευση;

Κατερίνα: Οι συνελεύσεις γίνονται με εντολή του διοικητικού συμβουλίου. Βγάζει πρώτη σύγκληση συνέλευσης, που πρέπει να συγκροτηθούν τα 2/3 του φοιτητικού συλλόγου, π.χ αν ψήφισαν 100, πρέπει στη συνέλευση να έρθουν 61 άτομα. Αν δεν έρθουν, τότε γίνεται δεύτερη σύγκληση και η δεύτερη συνέλευση θα γίνει με όσα άτομα και αν έρθουν. Βέβαια από εκεί και πέρα είναι στη διακριτική ευχέρεια του Προεδρείου αν αποφασίσει να κάνει συνέλευση με 20 άτομα, αν είναι δηλαδή αυτός ο αριθμός αντιπροσωπευτικός για να παρθεί κάποια απόφαση.

Πώς τα μάθατε όλα αυτά;

Κατερίνα: Κατά βάση τα βρίσκουμε στο καταστατικό. Κάποια πράγματα που δεν τα γράφει το καταστατικό, τα μαθαίνουμε λόγω παράδοσης. Για παράδειγμα το καταστατικό δεν ορίζει πόσα άτομα πρέπει να είναι στη δεύτερη συνέλευση και μπορεί να πει το Δ.Σ , ότι επειδή είμαστε 10 άτομα δεν μπορεί να γίνει συνέλευση, όταν μάλιστα έχεις ένα σύλλογο με 100, με 200 ή με 500 άτομα που μπορεί να υπάρχουν σε μεγαλύτερα Πανεπιστήμια, είναι ακόμη πιο δύσκολο.

 

13153317_10208447980709697_677176663_n

Τι σας κάνει και διαφέρετε από τις υπόλοιπες παρατάξεις;

Ηραλία: Το διαφορετικό των ανεξάρτητων παρατάξεων είναι ότι δεν βασίζονται σε κάποιο κόμμα, είναι πολιτικοποιημένες, έχουν πολιτική άποψη, την οποία ορίζουν οι ίδιες και δεν ακολουθούν γραμμή. Επίσης η πολιτική μας θέση διαφέρει, επιλέγουμε ξανατονίζω εμείς την πολιτική θέση που θα ακολουθήσουμε. Δηλαδή σε ένα «σχήμα» που αποτελείται από 8 κορίτσια που ήταν δεύτερο και τρίτο έτος όταν ξεκινήσαμε, όπως καταλαβαίνεις, υπάρχουν και διαφορετικές απόψεις. Βρεθήκαμε λοιπόν στις αρχές και βγάλαμε κάποιες αρχικές θέσεις, οι οποίες βέβαια δεν αφορούν μόνο το πανεπιστήμιο, είμαστε ένα σχήμα που δραστηριοποιείται πάρα πολύ και για την κοινωνία της Κέρκυρας, το οποίο μας κάνει να διαφέρουμε από άλλες παρατάξεις π.χ ασχοληθήκαμε με ζητήματα των προσφύγων φέτος. Κάναμε εν ολίγοις πράγματα, τα οποία για άλλες παρατάξεις, άλλων πόλεων, μπορεί να είναι εντελώς «αδιάφορα». Μπορεί να σου πουν ότι η δουλειά σου είναι τα θέματα του Πανεπιστημίου και όχι κάτι άλλο. Αυτό το πράττουμε διότι όταν κάποιος βγει απ΄το Πανεπιστήμιο είναι μέλος της κοινωνίας πια. Ασφαλώς αυτό ισχύει και για το διάστημα που είσαι στο Πανεπιστήμιο αλλά δυστυχώς την περίοδο αυτή όλοι επικεντρωνόμαστε σε θέματα του Πανεπιστημίου.

Πώς μπορεί να ιδρύσει κάποιος μία τέτοια ομάδα;

Κατερίνα: Ο κάθε φοιτητής μπορεί να ιδρύσει μία ομάδα, να γράψει τις βασικές του θέσεις, να τις παρουσιάσει στην εκλογοαπολογιστική συνέλευση, μπροστά στους συναδέλφους του και να βάλει αυτόματα υποψηφιότητα.

