ΣΕΟΥΛ, Νότια Κορέα — Στρατιώτες και αξιωματούχοι ενώθηκαν με έναν γιο και την εγγονή τους την Πέμπτη στα βόρεια σύνορα της Νότιας Κορέας για να θυμηθούν δύο Αμερικανούς που πολέμησαν στον αιματηρό πόλεμο της Κορέας του 1950-53 και των οποίων οι ηρωικές πράξεις είναι ακόμη υποβλητικές 72 χρόνια μετά.
Λίγες χώρες τιμούν τη μνήμη των ξένων στρατιωτών τόσο γενναιόδωρα όσο η Νότια Κορέα. Η εθνική κυβέρνηση, η δημοτική αρχή και η κοινωνία των πολιτών, με την υποστήριξη επιχειρηματικών ομίλων όπως η εταιρεία κατασκευής τσιπ SK Hynix, συνεχίζουν να εργάζονται προς αυτόν τον σκοπό.
Οι δύο καλεσμένοι προσκλήθηκαν από ομάδες αφιερωμένες στον εορτασμό του πολέμου και την ενίσχυση της Νότιας Κορέας-Η.Π.Α. συμμαχία.
Εκπρόσωποι της ομάδας λένε ότι οι δραστηριότητές τους αντιμετωπίζουν αντίθεση, ακόμη και δολιοφθορά από προοδευτικούς που αντιτίθενται στη συμμαχία μεταξύ Σεούλ και Ουάσιγκτον, αλλά σημειώνουν ότι ο φιλοαμερικανισμός έχει αντικαταστήσει τον αντιαμερικανισμό πριν από μια δεκαετία.
ήρωες στον πόλεμο
Στις 21 Μαΐου, καμουφλαρισμένοι στρατιώτες των ΗΠΑ, ειδικές δυνάμεις της Νότιας Κορέας και δόκιμοι αξιωματικών από την Ελλάδα, τη Νότια Κορέα και την Πολωνία συνάντησαν τους εκλεκτούς καλεσμένους στο Imjingak. Στη βόρεια Σεούλ, στο τέλος του Chayuro (“Freedom Highway”) και δίπλα στο DMZ Imjingak, βρίσκεται ένα συγκρότημα που αποτελείται από ένα παρατηρητήριο DMZ, ένα πολεμικό μνημείο και ένα πάρκο τέχνης που σχετίζεται με τον πόλεμο.
Η συγκέντρωση της Πέμπτης τιμά τον στρατηγό του στρατού των ΗΠΑ John “Jack” Singlaub, έναν θρύλο των Ειδικών Δυνάμεων που μίλησε στον Λευκό Οίκο και τον συνταγματάρχη του στρατού των ΗΠΑ William Weber, ο οποίος έχει αναρρώσει από σοβαρούς τραυματισμούς για να πρωτοστατήσει στο Μνημείο Βετεράνων του Πολέμου της Κορέας στην Ουάσιγκτον, το οποίο ήταν αφιερωμένο στο National Mall το 1995.
Οι δύο στρατιώτες τοποθετήθηκαν σε ένα κομμάτι θάμνων στο Imjingak, με πέτρινα μνημεία που έχουν στηθεί στη σκιά των σημαιών που κυματίζουν πάνω από το Μνημείο του Στρατού των ΗΠΑ.
Ο στρατηγός Schinlaub άφησε το κολέγιο, εντάχθηκε στον στρατό των ΗΠΑ και πέταξε με αλεξίπτωτο στη Νορμανδία πίσω από τις εχθρικές γραμμές με το Γραφείο Στρατηγικών Μελετών (ο πρόδρομος της CIA) πριν από την εισβολή της D-Day του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Στη συνέχεια αναπήδησε μεταξύ της τελευταίας υπηρεσίας και του Στρατού, ανεβαίνοντας στις τάξεις ενώ επέβλεπε μυστικές επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων στην Κορέα και στο Βιετνάμ.
Ο John Singlaub και η Dayne Weber ενώνονται…
Περισσότερα>
Το 1977, ως αρχηγός του επιτελείου των αμερικανικών δυνάμεων στην Κορέα, αντιτάχθηκε δημόσια στο σχέδιο αποχώρησης των στρατευμάτων του προέδρου Τζίμι Κάρτερ. Του στοίχισε την καριέρα του, αλλά του κέρδισε την αγάπη μεταξύ των Κορεατών.
