Το ντοκιμαντέρ των Καννών «Gabin» κινηματογράφησε ένα αγόρι από τη φάρμα πάνω από μια δεκαετία

Ο Γάλλος δημιουργός ντοκιμαντέρ Maxence Voiseux έχει σαφώς υπομονή, αντοχή και την επιθυμία να βυθίσει το κοινό σε έναν κόσμο που πιθανότατα δεν είναι εξοικειωμένος. Για το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του, Γκάμπινκινηματογράφησε έναν νεαρό άνδρα για μια δεκαετία, ακολουθώντας τον και τα συναισθήματά του ότι παγιδεύτηκε ανάμεσα στη συνέχιση της αγροτικής ζωής της οικογένειάς του, όπως την οραματίστηκε ο πατέρας του, και την αργά αναπτυσσόμενη επιθυμία να ακολουθήσει τα δικά του όνειρα από την ηλικία των 8 έως τα 18 του. Το ντοκιμαντέρ κάνει παγκόσμια πρεμιέρα στη σειρά Directors’ Fortnight στις Κάννες 2026 την Πέμπτη, 14 Μαΐου.

Ο Γκαμπέν είναι το μικρότερο παιδί της οικογένειας Ζουρντέλ σε μια αγροτική περιοχή του Αρτουά, μια περιοχή στη βόρεια Γαλλία, «όπου το να φύγεις μοιάζει με προδοσία και το να μείνεις έχει κόστος», όπως τονίζουν οι σημειώσεις του Τύπου. Προορισμένος να καταλάβει το κρεοπωλείο του πατέρα του, νιώθει διχασμένος ανάμεσα στην οικογενειακή πίστη, την επιθυμία να σώσει τη φάρμα από την οικονομική καταστροφή και τα όνειρα να απελευθερωθεί.

Γκάμπιν εκτυλίσσεται σε μια παραμελημένη ύπαιθρο μακριά από τα μάτια του κόσμου και χτυπημένη από την παγκοσμιοποίηση. «Στρέφω την κάμερά μου προς αυτό που έχει απομείνει από αυτή την κληρονομιά: άντρες που σπάνια έχουν ανταμειφθεί από τη ζωή», εξηγεί ο Voiseux σε δήλωση σκηνοθέτη. “Ως παιδί, έβλεπα (τον Αρτουά) ζοφερό και λιτό. Μόνο πολύ αργότερα άρχισα να το βλέπω ως ένα γνήσιο κινηματογραφικό σκηνικό, τους κατοίκους του ως ζωντανούς, μυθιστορηματικούς χαρακτήρες. Η περιοχή του Αρτουά είναι όπου οραματιζόμουν για πρώτη φορά να γίνω σκηνοθέτης και δίνω ιδιαίτερη προσοχή στις ρίζες της από την εργατική τάξη.”

Το 2014, για την αποφοιτητική του ταινία, Ανδρών και ΚτήνωνΟ Voiseux έκανε πραγματικά μια σύντομη συζήτηση για την αγορά ζώων στο Arras, Artois, όπου γνώρισε τον παππού του Gabin. Στη συνέχεια συνάντησε τους τρεις γιους του, με τους οποίους πυροβόλησε Οι Κληρονόμοιτο πρώτο του μεσαίου μήκους έγγραφο.

Γκάμπινσε σενάριο και σκηνοθεσία Voiseux, με φωτογραφία των François Chambe και Martin Roux και μοντάζ Pascale Hannoyer και Natali Barrey. Παραγωγή Cécile Lestrade και Elise Hug της Alter Ego Production, συμπαραγωγή της Ulla Lehmann της Ama Film και της Palmyre Badinier της Rita Productions, σε συμπαραγωγή με τους SWR/ARTE και RTS Radio Télévision Suisse. Ο Γάλλος διανομέας για Γκάμπιν είναι η Arizona Distribution. Η Lightdox διαχειρίζεται τις πωλήσεις.

Ενόψει της πρεμιέρας του ντοκ στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών των Καννών, ΘΡ ήθελε να μάθει από τον σκηνοθέτη για τις προκλήσεις και τις χαρές του να γυρίσεις έναν ντοκιμαντέρ κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας.

Ο Voiseux λέει ότι πέρασε περίπου 100-115 ημέρες στα γυρίσματα. «Αλλά στην πραγματικότητα, το πιο σημαντικό πράγμα ήταν ο χρόνος που πέρασα με τον Γκάμπιν», λέει ΘΡ. “Μερικές από αυτές τις ανταλλαγές που μπορεί να νιώσετε στην ταινία, αλλά δεν θα τις δείτε. Πέρασα τόσο πολύ χρόνο μεταξύ των γυρισμάτων προετοιμάζοντας και μιλώντας μαζί τους.”