Υπάρχουν κοινές αξίες ανάμεσά σας; Υπάρχει καταστατικό της ΣΤΡΟΦΗΣ;

Ηραλία: Όχι, αρχικά να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν έχουμε ιεραρχίες, δεν έχουμε πάγιες θέσεις. Όλες λέμε τις απόψεις μας και για την κάθε περίπτωση αποφασίζουμε ποια είναι η κατάλληλη είτε να μας εκπροσωπήσει σε μία συνέλευση, είτε να κάνει μία συγκεκριμένη δουλειά, αλλά ποτέ με σύστημα ιεραρχίας. Εδώ έχουμε μόνο δύο μέλη, αλλά συνολικά τα μέλη είναι 8.

Πώς ξεκίνησε όλο αυτό;

Ηραλία: Πέρυσι αντιμετωπίσαμε πολύ σημαντικό πρόβλημα με το εξάμηνο εξωτερικού. Το εξάμηνο εξωτερικού είναι ένα εξάμηνο, κατά το οποίο οι φοιτητές του Μεταφραστικού πήγαιναν στο εξωτερικό, σε συγκεκριμένα Πανεπιστήμια και το οποίο ασφαλώς βοηθούσε στην βιοτική εκπαίδευση ενός μεταφραστή. Δεν είναι ίσο με το Εrasmus, είναι εντελώς διαφορετικό και παρέχονταν από το Πανεπιστήμιο, τα βασικά έξοδα τουλάχιστον. Το έχει μόνο το Μεταφραστικό. Όταν λοιπόν μας ανακοινώσανε ότι δεν θα υπάρξει χρηματοδότηση για το εξάμηνο, ξεκινήσαμε κάποιους αγώνες γιατί δεν μπορούσαμε να το αφήσουμε έτσι. Ενημερωθήκαμε πολύ αργά από τους τότε εκπροσώπους του συλλόγου. Ίσως αν είχαμε ενημερωθεί πιο πριν, θα μπορούσαμε ακόμη και να το διεκδικήσουμε, σε ένα βαθμό τουλάχιστον. Αλλά μας το είπαν ένα μήνα πριν κάνουμε τις αιτήσεις και μέσα στον μήνα αυτό, έπεφτε και το Πάσχα.

Αυτό το γεγονός λειτούργησε ως αφορμή;

Κατερίνα: Ναι, είδαμε ότι ο σύλλογος είναι αδρανής, εκτός από όταν υπάρχει ένα τόσο σημαντικό πρόβλημα και το γεγονός αυτό μας εξόργισε γιατί αυτό που θέλουμε να κάνουμε είναι αφενός να διεκδικούμε κάποια πράγματα για το έτος μας, αλλά αφετέρου και να αφήσουμε κάτι καλύτερο για τους επόμενους. Δηλαδή ακόμη και χωρίς το εξάμηνο εξωτερικού, παλεύουμε για να αποκτήσουμε μία πιο σωστή και ποιοτική εκπαίδευση για τους επόμενους μεταφραστές,  Αφού λοιπόν συζητήσαμε με διάφορους συνειδητοποιημένους φοιτητές, για το ότι θέλουμε να ξεκινήσουμε δράσεις, να μην είναι ο σύλλογος τόσο αδρανής και για διάφορα άλλα θέματα, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε κάτι και να βάλουμε υποψηφιότητα.

13149870_10208447980669696_1012869736_n

Ας περάσουμε σε κάποια θέματα που αφορούν τις παρατάξεις. Ποιες παρατάξεις υπάρχουν στο πανεπιστήμιο;

Ηραλία: Υπάρχει η ΠΑΣΠ, η ΠΚΣ -που είναι του ΚΚΕ. Υπάρχουν τα ΕΑΑΚ που είναι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και υπάρχουμε και εμείς που είμαστε ανεξάρτητοι.

Παραδέχονται τα παιδιά των κομματικών παρατάξεων ότι ανήκουν σε μία από αυτές;

Ηραλία: Τα παιδιά των ομάδων ΠΚΣ και ΕΑΑΚ δεν αρνούνται κάτι. Όσον αφορά την ΠΑΣΠ, εδώ και πολλά χρόνια υποστηρίζουν ότι είναι ανεξάρτητοι από την κεντρική ΠΑΣΠ και το ΠΑΣΟΚ

Ποιες είναι οι σχέσεις με τις υπόλοιπες παρατάξεις;

Κατερίνα:  Σίγουρα οι παρατάξεις πρέπει να συνεργάζονται μεταξύ τους. Αλλά όπως καταλαβαίνεις, όταν υπάρχουν 4 παρατάξεις με εντελώς διαφορετικές απόψεις-ιδεολογίες είναι δύσκολο να συμφωνήσεις σε κάποια θέματα. Σίγουρα με τα ΕΑΑΚ συμφωνούμε σε κάποιες απόψεις αλλά με τις υπόλοιπες διαφέρουμε αρκετά. Υπάρχουν π.χ παρατάξεις, οι οποίες ό,τι και να προταθεί θα αρνηθούν να το ενισχύσουν, είναι σταθερές σε κάποιες απόψεις και δεν μπαίνουν στη διαδικασία να συζητήσουν.

