Λονδίνο: Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Andy Burnham όταν έγινε ο νέος Βρετανός πρωθυπουργός ήταν να παραδεχτεί την αποτυχία. Ήταν ένα τίμιο και απαραίτητο βήμα, καθώς η Βρετανία γνώρισε πολλές αποτυχίες την τελευταία δεκαετία. Αλλά δημιούργησε επίσης προσδοκίες ότι ο νέος ηγέτης θα μπορούσε να σταματήσει τη βαθιά παρακμή της χώρας. Και μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει κανένα σημάδι ότι έχει σταθερό σχέδιο για να το κάνει.
Στην εναρκτήρια ομιλία του στην Ντάουνινγκ Στριτ, αμέσως μετά τη συνάντησή του με τον βασιλιά Κάρολο, είπε ότι αυτή ήταν μια στιγμή για «στοχασμό και επανεξέταση» για το μέλλον. «Απαιτεί η γενιά των πολιτικών μου να ανεβάσει το παιχνίδι μας», είπε. Παραδέχτηκε ότι οι ηγέτες της Βρετανίας δεν ήταν αρκετά καλοί, προσθέτοντας: «Θα είμαστε».
Ένας νέος ηγέτης προσπαθεί πάντα να έρθει σε ρήξη με το παρελθόν και να κρατήσει την υπόσχεση ενός καλύτερου μέλλοντος, οπότε ο Burnham έμεινε κυρίως σε αυτή τη φόρμουλα. Τουλάχιστον αναγνώρισε ότι η Βρετανία υπέφερε από μια γενεαλογική αποτυχία.
Ο Μπέρναμ είναι ένας καταστροφικά καλός πολιτικός. Μπήκε στην Ντάουνινγκ Στριτ 10, την επίσημη κατοικία του Πρωθυπουργού, μόλις ένα μήνα μετά την επιστροφή του στη Βουλή. Νίκησε το δεξιό Reform UK Party σε ενδιάμεσες εκλογές. Εξελέγη στην ηγεσία των Εργατικών χωρίς αντιπολίτευση. Ο προκάτοχός του, Keir Starmer, παραιτήθηκε επειδή η ήττα του ήταν εμφανής.
Αυτό απαιτεί ασυνήθιστη πολιτική ικανότητα. Ο Μπέρνχαμ και οι σύμμαχοί του εργάστηκαν για τουλάχιστον ένα χρόνο για να εξασφαλίσουν ότι όλα τα λάθη του Στάρμερ -και ήταν τόσα πολλά από αυτά- οδήγησαν σε πραξικόπημα ηγεσίας. Τώρα έφτασε επιτέλους η στιγμή τους. Ξέρουν πραγματικά πώς να χρησιμοποιήσουν τη δύναμή τους για να ανυψώσουν τις περιουσίες της Βρετανίας;
Ο ηγέτης του Συντηρητικού Κόμματος, Kemi Badenoch, κοροϊδεύει τον Burnham που υπόσχεται τόσα πολλά. «Βρήκα τον Άντι καλό άντρα», είπε τη Δευτέρα. «Αλλά η Βρετανία χρειάζεται έναν ηγέτη που μπορεί να πάρει δύσκολες αποφάσεις, όχι μια δημοφιλή cheerleader».
Ο Νάιτζελ Φάρατζ, ο λαϊκιστής ηγέτης της δεξιάς μεταρρύθμισης στο Ηνωμένο Βασίλειο, έχει μια αποτελεσματική γραμμή σχετικά με τις προσπάθειες του Μπέρναμ να απευθυνθεί τόσο στην αριστερά όσο και στη δεξιά. «Πρέπει να πω, βρίσκω το όλο θέμα πολύ κενό», είπε ο Φάρατζ σε συνέδριο των Συντηρητικών την περασμένη Παρασκευή. «Είναι ο μεγάλος χαμαιλέοντας της βρετανικής πολιτικής, ικανός να είναι τα πάντα για όλους τους ανθρώπους».