«Υπερασπίστηκε τις ελευθερίες μας αντιτιθέμενος στην αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη Νότια Κορέα», δήλωσε ο υπουργός Πατριωτών και Υποθέσεων Βετεράνων Κβόν Ο-Εουλ σε ομιλία του την Πέμπτη.
Ο στρατηγός Sinlaub ηγήθηκε ενός συνασπισμού αντικομμουνιστικών ομάδων στα τελευταία του χρόνια. Πέθανε το 2022 σε ηλικία 100 ετών.
«Ο πατέρας μου ήταν πολύ στοργικός με την Κορέα και δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο πολύ τον σέβονταν οι Κορεάτες εκείνης της γενιάς», είπε ο γιος του στρατηγού Σινλάουμπ, ένας 75χρονος συνταξιούχος της Λίμνης Ταχόε που ονομάζεται επίσης Τζον. «Όταν μου ζήτησαν να επιστρέψω, δεν μπορούσα να πω όχι».
Ο συνταγματάρχης Βέμπερ ήταν ένας αλεξιπτωτιστής που πολέμησε στις Φιλιππίνες κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και αργότερα αναπτύχθηκε στην Κορέα.
Τον Φεβρουάριο του 1951, ενεπλάκη σε μια απελπισμένη μάχη με μεγάλο αριθμό Κινέζων στη μάχη του Wonju.
Έχασε ένα χέρι από χειροβομβίδα, ένα πόδι από όλμο και τραυματίστηκε ξανά όταν το ασθενοφόρο που τον εκκένωσε από τη ζώνη του θανάτου έπιασε φωτιά.
Ένα χρόνο μετά την ανάρρωσή του, έγινε ο πρώτος διπλός ακρωτηριασμένος που επανέλαβε τη στρατιωτική σταδιοδρομία των ΗΠΑ. Μετά τη συνταξιοδότησή του, ήταν ένα βασικό πρόσωπο που προέτρεψε το Κογκρέσο να ιδρύσει ένα Μνημείο Βετεράνων του Πολέμου της Κορέας.
Ο Dane Weber και ο John Schinlaub ποζάρουν…
Περισσότερα>
Μόλις ολοκληρώθηκε, ηγήθηκε μιας νέας προσπάθειας για την προσθήκη των ονομάτων 33.629 ανθρώπων που σκοτώθηκαν στη σύγκρουση.
«Ο πόλεμος της Κορέας συχνά υποβιβάζεται σε ένα απόσπασμα στα σχολικά βιβλία, αλλά ήθελε να είναι «ο πόλεμος που θυμάται» και όχι ο «ξεχασμένος πόλεμος»», είπε η εγγονή Dayne Weber, 36 ετών, μάνατζερ στην National Geographic Society στην περιοχή. «Είδε τη δύναμη του Μνημείου του Βιετνάμ, και όλα τα ονόματα, και σκέφτηκε ότι οι άνθρωποι που επισκέφθηκαν το Μνημείο του Πολέμου της Κορέας απλώς περνούσαν και δεν αφιέρωσαν χρόνο».
Οι προσπάθειες του συνταγματάρχη Βέμπερ να δημιουργήσει έναν τοίχο ονομάτων απέδωσαν καρπούς. Πέθανε στις 9 Απριλίου 2022, την ημέρα που ολοκληρώθηκε η εγκατάσταση.
«Άφησε έναν τοίχο μνήμης για να διασφαλίσει ότι το όνομα του ήρωα θα καταγράφεται πάντα στην ιστορία», είπε ο υπουργός Kwon.
Θυμόμαστε τον «Ξεχασμένο πόλεμο»
Ο πόλεμος της Κορέας του 1950-53 συχνά παραβλέπεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Διεξήχθη μεταξύ του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1939-1945), του μεγαλύτερου πολέμου στην ιστορία, και του καταδικασμένου πολέμου του Βιετνάμ της Αμερικής (1965-1975). δεν κατάφερε να προκαλέσει έντονα συναισθήματα στους πρώτους. Επίσης, δεν κέρδισε τη δημοτικότητα της ποπ κουλτούρας της τελευταίας, που απαθανατίστηκε σε ταινίες όπως το “Apocalypse Now” και το “Full Metal Jacket”.