Με άλλες ανεξάρτητες παρατάξεις από την υπόλοιπη Ελλάδα έχετε επικοινωνία;

Κατερίνα: Συνήθως σε ψηφίσματα. Επειδή τα προβλήματα των Πανεπιστημίων είναι πολύ διαφορετικά, είμαστε σε επικοινωνία μόνο αν ένα τμήμα χρειάζεται να περάσει ένα ψήφισμα σε μία άλλη πόλη, το αναφέρουμε πάντα και στο Δ.Σ και στη συνέλευση. Αλλά δεν υπάρχει κάποιου άλλου είδους επικοινωνία γιατί είμαστε αρκετά απομονωμένοι.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα της πρώτης φορά στις εκλογές; Και ποια ήταν η αντίδρασή σας;

Ηραλία: Πήραμε τρεις έδρες εμείς, δύο η Πασπ, μία τα ΕΑΑΚ και μία το ΠΚΣ. Δεν το περιμέναμε, δεν ξέραμε τι θα γίνει. Γιατί οι μεγάλες παρατάξεις έχουν κάποιες συγκεκριμένες πρακτικές πριν τις εκλογές, όπως μέλη να σε καλούν σε καφέδες για ψηφοθηρία. Γίνεται δηλαδή προσέγγιση φοιτητών από διάφορες παρατάξεις. Επίσης όταν έχεις ένα ψηφοδέλτιο με 8 άτομα που δεν έχουν ξανακατέβει και ένα με 20 άτομα είναι λογικό να μην περιμένεις πολλά. Υπήρχαν επίσης πολλοί που έρχονταν μαζί με κάποιο μέλος της παράταξης στο εκλογικό κέντρο, έχοντας πάρει ήδη σταυρωμένο ψηφοδέλτιο.

Τι γίνεται την επόμενη μέρα;

 Κατερίνα: Βλέπουμε ποια άτομα θα πάρουν συγκεκριμένες θέσεις. Επειδή ξέραμε ότι 4 από τα 8 άτομα θα φύγουν εράσμους, έχοντας όμως ενημερώσει πριν τις εκλογές το σύλλογο. Είχαμε αντικαταστάτες και εννοείται τους βοηθήσαμε και εμείς από εδώ μέσω ίντερνετ. Αρχικά ορίσαμε ποια άτομα θα είναι στο ΔΣ, ποια άτομα θα τρέξουν δηλαδή και ξεκνήσαμε. Σκεφτείτε ότι ακόμη και τώρα, οποιαδήποτε απόφαση θέλουμε να πάρουμε ως σχήμα, μας στέλνουν τα κορίτσια και κάνουμε σκάιπ. Ακόμη και γι’αυτό, τη συνέντευξη, κάναμε συζήτηση όλες μαζί.

Ποιες είναι οι σχέσεις της πρώτης δύναμης με τους καθηγητές και τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου;

Ηραλία:Πολλές φορές έχουμε ζητήσει από καθηγητές να κάνουν π.χ ενημέρωση για το νέο πρόγραμμα φοιτητών, αλλά πάντα ως σύλλογος φοιτητών, όχι ως ΣΤΡΟΦΗ.

Όσον αφορά τον Πρύτανη -επειδή τώρα άλλαξε ο Πρύτανης έχει ζητηθεί ημερομηνία για ραντεβού μαζί του, διότι πρέπει να του αναφέρουμε τα προβλήματα της σχολής αλλά ακόμη δεν έχει πραγματοποιηθεί.  Δεν ήταν από το τμήμα μας, άρα δεν τον γνωρίζουμε από πριν. Με την προηγούμενη Πρύτανη νομίζω το μεγαλύτερο μέρος του Πανεπιστημίου είχε προβλήματα. Ιδιαίτερα οι ανεξάρτητες παρατάξεις είχαν μεγάλο πλήγμα κατά τη θητεία της.