Στην πραγματικότητα, η μεταρρύθμιση δεν έχει σημαντικό πολιτικό σχέδιο. Έχει απλά μια ισχυρή έλξη. «Καταβαίνουμε στον αγωγό», είπε ο Φάρατζ. “Η Βρετανία είναι διαλυμένη. Πρέπει να ξυπνήσουμε με αυτό το γεγονός, να αναγνωρίσουμε την έκταση της ασθένειας και μέχρι να το κάνουμε, δεν θα μπορέσετε ποτέ να βάλετε τις σωστές θεραπείες”.
Αυτό το μήνυμα αντηχεί γιατί οι άνθρωποι αισθάνονται την παρακμή γύρω τους – στις ζοφερές πλατείες των πόλεων με άδεια καταστήματα, στον αριθμό των νέων ανέργων, στις βιομηχανίες που κλείνουν, στο έγκλημα με μαχαίρια στους δρόμους, στην αναμονή για υγειονομική περίθαλψη και στη χαμηλή οικονομική ανάπτυξη.
«Ο κόσμος πιστεύει σε μια βασική διαπραγμάτευση. Εργαστείτε σκληρά, παίξτε σύμφωνα με τους κανόνες, αποκτήστε εκπαίδευση και εσείς και τα παιδιά σας μπορείτε να έχετε μια καλύτερη ζωή. Σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, οι άνθρωποι αισθάνονται ότι η συμφωνία έχει σπάσει ».
Lynton Crosby, πολιτικός αναλυτής
Αλλά το πιο αιχμηρό μήνυμα ήρθε από έναν Αυστραλό παρατηρητή, τον Lynton Crosby, ο οποίος εισήλθε στη συζήτηση τη Δευτέρα με μια προειδοποιητική λέξη. Είναι πρώην σύμβουλος φιλελεύθερων κυβερνήσεων στην Αυστραλία, συμπεριλαμβανομένου του John Howard για πολλά χρόνια. Ως εκτελεστικός πρόεδρος του Ομίλου CT, είναι επίσης πρώην σύμβουλος των Συντηρητικών κυβερνήσεων στο Ηνωμένο Βασίλειο.
«Αυτό που ζητούν οι ψηφοφόροι δεν είναι ιδεολογία, είναι ουσιαστική παράδοση και αλλαγή». έγραψε Οι Times τη Δευτέρα. Ο Crosby προσφέρει μια αντίθετη άποψη με τη συμβατική σοφία στο Λονδίνο. Είπε ότι ο Στάρμερ θα είχε επιβιώσει και πιθανώς θα κέρδιζε τις επόμενες εκλογές, εάν οι Εργατικοί είχαν διατηρήσει τα νεύρα τους και δούλευαν σκληρότερα σε αυτό που ήθελαν οι ψηφοφόροι.
“Η πιο ισχυρή κινητήρια δύναμη για το πώς ψηφίζουν οι άνθρωποι είναι μια απλή ερώτηση: Τι σημαίνει αυτό για εμένα και τη ζωή μου;” έγραψε
“Οι άνθρωποι πιστεύουν σε μια βασική συμφωνία. Εργαστείτε σκληρά, παίξτε με τους κανόνες, αποκτήστε εκπαίδευση και εσείς και τα παιδιά σας μπορείτε να έχετε μια καλύτερη ζωή, ένα δικό σας σπίτι, ένα αυξημένο βιοτικό επίπεδο. Σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, οι άνθρωποι αισθάνονται ότι η συμφωνία έχει σπάσει.
“Ένας πρωθυπουργός που το κατάλαβε αυτό και βασίλευε ακατάπαυστα γύρω από αυτό, θα είχε κάτι αληθινό να προσφέρει. Ο δρόμος ήταν εκεί για να πάει ο Στάρμερ.
“Αντίθετα, οι Εργατικοί έχουν χάσει τα νεύρα τους. Αντί να διατηρήσει μια σταθερή, μακροπρόθεσμη πορεία, το κόμμα επέτρεψε να κυβερνάται από τις δημοσκοπήσεις αντί να αντιμετωπίζει τις υποκείμενες αξίες και τις ανησυχίες που οδηγούν τις εκλογές, αντιδρώντας σε κάθε διακύμανση αντί να κάνει το υπομονετικό έργο της κυβέρνησης.”