Ενώ οι προσπάθειες του συνταγματάρχη Βέμπερ ανάγκασαν τους Αμερικανούς να θυμούνται τον πόλεμο, στην Κορεατική Χερσόνησο ήταν δύσκολο να αγνοηθεί: Η πρώτη γραμμή το 1953 ήταν ακόμα τα σύνορα μεταξύ Βόρειας και Νότιας Κορέας, η Αποστρατιωτικοποιημένη Ζώνη.
Η σύγκρουση βρίσκεται στο επίκεντρο στο Μνημείο Πολέμου της Κορέας της Σεούλ, ένα τεράστιο μουσείο δίπλα σε μια μεγάλη πρώην βάση του αμερικανικού στρατού και απέναντι από το Υπουργείο Άμυνας.
Φέτος, ένα νέο μνημείο προστέθηκε εκεί για να τιμήσει τη μνήμη των 103 στρατιωτών των ΗΠΑ που σκοτώθηκαν στη Βόρεια Κορέα από την ανακωχή του 1953, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτών που σκοτώθηκαν σε πυρομαχίες στα σύνορα, επιδρομές κομάντο της Βόρειας Κορέας, τις διαβόητες δολοφονίες με τσεκούρι Panmunjom και, πιο πρόσφατα, το ελικόπτερο που συνετρίβη το 1994 στο Zone.
Η Κορέα-Η.Π.Α. Το Alliance Foundation (KUSAF), ο οργανισμός που ηγήθηκε της ίδρυσης του μνημείου, εγκατέστησε επίσης ένα μνημείο για τον Weber και τον Sinlaub στο Imjingak. Αυτόν τον μήνα, η πόλη της Σεούλ έχτισε ένα ολοκαίνουργιο μνημείο στην πλατεία Gwanghwamun της πρωτεύουσας για τις 22 «χώρες αποστολής» που βοήθησαν τη Νότια Κορέα: 16 στρατιώτες μάχης και 6 στρατιώτες ιατρικής βοήθειας.
Στο επίπεδο του εδάφους, ο «Κήπος της Ευγνωμοσύνης» διαθέτει όρθια μνημεία που δημιουργούν ένα φως μετά το σκοτάδι. Το υπόγειο “Freedom Hall” διαθέτει μια ψηφιακή εγκατάσταση που εμφανίζει τα ονόματα των πεσόντων, συνεντεύξεις με βετεράνους και πλάνα πολέμου. Η εγκατάσταση στην καρδιά της Σεούλ φέρνει τον πόλεμο της Κορέας σε ένα ευρύ κοινό: η πόλη της Σεούλ γράφει στον ιστότοπό της ότι η πλατεία έχει 27 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο.
Η άνοδος και η πτώση του αντιαμερικανισμού
Τα τελευταία χρόνια έδειξαν ότι το αντιαμερικανικό αίσθημα που τάραξε τη Νότια Κορέα την πρώτη δεκαετία αυτού του αιώνα έχει σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί. Το 2002, με τις προοπτικές για τις σχέσεις μεταξύ Σεούλ και Πιονγκγιάνγκ να λαμπρύνονται, δύο φοιτήτριες σκοτώθηκαν σε επαρχιακό δρόμο από τεθωρακισμένο όχημα που οδηγούσε στρατός των ΗΠΑ, πυροδοτώντας σφοδρούς σπινθήρες.
Πολλοί Νοτιοκορεάτες είναι θυμωμένοι για την υποστήριξη των ΗΠΑ σε προηγούμενα αυταρχικά καθεστώτα και τον δευτερεύοντα ρόλο που έπαιξαν σε διμερείς συμμαχίες. Μια πτυχή είναι η αδυναμία της Σεούλ να δικάσει Αμερικανούς στρατιώτες που κατηγορούνται για εγκλήματα στη Νότια Κορέα. Εκατοντάδες χιλιάδες διαδήλωσαν, το Old Glory κάηκε, ένας Αμερικανός στρατιώτης μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου και ένα άγαλμα του στρατηγού των ΗΠΑ Ντάγκλας ΜακΆρθουρ απειλήθηκε. (Οι βετεράνοι συγκεντρώθηκαν για να το υπερασπιστούν.)