Ποια είναι η άποψή σας σχετικά με τα συγκεκριμένα ζητήματα, «Άσυλο», «Εκπρόσωπος φοιτητών στα συμβούλια καθηγητών», «Τοιχοκόληση αφισών» και «Ανεξάρτητες παρατάξεις»;

-Άσυλο, Άνθρωποι ασφαλείας εντός του Πανεπιστημίου

Κατερίνα: Όσον αφορά το δικό μας Πανεπιστήμιο, επειδή βρισκόμαστε στο κτήριο του παλιού ψυχιατρείου και μάλιστα μία μονάδα του λειτουργεί ακόμη, καθώς επίσης και επειδή υπάρχει και μία μονάδα των ανθρώπων αποτοξίνωσης από ναρκωτικά, θέλοντας και μη, έχουμε τέτοιους ανθρώπους στη σχολή. Εμείς πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι ασφαλείας δεν πρέπει να μπουν ανάμεσα σε ένα καυγά φοιτητών εντός κάποιας συνέλευσης.

Εστιάζοντας στη δική μας σχολή, αυτό που θέλουμε είναι να μην υπάρχουν αστυνόμοι μέσα στη σχολή αλλά άνθρωποι, γιατροί,  οι οποίοι θα μπορούν να χειριστούν τους τοξικομανείς ή τους ανθρώπους της μονάδας που έχει υπάρχει στη σχολή, αν κάτι πάει στραβά.

Ηραλία: Παλαιότερα είχε γίνει ένα σκηνικό με αστυνόμους στη σχολή. Φοιτητές, οι οποίοι δεν έφταιγαν ή δεν ήταν καν εκεί, έχουν κάνει φάκελο στην αστυνομία επειδή αναφέρθηκε το όνομά τους από έναν καθηγητή. Σύμφωνα με αυτό το γεγονός αλλά και ό,τι ζούμε εδώ πιστεύουμε ότι πρέπει να υφίσταται το άσυλο, δεν είναι τσιφλίκι κανενός το Πανεπιστήμιο για να ορίζει ποιος θα πρέπει να μπαίνει και ποιος όχι, π.χ ακόμη και τον πατέρα μου να ήθελα να φέρω, θα πρέπει να μπορώ να τον φέρω. Αυτό που γίνεται εκεί στην Κων/πολη που περνάτε ελέγχους για να μπείτε μέσα, το θεωρώ απαράδεκτο. Δεν μπορούμε φυσικά να μιλήσουμε για την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, διότι έχουμε ακούσει σκηνικά που έχουν γίνει και οι άνθρωποι εκεί είναι πιο επιφυλακτικοί.

-Εκπρόσωπος των φοιτητών

Δεν θέλαμε έναν εκπρόσωπο των φοιτητών στη συνέλευση των καθηγητών γιατί παλιά είχαμε 7 εκπροσώπους, οι οποίοι εκπροσώπευαν καλύτερα όλο το φάσμα των απόψεων του φοιτητικού συλλόγου. Δεν μπορεί να εκφράσει μία άποψη το ένα άτομο που θα πάει. Το καλό όμως είναι ότι έχουμε συμφωνήσει κάτι με τους καθηγητές. Όποτε συζητούνται φοιτητικά θέματα, είμαστε έξω από την αίθουσα και μας φωνάζουν. Όποιος θέλει μπορεί να είναι, το ανακοινώνουμε στη συνέλευση. Μπαίνουμε μέσα, συζητάμε με τους καθηγητές μας, λέμε τους προβληματισμούς μας και ύστερα, χωρίς φασαρίες, βγαίνουμε έξω. Έτσι δεν ακούγεται μία μόνο φωνή.

-Τοιχοκόλληση και αφίσες.

Κατερίνα: Η κάθε παράταξη έχει ένα δικό της ταμπλό, πάνω στο οποίο μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Προϋπήρχε αυτό το μέτρο πριν από εμάς. Υπάρχει επίσης ένα κοινό ταμπλό όλου του συλλόγου, στο οποίο ανακοινώνονται θέματα του συλλόγου. Όλες οι ανακοινώσεις δεν ακουμπάνε τοίχο,  όλα γίνονται στην επιφάνεια του ταμπλό. Μάλιστα να πούμε ότι μετά από 5′ λεπτά αφού βάλαμε την πρώτη μας αφίσα, η αφίσα δεν υπήρχε, ήταν σκυσμένη στον κουβά. Κατάλαβες τι έγινε.

