Όποιος έχει πηδήξει από ένα αεροπλάνο με αλεξίπτωτο αξίζει σεβασμό, αλλά για να το κάνει 36 φορές αξίζει ένα κομπλιμέντο.
Ο Saul Pacheco, ο οποίος γίνεται 88 ετών τον Νοέμβριο, κάθεται σε μια καρέκλα με τους φίλους του στο Arcadia Invitational, ενώ οι μίζες ντυμένοι με κόκκινα κοστούμια πυροβολούν πιστόλια για να ξεκινήσουν τους αγώνες.
Τότε είναι που μιλάει για το ότι ήταν στην 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία και ότι πήδηξε από τα αεροπλάνα τη δεκαετία του 1960 μετά την αποφοίτησή του από το Wilmington Banning High και το UCLA.
«Ήμουν jumpmaster που μου έβαλαν επικεφαλής των skydivers», είπε.
Στη συνέχεια μιλάει για να γίνει δάσκαλος και θέλει να επιστρέψει στο alma mater του, το Banning, το οποίο δεν είχε κενές θέσεις, έτσι καταλήγει στον αντίπαλο Carson και προπονώντας την επιθετική γραμμή του προπονητή του Hall of Fame Gene Vollnogle για περισσότερες από δύο δεκαετίες. Ο Vollnogle προπονούσε ποδόσφαιρο από το 1963 έως το 1990 και κέρδισε οκτώ τίτλους πόλης.
Ο Pacheco έγινε επίσης βασικός στίβος το 1977. Ήταν ήδη καλά εκπαιδευμένος στο να πυροβολεί με όπλο. Ήταν η εκμάθηση όλων των κανόνων που ήταν απαραίτητοι στο χώρο του στίβου και που έπρεπε να κατακτηθούν.
Προφανώς το έχει, γιατί ασχολείται με αυτό εδώ και 49 χρόνια και σχεδιάζει να συνταξιοδοτηθεί ως αρχάριος δουλειά αυτή την άνοιξη. Ήταν βασικός για το Arcadia Invitational για 25 χρόνια. Στη συνέχεια έγινε ο διαιτητής για να λύσει τυχόν διαφορές. Ο σεβασμός που έχει κερδίσει είναι εμφανής στον τρόπο με τον οποίο άλλοι αρχικοί τον πιστώνουν επειδή τους βοήθησε να μάθουν τα σχοινιά.
Θα εισαχθεί στο Carson Hall of Fame αυτό το φθινόπωρο για τη συνεισφορά του ως προπονητής και αθλητικός διευθυντής.
Η ιστορία του είναι αρκετά εκπληκτική. Ήταν ένα από τα 13 παιδιά. Οι γονείς του προφανώς ήθελαν αρκετά αδέρφια για να σχηματίσουν μια ποδοσφαιρική ομάδα. Ο πατέρας του ήταν ξυλουργός που βοήθησε στην κατασκευή ναρκαλιευτικών στο Terminal Island για το Ναυτικό. Η μητέρα του έμενε σπίτι και φρόντιζε τους πάντες. Τα πρώτα επτά παιδιά που γεννήθηκαν ήταν αγόρια. Ήταν το νούμερο 5. Φανταστείτε τον ανταγωνισμό για φαγητό στο δείπνο.
«Όλοι έμπαιναν σε διαφορετικές ώρες για φαγητό», είπε ο Pacheco. «Η μαμά μου έκανε εξαιρετική δουλειά ετοιμάζοντας τα πράγματα».
Τι γίνεται όμως με 13 παιδιά μαζί για την Ημέρα των Ευχαριστιών;
“Γελάσαμε πολύ. Όλοι συνεννοηθήκαμε.”
Πέντε από τα αδέρφια είναι ακόμα ζωντανά, μεταξύ των οποίων και ένας 90χρονος. Και οι τρεις αδερφές είναι ακόμα ζωντανές. Ένας από τους αδελφούς του, ο Henry, προπονούσε ποδόσφαιρο στο San Pedro για δώδεκα χρόνια. Ο Χένρι επιστρατεύτηκε και κατέληξε στον πόλεμο του Βιετνάμ, όπου τα περιβαλλοντικά προβλήματα μπορεί να οδήγησαν στην ασθένεια, τη λεμφοκυτταρική λευχαιμία, που του πήρε τη ζωή το 1991.
Δύο από τα αδέρφια του εργάζονταν για το LAPD. Άλλα δύο αδέρφια έγιναν πυροσβέστες. Έχει έναν εγγονό που είναι αναπληρωτής σερίφης στο Ρίβερσαϊντ.
Ο Pacheco έχει κερδίσει πέντε κρατικά πρωταθλήματα στίβου και πολλά πρωταθλήματα τμημάτων πόλεων.
Όπως ένας διαιτητής στο ποδόσφαιρο που επιβάλλει πέναλτι, η μόνη φορά που κάποιος παρατηρεί έναν βασικό στη λωρίδα είναι όταν υπάρχει λάθος εκκίνηση.
«Εάν υπάρχει λάθος αρχή, κάποιος παραπονιέται», είπε.
Γιατί τότε να εργαστείτε ως αρχάριος για 49 χρόνια;
«Το διασκεδαστικό μέρος είναι να βλέπεις όλους τους αθλητές να αγωνίζονται και να βρίσκεσαι δίπλα σε όλους τους άλλους επισήμους», είπε. «Οι αξιωματικοί είναι υπέροχοι και αφοσιωμένοι στο να κάνουν καλή δουλειά».
Όλα αυτά καρποφόρησαν περνώντας τυχαία και λέγοντας γεια στους αρχάριους, που είναι πάντα φιλικοί και χαρούμενοι να συνομιλούν. Αν δεν κάνετε μια ερώτηση, δεν θα μάθετε ποτέ το ιστορικό κάποιου.
Γιατί λοιπόν ο Pacheco δεν φόρεσε κόκκινο κοστούμι όπως οι υπόλοιποι φίλοι του στην Αρκαδία;
«Το έφερα μαζί για κάθε ενδεχόμενο», είπε. «Ήμουν αντικαταστάτης».
Ο Pacheco είναι πάντα προετοιμασμένος, είτε πηδάει από αεροπλάνα είτε δίνει μαθήματα ζωής στους ποδοσφαιριστές.
Αν κάποιος αξίζει έναν χαιρετισμό, αυτός είναι ο Saul Pacheco.
Σύνδεσμος πηγής: www.latimes.com