Ο θυμός αναζωπυρώθηκε το 2008 όταν ένα τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ ισχυρίστηκε ψευδώς ότι η Ουάσιγκτον πίεζε τη Σεούλ να αγοράσει βοδινό κρέας στις ΗΠΑ που είχε μολυνθεί από τη νόσο των τρελών αγελάδων. Μετά την αποκάλυψη των ψεμάτων του ντοκιμαντέρ, η δημόσια οργή υποχώρησε καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν ανοιχτά να εξετάζουν το ενδεχόμενο να αποσύρουν τα στρατεύματά τους.
Από τότε, το κλίμα της αγοράς έχει υποχωρήσει. Μια δημοσκόπηση του 2025 σε 1.000 Νοτιοκορεάτες από το Asan Institute of Think Tanks «η Κορέα και οι γείτονές της» έδειξε ότι η υποστήριξη των αμερικανικών στρατευμάτων στη Νότια Κορέα είναι 71,2%.
Ωστόσο, η δυσαρέσκεια παραμένει.
Νωρίτερα φέτος, ένα βρετανικό πολεμικό μνημείο που περιείχε μια φωτογραφία της συνάντησης του πρώην συντηρητικού προέδρου Yun Seok-yeol με τη βασίλισσα Ελισάβετ Β’ υπέστη βανδαλισμό. Στη Σεούλ, μια διάσημη έκθεση φωτογραφίας υπέστη κακομεταχείριση.
«Μερικές φορές οι άνθρωποι βανδαλίζουν τις οθόνες των φωτογραφιών μου – ρίχνουν καφέ στις σημαίες της Ιαπωνίας και του Ισραήλ και βανδαλίζουν τα πανό μου», δήλωσε ο Ahn Jae-chul, ιδρυτής της Peace and Freedom International.
Το PFI παρουσίασε φωτογραφίες του Κορεατικού Πολέμου στο κέντρο της Σεούλ, ντυμένες με σημαίες διαφόρων χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Ιαπωνίας και του Ισραήλ, που βοήθησαν τη Νότια Κορέα κατά τη διάρκεια του πολέμου, παρέχοντας όχι μόνο μαχητική και ιατρική βοήθεια αλλά και υλική βοήθεια.
Ολόκληρη η έκθεση του Αν καταστράφηκε το 2008, αλλά τώρα, λέει, «κάτι σοβαρό είναι αδύνατο: υπάρχει πολύ κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης».
Ο στρατηγός Shin Kyoung-soo, απόστρατος στρατηγός από τη 2η Μεραρχία Kusav, είπε ότι η ομάδα του έχει δει μια αλλαγή στην τακτική των αντι-ΗΠΑ. ακτιβιστές.
«Οι περισσότεροι Κορεάτες πιστεύουν ότι πρέπει να μάθουμε από τον πόλεμο της Κορέας και να σεβαστούμε την κληρονομιά του», είπε. Οι ακτιβιστές «δεν μπορούν πραγματικά να διαμαρτυρηθούν με ριζοσπαστικό τρόπο, αλλά μπορούν να εργαστούν στα παρασκήνια».
Καμία από αυτές τις διαμάχες δεν είναι προφανής στους επισκέπτες του Imjingak.
«Είναι σημαντικό να θυμόμαστε τους βετεράνους που πολέμησαν για τη χώρα τους σε κίνδυνο», είπε ο Szyman Rynarzewski, ένας Πολωνός δόκιμος αξιωματικός.
«Είναι πραγματικά καλή συμπεριφορά και ως στρατιώτης είναι καλό να αποτίει φόρο τιμής στους πεσόντες στρατιώτες».
Η κυρία Γουέμπ είπε ότι μου ζητήθηκε να τιμήσω τον παππού της ήταν «μία από τις μεγαλύτερες τιμές» της ζωής μου.