Είστε υπέρ των «ανεξάρτητων παρατάξεων»; Θα συμφωνούσατε να υπάρχουν μόνο αυτές;

Ηραλία: Όταν πρωτοπήγαμε στο Πανεπιστήμιο πιστεύαμε ότι έπρεπε να φύγουν, αλλά όσο περνούσε ο καιρός κατάλαβα ότι είναι αναπόσπαστο κομμάτι των Πανεπιστημίων. Αλλά όχι με τη μορφή που υπάρχουν σήμερα, δηλαδή με το να είναι κομματοποιημένες και να εξυπηρετούν σκοπούς. Πιστεύουμε ότι ο καθένας πρέπει να μπορεί να ιδρύσει μία παράταξη και εκεί μέσα να γίνεται η πολιτική ζύμωση, διότι το Πανεπιστήμιο δεν είναι αποκομμένο από την κοινωνία. Όταν κάποιος είναι φοιτητής, ψηφίζει, δεν μπορεί να ενδιαφέρεται μόνο για τα ακαδημαικά, πρέπει να έχει μια γνώση των πολιτικών. Είμαστε κατά του να απομακρυνθούν εντελώς οι παρατάξεις. Είμαστε υπέρ στο να υπάρχουν περίπου 4-5 ανεξάρτητες φοιτητικές παρατάξεις, οι οποίες θα συζητούν μεταξύ τους για το καλό της σχολής.

Όσον αφορά τους στόχους που έχετε θέσει, ποιοι ήταν και ποιους από αυτούς έχετε πραγματοποιήσει;

-Στόχοι

Καταρχήν ο πρώτος μας στόχος ήταν να μην περιοριστούμε μόνο στη σχολή. Θέλαμε να ασχοληθούμε και με την κοινωνία γενικότερα. Έτσι προσπαθήσαμε να είμαστε παρών σε απεργίες και σε ομιλίες. Μιλήσαμε με καθηγητές και μαθητές που βρίσκονταν σε πορείες. Δεν περιοριστήκαμε στα θέματα της σχολής, π.χ το χαμένο εξάμηνο εξωτερικού, ή το ζήτημα του ότι δεν έχουμε κτήριο.

Ο δεύτερος μας στόχος ήταν η ολική εκπροσώπηση στη Σ.Τ. (συνέλευση καθηγητών), το οποίο επετεύχθει, εφόσον μπορεί να πάει όποιος θέλει στη συνέλευση, συζητά ήρεμα και βγαίνει μία καλύτερη απόφαση.

Ο τρίτος στόχος ήταν ένας ενεργός σύλλογος, που να έρχεται στις συνελεύσεις. Εν μέρει, είχαμε κάποια αύξηση ατόμων. Όσον αφορά τις διαδικασίες που ακολουθήσαμε έχω να πω ότι από εκεί που ο σύλλογος ήταν αδρανής και είχε μάθει στη νοοτροπία της ανάθεσης, έχει αλλάξει. Πιστεύουμε στη δύναμη της μαζικότητας καθώς επίσης και στο να ακουστούν πολλές γνώμες. Αυτά που κάναμε ως προς την ενημέρωση των φοιτητών ήταν η δημιουργία μίας ομάδας στο Facebook, στην οποία ανακοινώνουμε ό,τι ψηφίζεται από το σύλλογο αλλά και άλλες ενημερώσεις.  Επίσης κολλούσαμε χαρτί ενημέρωσης για το πότε θα γίνει η συνέλευση. Μπαίναμε στα μαθήματα και ανακοινώναμε τη κάθε συνέλευση κατόπιν συνεννόησης με τους καθηγητές.

 

Ποιοι άλλοι θα λέγατε ότι σας έχουν βοηθήσει στο εγχείρημά σας;

Θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ, αφού μας δίνεται η ευκαιρία, στους ανεξάρτητους Αρχειονομίας-Βιβιοθηκονομίας και τους ανεξάρητους του τμήματος Ήχου και Εικόνας (ΣΥΝΘΕΣΗ) με τους οποίους έχουμε συνεργαστεί αρκετές φορές και μας έχουν βοηθήσει σε πολλές δράσεις. Τέλος να πούμε ότι και με τα ΕΑΑΚ του Μεταφραστικού έχουμε κατεβάσει πολλές φορές κοινό πλαίσιο, συμφωνούμε σε πολλά πράγματα και έχει υπάρξει αλληλοβοήθεια.