Σε κάθε επίσκεψη, ο σκηνοθέτης είπε ότι ένιωθε σαν ξάδερφος της οικογένειας, με τον Γκάμπιν να τον συστήνει ακόμη και ως ξάδερφό του μερικές φορές για να απλοποιήσει τις αλληλεπιδράσεις με άλλους ανθρώπους. «Αλλά την ίδια στιγμή, ήμουν και σκηνοθέτης και το ήξεραν», τονίζει ο Voiseux. “Έτσι ήξεραν μετά από λίγο ότι σκεφτόμουν τι μοιράζονταν μαζί μου και πώς θα μπορούσα να το βάλω στην ταινία ή όχι. Και θα τους ρωτούσα για τις σκέψεις τους.”

Μέχρι να ολοκληρωθούν τα γυρίσματα, «ο Γκάμπιν είχε περάσει περισσότερο χρόνο στα γυρίσματα από εμένα παρά στο να μην γυρίσει μαζί μου», επισημαίνει ο σκηνοθέτης. “Λοιπόν, ήταν ένα τρελό ταξίδι για μένα, αλλά και για εκείνον. Και η ταινία είναι μέρος της ζωής για εκείνον και για μένα.”

Κατά καιρούς, η ταινία δημιουργούσε έναν χώρο για οικείες συνομιλίες, συμπεριλαμβανομένου του μέλλοντος του Γκάμπιν. Κατά καιρούς, ήταν αγχωτικό για όλους τους εμπλεκόμενους, αλλά παρέμειναν αφοσιωμένοι στο να κάνουν το έγγραφο.

Ο Voiseux αναγνωρίζει, ωστόσο, ότι μερικές φορές γινόταν δύσκολο να ξεχωρίσουμε πού η ζωή και η ταινία θολώνονταν μαζί ή που το ένα επηρέαζε το άλλο. «Χρησιμοποιούσαν την ταινία ως διαδικασία ή ως μόριο, για να κάνουν τη ζωή τους λίγο καλύτερη και να κάνουν τα πράγματα να συμβούν», λέει. ΘΡ. “Μερικές φορές εγώ ή εμείς, δεν ξέραμε καν αν έκαναν πράγματα για τον εαυτό τους, για την ταινία, για όλους ή για όλους (από αυτούς). Έτσι, μερικές φορές είναι ένας τεράστιος συνδυασμός ζωής και ταινίας.”

Μετά από χρόνια που συμπεριφέρονταν και περιγράφονταν ο ένας τον άλλον ως ξαδέρφια. Κάποια στιγμή, ο Γκαμπίν επισκέφτηκε το Voiseux στο Παρίσι, ανοίγοντας τη ζωή του στον νεαρό με τρόπο που δεν είχε ξανακάνει. «Τότε ήταν που κάναμε πραγματικά αδέρφια από ξαδέρφια», λέει ο σκηνοθέτης.

Πώς είναι η σχέση τους τώρα που ολοκληρώθηκε η ταινία; «Είναι λίγο περίεργο», λέει. “Τώρα, είμαστε μόνο αυτός και εγώ, χωρίς την κάμερα, χωρίς τη διαδικασία του κινηματογράφου. Έτσι, τώρα δεν μιλάμε για σινεμά. Μιλάμε μόνο για τη ζωή.”

Ο Voiseux έδειξε στον Gabin την ταινία πριν στείλει την τελική έκδοση στις Κάννες. “Πήγα στον Καναδά για να του το προβάλω γιατί ήθελα να βεβαιωθώ ότι είναι εντάξει για αυτόν όσον αφορά την ακεραιότητα. Νοικιάσαμε έναν μικρό κινηματογράφο και παρακολουθήσαμε την ταινία μαζί. Ήταν τόσο συγκινητικό. Και στο τέλος της ταινίας, ο Γκάμπιν έκλαιγε.”

Και προς χαρά του σκηνοθέτη, ο Γκάμπιν ένιωσε να τον βλέπει, να τον ακούει και να τον παρουσιάζει με ακρίβεια. «Μου είπε αμέσως ότι η ταινία ήταν ακριβής και τόσο κοντά στην καρδιά του», θυμάται ο Voiseux.

Όλα αυτά ήταν απλά δυνατά λόγω της «τεράστιας εμπιστοσύνης» μεταξύ του σκηνοθέτη και των ανθρώπων που γύρισε για τόσο καιρό και της «εστίασης του Voiseux στην επιθυμία των χαρακτήρων μου», τονίζει.

Ο κινηματογραφιστής πιστεύει πολύ ότι όσο πιο τοπική και συγκεκριμένη είναι μια ιστορία, τόσο πιο καθολική είναι. Ελπίζει ότι το κοινό σε όλο τον κόσμο θα νιώσει ότι η πίστη του Gabin στην οικογένεια και την περιοχή του, καθώς και τα όνειρά του να ξεφύγει από μια μοίρα που έχουν αποφασίσει άλλοι, τους μιλάει. Ο Voiseux καταλήγει: “Ο Gabin είναι για έναν νεαρό άνδρα που οδηγείται από το πνεύμα της χειραφέτησής του και την ισχυρή του πίστη στην περιοχή του Artois. Και αυτή είναι μια αρκετά δυνατή ιστορία.”