Ο Κρόσμπι προειδοποίησε τους Εργατικούς και τον Μπέρναμ ότι η αλλαγή ηγετών δεν θα έλυνε τίποτα εάν το κόμμα δεν κατανοούσε τα εθνικά προβλήματα που έπρεπε να διορθώσουν και «να κρατηθεί» σε ορισμένα οικονομικά θεμελιώδη στοιχεία.
«Το Μπέρνχαμ έλκεται από ένα αντιφατικό πρόγραμμα φόρων ακίνητης περιουσίας, φόρων ακίνητης περιουσίας, δημόσιας ιδιοκτησίας επιχειρήσεων κοινής ωφελείας, δημοσιονομικής πειθαρχίας και μεγαλύτερου προϋπολογισμού, όλα ταυτόχρονα», έγραψε ο Κρόσμπι.
“Αλλά το να κυβερνάς σημαίνει να επιλέγεις. Ένας ηγέτης χωρίς αντίπαλο και χωρίς εξέγερση έχει τις πιο σπάνιες ευκαιρίες στην πολιτική: τον χώρο να επιλέξει ένα αξιόπιστο σχέδιο, να το κυβερνήσει και να προσφέρει την ανάπτυξη που χρειάζεται αυτή η χώρα. Αλλά αν δεν μάθει τα μαθήματα των προκατόχων του, αναμφίβολα θα μοιραστεί τη μοίρα τους.
Ο Μπέρναμ μπορεί να μην θέλει να ακούσει τη συμβουλή του Κρόσμπι, αλλά θα έπρεπε. Όλοι βλέπουν ότι ο νέος υπουργός Επικρατείας προσπαθεί με την αόριστη κουβέντα του να παρασυρθεί δεξιά και αριστερά. Υπόσχεται να είναι πιο προσεκτικός με την πρόνοια, να βοηθήσει τους εργαζόμενους με φοροελαφρύνσεις, να ξοδέψει περισσότερα σε υπηρεσίες, να κρατικοποιήσει τη βιομηχανία, να τηρήσει τους φορολογικούς κανόνες και να ξοδέψει περισσότερα για την άμυνα.
Το λυπηρό γεγονός είναι ότι έχει πολύ λίγο χώρο για να κάνει κάτι από αυτά τα πράγματα. Το καθαρό δημόσιο χρέος της χώρας είναι 2,9 τρισεκατομμύρια £ (5,6 τρισεκατομμύρια δολάρια), ή περίπου το 95 τοις εκατό της ετήσιας οικονομικής παραγωγής.
Αυτό σημαίνει η κυβέρνηση ξοδεύει 110 δισεκατομμύρια λίρες σε τόκους χρέους φέτοςδηλαδή περίπου το 8 τοις εκατό του συνόλου των δημόσιων δαπανών και μεταξύ των υψηλότερων επιπέδων των τελευταίων πέντε δεκαετιών. Η Βρετανία δεν είναι απλώς διαλυμένη. Είναι σπασμένο.
Ως εκ τούτου, η Burnham αναλαμβάνει να σεβαστεί τους «δημοσιονομικούς κανόνες» στον προϋπολογισμό. Δεν έχει άλλη επιλογή. Η κυβέρνησή του θα διοικείται από τις αγορές ομολόγων όταν αυτός και ο νέος υπουργός Οικονομικών John Healey συγκρούονται για τη δημοσιονομική πολιτική.
Ο Μπέρνχαμ πρόσφερε ελπίδα την πρώτη του μέρα και υπόσχεται βοήθεια με τα έξοδα διαβίωσης τη δεύτερη. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος πώς θα λειτουργήσουν οι ιδέες του και αν θα πάνε καλά. Δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί σε δύσκολες επιλογές.
Λάβετε μια σημείωση απευθείας από τους ξένους ανταποκριτές μας για το τι γίνεται πρωτοσέλιδο σε όλο τον κόσμο. Εγγραφείτε στο εβδομαδιαίο ενημερωτικό μας δελτίο What in the World.