 

Μετά από όλα αυτά,εγώ θα ήθελα να πω ότι πρόκειται σίγουρα για ένα άξιο εγχείρημα. Μία ομάδα φοιτητριών με μόνο όπλο το ενδιαφέρον για τις σπουδές τους δημιουργούν κάτι μέσω του οποίου πολεμούν όλα τα «κακώς κείμενα» του ελληνικού δημόσιου Πανεπιστημίου.

Δεν έχουν ανάγκη κανέναν, όλα τα πληρώνουν με τον κόπο και τα χρήματά τους, το μόνο που ζητούν είναι το ενδιαφέρον των συμφοιτητών τους. Πέραν αυτού όμως, εγώ βλέπω και κάτι άλλο, το οποίο είναι πιο σημαντικό. Η οργάνωση, η σοβαρότητα και η υπευθυνότητα αυτών των κοριτσιών λείπει από πολλές παρόμοιες ομάδες στην Ελλάδα.

Μερικά από τα προβλήματα που αναφέρονται αφορούν τα περισσότερα από τα Πανεπιστήμια στην Ελλάδα και βλέπουμε ότι μερικές φορές δεν χρειάζονται χρήματα,τίτλοι και οργάνωση «πιασάρικων» εκδηλώσεων ώστε να λυθούν. Για εμένα λειτουργούν σίγουρα ως πρότυπο μοντέλο φοιτητικής παράταξης και τις ευχαριστώ για τη συνέντευξη που μου έδωσαν.

Υ.Γ. :Παρακάτω αναφέρεται το όνομα του προφιλ στο Facebook, μέσω του οποίου επικοινωνούν με τους υπόλοιπους συμφοιτητές τους, ως φοιτητικός σύλλογος

«Σύλογος Φοιτητών του τμήματος Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας»

Από την Πόλη έρχομαι…

Βρίσκομαι στην Πόλη με το πρόγραμμα ΕΡΑΣΜΟΣ(Erasmus) λίγο περισσότερο από ένα μήνα. Στο πλαίσιο πραγμάτωσης του στόχου, αυτού του τόσο ενδιαφέροντος προγράμματος-ανταλλαγή νοοτροπιών και πολιτισμών με πληθώρα φοιτητών από όλο τον κόσμο-έπεσα πάνω σε έναν Έλληνα!!!Καθώς συζητούσαμε για το τι κάνουμε στη ζωή μας, αναφέρθηκε στο HashMag. Μου λέει,»γιατί δεν γράφεις στο HashMag;»

Δεν επεξεργάστηκα καθόλου την απάντησή μου. Για την ακρίβεια είχα σκεφτεί ήδη ότι θέλω να βρω μία «φωλιά» για να μοιράζομαι τις σκέψεις μου. Όσον αφορά το θέμα του πρώτου αυτού κειμένου αρκούσαν δύο γεγονότα, τα οποία δεν μου άφησαν το περιθώριο να σκεφτώ κάτι διαφορετικό. Πρώτον, το γεγονός ότι για να μπω στο πανεπιστήμιο της Πόλης (Istanbul Universitesi) έπρεπε να δείξω την student’s card και δεύτερον δύο γραμμές, τις οποίες διάβασα, χαρούμενος, από ένα ελληνικό κόμμα στο πλαίσιο προτάσεων του τομέα της Παιδείας για την εξέλιξη των πανεπιστημίων μας, οι οποίες αναφέρουν την παρακάτω περίοδο «Αλλαγή στο καθεστώς ασύλου. Θέλουμε άσυλο αλλά όχι ασυλία. Επαναπροσδιορισμός των κανόνων άρσης ασύλου.»

Μπαίνοντας στο κυρίως μέρος λοιπόν,όπως καταλάβατε, το παρακάτω κείμενο θα ασχοληθεί με κάποια αξιόλογα φαινόμενα του Istanbul Universitesi,τα οποία είναι αδύνατον να μην παρατηρήσει ένας Έλληνας φοιτητής,όταν μάλιστα φοιτά στη Φιλοσοφική σχολή Αθηνών.

Ξεκινώντας, είναι αδύνατο να μην αναφερθεί κανείς στο ήδη ειπωμένο παράδειγμα της επίδειξης φοιτητικής κάρτας στην είσοδο της σχολής. Την ίδια κάρτα είναι ασφαλώς υποχρεωμένοι να επιδεικνύουν και οι καθηγητές της σχολής, όπως με διαβεβαιώνει η κ.Ειρήνη Σαρίογλου. Κοντολογίς, δεν μπορεί να μπαίνει ο οποιοσδήποτε στη σχολή.

1934250_10207939183470084_2470833634854020577_n

Επιπλέον, εισερχόμενος στη σχολή, δεν υπάρχει περίπτωση να αντικρύσεις σκουπίδια στο δάπεδο, σε εξωτερικούς αλλά και εσωτερικούς χώρους. Αν και δεν υπάρχουν πολλοί κάδοι απορριμάτων στο πανεπιστήμιο, δεν έχει δημιουργηθεί πρόβλημα με την καθαριότητα. Φαινόμενο, άξιο προσοχής όταν μάλιστα μιλάμε για μία πόλη, η οποία δεν έχει μεγάλους κάδους απορριμμάτων στους δρόμους και οι κάτοικοι αφήνουν τις σακούλες τους στο δρόμο, τις οποίες μαζεύουν οι αρμόδιοι με τα ίδια τους τα χέρια.

Όσον αφορά το φαγητό της λέσχης ή της εστίας ή τελοσπάντων του εστιατορίου, όλοι οι φοιτητές έχουν το δικαίωμα να τρώνε, αφού πρώτα κάνουν την εξής «επίπονη» διαδικασία. Είναι υποχρεωμένοι να γεμίσουν την κάρτα τους με χρήματα (το γεύμα κοστίζει 2liras, ή 0,62 ευρώ) και στη συνέχεια αφού τη χτυπήσουν και πάρουν τον δίσκο που τους αναλογεί, είναι έτοιμοι να απολαύσουν το γεύμα τους. Όταν μαθαίνει κανείς το συγκεκριμένο σύστημα, αυτόματα, έρχονται στο μυαλό του οι εικόνες από τις τεράστιες ουρές φοιτητών στα σκαλιά του αναγνωστηρίου (Ιπποκράτους), περιμένοντας να καταθέσουν τη δήλωσή τους για την κάρτα σίτισης.

1531996_10207939195630388_7961074581050052178_n

Συνεχίζοντας την αφήγηση, δύο από τα πιο σημαντικά φαινόμενα που θα αντικρύσει ένας Έλληνας φοιτητής περπατώντας στο εσωτερικό της σχολής είναι ότι οι Τούρκοι φοιτητές υπακούν σε δύο πολύ βασικούς κανόνες. Πρώτον, δεν μπορούν να τοποθετούν τις αφίσες τους σε οποιοδήποτε μέρος. Υπάρχουν ειδικοί πίνακες, οι οποίοι έχουν κατασκευαστεί γι’αυτό το λόγο, ο οποίος ασφαλώς σημαίνει ότι απαγορεύεται να τοποθετήσεις οποιαδήποτε ανακοίνωση κάπου αλλού. Σε αυτό το σημείο είμαι αναγκασμένος να αναφέρω ότι στο πανεπιστήμιο δεν υπάρχουν κόμματα. Η γενική κομματοκρατία των ελληνικών πανεπιστημίων δεν μπορεί παρά να συνδέεται άμεσα με το φαινόμενο της αφισοκόλλησης σε οποιοδήποτε σημείο υπάρχει χώρος. Επίσης, αξίζει να επισημανθεί ότι τα ελληνικά κόμματα, τα οποία εκπροσωπούνται μέσω παρατάξεων στα ελληνικά πανεπιστήμια είναι μία από τις πιο βασικές αιτίες που τα τουρκικά(ή ευρωπαικά) αναφερθέντα φαινόμενα προξενούν έκπληξη θαυμασμού στους Έλληνες φοιτητές όταν ταξιδεύουν στην Πόλη.

Όσον αφορά το δεύτερο κανόνα ή καλύτερα νόμο, όπως σε όλες τις δημοκρατικές χώρες εκτός από την Ελλάδα οι πολίτες υπακούν στους νόμους της και όταν δεν το κάνουν,τιμωρούνται. Εδώ λοιπόν, όταν κάποιος θέλει να καπνίσει, πρέπει να το κάνει σε εξωτερικό χώρο, για την ακρίβεια σε ένα καταπληκτικό αίθριο, στο οποίο μπορείς να περάσεις την ώρα σου πίνοντας τσάι ή καφέ. Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις να αντικρύσεις φοιτητής να καπνίζει σε εσωτερικό χώρο και αυτές μόνο δίπλα σε παράθυρο.

12832293_10207939191070274_1911655200875959775_n

Όμως στο πλαίσιο αυτών των πρακτικών και πολύ σημαντικών θεμάτων είναι σκόπιμο να επισημανθούν δύο ζητήματα που αφορούν τους καθηγητές της σχολής. Πρώτον,συμβαίνει το εξής σημαντικό. Οι καθηγητές έρχονται στην ώρα τους και είναι αυστηροί με την ώρα προσέλευσης, διαλείμματος και λήξης του μαθήματος. Ξέρετε,κάποια πράγματα ακούγονται αυτονόητα αλλά δεν είναι. Μιλώντας πάντα για τη Φιλοσοφική Αθηνών και συγκεκριμένα το τμήμα Φιλολογίας, οι μέχρι τώρα εμπειρίες μου, δεν μου αφήνουν το περιθώριο να λάβω τα θέματα αυτά ως αυτονόητα.

Το δεύτερο, άξιο θαυμασμού,  ζήτημα έχει να κάνει με τον τρόπο οργάνωσης του πανεπιστημίου και αναφέρεται σε μία από τις λέξεις που ταλανίζουν τα τελευταία χρόνια τη χώρα μας, ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ. Οι καθηγητές είναι υπόλογοι της δουλειάς τους. Εν ολίγοις, δίνουν λογαριασμό για το τι κάνουν, πώς το κάνουν, γιατί το κάνουν.  Όπως κάθε άνθρωπος που σέβεται το επάγγελμά του, μη έχοντας προσωπικές ανασφάλειες, θέλει διαρκώς να βελτιώνεται. Στο πλαίσιο αυτής της σκέψης λοιπόν, οι καθηγητές συζητούν με τον πρόεδρο του εκάστοτε τμήματος  για το πλάνο μαθήματός τους, με απώτερο σκοπό την εξαγωγή παρατηρήσεων αλλά σαφώς και την αποφυγή του ελληνικού παραδείγματος, δηλαδή οι καθηγητές να ζουν σε ένα πλαίσιο  «δημιουργικής χαλάρωσης», κοινώς να κάνουν ό,τι γουστάρουν και να μην δίνουν αναφορά σε κανέναν. Τα ήδη βιωμένα περιστατικά σε ωθούν να χρησιμοποιήσεις σκληρή γλώσσα!

1530435_10207939184390107_7168382725494565995_n

Δεν χρειάζεται να αναφερθώ σε άλλες πληροφορίες, διότι νομίζω ότι είναι αρκετές προκειμένου να δημιουργήσουν τον παρακάτω  προβληματισμό στους φοιτητές  της Φιλοσοφικής αλλά και άλλων ελληνικών πανεπιστημίων, «Πόσες περισσότερες φορές θα πήγαινα στο μάθημα, αν ίσχυαν και στη δική μου σχολή αυτού του είδους τα χαρακτηριστικά;»

Όλα αυτά λοιπόν τα γράφω με σκοπό να αρχίσουμε  όλοι να επεξεργαζόμαστε τις συνθήκες μέσα στις οποίες σπουδάζουμε. Να παρατηρούμε το διαφορετικό, το οποίο δεν είναι απαραίτητα καλό, να το σκεφτόμαστε και να κρατάμε ό,τι θεωρούμε εμείς απαραίτητο με απώτατο σκοπό, ασφαλώς, την εξέλιξη των σπουδών μας. Να προσπαθούμε να αλλάξουμε το κακό και να μην προσαρμοζόμαστε με τη μάζα, σκεπτόμενοι μόνο τον εαυτό μας. Γενικώς να δούμε τη σχολή σαν το σπίτι μας και όπως νοιαζόμαστε για το σπίτι μας, να φροντίζουμε εξίσου για την ποιότητα των σπουδών μας, ακόμη και αν κάποιες φορές πρέπει να τα βάλουμε με γίγαντες!

Υ.Γ.: Είναι σκόπιμο να αναφερθούμε βέβαια στο γεγονός ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Πόλης,το παλαιότερο,στο οποίο υπάρχουν περισσότεροι από 178.000 φοιτητές.